maandag 5 september 2016

Mijn kind is de slimste, de mooiste, de beste!

Zo, de scholen zijn weer begonnen! Sommige mama's en papa's slaken een kreet van opluchting als ze hun kroost opnieuw kunnen afzetten aan de schoolpoort, anderen vinden het jammer dat de vakantie zo snel voorbij is gevlogen...
Ikzelf vind het enerzijds wel een beetje spijtig dat die mooie zomer weer voorbij is (geen huistaken of proefwerken, geen kinderen 's morgens achter de veren zitten, niet snellen naar de hobby's na een drukke schooldag, ...), anderzijds ben ik toch ook wel blij met het ritme en de structuur die het schoolleven biedt.

Onze jongste is nu officieel kleuter af, want hij gaat naar de lagere school! Dat is best een grote stap: voor hemzelf, maar ook voor ons als ouders.
Jahaaa, want in de grote school gaat het gebeuren! Lezen, schrijven en ja...  ook rekenen natuurlijk. Dat is allemaal heel erg spannend voor zo'n kind. Gelukkig beseffen ze in de meeste scholen dat zo'n 5- of 6-jarig kind nog heel veel ruimte nodig heeft om te spelen en wordt daar ook voldoende aandacht aan besteed. Een kind moet zich immers in eerste instantie goed voelen in de klas, en dan  kan het pas tot leren komen!

Mijn zoontje is gelukkig erg enthousiast aan deze grote stap begonnen. Laten we hopen dat het zo blijft, want leren gaat met vallen en opstaan, en voor de meeste kinderen vraagt leren nu eenmaal een inspanning.
Nochtans krijg ik tegenwoordig de indruk - als ik moet afgaan op alle verhalen die ik hoor - dat minstens 80 procent van de kinderen hoogbegaafd, of toch tenminste bovengemiddeld begaafd zijn. Puur statistisch gezien kan dit niet, want de meerderheid van de de mensen moet het stellen met een gemiddeld IQ. Ik snap niet waarom zij persé een kind willen dat het véél beter doet dan de rest. Alsof het voor mensen die (echt) hoogbegaafd zijn zo makkelijk is...

(Ik wil het hier uiteraard niet hebben over de ouders met een hoog- of bovengemiddeld begaafd kind, maar over de opscheppers die de capaciteiten van hun kind overschatten en er vaak zelfs ronduit over liegen)

Ik krijg de kriebels van het soort ouders dat niet anders doet dan hun kinderen bewieroken: hun kinderen konden al lopen op 10 maanden (wat zeg ik, 9 maanden!), konden uiteraard al lezen, schrijven én rekenen voor ze naar de lagere school gingen en zijn vanzelfsprekend ook de beste in sport. Bovendien zijn ze veel mooier dan de andere kindjes van hun klas.

Nu mag een ouder best fier zijn op zijn kinderen. Ik ben ook apetrots op mijn drie kinderen! Maar waarom ben ik trots? Niet omdat ze de beste punten halen van de klas , niet omdat ze uitblinken in een welbepaalde sportdiscipline of omdat ze razend knap zijn... neen mijn kinderen scoren 'gemiddeld' op de meeste vlakken en daar is niets mis mee! Zelfs al waren ze de 'zwakste' van de klas, dan nog zou ik fier op hen zijn.

Ik ben trots op mijn kinderen omdat ze een spin die in een hoekje van de woonkamer zit, voorzichtig in een papiertje vangen om ze dan ongeschonden buiten te zetten. Omdat ze het opnemen voor een vriendinnetje dat gepest wordt. Omdat ze toch nog een 6,5 op (het gehate) Frans halen omdat ze zo hard gestudeerd hebben. Omdat ze het verdwaalde stuk van twee euro -  dat nog ergens in de badkamer rondslingerde omdat het waarschijnlijk uit mijn broekzak was gevallen - komen brengen in plaats van het stiekem te houden... Er zijn zo veel dingen om trots te zijn!

Maar zelfs een kind dat af en toe liegt (doen ze dat allemaal niet?), dat een jaartje (of zelfs twee jaartjes) moet overzitten of dat wel eens een brutale mond durft op te zetten, blijft nog steeds een kind waar we trots op kunnen zijn. Het blijft een kind waar we in moeten blijven geloven.

Ik heb jaren gewerkt met mensen met een mentale en/of fysieke beperking en één van de dingen die me altijd is bijgebleven is dat ouders die in hun kind geloven en er trots op zijn het vleugels geven. Kinderen die aanvaard worden zoals ze zijn worden meestal gelukkige volwassenen die stevig in hun schoenen staan.
Het tegendeel hiervan heb ik in mijn vroegere werkomgeving jammer genoeg ook gezien: ouders die de beperking van hun kind niet kunnen aanvaarden. Dit leidt vaak tot zware emotionele problemen. Niet alleen het kind, maar ook de ouders worden er doodongelukkig van.
Vanwaar komt toch het waanidee dat een mens meer waard zou zijn als hij slim, sportief of mooi is? Ik heb zoveel geleerd van deze mensen met - volgens de buitenwereld - een beperking. De manier waarop zij in het leven staan kan soms zo puur, onbevangen en verfrissend zijn. Waarom kijken we niet meer naar wat iemand wél kan (al is dat in onze ogen misschien maar iets heel kleins), dan altijd maar te focussen op wat iemand niet kan of wat afwijkt van de 'norm'.

Soms denk ik dat de ouders die hun kinderen op een voetstuk plaatsen, net de ouders zijn die hun eigen onzekerheden willen compenseren door middel van hun nageslacht. Hoe moeilijk moet het voor een kind niet zijn om altijd maar te moeten voldoen aan de (hoge) verwachtingen van zijn ouders?

Ik heb van mijn kinderen geleerd dat zij hun eigen weg moeten volgen. Dat ze moeten doen wat ze graag doen en waar ze in geloven, ook al had ik in mijn hoofd misschien andere plannen voor hen...




18 opmerkingen:

  1. Mooi gesproken, weinig aan toe te voegen.....

    BeantwoordenVerwijderen
  2. dit is super geschreven! Het belangrijkste is dat kinderen structuur hebben, een warm nest waar ze zich thuis voelen en de steun van hun ouders. En het lukt ze allemaal wel hoe slim, deugniet,....dat ze zijn.
    Heel veel succes voor de zoon!
    liefs

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Zo mee eens! Ik hoor ook steeds vaker dat ouders hun kinderen zo'n stempeltje geven. En waarom? Ik ben heel blij met mijn stempelloze kinderen, die het gewoon lekker doen. Ze lachen veel, maken plezier en komen vooruit. Daar gaat het om.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Mijn kinderen waren nooit hoogvliegers, met veel vallen en opstaan èn goede begeleiding zijn ze alledrie op hun plek.
    Ik ben fier op hen, omdat ook zij prettige mensen zijn, met hart op de juiste plek :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat een mooi, evenwichtig blog. Ik ben moeder van een hoogbegaafd kind, ontzettend slim en toevallig ook nog eens heel mooi (maar ik ben natuurlijk niet objectief ;))
    Uit ervaring kan ik zeggen dat dat hoge IQ echt niet altijd zo prettig is. Mooi en herkenbaar om te lezen wat jij je kinderen mee wilt geven.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je. Hoogbegaafd zijn lijkt me inderdaad niet altijd makkelijk. Ik heb ook de indruk dat veel mensen daar een verkeerd beeld van hebben...

      Verwijderen
  6. Mooi, Miss Milla! Als ik anderen moet geloven is Tobias wel erg bijdehand voor zijn leeftijd. Leuk om te horen, maar ik zou evenveel van hem houden als hij minder Pienter was :)

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat leuk dat je weer terug bent in blogland!

    Ouders zien en praten graag over de goede kanten van hun kinderen. En soms zien ze dingen niet helemaal in perspectief :-) Maar je hebt gelijk dat er meer is dan goede cijfers halen. Je inzetten, je best doen, voor jezelf én je omgeving..

    Overigens hebben wij ook een hoogbegaafd kind (officieel mét papiertje :-) ) en valt de oudste ook behoorlijk uit de gemiddelde boot en dat is verre van eenvoudig soms, ook voor die kindjes zelf.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, ik ga proberen wat vaker te bloggen. Nu de school weer bezig is heb ik wat meer tijd en begon het toch te kriebelen om te schrijven. Ik besef heel goed dat het niet eenvoudig moet zijn om een hoogbegaafd kind te zijn of te hebben. Met mijn blog wou ik gewoon zeggen dat we onze kinderen moeten nemen zoals ze zijn... Elk kind heeft zijn eigen talent en is goed zoals hij is.

      Verwijderen
    2. Ja, ik ga proberen wat vaker te bloggen. Nu de school weer bezig is heb ik wat meer tijd en begon het toch te kriebelen om te schrijven. Ik besef heel goed dat het niet eenvoudig moet zijn om een hoogbegaafd kind te zijn of te hebben. Met mijn blog wou ik gewoon zeggen dat we onze kinderen moeten nemen zoals ze zijn... Elk kind heeft zijn eigen talent en is goed zoals hij is.

      Verwijderen
    3. En daar heb je ook helemaal gelijk in. Hier ook drie kinderen met ieder hun eigen plussen en minnen. En ik realiseer me dat ik soms wat ongeduldig ben met de minnen, loslaten enzo, accepteren... ik weet niet. Blijft lastig.

      Verwijderen
  8. Ik leerde gelukkig gaandeweg dat al het goede van mijn kind benoemen, voor anderen ook iets zegt over hun kind. Zinloos dus. Dat 'opscheppen' is voor bij opa en oma, een tante enzo.
    Onze drie zonen zijn begaafd, maar dat maakt ze niet beter. Opvoeden kent vele hindernissen en sommige daarvan zijn nauwelijks te nemen. Inmiddels weet ik dat middelste Asperger heeft en zijn gedrag geeft nogal zorgen (in het nu en voor de toekomst). Dan is een hoog IQ wel leuk, maar ach...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Opvoeden gaat inderdaad met vallen en opstaan en als ik anderen weer eens hoor opscheppen over hoe goed en perfect het bij hen gaat zinkt de moed me soms wel eens in de schoenen...
      Ik ken verschillende mensen met Asperger, allemaal zijn ze zeer intelligent. Ik weet hoeveel zorgen dat met zich kan meebrengen en hoe onbegrepen ze zich soms kunnen voelen door hun omgeving. Toch vind ik het stuk voor stuk prachtmensen, maar ook zo kwetsbaar, door hun eerlijkheid en hun gevoel voor rechtvaardigheid waar ze heel ver in kunnen doorgaan. Mensen waar wijzelf soms nog heel wat van kunnen leren.

      Verwijderen