Over loslaten...

Als er één cliché is dat klopt als een bus, dan is het wel dat de tijd vliegt. Eens een moment voorbij is komt het nooit meer terug. Soms kunnen we een beetje valsspelen zoals vannacht, als de klok een uurtje wordt teruggezet, maar toch blijft 'tijd' een heel ongrijpbaar iets.

Tot dat besef kwam ik eigenlijk pas écht toen ik voor het eerst moeder werd. Ik besefte dat de baby die ik in mijn armen hield niet voor eeuwig zo klein zou blijven. Ik vond dat een moeilijke gedachte... sommige momenten zijn zo volmaakt dat je de tijd wilt stopzetten.
Kinderen opvoeden is eigenlijk constant afscheid nemen van een periode die voorgoed voorbij is, en loslaten.
De laatste keer borstvoeding geven, de laatste keer 24 u per dag bij je baby zijn omdat je weer moet gaan werken, de laatste traktatie in de crèche omdat het nu tijd is om naar school te gaan, de laatste keer wachten aan de poort van de kleuterschool en later aan die van de lagere school... om nog later zelfs helemaal niet meer aan een poort te mogen wachten.

Nu moet ik zeggen dat de pijn van het afscheid nemen bij al die mijlpalen in mijn geval iets verzacht werd door het feit dat we hier nog een nakomertje hebben gekregen. Toen onze oudste zoon elf was en onze dochter zeven, werd ons jongste zoontje geboren. Een geschenk uit de hemel, en het was zo fijn om al die 'babydingen' opnieuw te mogen beleven. Opnieuw een naam kiezen, geboortekaartjes uitzoeken, een hele babyuitzet bij mekaar zien te krijgen (want veel hadden we niet meer),... Maar ook opnieuw zo'n klein kwetsbaar hummeltje in huis dat heel veel aandacht en verzorging nodig heeft.
Misschien heb ik er bij mijn jongste zoontje nog meer van willen genieten omdat ik wist dat het echt de laatste keer zou zijn. Het was ook zo bijzonder omdat onze twee oudste kinderen heel bewust deze babyperiode hebben kunnen meemaken. Zij zagen hun broertje niet als een concurrent, maar als een klein wezentje dat moest beschermd en verzorgd worden. Het was zo mooi om te zien hoe een stoere (bijna) puber ronddroeg met zijn broertje en hoe grote zus ervan genoot om mee de schattigste babykleertjes uit te kiezen.

Waarom schrijf ik dit nu allemaal? Misschien omdat ik me realiseer dat zelfs ons jongste zoontje groot wordt, en dat ook hij volgend jaar alweer de kleuterschool achter zich laat. Vorige week werd hij vijf en dat klinkt al zo groot. Anderzijds vind ik hem nog zo klein...
Als ik bedenk dat mijn kleine mannetje over minder dan één jaar de beschermde omgeving van het piepkleine dorpsschooltje waar hij nu zit, moet verlaten om mee te draaien in een lagere school met honderden leerlingen op de speelplaats, dan breekt mijn hart. Ik weet dat mijn zoontje erg slecht tegen drukte en chaos kan, maar misschien valt het allemaal nog wel mee.
Soms vraag ik me af: wie heeft het nu eigenlijk het moeilijkste met die nieuwe fases? Mijn zoontje of ik? Herkennen jullie dat gevoel? Je weet dat je moet loslaten, maar diep in je binnenste ben je er als moeder gewoon nog niet klaar voor...

Als kinderen groter worden zijn er nog talloze andere momenten waarop je ze moet loslaten. Wat vond ik het moeilijk om mijn dochter de toestemming te geven om voor de eerste keer alleen naar school te fietsen en wat was ik ongerust en boos toen ze op een keer nog even met een vriendin wat rondhing in de stad zonder mij te verwittigen. Alle rampscenario's passeerden over mijn netvlies en natuurlijk kon ik haar niet bereiken op haar gsm. Of toen mijn oudste zoon voor de eerste keer uit ging met zijn vrienden, dat was ook even slikken...

Er kan zoveel misgaan, maar toch moet je als ouder op zo'n momenten even je bezorgdheid aan de kant zetten en je kinderen je vertrouwen geven. Geleidelijk moeten ze wennen aan meer vrijheid en het dragen van veranwoordelijkheid.
Wat gebeurt er immers met zand dat je wilt vasthouden in je hand? Het ontglipt je. Kinderen moeten leren op eigen benen te staan en wij ouders moeten ze dat ook gunnen (hoe moeilijk het loslaten soms ook is).
We bezitten onze kinderen niet, we mogen ze hooguit begeleiden op hun tocht naar volwassenheid. Dat is een hele moeilijke taak die gepaard gaat met veel vallen en opstaan, maar ik kan me eerlijk gezegd ook geen mooiere en belangrijkere taak in het leven voorstellen.

Hoe staan jullie tegenover 'loslaten'?

Ik zou het super vinden als jullie me ook volgen op Facebook, Instagram en Pinterest!!

Kleinschaligheid doet leven!

Onze kleuter wordt volgende maand vijf! Ik weet het, het is een vreselijk cliché maar de tijd vliegt. Nog één (school)jaartje mag hij kleuteren en dan moet hij naar de GROTE school.
We hebben het geluk dat onze jongste in een heel lief, klein en geborgen dorpsschooltje zit. Amper twintig kleuters zijn er momenteel, in de hele school welteverstaan. En de juffen zijn er enorm betrokken, bekwaam en lief. Een heel hecht klein team, waar onze kleuter zich direct erg welkom voelde.
Een unicum is het wel zo'n schooltje tegenwoordig, in een wereld waar alles grootschalig moet zijn.

Begin vorig schooljaar voelde ons zoontje - hij zat toen in de tweede kleuterklas in een andere (grote) school - zich helemaal niet goed in zijn vel. Hij ging met tegenzin naar school en verzon uitvluchten om niet te moeten gaan in de trant van:  'Mama, ik ben ziek. Voel maar aan mijn voorhoofd, het heeft warm. Ik kan niet naar school dan hé, mama.' Als ik hem na school ophaalde zat hij steevast te huilen op de schoot van een juf, helemaal overstuur. Een paar keer was zijn gezichtje helemaal opengekrabd of zei de juf me dat hij een ander kindje had geduwd.

Elke dag opnieuw brak mijn hart. Zo kon dit toch niet blijven duren. Na enkele gesprekken met de school en met het Centrum voor Leerlingenbegeleiding (CLB) besloot ik mijn zoontje van school te veranderen, het was toen begin oktober. We vonden een prachtig dorpsschooltje, hier vlakbij. Toegeven, de infrastructuur is er niet van de nieuwste, maar nu we inmiddels een jaar verder zijn kan ik alleen maar super blij en dankbaar zijn dat we er terecht konden.

Al reeds van de eerste week in dat nieuwe schooltje bloeide mijn zoontje open en ging hij zelfs terug met plezier naar school. Wat een verschil!
Ik wil hiermee zeker niet zeggen, dat die andere - grote - school niet goed was. Mijn twee oudsten zaten er ook tenslotte en zij deden het daar prima. Maar voor sommige kinderen is een speelplaats met honderden kinderen en een klas met 24 klasgenootjes gewoon teveel. Mijn jongste zoontje is zo'n kind. En vooraleer een kind zich kan ontwikkelen moet het zich goed in zijn vel voelen.

Het wordt een uitdaging om voor volgend schooljaar een lagere school te vinden die ook die kleinschaligheid en geborgenheid kan bieden. Jammer genoeg zijn kleine schooltjes met kleine klasjes tegenwoordig erg uitzonderlijk. Er zijn zelfs in sommige scholen enorme wachtlijsten.

Wat ga ik dit kleine schooltje - waar ik alle juffen ken - missen volgend jaar. Ik geniet van elke dag dat ik mijn zoontje er lachend afzet. Wat ga ik ook die zorgeloze kleuterleeftijd missen, want vanaf volgend schooljaar moet er veel meer dan nu: lezen, schrijven, rekenen,... en ook huistaken maken.

Maar hé, misschien moet ik niet teveel vooruitlopen op de zaken, ze zeggen toch altijd dat je in het nu moet leven! En NU geniet ik van je eindeloze fantasie, van je knuffels en van de heerlijke uitspraken die je doet, mijn lieve kleuter. Ik hoop dat ik nooit vergeet hoe je was als kleuter en wat je zei, daarom dit lijstje met enkele van je liefste uitspraken:

• 'Mama, kijk de bomen dansen!' zeg je als het hard waait en de bomen wiegen in de wind.
• 'Ik houd van alle kleuren mama én ook van jou', zeg je als we samen in een boekje kijken.
• 'Zit er dan een kraantje in die wolken?' vraag je als ik zeg dat het gaat regenen omdat de lucht donker kleurt.
• 'Ik ga met jou trouwen mama, want jij bent mijn beste vriend', zeg je me bijna elke dag.
• 'Is Violetta naar de hemel gevlogen met haar vleugeltjes?' vraag je als ik je zeg dat onze kip dood is.
• 'Waarom zijn er nu geen dino's meer? Zijn ze allemaal bevroren?' vraag je als we een museum bezoeken.
• 'Zit er in de maan ook vuur zoals in de zon en geeft ze daarom licht?', vraagt je als we naar de heldere volle maan kijken.

Volgende maand word je vijf mijn lief mannetje, en dan krijg je een heel mooi feestje en nodigen we al je vriendjes uit, want je wordt tenslotte maar een keertje vijf!

Ik zou het super vinden als jullie me ook volgen op Facebook, Instagram en Pinterest!!

De beste uitstapjes zijn vaak... gratis!

ACHT lange weken vakantie hier in België. Leuk natuurlijk, maar ook vermoeiend (vooral voor mama haha).
De eerste weken vallen nog wel mee - de kids (en mama ook jaja) zijn dan zoooo toe aan vakantie na die hectische laatste weken van het schooljaar - maar na een maandje of zo begint de verveling er toch behoorlijk in te sluipen.

Mijn drie kinderen zijn ook van een behoorlijk verschillende leeftijd - een kleuter van vier, een bijna-puber van twaalf en een échte puber van zestien - wat het vinden van gezamenlijke activiteiten er niet makkelijker op maakt.
Nu moet ik direct bekennen dat de puber eigenlijk helemaal geen interesse meer heeft in gezamenlijke activiteiten. Die zorgt zelf wel voor zijn activiteiten (gamen, fitnessen, gamen, series kijken op internet, gamen, chillen met vrienden, gamen,... wat een leven).
Ik vind dat jammer natuurlijk, maar het zij zo... Soms word ik wel eens overmand door schuldgevoelens en dan denk ik: had ik maar meer activiteiten gedaan met dat kind toen hij nog kleiner was. Mijn man zegt dan onmiddellijk: 'Ben je gek? We hebben zoveel gedaan met hem!' Mannen schijnen altijd minder last te hebben van schuldgevoelens. Makkelijk toch, man zijn, op dat gebied tenminste...

De verveling begint dus toe te slaan, vooral bij bijna-puberdochter en bij kleuterzoon. Bijna-puberdochter zou wel weten wat ze wil hoor, om zich bezig te houden: Pairi Daiza, Walibi, Bobbejaanland, De Efteling, zwemmen bij Centerparcs,... heel leuk allemaal natuurlijk, daar ga ik niet over strijden... alleen trekt mijn portemonnee dat niet.

We leven hier momenteel van één inkomen en ik vind dat soms best pittig met drie groter wordende kinderen. Ik lees heel graag bespaarblogs. Ik heb er al veel van geleerd en ik vind ze vaak inspirerend maar... ze maken me soms ook een beetje moedeloos. Vaak schrijven ze over hun (hoge) buffer die maar blijft groeien. Hoe doen ze dat in godsnaam? Ik bespaar me suf en toch wil die buffer maar niet groeien. Altijd lijken er wel kosten bij te komen die roet in het eten gooien: auto kapot, dus andere moeten kopen, dure (maar noodzakelijke) beugel voor zoonlief, grasmachine kapot en niet meer te repareren, zoonlief die uit al zijn kleren is gegroeid,... 't zal ooit wel eens beteren zeker (als ik de lotto win hahaha).

Geen dure uitstapjes dus voorlopig, maar wie niet rijk is, moet slim creatief zijn. Mijns inziens moeten kinderen trouwens ook nog tevreden kunnen zijn met met 'gewone' dingen. Het hoeft niet altijd spectaculair te zijn, toch?

Omdat ik er zeker van ben dat er hier nog mama's meelezen die de lotto (nog) niet hebben gewonnen, deel ik graag mijn tips om de kroost op een budgetvriendelijke manier bezig te houden en alzo de vakantie te overleven:

• Nodig eens een vriendje of vriendinnetje uit. Kinderen vinden het heerlijk om in de vakantie op te trekken met hun leeftijdsgenootjes. Vaak missen ze de sociale contacten die ze dagelijks hebben op school toch wel een beetje in de vakantie. Met een stapel (budgetvriendelijke) pannenkoeken erbij wordt het bijna een feestje.
• Wandelen met de kids. Als je de trotse eigenaar bent van een viervoeter is het natuurlijk dubbel plezier. Eén van mijn lievelingplaatsen om te wandelen met kinderen is de Kabouterberg in Kasterlee. Dagelijks worden er vertellingen georganiseerd, maar ook zonder die vertelling is het zeer de moeite. Overal in het bos staan houten kabouters, er is een kabouterschooltje, houten paddenstoeltjes en de bomen in het bos hebben heel bijzondere wortels die boven de grond uit steken. Het bos spreekt erg tot de verbeelding van kleuters. Al moet ik zeggen dat onze kleuter het niet zo voor liefelijke spelletjes heeft. Neen, hij neemt liever zijn reuze waterpistool mee om alle kabouters uit te schakelen. Tja...

• De zee. Oh, wat houd ik van de zee! Niet zozeer van onze Belgische kust (die is wat te druk voor mij), maar van de Nederlandse kust. Ik vind het geweldig dat je bij onze noorderburen op sommige stranden gewoon je hond mag meenemen: heerlijk! Je vindt er ook nog gratis parkeerplaats (als je wat zoekt) en de kustlijn is niet helemaal verpest door hoogbouw. Ok, een echt gratis uitstap kan je dit natuurlijk niet noemen, want als je niet tot de één van de gelukkigen behoort die vlakbij de zee wonen, ben je wel wat kwijt aan benzine natuurlijk. Desalniettemin, vind ik een dagje aan het strand altijd een beetje vakantie. Onze twee jongste kinderen amuseren zich er steevast kostelijk.Wij zijn niet zozeer mensen die uren op een handdoek gaan liggen bakken, maar wandelen, zandkastelen bouwen en pootjebaden maken ons perfect gelukkig. De dag sluiten we dan af met een ongezond maar niet al te duur frietje.

• De speeltuin. Er zijn nog pareltjes van speeltuinen te vinden als je een beetje zoekt. Ik heb een pesthekel aan van die plastic binnenspeeltuinen, maar met goed weer is een leuke buitenspeeltuin altijd een top uitstap. Eén van mijn favoriete speeltuinen is die van Bokrijk. Er is voor ieder wat wils en het beste nieuws van al: volledig gratis!

• Maar waarom het altijd elders zoeken? In je eigen tuin kan er ook plezier gemaakt worden. Een klein zwembadje heeft onze kleuter hier al uren zoet gehouden.

Hebben jullie nog budgetvriendelijke tips voor mij, want we hebben hier nog drie weken te gaan.

Soms denk ik: waarom blijven ze niet gewoon klein?

Eén van de nadelen van het hebben van kinderen met een aanzienlijk leeftijdsverschil ertussen is dat je altijd al een idee hebt van wat er gaat komen in de volgende fase. Zolang ze klein zijn valt het allemaal nogal mee: ok, peuter- of kleuterdriftbuien zijn niet leuk, maar je hebt het in zekere zin nog wel een beetje in de hand.
Ik weet dat het van sommige pedagogen niet meer mag, maar de time-out in de gang bewijst hier toch nog steeds zijn dienst. Niet dat ik wil zeggen dat het met kleine kinderen altijd makkelijk is hoor. De mijne hebben, hoe zal ik het zeggen... een 'sterk' karakter, als jullie begrijpen wat ik bedoel ;-)

Kleine kinderen geven je echter zoveel affectie dat je het snel vergeet als ze weer eens de supermarkt op stelten hebben gezet omdat ze dat zakje snoep - dat zo strategisch aan de kassa naar hen staat te lonken - écht niet krijgen. Dagelijks word je vertederd door de schattigheid die ze van nature uitstralen.
Soms zit ik naar mijn jongste zoontje te kijken, en dan zou ik hem wel kunnen plat knuffelen omdat ik hem zo lief vind. Zélfs al heeft hij een uurtje daarvoor mij de oren van de kop gezeurd voor een tweede ijsje...

Alles wordt anders wanneer de pubertijd zijn intrede doet. Deze brug tussen kind en volwassenheid is niet alleen voor de jongere zelf een verwarrende periode, maar ook voor zijn ouders. Had je het daarvoor al moeilijk met loslaten, houd dan je hart maar vast als de hormoontjes om de hoek komen kijken. De pubertijd is een heuse les in loslaten!
Niet alleen het uiterlijk van je kind verandert drastisch - het raarste vind ik dat het 'kindergezichtje' geleidelijk aan plaats maakt voor de meer volwassen versie - maar ook het eens zo aanhankelijke jongetje (of meisje) begint zich plots wel heel erg hard los te maken van zijn ouders.
De periode dat je hun held was en dat ze naar je opkeken is echt wel voorbij eens ze puber zijn. Waar is plots dat kleine jongetje gebleven dat ooit nog met me wilde trouwen en dat ruzie maakte met zijn zus om naast me in de zetel te kunnen zitten?
Dat jongetje zit nu alleen op zijn kamer te gamen, dat jongetje gaat op stap met zijn vrienden, dat jongetje heeft zopas zijn eerste pintje (en niet zijn laatste) gedronken, dat jongetje denkt helemaal niet meer dat ik meer weet dan hij, integendeel: hij weet alles beter, want ik ben ouderwets en niet mee met mijn tijd (en ik zeur altijd).

Ach, ik mag nog niet klagen hoor... momenteel gaat het relatief goed hier. Ik heb de indruk dat de heftigste periode bij mijn oudste zoon (voorlopig?) voorbij is, maar mijn dochter is pas twaalf... en ik heb nog geen ervaring met pubermeisjes ;-)

Maar eigenlijk wou ik het hier niet hebben over mijn eigen kinderen, maar over een tafereeltje dat ik gisteren zag: in de namiddag ging ik even met mijn jongste zoontje tot bij het speeltuintje in de stad. Hij vindt het er heerlijk, zelfs al stelt het daar helemaal niet zoveel voor. Dat is dus ook zo leuk aan kleine kinderen, ze zijn nog snel tevreden ;-)

Zoontje amuseerde zich dus kostelijk en ik zat even op een bankje. Plots kwamen er drie pubermeisjes - van een jaar of vijftien - op het andere bankje, even verderop, zitten. Ze zagen er lief en vriendelijk uit. Ik dacht even: hoe zou mijn dochter er over drie jaartjes uitzien? Zou ze er zo uitzien als deze meisjes en zou ze hier dan ook zitten met haar vriendinnetjes? Daar zou ik mee kunnen leven, want het leken me erg brave tieners.
Plots werd dit idyllische plaatje verstoord: er kwam een jongen op de proppen op zo'n bmx fietsje. Hij gaf snel iets af aan één van de meisjes. Het meisje nam het aan en pakte direct een aansteker uit haar zak. En neen, het was geen gewoon sigaretje (da's al erg genoeg) dat toen van hand tot hand ging...
Blijkbaar stoorden deze tieners zich ook helemaal niet aan mijn aanwezigheid, voor hun was dat jointje de normaalste zaak van de wereld.

Terug thuis vroeg ik aan mijn oudste zoon: 'Hé, ken jij kinderen die wiet roken?' 'Tuurlijk mama, er zijn er zo een paar in mijn klas', antwoordde hij in alle eerlijkheid.
Hij vond dat helemaal niet vreemd blijkbaar. Ik wel dus. Hij verzekerde mij dat hij van de wiet afblijft.

Ik hoop het, ik hoop het echt!
En jij, mijn jongste, lieve kleuter: blijf jij nog maar even klein en onschuldig...

Ja, ook mensen gaan dood...

Eergisteren schreef (klik) ik over ons kipje dat plots dood lag. Ik vroeg jullie toen hoe ik dit slechte nieuws het beste zou brengen aan mijn 4-jarig zoontje. Iedereen was het er over eens dat ik gewoon het beste de waarheid zou vertellen. (Bedankt voor de hulp!)

Toen hij thuiskwam van het schooltje zei ik hem dus dat ik ons kipje dood had gevonden in het kippenhok. Ik liet hem de keuze of hij haar nog wou zien (thanks Jolanda van consuminderenmetplezier voor deze tip).
Hij wou haar zien. Ze zag er trouwens nog heel mooi uit, net alsof ze sliep. Mijn zoontje vroeg waarom haar oogjes toe waren. Ik legde hem uit dat dat zo is als je dood bent.
Voor een kleuter is het onherroepelijke van de dood nog niet te vatten. Dat bewees zijn opmerking dat ik dan maar snel de dierenarts moest bellen, zodat die er voor zou kunnen zorgen dat haar oogjes terug open zouden gaan. Ik probeerde hem uit te leggen dat ze niet meer zou wakker worden. Ze zou vertrekken naar de 'kippenhemel' en dan een sterretje worden tussen al die andere sterretjes die we s' avonds hoog in de lucht kunnen zien.
Haar mee begraven wou hij niet. Dat heb ik dus ik alleen gedaan, de volgende dag, als hij op school was. In zijn beleving vliegt ze met haar vleugeltjes hoog door de wolken naar de sterretjes. Ik vind dat een heel mooi beeld, en ik denk dat hij dit beeld zou kwijtspelen, als hij ziet dat we haar in de grond stoppen.

Hij is ook nog zo klein, veel te klein om de dood te vatten zoals wij dit doen als volwassenen. Trouwens, over  hoe het hiernamaals er uit ziet, en of het überhaupt wel bestaat, zijn er zoveel verschillende beschouwingen...
Ikzelf ben in principe niet gelovig, al sluit ik niet uit dat er waarschijnlijk heel veel is dat we als mens niet kunnen waarnemen en waar we nooit en verklaring voor zullen vinden. We weten veel meer niet, dan wel... daar ben ik van overtuigd. Maar als er dan toch een hemel, of één of andere manier van voortbestaan na de dood zou zijn, dan ben ik ervan overtuigd dat niet alleen wij mensen er een plekje krijgen, maar ook dieren. Als er een ziel bestaat, dan hebben zij ook een ziel. Dat is toch mijn (bescheiden) overtuiging.

Ik denk dat we allemaal, mensen, dieren, planten,... sowieso op één of andere manier verder leven. Niet op de manier waarop de meeste godsdiensen dit zien. Onze genen leven verder in onze kinderen, maar zelfs als we die niet hebben wordt alles op aarde, in het heelal hergebruikt, niets gaat verloren... Ik vind het een prachtige gedachte te weten dat we allemaal eigenlijk uit sterrenstof bestaan.

Ik ben zelf misschien niet gelovig in de strikte zin van het woord, maar dat wil niet zeggen dat ik geen respect heb voor mensen die dat wel zijn. Ik vind verdraagzaamheid het hoogste goed en respecteer dus alle levensbeschouwingen. Alleen misbruik van geloof om de eigen (verderfelijke) agenda op te dringen verfoei ik. Want of je nu gelovig bent of niet, steven naar het goede moet toch altijd ons doel zijn, onze taak in de korte tijd die we hier mogen doorbrengen...

Ik wil nog nog even terugkomen op mijn zoontje. Vanmorgen vroeg hij me toen we nog in bed lagen: 'Mama, gaan mensen ook dood, zoals kippen? Neen, toch hè?' Ik had natuurlijk kunnen verwachten dat hij deze vraag zou stellen. Gelukkig heeft hij nog nooit een dierbare uit zijn omgeving verloren, maar ooit gaat dat moment er wel komen... 'Ja, jongen, ook mensen gaan dood. Iedereen gaat ooit dood.'
Ik zag dat hij dit niet begreep. Maar al snel ging hij terug over tot de orde van de dag: 'Mama, gaan we naar beneden nu en mag ik Ketnet kijken?'
'Tuurlijk, mag jij dat.'

't Is toch niet waar zeker!

Kwam ik vanmorgen in het kippenhok om de kipjes te voeren. Blij, want ons ziek kuifkrieltje waar ik onlangs over schreef (klik), was al flink opgeknapt. Maar ik telde er maar vijf. Ons Sebrightje kwam niet op het eten af.

Levenloos lag ze op de grond, helemaal stijf. Ook zij was dus blijkbaar heel erg ziek geweest, maar hier had ik niets van gemerkt.
Oh, wat ben ik teleurgesteld. Zondag twee kipjes gekocht bij die (verdomde) marktkraam: eentje waar ik gelijk mee naar de dierenarts kon, en eentje na vier dagen al dood. Hoe behandelen deze marktkramers hun kippen vraag ik me dan af? Ik denk dat ik het zelfs niet wíl weten! Vreselijk.

Mijn andere kipjes zitten preventief aan de antibiotica om te voorkomen dat zij ook aangetast worden door de bacteriële infectie van het zieke kuifhoendertje, maar welke (verborgen) ziekte had het kipje dat nu dood is? Ik begin serieus schrik te krijgen dat mijn kipjes binnenkort allemaal plots dood liggen.  Misschien is het toeval, misschien had ze een hartaanval of een beroerte, ... Maar da's toch eerder zeldzaam voor zo'n jong volwassen beestje, lijkt me.

Hoe moet ik het nu weer zeggen tegen mijn jongste zoontje (van vier) als hij straks van school komt? Hij is zo dol op de kipjes. Eigenlijk was ik van plan om hem het dode kipje te laten zien en haar dan samen te begraven. Mijn man - die ik even belde op zijn werk - vindt dit echter geen goed idee. Hij zegt om het kipje beter gewoon te laten 'verdwijnen' en te zeggen dat ze is weggevlogen of zo.
Ik weet het niet hoor. Eigenlijk vind ik dat ik toch gewoon eerlijk moet zijn tegen hem. Doodgaan hoort ook bij het leven...  en anders denkt hij vast dat ze nog terugkomt. Het kipje ziet er trouwens nog erg mooi uit. Het is net alsof ze slaapt.

Toen leefde ze nog

Hoe zouden jullie dit aanpakken?

Oeps... al meer dan een maand niet geblogd

Het begon met de griep hier in huis, daarna was er een grote achterstand in het huishouden en véél werk in de tuin. Het bloggen schoot er zodoende dus even bij in.
Hoe begin ik er dan terug aan na een maand offline - nuja, wel veel gelezen bij collega bloggers natuurlijk-  vroeg ik me af? Met een overzichtje van de afgelopen maand misschien.

Carnaval gevierd met een (nog) zieke kleuter. Yep, hij wou het echt niet missen... Gelukkig waren de weergoden ons die dag gunstig gezind.

Onze twee jarigen hebben we samen gevierd. In de tuin, in het zonnetje. Zalig toch! Ze worden écht groot: dochter twaalf en zoon zestien.

Tja, wat voor feestje verzin je nog voor een 12-jarige? Dochterlief wou een stoer klimfeestje voor al haar vriendinnen.

Tientallen donuts gebakken voor de traktatie van zoonlief.

En zo zag de traktatie van dochterlief er uit.

Ons buitenkind. Later wil hij ... worden. Wat denken jullie?

Dochterlief houdt het voorlopig op een fiets om zich te verplaatsen. Een échte 'grote mensen ' fiets nog wel.

En dit is mijn nieuwe (tweedehandse) tuut. Balen over die extra kosten, want mijn vorige heeft de geest gegeven. Maar ik ben wel heel blij met dit groentje hoor.

Een foto van dit monstertje mocht ook niet ontbreken vond ik :-)

Oh ja, ik moet ook nog altijd de winnaar van de winactie van vorige maand bekend maken. De gelukkige is Julliette Schuurmans. Proficiat! Als je me even een mailtje stuurt regel ik de rest.

Fijn weekend!

Groeten Miss Milla

Over zonschoenen en kinderlogica

De kleuter hier vroeg gisteren: "Mama, wanneer mag ik mijn 'zonschoenen' weer aan?" Geniaal gevonden toch, als ander woord voor sandalen.
Wel jongen, ik wil mijn zonschoenen ook wel snel weer aan hoor. Waarom bestaat dit woord eigenlijk nog niet vraag ik me af, het dekt toch perfect de lading: schoenen die je draagt als de zon schijnt. Ik denk dat ik dit woord voortaan maar ga gebruiken, in plaats van het woord sandalen. Ik krijg er meteen een blij gevoel van.

De taalontwikkeling bij kinderen vind ik ongelofelijk fascinerend: van een beetje brabbelen komen ze in een paar jaar tijd tot het vormen van ingewikkelde zinnen. De manier waarop peuters en kleuters met taal omgaan is vaak grappig voor ons volwassenen, maar toch zit er ook heel dikwijls een onmiskenbare logica in. Een logica, waar wij grote mensen, geen oog meer voor hebben.

Niet alleen hun taalontwikkeling, maar ook hun manier van kijken naar de dingen heeft in mijn ogen iets heel benijdenswaardig. Ze zijn nog niet 'bezoedeld' door vooroordelen.
Een kindje in hun klas of omgeving met een beperking is gewoon een kindje zoals een ander voor hen, net zoals een 'dikker' kindje of een kindje met een andere huidskleur. Ze aanvaarden het zoals het is zonder gehinderd te worden door gevoelens als medelijden, racisme, intolerantie,... Steeds vaker kom ik tot de conclusie dat dit aangeleerde gevoelens zijn, gevoelens die een kind van nature niet heeft.

Op een gegeven moment verdwijnt de 'onschuld' uit het kind en wordt er al eens gepest op school, dit kan zelfs al in de kleuterschool zijn. Ik denk dat het heel belangrijk is dat, wij volwassenen, het goede voorbeeld geven. Hoe staan wij in het leven en hoe denken wij over de dingen? We mogen nooit onderschatten hoe groot de invloed van onze gedragingen is op onze kinderen. In een gezin waar constant racistische opmerkingen worden gemaakt zal dit waarschijnlijk ook doorwerken op de gedachten van de kinderen. Nu ja, ik ben geen wetenschapper natuurlijk, maar het lijkt me logisch...

Als er één ding is dat ik mijn kinderen wil meegeven is het zeker om mensen niet zomaar te veroordelen. Kijk eerst naar de mens, niet naar het feit of hij hetero, homo, wit, zwart, ziek gezond, arm of rijk is. Vanbinnen zien we er allemaal hetzelfde uit, toch?
Ik hoop ook dat mijn kinderen opgroeien tot empathische volwassenen die beseffen dat het leven soms niet eerlijk is. Alleen al door het feit dat wij het geluk hebben gehad om hier te zijn geboren, hebben wel veel meer kansen dan een groot deel van de rest van de wereld. Wie zijn wij om ons beter te voelen omdat we nu eenmaal door een speling van het lot geluk hebben gehad?

De hardheid en het egoïsme die zo alomtegenwoordig zijn in onze maatschappij raken me soms meer dan ik zou willen. Soms wou ik dat we allemaal wat meer die onschuld van een kind zouden kunnen bewaren in onszelf...
Maar genoeg gefilosofeerd nu, ik wens jullie allemaal een prettige avond.

Zen blijven?

De ochtenden vind ik altijd het ergste. Zo'n gedoe om die kids op tijd op school te krijgen, elke dag opnieuw dezelfde miserie.

Pré-puber ráákt gewoon niet uit bed, tenzij na 10 keer roepen en 5 keer haar kamer binnenstormen en wijzen op de klok die genadeloos verder tikt.
Kleuter raakt wel uit bed, maar dan weer véél te vroeg: meestal zo tussen vijf en zes. Grrr... echt blij ben ik hier ook niet om, moet ik zeggen. Gelukkig hebben we op dit vroege uur nog de onpedagogische tv en iPad ter beschikking om als babysit te fungeren, zodat ikzelf met een overdosis koffie er voor kan zorgen dat ik uit de zombie modus raak.
Over puberzoon 's ochtends alleen maar lof. Ik roep hem 1 keer op en hij staat elke dag fris gewassen en aangekleed klaar op het afgesproken uur om naar school te vertrekken. Gelukkig! Drie van die ochtendhumeurtjes zou ik niet redden denk ik... Nu is hij ook wel niet het zonnetje in huis hoor, in de vroege uren. Hij zegt gewoon niets of net het hoogst noodzakelijke ('waar is mijn turnzak?'), meer komt er niet uit. Maar ja, je kan niet alles hebben hè.

Soms zijn de ochtenden nog lastiger. Bijvoorbeeld als dochterlief nog een deel van haar huiswerk moet afmaken omdat ze 's avonds te weinig tijd heeft gehad. Ze turnt namelijk 13 uur per week en dan doet ze ook nog aan paardrijden. Minderen met turnen ziet ze echt niet zitten én ik ook niet. Dan moet heel mijn meubilair er aan geloven vrees ik. Turnen doet ze toch, is het niet in de turnzaal dan desnoods op de rand van de zetels.

Nu moet ik zeggen dat het vanochtend erg rustig verliep. In plaats van lopen te stressen voelde ik me redelijk zen, en ook de kids werkten zonder zeuren mee. Fijn, dacht ik bij mezelf! Maar voordat ik kon vertrekken moest ik nog snel even naar het toilet. Kijk maar even mee wat ik daar aantrof:

Dáárom was onze kleuter dus zo stil. Werkelijk de hele voorraad wc-papier had eraan mogen geloven, en die rol in 't wasbakje had hij voor de volledigheid helemaal nat gesproeid.
Het positieve is wel dat hij helemaal alleen flink naar het toilet is geweest, dát dan weer wel...

Hoe verlopen de ochtenden bij jullie?

Dubbele broek

Eerst en vooral heel veel dank voor de reacties op mijn vorige blogberichtje: zooo lief! Het gaat inmiddels een stuk beter met mij, en ook mijn stem is min of meer terug. Ik denk wel dat ik eens een vitaminekuurtje ga nemen, want ik voel me behoorlijk moe de laatste tijd. Het gebrek aan zonlicht doet er ook geen goed aan. Pfff, altijd maar die grijze lucht, ik word er niet vrolijker van...

Maar genoeg geklaagd nu. Ik wou het even hebben over de 'dubbele broek'. Huh, kennen jullie dat niet, een dubbele broek? Wel, ik moet toegeven dat ik er vroeger ook nog nooit van had gehoord. Tot mijn zoontje van inmiddels vier, deze term hier heeft ingevoerd. Nu is een 'dubbele' broek voor ons een woord zoals een ander, een woord dat ook meermaals per dag valt.

In zijn kleuterlogica is zijn boxershort de eerste broek, en de broek die er overheen komt de tweede (en dus dubbele broek). Spreek dit maar eens tegen!
Wanneer meneertje thuiskomt van school moet de dubbele broek zo snel mogelijk uit, evenals de schoenen. Met een beetje geluk mogen de kousen wel aanblijven. Van de kou lijkt hij geenszins last te hebben, als de broek maar uit mag, da's het belangrijkste.

Nu heb ik er mijn hoofd al over gebroken waarom onze kleuter zich zo irriteert aan een broek. Ik begrijp dat hij niet zo graag jeansbroekjes draagt, die zijn meestal namelijk nogal hard van structuur. Maar ook als ze uit de droogtrommel komen en gewassen zijn met een overdosis wasverzachter wil hij er niet van weten.
Ik kocht bij wijze van test eens een broekje van hele zachte katoen, maar ook deze dubbele broek moest na schooltijd onmiddellijk uit.
Een joggingbroekje proberen dan maar misschien? Eureka, dat wou hij wel aanhouden. Misschien omdat er in zo'n broekje geen rits zit en omdat het een hele zachte binnenkant heeft? Ik weet het niet, eerlijk gezegd. Feit is wel dat hij na schooltijd dus enkel een joggingbroek wil aanhouden en geen gewone broek.

Elke dag een joggingbroek aan vind ik wel wat te ver gaan. We maakten nu met hem de afspraak dat hij op schooldagen woensdag en vrijdag een jogging mag dragen, omdat ze dan turnles hebben. De rest van de schooldagen moet hij een gewone broek aan (die hij dan wel onmiddellijk uitzwiert na school). In het weekend mag hij dragen wat hij wil.

Och, het zal wel een 'probleem' van voorbijgaande aard zijn zeker? Da's natuurlijk het voordeel van een nakomertje. Je hebt al zoveel met de oudsten meegemaakt, en je weet dat heel veel 'probleemgedrag' vanzelf verdwijnt.
Ik moet eerlijk gezegd wel toegeven dat veel dingen waar andere mama's zich druk om maken mij niet zo bezighouden. Mijn kiddo's hebben bijvoorbeeld nooit hun bordje verplicht moeten leegeten. Ik ga ervan uit dat gezonde kinderen echt wel zullen eten als ze honger hebben (als ze niet flink aten kregen dan wel natuurlijk geen koek of zo tussendoor).
Ook het 'probleem' van steeds 's nachts in het bed tussen mama en papa te kruipen relativeer ik graag. De twee oudsten deden het allebei en de jongste doet het nog steeds. Het is soms best irritant als er in het midden van de nacht ineens een kind je van je plaats duwt, maar heel vaak merk ik het zelfs niet en slaap ik lekker verder. Ik weet héél zeker dat onze kleuter dit niet tot zijn achttiende gaat doen, dus eigenlijk geniet ik er stiekem nog een beetje van... Manlief daarentegen denkt er ietwat anders over vrees ik...

Misschien vinden sommigen, als ze dit lezen, mij een lakse moeder, maar dat ben ik zeker niet. Soms ben ik zelfs wat overbezorgd, vind ik. Dochterlief (van bijna twaalf) mag van mij bijvoorbeeld nog niet alleen ergens naartoe fietsen, dus fungeer ik constant als taxichauffeur. Ik denk wel dat dit haar frustreert, maar ik vind haar gewoon nog niet verkeersrijp. Zoonlief van vijftien breng ik ook heel vaak naar school omdat ik niet wil dat hij om zeven uur 's ochtends in het donker naar de bus fietst.

Tja, elke mama heeft haar eigen opvoedingsstijl, en elk kind heeft zijn eigen karakter en noden. En ja, ik kan die van mij heus wel eens achter het behang plakken hoor, maar een andere keer zou ik ze willen plat knuffelen. En dat doe ik dan ook, 't is te zeggen met de jongste tenminste, want de puber en pré-puber moeten daar niets meer van weten... Loslaten is dat zeker?

Eindelijk... sneeuw!!!

Onze kleuter maakte vanmorgen een vreugdedansje, want eindelijk was er sneeuw! Vanuit de woonkamer leek het heel wat, vooral toen het nog schemerde, maar eens buiten is het toch maar een miezerig laagje natte sneeuw.

Kleuter dacht dat er nu wel een sneeuwman gemaakt kon worden, viel dat even tegen zeg! Bovendien was hij kwaad omdat het niet met kerst gesneeuwd had. "Bij kerst hoort toch sneeuw, hè mama", zei hij beslist. Tja, leg dan maar eens uit dat je als mama niet te beslissen hebt welk weer het wordt.

Voor ons Fleurtje was het de eerste keer sneeuw in haar jonge hondenbestaan, en zij vond het maar niets. Bah, zo koud aan haar pootjes! Dan maar op zoek naar een min of meer droog plekje om het plasje te doen.

De pubertjes hier komen hun bed niet uit voor een laagje sneeuw. Maar hoe waren we zelf vroeger hé. Om zo vroeg het bed te verlaten in de vakantie moeten er al véél spectaculairdere dingen gebeuren dan wat ordinaire sneeuw.

En wat vind ikzelf van sneeuw? Leuk natuurlijk, en mooi, op voorwaarde dat het een goede dikke laag is en dat ik er niet door moet met de auto, want oh wat haat ik dat!
Maar als ik mag kiezen, dan toch maar liever een graadje of 25 en een stralend zonnetje. Voor mij kan het niet snel genoeg weer lente zijn.

Eindelijk tijd voor wat kerstsfeer in huis

't Is druk geweest ten Huize Miss Milla.
De oudste heeft net zijn examenperiode achter de rug en het lijkt wel alsof ik, als mama, daar altijd meer stress over heb dan hijzelf.  "Loop toch zo niet te stressen mama, straks krijgt je nog een hartaanval", is één van zijn standaardopmerkingen. Of deze: "Denk je nu echt dat ze later op een sollicitatiegesprek gaan vragen hoeveel punten ik had in het vierde middelbaar?" Tja, daar heeft hij wel een punt natuurlijk... Desalniettemin heb ik uiteraard liever dat de kiddies hier met goede rapporten naar huis komen en niet met een camion vol buizen. 

Dochterlief zit nu in het laatste jaar van de lagere school en het lijkt wel dat het cliché klopt dat meisjes vaak plichtsbewuster en  streveriger zijn op school dan jongens. Hier thuis toch tenminste, er zullen vast ook wel mannelijke blokbeesten bestaan... Dochterlief wil wél het liefst zo goed mogelijke resultaten. Voor zoonlief is 'er door' al ruim voldoende, en examenstress of faalangst lijken hem wel vreemd te zijn.
Gelukkig kon hij gisteren toch een goed rapport voorleggen. Oef, weer een zorg minder voor ondergetekende!

Verder ben ik nog steeds bezig met mijn 'verfproject'. De keuken en de living zijn inmiddels van een nieuw kleurtje voorzien. Ik koos voor wit, omdat ik houd van licht, sober en puur. Wit laat trouwens decoraties en planten prachtig uitkomen omdat het zelf weinig aandacht vraagt.
Voordien waren de muren van deze twee vertrekken grijs geverfd, maar na een jaartje of vier was ik wel toe aan iets anders. Het gebrek aan zonlicht in de winter vind ik trouwens lastig en als je muren dan ook nog eens grijzig zijn... Echt vrolijker word ik daar niet van.

Aangezien ik een perfectionistisch beestje ben, heeft het best wel lang geduurd eer alles tot in de puntjes geverfd was. De kleuter die hier rondloopt maakt het (ongestoord) schilderen er ook niet makkelijker op. Gelukkig kreeg ik het afgelopen weekend hulp van Handige Harry Manlief en eindelijk konden alle meubels terug op hun plaats. Als manlief zich er mee bemoeit gaat het ineens wel vooruit. Ik denk dat hij zich soms wel vreselijk moet ergeren aan mijn traagheid en geprul. Maar soit, nu alles in orde is kon eindelijk de kerstboom opgetuigd worden. Kijken jullie mee?

 

   

Ik zou het geweldig vinden als jullie me ook op Facebook en Pinterest volgen :-)

De meest irritante puber momentjes

Regelmatig lees ik mama-blogjes waarin de hoge schattigheidsgraad van hun kroost wordt bejubeld. Toegeven: baby's, peuters en kleuters kunnen onwezenlijk schattig zijn. Dat mag ook wel hé, om al die slapeloze nachten, lastige zindelijkheidstrainingen -met de onvermijdelijke plasjes op de dure mat-, gênante driftbuien in de supermarkt en dergelijke, te compenseren.

De baby- en peutertijd is ten huize Miss Milla voorgoed voorbij, maar zo'n -bij momenten- mega schattige kleuter dartelt (of beter gezegd raast) hier nog rond. Ik zou nu een opsomming kunnen geven van de meest schattige momenten van dit kleine monstertje, maar dat doe ik niet. Van schattige kleuters is er immers al genoeg te lezen op het internet.
Neen, dan vind ik het interessanter om een lijstje te publiceren van de leuke (lees: meest irritante) momentjes die zo'n -ooit mega schattige- baby/peuter/kleuter je bezorgd eens hij uit de pampers is en doorgeschoten tot PUBER.

Een puber-jongen en een pré-puber-meisje heb ik hier ook in huis en, geloof me, op die leeftijd zijn de schattige momentjes niet meer zo talrijk.
Om alle jonge moeders voor te lichten: dit gebeurt er wanneer die kleintjes opgroeien tot reuzen met een lengte die hoger is dan die van jezelf, zelfs al draag je je hoogste hakken:

• Nadat dochterlief (de bijna-puber) drie uur gesport heeft duwt ze doodleuk haar bezwete poezelige voetjes onder mijn neus als ze 's avonds naast me neerploft in de zetel.
• Nu ja, zij sport dan toch nog ten minste. De enige sport die puber-zoon beoefend is gamen, gamen en nog eens gamen. Tv kijken doet hij ook niet meer, dat is volgens hem voor OUDE MENSEN. Jonge mensen kijken alleen nog online series. Tja..., die gezellige tv-avondjes met heel het gezin zijn er dus ook niet meer bij.
• "Dat kan jij niet meer dragen hoor mama, dat is voor JONGE mensen!", zegt dochterlief als we gaan shoppen. 
• Wanneer ik onverwachts bezoek heb en even wat lekkers op tafel wil zetten, zijn steevast alle chips, nootjes,... spoorloos verdwenen. De lege verpakkingen vind ik dan even later terug in het vuilbakje op de kamer van zoonlief. In het beste geval tenminste, vaak vind ik ook restafval onder het bed (samen met vuile sokken trouwens).
• Die pubers kennen dikwijls veel van computers. Da's een groot voordeel natuurlijk, alleen willen ze hun kennis vaak niet delen met hun ouders. Als ik weer eens een probleempje heb en zoonlief smeek om hulp, word ik -in het beste geval- lacherig geholpen onder de mededeling: "Da's toch niet te geloven dat gij dat zelf niet kent mama!". Dank u voor de hulp jongen...
• Dan denk je, als ze groter zijn zullen ze wel minder rommel maken zeker. Vergeet het! Je moet eens op de kamer van dochterlief komen kijken: een kat vindt er haar jongen niet in terug... Zoonlief maakt veel minder rommel, dat moet ik wel toegeven. Maarja, één voordeel van gamen is natuurlijk dat het geen rommel oplevert.

Een impressie van de tafel waarop dochterlief haar huiswerk heeft gemaakt

• Ook leuk als je je zoon onder zijn voeten geeft maar niet doorhebt dat hij aan het skypen is met al zijn vrienden, die dus meeluisteren, en je natuurlijk keihard uitlachen. Haha, grappig hoor...
• De 'humeurtjes' zijn ook tof, vooral bij dochterlief. De ene moment poeslief, de andere moment knorrig en lichtgeraakt. Zou dit door de rommelde hormonen komen?
• Vergeet het probleem van kleine kinderen die veel te vroeg opstaan. Dat probleem lost zichzelf na verloop van tijd wel op: pubers zijn s' morgens met geen stokken uít bed, en 's avonds met geen stokken ín bed te krijgen.
• Als je als mama een beetje gek staat te doen om je jongste spruit te entertainen, zijn de oudste twee direct bezorgd dat de buren dit zouden zien of horen: "Zooo schaamtelijk, hoe jij doet mama!" En vroeger vonden ze het nog zo leuk als ik liedjes zong met mijn valse stem.
• Ach ja, voor de rest mag ik niet klagen hoor. Het zijn eigenlijk schatten waar ik gruwelijk veel van houd. En godzijdank lezen ze mijn duffe blog niet, anders kon ik dit lijstje niet schrijven...

Dit ben ik!

Dit is hoe ik eruit zie, volgens mijn zoontje van (bijna) vier dan toch tenminste.

En oh... wat ben ik blij met deze tekening, want al meer dan een half jaar tekent hij alleen maar auto's, bussen, camions,... kortom alles met wielen en een motor. Geen enkele 'kopvoeter' kwam er hier op papier. Een echte jongen dus hé.
Maar nu worden er dus ook mannetjes getekend. Eureka! Wat vind ik dat toch altijd zo leuk, die kleuterportretten van broer, zus, papa en mama, om nog maar te zwijgen van de zelfportretten.

Ik vind het al bijna zo fijn als de fase waarin kinderen beginnen te praten, da's zo superschattig en vaak ook grappig. Wanneer ons jongste zoontje zo'n anderhalf was had hij één lievelingswoordje: niet mama of papa, maar 'kaka'. En hij bedoelde hier niet mee wat wij er onder verstaan, nl. drolletje, maar wel 'auto'. Hoe hij hier bij kwam? Geen idee, maar hij is dit woord zeker een half jaar halsstarrig blijven gebruiken wanneer hij auto bedoelde. Ik herinner me nog dat we eens bezoek hadden en hij zei: "mama, kaka grond evallen" (vertaling: mama, mijn auto is op de grond gevallen). Je begrijpt dat we toen héél hard moesten lachen.

Wat geniet ik toch van al die fases in de ontwikkeling van mijn zoontje. Het lijkt wel of ik er nu veel meer bij stilsta dan bij mijn twee oudere kinderen. Misschien omdat ik nu ouder ben, of omdat ik weet dat alles zo snel voorbij gaat, of misschien wel omdat ik nu niet meer zo druk bezig ben met mezelf voorbij te hollen...

Gedaan met het schoon leven...

Na acht weken vakantie is de school gisteren weer begonnen voor mijn drietal. 't Is wennen, voor hen, maar ook voor mij. De eerste ochtend ging niet bepaald van een leien dakje, het was duidelijk dat de kiddo's hier nog in vakantiemodus verkeerden.

De kleinste had er duidelijk niet veel zin in want hij veinsde dat hij ziek was, in de hoop zo aan de school te kunnen ontkomen. Mis poes, hier trappen we niet in!
De dochter wou wel gaan, weliswaar met lichte tegenzin, maar tegen het tempo dat zij zich klaarmaakt 's morgens lijkt een slak nog razendsnel. Waarom maakt zij zich nooit druk over op tijd komen? Ik word zo moe van altijd achter haar veren te moeten zitten, maar als ik één ding haat dan is het te laat komen, en zeker op school.
De oudste trekt zijn plan, maar is niet bepaald een ochtendmens. Een goed humeur zo vroeg in de ochtend, daar hoef ik bij hem dus niet op te hopen. Er wordt dus 's morgens alleen het hoogstnoodzakelijke gezegd. Het schijnt dat dit normaal is bij pubers, heb ik eens gelezen. Hun biologische klok staat van nature op laat opblijven en lang uitslapen. Alleen jammer dat onze maatschappij hier zo weinig rekening mee houdt ;-)

Ik had me voorgenomen om niet te stressen die eerste schooldag, maar uiteraard lukte dat niet. Een kleuter motiveren om naar school te gaan en proberen hem in zijn kleren te hijsen, het knoperige haar van een tiener proberen in te vlechten (want dat wou ze graag voor de eerste schooldag), wat voedsel in een humeurige puber proberen te krijgen... Pfff... normaal is dat dagelijkse routine, maar na twee maanden lijkt er niet veel meer van die routine over te zijn. Ik ben duidelijk zelf ook nog teveel in vakantiemodus.

Daarbij komt nog dat de oudste naar een andere school gaat, in een andere stad. Waarom heb ík daar meer stress over dan hij? Ik zit me de hele tijd maar dingen af te vragen zoals: gaat hij wel op de juiste bus zitten, gaat hij snel nieuwe vrienden maken, hij zal toch geen spijt krijgen van zijn beslissing voor die nieuwe studierichting, ...

Nadat ze uiteindelijk alle drie veilig en wel op school waren geraakt had ik het huis sinds lang voor mij alleen. Nu ja, da's niet helemaal waar, want ons Fleurtje is er ook nog natuurlijk.
Nu kan zij eindelijk aan háár grote vakantie beginnen en platte rust houden. Ik denk dat ze serieus zal moeten bekomen van al die drukte van de afgelopen weken. Als de kinderen thuis zijn komt ze immers niet aan haar twintig uren slaap per etmaal toe.

En ik, ... ik moest even wennen aan de stilte hier in huis. Dat was een beetje vreemd... Ik heb dus maar direct wat luide muziek uit de boxen laten knallen (daar ging de rust voor Fleur) en ben als een gek beginnen te poetsen. Dat was echt nodig, want in de vakantie is er van grondig poetsen geen sprake, wegens kinderen die voor de voeten lopen, die aandacht nodig hebben, die honger hebben, ...
De zon liet zich ook nog eens zien (dat was lang geleden), en daar krijgt een mens sowieso energie van .

Eigenlijk waren de kinderen best tevreden toen ze terug waren van hun eerste schooldag. Al bij al een geslaagde dag dus.