Sh*t! Ik krijg stress van mijn smartphone.

Komt mijn oudste zoon vorige week naar mij: 'Mama, als ge eindelijk eens ne smartphone wilt kopen is 't nu de moment.'
Ik: 'Waarom?'
Hij: 'Door de koers van de dollar wordt hij vanaf morgen 50 euro duurder.'
Tja, en dan komt de gierigaard in mij naar boven natuurlijk.

Ik was, denk ik, de enige in heel België en Nederland die nog altijd met een simpel telefoontje op zak liep. Ik vond dat er niets mis was met dat ding: vijf jaar oud - dat wel - maar nog in prima staat. Waarom zou ik dan een nieuwe kopen in godsnaam? Iets dat nog perfect werkt ga je toch niet vervangen, zegt de consuminderaar in mezelf dan. Nu ja, een échte consuminderaar mag ik mezelf niet noemen hoor, maar ik doe mijn best...

Nu moet ik zeggen dat ik toch af en toe wel wat jaloers begon te worden op de vriendinnen die zoveel  meer kunnen met hun smartphone dan ik, met mijn ouderwetse toestelletje. Maar om zoveel geld uit te geven aan een nieuwe iPhone 6, neen dat zag ik nu ook weer niet zitten.

Gelukkig is de puber hier in huis op de hoogte van alle nieuwe ontwikkelingen op technologisch vlak, én hij wil ook geen cent teveel uitgeven. Op dat vlak is mijn opvoeding alvast geslaagd dus ;-)
Hij raadde mij een toestel aan van Chinese makelij: geen waardeloze brol, maar een smartphone met hele grote kwaliteiten voor een erg scherpe prijs. Hij kan weten dat het een prima toestel is, want hij heeft sinds enkele maanden er zelf zo eentje. (Voor diegene die het merk graag weten: het gaat over 'One Plus One')

Ok, het deed wat pijn (auw, zoveel geld) maar de bestelling werd geplaatst. Na een 5-tal daagjes stond er dus een koerier voor de deur met mijn pakketje. Altijd een beetje dat sinterklaasgevoel vind ik, als je het pakje dan opent.

Ik blij, eindelijk mee met mijn tijd! Eindelijk een smartphone! Maar nu moest ik natuurlijk nog uitvissen hoe zo'n ding werkt. Mijn zoon gaf onder gezucht en ogengerol wat uitleg: 'Weet gij da nu echt niet? Hoe is da nu toch mogelijk? Allee mama, da kan toch niet! Zelfs ne mens van 80 kan daar mee werken.' Wat zijn ze toch lief hé, onze bloedjes...

Toen ik vroeg waar de handleiding van het ding was, werd de ergernis bij mijn zoon te groot en zei hij: 'Een handleiding? Duh... zoek het maar op op internet. Wie leest er nu handleidingen?'
Ok, ik ben dus duidelijk niet mee! Geen probleem, ik vraag al niets meer, ik zoek het allemaal zelf wel uit. Want zo ben ik dus ook wel: wanneer ik echt iets wil kunnen, bijt ik me er in vast totdat het lukt.

Na een dagje klungelen (zeg maar gerust klungelen in het kwadraat), stressen ('gij stresst echt over alles hé mama'), mensen per ongeluk opbellen ('oh, heb ik u opgebeld?'), zoeken naar mijn wachtwoorden (altijd vergeet ik ze, écht altijd) om in te loggen op Spotify, Bloglovin, FB, Pinterest,... durf ik nu te beweren dat ik er toch al een beetje mee weg ben.


Enne, ik had het nooit verwacht maar... waarom heb ik toch zolang gewacht om een smartphone te kopen. 't Is echt gewéldig. Dju, straks ben ik nog verslaafd.

Tóch een goed voornemen voor 't nieuwe jaar

Allereerst wil ik mijn lezers het allerbeste toewensen voor het nieuwe jaar. Een goede gezondheid, een warme thuis, talrijke grote en kleine momentjes van geluk.
Mijn nieuwjaarswensen zijn een beetje aan de late kant, maar daarom niet minder gemeend! Ik heb wel een goede reden, want mijn laptop liet me weer een keertje in de steek: eerst de lader stuk en ik raakte ook niet meer op het internet. Frustrerend, maar hopelijk is het probleem nu van de baan. Maar met computers weet je nooit, nietwaar.

In mijn vorige blogpost schreef ik op een ludieke manier dat ik niet meer meedoe aan 'goede voornemens'. Ieder jaar verval ik héél snel weer in mijn oude gewoontes en verdwijnen de voornemens in hoog tempo naar de achtergrond.
Meer sporten, gezonder eten, besparen,... ik wil het allemaal wel, en af en toe lukt het best goed. Op andere momenten daarentegen gaat het hélemaal niet goed. Hierover stressen wil ik niet meer, ik zie wel hoe het loopt. Daarom geen voornemens dit jaar.

Alleen, als ik één ding echt wél wil bereiken dit jaar dan is het meer innerlijke rust. De wereld komt soms zooo hard bij mij binnen. Ik voel vaak haarscherp spanningen bij anderen aan, terwijl de rest helemaal niets in de gaten heeft. Ook het leed van de wereld kan ik soms maar moeilijk van mij af zetten.

Tuurlijk moet een mens een goed ontwikkeld empathisch vermogen hebben, maar ik merk bij mezelf dat ik hier vaak best onder lijd. Het is ook erg vermoeiend en het brengt heel wat stress met zich mee. En dat wil ik nu net niet meer! Ik heb juist mijn leven over een heel andere boeg gegooid omdat ik die stresstoestanden (vooral dan van mezelf voorbij hollen) niet meer wou. Ik ben nu thuis voor de kids, en alles is inderdaad een heel pak relaxter, maar toch ervaar ik nog veel stress omwille van die (over)gevoeligheid.
Ik zit ook redelijk dubbel in elkaar. Een ruzie bijvoorbeeld, kan ik mij maanden heel erg aantrekken. Ik zal ook vaak niet rusten vooraleer het bijgelegd is. Anderzijds kan ik dikwijls mijn mond niet houden wanneer ik dat beter wel zou doen (omdat ik weet dat er dan ruzie van gaat komen).
Mijn gezicht verraadt ook onmiddellijk mijn gemoedstoestand. Zonder verpinken met iemand meepraten terwijl ik het er helemaal niet mee eens ben: dat kán ik gewoon niet.

Ik kan me ook druk maken over de hardheid en het egoïsme dat tegenwoordig zo welig tiert in onze maatschappij. De navelstaarderij en het niet beseffen hoeveel geluk wij hebben, alleen al door het feit dat we hier geboren zijn. En toch is het niet genoeg: toch willen we steeds meer, beter en het liefst ook steeds goedkoper. Dat dit gepaard gaat met uitbuiting van anderen 'vergeten' we even voor ons gemak. Ook merk ik steeds minder en minder solidariteit voor de meest kwetsbare mensen in onze samenleving. Eigen schuld, dikke bult, zo lijkt het wel.

Ik kan onmogelijk zwijgen als ik vind dat iemand racistische onzin uitkraamt, of bijvoorbeeld alle werklozen profiteurs noemt. Dat is zo kortzichtig! Ik weet dat ik dan beter zwijg, want dat er anders gegarandeerd heibel van komt, maar 't is sterker dan mezelf. Ik moet gewoon reageren! Sommige mensen staan best wel open voor iemand anders mening, maar anderen vinden je dan gelijk een trut .

Een aantal mensen vindt mij hierdoor ongetwijfeld niet leuk. Dat is zo, en veel zal daar wellicht nooit aan veranderen. Dat besef ik, maar waarom kan ik dat niet gewoon aanvaarden? Niet iedereen hoeft mij leuk te vinden, toch? En trouwens, zoiets kan je niet afdwingen. Met de ene persoon klikt het nu eenmaal direct, met de andere zal die klik er nooit komen. Waarom bekijk ik het niet positief: ik heb een prachtig gezin en aantal 'gouden' vriendinnen die er altijd voor mij zijn. Dat is toch mooi genoeg om het negatieve te vergeten? Maar waarom geeft een mens blijkbaar toch altijd meer gewicht aan negatieve, dan aan positieve zaken.

Als ik me iets voorneem voor dit jaar, is eindelijk eens te leren dat het glas halfvol is, en niet halfleeg. En ook dat kwaadheid nooit kan verdreven worden met nog meer kwaadheid, maar enkel met vriendelijkheid. Vriendelijkheid voor anderen, maar ook vriendelijkheid voor mezelf.

Eindelijk tijd voor wat kerstsfeer in huis

't Is druk geweest ten Huize Miss Milla.
De oudste heeft net zijn examenperiode achter de rug en het lijkt wel alsof ik, als mama, daar altijd meer stress over heb dan hijzelf.  "Loop toch zo niet te stressen mama, straks krijgt je nog een hartaanval", is één van zijn standaardopmerkingen. Of deze: "Denk je nu echt dat ze later op een sollicitatiegesprek gaan vragen hoeveel punten ik had in het vierde middelbaar?" Tja, daar heeft hij wel een punt natuurlijk... Desalniettemin heb ik uiteraard liever dat de kiddies hier met goede rapporten naar huis komen en niet met een camion vol buizen. 

Dochterlief zit nu in het laatste jaar van de lagere school en het lijkt wel dat het cliché klopt dat meisjes vaak plichtsbewuster en  streveriger zijn op school dan jongens. Hier thuis toch tenminste, er zullen vast ook wel mannelijke blokbeesten bestaan... Dochterlief wil wél het liefst zo goed mogelijke resultaten. Voor zoonlief is 'er door' al ruim voldoende, en examenstress of faalangst lijken hem wel vreemd te zijn.
Gelukkig kon hij gisteren toch een goed rapport voorleggen. Oef, weer een zorg minder voor ondergetekende!

Verder ben ik nog steeds bezig met mijn 'verfproject'. De keuken en de living zijn inmiddels van een nieuw kleurtje voorzien. Ik koos voor wit, omdat ik houd van licht, sober en puur. Wit laat trouwens decoraties en planten prachtig uitkomen omdat het zelf weinig aandacht vraagt.
Voordien waren de muren van deze twee vertrekken grijs geverfd, maar na een jaartje of vier was ik wel toe aan iets anders. Het gebrek aan zonlicht in de winter vind ik trouwens lastig en als je muren dan ook nog eens grijzig zijn... Echt vrolijker word ik daar niet van.

Aangezien ik een perfectionistisch beestje ben, heeft het best wel lang geduurd eer alles tot in de puntjes geverfd was. De kleuter die hier rondloopt maakt het (ongestoord) schilderen er ook niet makkelijker op. Gelukkig kreeg ik het afgelopen weekend hulp van Handige Harry Manlief en eindelijk konden alle meubels terug op hun plaats. Als manlief zich er mee bemoeit gaat het ineens wel vooruit. Ik denk dat hij zich soms wel vreselijk moet ergeren aan mijn traagheid en geprul. Maar soit, nu alles in orde is kon eindelijk de kerstboom opgetuigd worden. Kijken jullie mee?

 

   

Ik zou het geweldig vinden als jullie me ook op Facebook en Pinterest volgen :-)

Computerstress

Jullie hebben vast al gemerkt dat er op het moment minder berichtjes van mijn hand verschijnen. Wees gerust, ik vind bloggen nog steeds erg leuk en ik heb voorlopig meer dan genoeg inspiratie.
Ik zit met een ander probleem: computerstress. Mijn beste vriend doet op dit moment niet meer wat er van hem verwacht wordt. Wanneer ik hem opstart gaat het even goed, en dan begint de ellende. Constant loopt dat rotding vast. Er valt gewoon niet meer op een fatsoenlijke manier mee te werken. Ik weet niet hoe dat bij jullie zit, maar ik word hier dus vreselijk gefrustreerd, kwaad, wanhopig, moedeloos en chagrijnig van.

Gelukkig zijn er in de familie wel enkele mensen die iets van computers kennen - ikzelf ben al blij als ik zo'n ding gewoon een beetje kan gebruiken- en zij hebben dat dwarse stuk technologie al eens nagekeken. Voorlopig raken de problemen echter niet opgelost. Ik kreeg te horen dat dat zwarte stuk ellende moet geformatteerd worden. Maar eerst moet ik dus natuurlijk back ups van alles maken. 
De meeste van mijn foto's staan gelukkig al op een externe harde schijf, maar toch heb ik helemaal geen zin om al die andere bestanden te kopiëren. 
Aan dat soort klusjes heb ik echt een pesthekel. Ook al omdat computers nog altijd een soort van vreemde wezens voor mij blijven, waar ik geen jota van snap... De jeugd van tegenwoordig groeit op met de iPad in de wieg, maar ik behoor nog tot de generatie fossielen die veel moeite moet doen om handig te worden met al die dingetjes. Regelmatig word ik dan ook onthaald op gezucht, hoongelach en rollende ogen van mijn twee oudste kindertjes. Wat een moeder lijden kan...

Dit blog heb ik geschreven met veel doorzettingsvermogen, dankzij mijn  haperende stoute laptop. Ik hoop dat het probleem snel opgelost raakt, want anders gooi ik dat ding nog eens door het venster en vervang ik hem koudweg voor een andere. Tja, wat moet je anders met slechte vriendjes?