Autoperikelen

Enkele dagen geleden schreef ik een blogbericht over, mijn door marters beknabbelde, auto (klik). Voor diegenen die het mocht interesseren hoe het nu verder ging: mijn auto is inmiddels al een paar dagen in de garage en de kosten liepen intussen al op ter waarde van een spiksplinternieuwe iPhone, met nog ruim geld over voor wat luxe accessoires. Vréselijk duur dus. Ik moet jullie dus waarschijnlijk niet vertellen dat ik baal hiervan.

De mensen zonder auto zullen nu wel zeggen: "Tja, als je met de auto wilt rijden moet je de kosten er ook maar bijnemen." Ze hebben gelijk natuurlijk. Op het moment doe ik alles - voor zover de afstanden het toelaten - met de fiets. Ook moet ik beroep doen op anderen, die wel over een auto beschikken. Mijn oudste zoon gaat met de bus naar school, maar moet hiervoor om 6 uur zijn bedje al uit. Hij doet dit zonder morren, maar ik vind het toch wel wat zielig.
Al bij al lukt het wel zonder wagen. Weet je, eigenlijk is dit wel een goede test hoe het nu zou zijn moest ik niet beschikken over een auto. In ieder geval véél goedkoper, beter voor het milieu, gezonder,... Maar,... eerlijk is eerlijk, ook: lastiger, afhankelijker van anderen en over elke verplaatsing moet nagedacht worden. Verder moet ik toegeven dat het fysiek zwaar is. Het is hier best wel heuvelachtig en met zo'n kleuter op je fietsstoeltje is het toch wel zweten om zo'n pittige berg op te raken (vaak moet ik dan ook afstappen).

Ik heb hier wel heel de tijd de schuld op die marters gestoken voor de kosten aan mijn wagen, maar eigenlijk viel de schade die zij hadden aangericht nog wel mee. Het was de startmotor die stuk was en de centrale vergrendeling die niet meer werkte (dat heb je met al die elektronica in auto's tegenwoordig) die vooral de kosten van de herstelling deden oplopen. Mijn auto is dan ook al bijna tien jaar oud... Omdat ik vorige maand al voor vierhonderd euro kosten had gedaan, besloot ik deze kosten er dan nog maar bij te nemen. Immers, als ik zo'n oude auto wil verkopen krijg ik er sowieso bijna niets meer voor.

Het heeft me wel aan het denken gezet hoor: kan ik leven zonder auto? Ja tuurlijk! Zonder eten, drinken, slapen en onderdak kan een mens niet, maar zonder auto wel natuurlijk... Het is alleen een stukje luxe, een stukje vrijheid misschien zelfs, dat je opgeeft. Ben ik bereid om dit op te geven? Neen, op dit moment (nog) niet. Maar ooit, als mijn kinderen groter en zelfstandiger zijn (en mij niet meer altijd als taxi nodig hebben) misschien wel.

Vandaag zou mijn auto klaar zijn en hopelijk mag ik hem vanmiddag ophalen in de garage. Als ik een vrijwilliger vind om mij tot daar te brengen tenminste ;-) En nu maar hopen dat ik dan weer een heel tijdje verder kan zonder al te veel kosten.

Update goede voornemens

Ik had mij voorgenomen om me dit jaar eens proberen te houden aan mijn goede voornemens.
Om hierin te slagen hoort een regelmatige evaluatie bij 'het plan'.

Hoe zit het nu met mijn voornemen nummer 1: een gezondere levensstijl en meer bewegen.

Ik heb inderdaad minder gesnoept, maar het zou nog veel beter kunnen. Dit vind ik soms wel moeilijk, met 3 kids in huis. Zij willen namelijk wel elke dag een koekje mee naar school, en dan moet ik de discipline proberen te hebben om van al dat lekkers af te blijven.
Ik zou natuurlijk helemaal geen koeken en snoep meer in huis kunnen halen. Da's sowieso voor iedereen gezonder, maar maak ik van mijn kinderen dan geen getraumatiseerde wezens die elders de koekendoos plunderen als ze er de kans toe krijgen? Een dimemma.
Meer fruit en groenten eten is me wel gelukt, maar daar moet ik niet zoveel moeite voor doen. Wie houdt er nu niet van groenten en fruit, buiten minderjarigen en fast food-verslaafden?
Voor meer bewegen ben ik radicaal gebuisd, wegens te koud, te veel regen, geen tijd, geen zin, en nog honderd andere (flauwe) uitvluchten.

Voornemen nummer 2: consuminderen en kiezen voor duurzamere producten.

Ik heb inderdaad bewust meer gekozen voor seizoensgroenten, maar voor de rest heb ik tot nu toe niet echt zo heel veel gedaan op dit gebied.
Wel heb ik voor de eerste keer (!) wat spullen, die ik niet meer nodig had, verkocht op een tweedehandssite. Het is echt wel tof als je nog wat geld krijgt voor spullen die voor jezelf een 'sta in de weg' zijn, maar die anderen nog goed kunnen gebruiken. Dit hoort ook bij een duurzame levensstijl, vind ik, en het is bovendien leuk.
Ook heb ik nog wat vrienden gelukkig gemaakt met te kleine kinderkleren, dus hiervoor mag ik mezelf ook wel een pluim geven.
Het geeft sowieso een beter gevoel om nog perfect bruikbare kledij een tweede leven te geven, in plaats van ze in een container te dumpen om ervan af te zijn.
Onlangs hoorde ik op de radio dat er in Nederland zelfs outlet-shops voor voeding bestaan. Hier kan je producten kopen die bijna vervallen of zelfs al over de houdbaarheidsdatum zijn. Waarom ook niet eigenlijk? Het is toch belachelijk en totaal onethisch om eten weg te gooien dat nog perfect is. Van een koekje dat een week vervallen is ga je heus niet ziek worden.

Laatste voornemen: meer 'zen' in mijn leven.

Ik wist dat dit het moeilijkste ging zijn. Als je immers al sinds jaar en dag op een bepaalde manier handelt en denkt (als een stress-konijn dus) verander je niet opeens  in een heerlijk rustig kabbelend beekje.
Relativeren, daar komt het vaak op aan. De wereld vergaat heus niet als bepaalde dingen niet altijd lopen zoals we gehoopt hadden. Het is dus ook helemaal niet zo erg dat van mijn voornemens nog niet zo veel is terechtgekomen dan ik zelf had gehoopt. Toch?

Goede voornemens

Nu 2014 al weer een tijdje een feit is, wil ik voor mezelf even op een rijtje zetten wat ik dit jaar beter/anders wil doen dan vorig jaar.
Tijd voor goede voornemens dus!

Alhoewel, ... bij 'goede voornemens' denk ik bijna automatisch aan dingen die ik hooguit een weekje of zo volhoud. Meestal vergeet ik na een tijdje gewoon wat mijn voornemens ook al weer waren, en val ik dan ongemerkt terug op mijn vastgeroeste gewoontes.
Hoe moet ik het dan dit jaar aanpakken, als ik toch een beetje kans op slagen wil?
Ik denk dat je nieuwe gewoontes lang genoeg moet proberen vol te houden (een week of 8) tot ze ingeburgerd zijn in je 'nieuwe' levensstijl. Na een tijdje vergeet je dan automatisch je vorige (slechtere) gewoontes. Tot zover de theorie.

Maar hoe zet ik dit nu om in de praktijk?
Ik denk dat ik me ga beperken tot een drietal voornemens.
Ik zet ze ook op papier, zo worden ze al iets tastbaarder en minder vrijblijvend.
Tot slot ga ik (proberen) regelmatig te evalueren hoe het nu staat met mijn voornemens.

Mijn drie voornemens zijn:

1. Een gezondere levensstijl: minder snoepen, meer groenten en fruit, meer volkoren produkten, minder sausjes,... en meer bewegen .
2. Consuminderen en meer kiezen voor duurzame producten: seizoensgroenten en -fruit, minder kleren kopen, dingen herstellen of opknappen in plaats van te vervangen of weg te gooien, kledij doorgeven of verkopen, zelf decoratie maken en niet kopen, nadenken bij elke aankoop of ik het echt wel nodig heb,...
3. Meer 'zen' in mijn leven en in mijn hoofd: geen drukdoenerij meer over prullen, meer genieten van mijn gezin en van de kleine dingen, niet te streng zijn voor mezelf en ook niet voor anderen, niet nadenken over alle dingen die ik niet heb of die kunnen misgaan maar meer leven in het moment en blij zijn met de grote 'rijkdom' die ik heb.

Zou dit een te ambitieus plan zijn voor 2014?
Punten 1 en 2 lijken me wel min of meer haalbaar, maar punt 3 is volgens mij aartsmoeilijk. Ik ben namelijk een geboren piekeraar en controle-freak. Ach, we zien wel, de goede voornemens zijn er in ieder geval...