Broodpudding met appeltjes

In het weekend krijgt manlief af en toe de bakkriebels. Niet dat ik daar bezwaar tegen heb hoor. Ik heb hem namelijk al redelijk goed gedrild dat de keuken er na gebruik weer spik en span moet uitzien.
Ik moet zeggen - het heeft mij ettelijke jaren gekost - maar eindelijk heeft hij het begrepen: wanneer je kookt of bakt hoef je niet persé álle keukengerei te gebruiken dat er aanwezig is, én de afwasmachine is je beste vriend.
Dus dames, ik heb geluk: ik heb nu een man die kan bakken en bovendien ook de gemaakte rotzooi weer opruimt. Wat kan een mens zich nog meer wensen?

Nu mijn kiddo's nog tot dit stadium van ontwikkeling zien te krijgen. Dochterlief en zoontjelief helpen erg graag bij het koken, maar af en toe moet ik toch even op mijn lip bijten als er weer een ei de grond bereikt. Nu ja, onze kleine schooier Fleur zal de boel wel opruimen hoor. Dan krijgt ze ook eens iets anders dan die schamele 100 g hondenbrokjes per dag. Ocharme, ik weet het, maar 't is voor haar eigen bestwil! Anders was ze nu al een soort sumoworstelaar op vier pootjes, onze kleine veelvraat.
Ik zou mezelf trouwens beter ook eens op rantsoen zetten, maar dat gaat niet hé, met een man die de bakkriebels heeft...

Afgelopen zondag maakte hij broodpudding met appeltjes, en ik moet zeggen: het zag er niet alleen heerlijk uit, het smaakte ook véél te goed. Ik heb dus weer twee grote stukken naar binnengespeeld in plaats van één.
Voor de dames of heren die níét op hun lijn letten, dit is het receptje:

Dit heb je nodig:

• 1/2 l halfvolle melk
• 80 g rietsuiker
• 80 g  bruine suiker
• 2 zakjes vanillesuiker
• 500 g oud brood (wit, grijs, sandwiches,...)
• 2 afgestreken theelepeltjes kaneel
• 1 grote appel
• rozijntjes (hoeveelheid naar smaak)
• 5 eieren
• wat bakboter
• poedersuiker

Zo maak je het:

• Verwarm de melk in de microgolfoven of op een laag vuurtje en voeg de suiker toe, roer tot de suiker volledig is gesmolten.
• Verbrokkel het brood in kleine stukjes en giet er het melk-suiker mengel over. Laat enkele minuten staan tot het brood goed week is.
• Plet het geweekte brood fijn met een vork en roer er de stukjes appel, de rozijntjes, de kaneel en de losgeklopte eieren door.
• Vet een bakvorm in met boter en stort hier het broodmengsel in.
• Bak 40 à 50 minuten in een voorverwarmde oven op 200 °C.
• Werk af met wat poedersuiker.

Smakelijk, laat de calorieën maar komen ;-)

Soms wou ik dat ik het metabolisme van een kip had

Op kerstavond was er ten Huize Miss Milla een klein kerstfeestje. Geen overdreven toestanden met wilde diersoorten en vervette ganzenlevers op het menu uiteraard. Oh neen, dat hoeft écht niet voor ons.
Eenvoud siert: dat blijft toch een van mijn motto's.

Ik eet trouwens al meer dan 20 jaar geen vlees meer, af en toe wel een klein stukje vis. De huisgenootjes hier eten wel vlees hoor, maar zeker geen gekke dingen en absoluut niet elke dag.
Manlief heeft wel, als we elkaar nog maar pas kenden, een tijdje vleesloos geleefd. Dit was echter meer om indruk te maken op ondergetekende, dan uit overtuiging denk ik ;-).
Ook de kiddo's willen af en toe een stukje vlees op hun bord en dat vind ik geen probleem. Ik voel zeker niet de neiging om iedereen kost wat kost te overtuigen van mijn levensstijl.  Later, als ze groot zijn, zullen ze zelf wel een weloverwogen keuze maken.
Desalniettemin staan hier meestal toch wel vegetarische gerechtjes op het menu, omdat ík nu eenmaal het vaakst achter het fornuis sta.
En neen, we we hebben geen chronisch ijzertekort of een lijkbleke teint -nu ja, ikzelf ben wel een bleekscheet, maar da's nu eenmaal mijn huidtype- zoals de meeste (onwetende) mensen dan al snel denken.

Wat stond er op het menu bij ons op kerstavond? Heel simpele dingetjes, want ik houd zoals gezegd niet van decadent en ik heb op zo'n avond al helemaal geen zin om heel de tijd in de keuken te staan, terwijl de rest lekker met de voetjes onder tafel zit.
Jammer genoeg ben ik vergeten om fotootjes te nemen van de bordjes -ik vind dat trouwens altijd een beetje gênant in gezelschap- maar ik neem aan dat jullie voldoende verbeelding hebben om er een plaatje bij te denken ;-)

• Aperitiefhapjes uit de oven met een glaasje cava: lekker makkelijk en de kiddo's zijn er dol op. Euh... niet op de cava natuurlijk! Niet dat ik weet tenminste...
• Pompoen-wortelsoepje: ook ten gunste van de kids, maar de meeste volwassenen kunnen dat ook wel waarderen. Een voordeel van soep is dat je het op het moment zelf maar hebt op te warmen en eventueel wat af werken met room en verse kruiden.
• Zalm, gekruide aardappeltjes uit de oven, tomaatjes met Provençaalse kruiden en parmezaan (ook uit de oven) en een fris slaatje met honing-mosterddressing: ook hier heb je weinig werk aan, als je het merendeel op voorhand al klaar zet. Enkel nog even alles in de oven schuiven en het slaatje bereiden.
• Dessertbordje met een stukje kerststronk, een toefje slagroom en vers fruit met frambozencoulis.

Zoals jullie lezen ben ik zeker geen wonder in de keuken, maar er was niets aangebrand en de bordjes werden allemaal leeg gegeten. Het zal dus waarschijnlijk wel in orde zijn geweest. 

Het enige probleem is dat ik altijd veel te veel eten voorzie op zo'n avond. De gasten mogen zeker niet met honger van tafel gaan, of na het feestje nog even langs de frituur passeren om een frietje binnen te spelen. Da's toch de nachtmerrie van elke gastvrouw, niet?

Geen erg hoor, de kipjes kregen de dag nadien dus ook een heus kerstmaal geserveerd. Zo te zien vonden ze het overheerlijk, want in een mum van tijd was heel die berg eten weggewerkt.

Ik sta er altijd van te kijken hoeveel voedsel zulke kleine dieren kunnen eten. Het zijn tenslotte maar krielkipjes van minder dan een kilo lichaamsgewicht. Neen, van obesitas hebben deze beestjes geen last. Maar ja, zo heel de dag scharrelen zonder een minuut stil te zitten dat kost wel wat energie waarschijnlijk.

Bananencake

Ik eet graag bananen, maar dan mogen ze niet te rijp zijn. Vanaf het moment dat er van die bruine vlekjes op de schil beginnen te verschijnen en dat ze net iets te zacht aanvoelen, vind ik ze echt niet lekker meer. De rest van de familie blijkbaar ook niet, want dan blijven ze altijd onaangeroerd in de fruitschaal liggen.
Weggooien doe ik ze niet hoor, want de kipjes lusten ook wel een rijp banaantje. Toch vind ik het altijd een beetje zonde. Bananen zijn tenslotte niet echt spotgoedkoop, en bovendien hebben ze vele kilometers afgelegd om tot bij ons te raken.
Gelukkig kan je met (over)rijpe bananen hele lekkere cake maken:

Dit heb je nodig:

• 3 rijpe bananen
• 130 g bruine suiker 
• 60 g boter
• 3 eieren
• 3 eetlepels water
• 50 g havermoutvlokken
• 150 bloem
• een handje amandelschilfers
• 2 theelepels bakpoeder 

Zo maak je het:

• Meng de gesmolten boter met de suiker.
• Voeg de geklutste eieren en de geplette bananen toe. 
• Roer goed door en voeg daarna de bloem, het bakpoeder, de havervlokken, de amandelschilfers en het water toe.
• Roer voorzichtig door.
• Vet een rechthoekige cakevorm in met boter en bestuif met wat bloem.
• Bak de cake in een voorverwarmde oven op 180 ° gaar in ongeveer 40 minuten.

Pastasalade met groene pesto en feta

Pasta, het blijft één van mijn favorieten in al zijn variaties. Het is makkelijk (geen aardappelen schillen haha), goedkoop (meestal toch) en gezond (als je kiest voor een volkoren variant tenminste, en als je niet zweert bij een dieet zonder koolhydraten).

In de zomer kies ik al eens voor een koude variant. Dit is makkelijk op voorhand te bereiden, en perfect te serveren met een frisse groentesalade of bij een barbecue bijvoorbeeld. Ik maakte er een restjes receptje van.

Zo mikte ik onlangs wat ingrediënten bij elkaar die ik nog in huis had, met dit als resultaat:

• Kook 500 g pasta (vlinderpasta, spirelli, ...) beetgaar.
• Giet af, spoel onder koud water en laat goed uitlekken.
• Vermeng een potje groene pesto onder de pasta.
• Snijd een tomaat (zonder vruchtvlees en pitjes), flink wat bieslook en zwarte olijven  in kleine stukjes en voeg deze toe.
• Verbrokkel fetakaas (hoeveelheid naar smaak) en meng dit eveneens onder de pasta.
• Kruid goed af met peper en zout.

Ik serveerde het met tomaten uit de oven (bestrooid met Parmezaanse kaas en  Italiaanse kruiden) en met focaccia (omdat ik dat toevallig nog in huis had).

Zo werd er toch nog goed gesmuld van deze restjes maaltijd, en ik hoefde niet naar de winkel (wat niet mijn hobby is). Iedereen blij dus!

Violetta: de kip die denkt dat ze een mens is

In eerdere berichten schreef ik al over de perikelen in het kippenhok. Als je dit nog eens wilt lezen klik dan hier.
Kort samengevat: we hebben 5 kippen, Jasmijn (de dominante opper bitch), Annabelle (vriendin en medestander van Jasmijn), Josefien (meeloper van de bitches), Pluizemie (aanvankelijk semi-vriendin van Violetta, maar nu ook medestander van de bitches) en Violetta (de zielepoot die wordt buitengesloten).

Violetta

Hoe gaat het nu met ons Violetje intussen? Wel,... eigenlijk goed! Zoals ik eerder al schreef wordt Violetta niet opgenomen in de groep, mag ze het hok niet in, mag ze pas als laatste eten, kortom... geen benijdenswaardige positie zou je denken. Dat dachten wij dus ook aanvankelijk.
Wij hadden zelfs zo'n medelijden met haar dat we een eigen hok voor haar ineen timmerden ('t is te zeggen, manlief deed dat). We maakten het lekker knus met stro erin en een nep eitje erbij... Zoals je wel zou kunnen verwachten bekeek madame haar mini villa de eerste dagen helemaal niet. Ze zat liever ineengedoken in haar hoekje tussen de stuiken. Angst voor de bitches, of angst voor verandering misschien? We besloten het maar even zo te laten en af te wachten...

Na enkele dagen zag ik tot mijn verbazing dat Violetje toch had plaatsgenomen in haar huisje en dat er zelfs een eitje naast het nep ei lag. Eureka! Ik ken nu niet veel van kippen, om niet te zeggen niets, maar volgens mijn boerenverstand lijkt het me toch logisch dat een kip pas gaat leggen als ze zich enigsinds goed voelt.
Zou Violetje zich dan helemaal niets aantrekken van die andere trutten van kippen die haar zou wreed uitsluiten? Het begon me meer en meer op te vallen dat ze eigenlijk een eenzaat is, ons Violetje. Ze kiest er blijkbaar zelf voor om zich niet aan te sluiten bij de groep.
Als ik 's morgens de kippenren nader staat het andere viertal mij al opdringerig op te wachten om zich op het eten te storten dat ik breng. Geen blik gunnen ze mij waardig, neen het eten dat ik breng, dat is wat hen interesseert. Violetta daarentegen komt onmiddellijk naar me toe en komt zoals ons Fleurtje (ons cavaliertje) om aandacht schooien. Ze is pas tevreden als ik haar geaaid heb. Als ons mevrouwtje haar aandacht heeft gehad gooi ik snel wat eten aan de andere kant van het kippenhok, uit het zicht van de vier andere veelvraten (die hebben toch niets in de gaten omdat ze het te druk hebben met schrokken), en dan kan ze ook eten op haar gemakje. Hierin lijkt ze dan weer helemaal niet op Fleurtje, want die kan haar brokjes in een recordtempo naar binnen werken. Gelukkig dat een hond zelf niet kan beslissen hoeveel hij eet, anders was Fleur zeker en vast al corpulent.

Ik vind Violetta echt een heel bijzondere kip, klinkt misschien belachelijk, maar zoals je bijzondere mensen hebt, heb je ook bijzondere dieren. Violetta is een beestje dat affectie geeft en ook wilt krijgen. Ze heeft meer interesse in mensen dan in haar soortgenoten. De andere kipjes vind ik ook erg leuk hoor, maar zij zijn veel meer met mekaar bezig en vooral met hun maaltijd. Ik vind het nog steeds ongelofelijk waar die kleine beestjes die grote hoeveelheden voedsel kunnen blijven steken. Ik wou dat ik ook zo ongestraft en zonder schuldgevoel kon schransen... lijkt me heerlijk. Ons Viloletje is anders, zij zoekt echt contact, net zoals ons Fleurtje. Ik vind het geweldig om zo'n bijzondere diertjes in mijn leven te hebben.

Snel, makkelijk, goedkoop en lekker: aardappelsoep

(Bijna) niets meer in huis en geen zin/tijd om naar de winkel te gaan. Klinkt dit je bekend in de oren?
Meestal is vrijdag mijn vaste boodschappen dag, en red ik het een hele week met één bezoekje aan de supermarkt. Tussendoor wordt er dan nog wel brood gekocht bij de bakker of wat groenten op de markt. Gisteren was de voorraad groenten echter bijna helemaal op, op 2 stronken (of hoe noem je dat?) prei na dan. Maar wat doe je nu met 2 preistronkjes voor een bende veelvraten? Niets toch!
Wel had ik nog aardappelen in huis waar een heel bataljon mee gevoed kon worden. Jammer genoeg stonden die aardappelen  al vol met van die vieze uitlopers. Weggooien die handel? No way! Gewoon schillen en niemand merkt er iets van ;-)
Waarom eens geen aardappelsoepje maken dacht ik bij mezelf. Klinkt een beetje raar hé, aardappelsoep, maar wie niet waagt niet wint!
Ik mikte gewoon alle ingrediënten bij elkaar die ik nog in huis had en, toegeven... eigen lof stinkt, maar het resulteerde in een soepje dat best te pruimen was: een mooi roomwit, smeuïg soepje dat erg lekker was.


Dit heb je nodig:

• 1 kilo aardappelen in kleine blokjes gesneden
• 2 stronkjes prei (alleen het wit gebruiken)
• 3 knoflookteentjes
• 2 uien
• 3 cm verse gember
• verse (of gedroogde) rozemarijn
• 750 ml melk
• 1250 ml water
• 4 bouillonblokjes
• een scheut olijfolie
• stukjes gerookte zalm
• peper en zout

Zo maak je het:

• De uien en de gember fijnsnijden en de knoflook uitpersen.
• Aanbakken in wat olijfolie tot de uien zacht zijn.
• De fijngesneden prei en de rozemarijn toevoegen en nog even mee stoven.
• De aardappelblokjes toevoegen.
• Het water en de melk erbij gieten samen met 4 bouillonblokjes, en een half uurtje laten koken.
• De soep fijn mixen.
• Op smaak brengen met peper en zout.
• Eventueel serveren met in stukjes gesneden gerookte zalm.

Marokkaans geïnspireerde vegetarische groenteschotel.

Wat gaan we weer eens koken vandaag? Soms ben ik echt een beetje jaloers op die vrouwen (of mannen natuurlijk) die zo'n weekmenu  opstellen. Ik ben meer het type dat op het laatste moment beslist: dit ga ik nu eens maken vandaag. Mijn keuze is dan afhankelijk van mijn humeur, van wat ik in huis heb of van de beschikbare tijd.

 

Ik durf van mezelf wel zeggen dat ik vaak improviseer in de keuken. Ik lees wel veel receptjes, jazeker, maar bijna nooit maak ik ze zoals ze staan uitgeschreven. Soms met een verrassend lekker resultaat, maar soms valt dit ook wel eens wat tegen.

 

Gisteren had ik nog wat restjes groenten in de koelkast liggen. Ik dacht bij mezelf: laat ik eens een groenteschotel proberen te maken geïnspireerd op de Marokkaanse keuken. Als we zijn uitgenodigd bij mijn vriendin smullen mijn kinderen altijd met heel veel smaak van haar creaties.

Vroeger weigerden ze categoriek couscous te eten, tot ze die van haar proefden. Sindsdien eten ze liever couscous dan aardappelen. Ook haar vrij pikant gekruide groenten eten ze heel graag.

Tijd om mezelf eens te wagen aan een soortgelijk gerecht dacht ik bij mezelf.

 

Met dank aan mijn lieve vriendin voor alles wat ze me al geleerd heeft over de Marokkaanse keuken :).

Ik deel met jullie graag dit lekkere en gezonde vegetarische gerecht:

 

 

 

 

Dit heb je nodig:

• 3 kleuren paprika's
• 2 grote uien
• 1 courgette
• 1 teentje look
• 3 tomaten
• een klein blikje tomatenconcentraat
• een pakje vegetarisch gehakt
• zout, peper, gemberpoeder, komijn, paprikapoeder, koriander
• een zakje okergele kleurstof (te koop in Turkse of Marokkaanse winkels)

 

Zo maak je het:

• Snijd alle groenden in (middelgrote) stukken.
• Stoof eerst de uien aan in olijfolie, voeg het geperst lookteentje toe en het vegetarisch gehakt.
• Voeg na enkele minuten de rest van de groenten toe, samen met een scheutje water.
• Roer voortdurend.
• Voeg het tomatenconcentraat toe en de kruiden. Je mag flink kruiden, maar proef en kruid tot jij de smaak goed vind.
• Stoof alles verder tot de groenten gaar zijn.

 

Deze groenteschotel is heel geschikt om te serveren met couscous of met een aardappel tortilla.

Restjes ovenschotel

Een ovenschotel is ideaal om nog wat restjes in te verwerken. Ook kan je er groenten in 'verstoppen' waar de kids anders hun neus voor ophalen.
Heb je bijvoorbeeld nog wat puree en witte vis over van de dag ervoor, en wat groentjes in de koelkast, dan maak je in een mum van tijd een stevige ovenschotel.
Je kan natuurlijk in plaats van vis ook gehakt gebruiken, maar gezien ik al heel lang geen vlees meer eet, zijn mijn meeste gerechtjes vegetarisch of met vis.
Bij een ovenschoteltje kan je je creativiteit de vrije loop laten. Je hoeft het receptje niet zo nauwgezet te volgen. Neem gewoon wat je nog in huis hebt en pas de schotel aan naar eigen smaak.

Ik gebruikte voor mijn ovenschotel:

• restje puree
• restje (gekookte) witte vis (kabeljauw, koolvis,...) in stukjes
• wat verschillende groenten (broccoli, boontjes, paprika,....)
• 2 eieren
• 200 ml (light) room
• gruyère kaas
• een (half) bouillon blokje
• wat olijfolie
• zwarte peper en zout
• Provençaalse kruiden

Zo maak je het:

• doe wat olijfolie in een pan, stoof hierin de groenten met een scheutje water en het bouillonblokje tot ze beetgaar zijn (niet te zacht)
• vul de bodem van een ovenschotel met de puree
• verdeel hierover de stukjes vis en de gestoofde groenten
• kluts de eitjes, meng de room erdoor, en kruid met peper en zout
• giet over de oven schotel
• bestrooi met een flinke laag gruyère kaas
• bestrooi met de Provençaalse kruiden
• zet ongeveer 25 minuten in de oven op 200°C

Mijn kinderen aten met veel smaak van deze ovenschotel, en hadden zo toch hun portie groenten en vis binnen zonder dat ze er erg in hadden.

Restjes receptjes

Ik vind het zo'n zonde om altijd maar restjes oud brood weg te gooien.
Steeds krijg ik een rotgevoel over mij als ik weer eens een zakje oud brood in de vuilnisbak kieper.
Een aantal kippetjes in de  tuin zouden hiervoor een dankbare oplossing bieden. Ze staan al lang op mijn verlanglijstje, maar ik heb Mister Cavalier (manlief) spijtig genoeg nog steeds niet kunnen overtuigen...
Zolang ik mijn zin niet krijg, en hier geen dus geen kippetjes ronddartelen, moet er een andere oplossing komen voor onze 'broodverspilling'.

Je kan natuurlijk het oude brood roosteren, maar dat zijn de kids hier nu stilaan wel beu aan het worden.
Behalve de kleinste, die bijt enkele stukjes uit het brood tot hij er een autootje of zo in ziet. Hier kan hij dan lekker mee spelen in plaats van het op te eten.



's Zondags maakt Mister Cavalier wel eens 'verloren brood', en daar kan vooral dochterlief zich aan overeten. Ze is dan ook een echte fan van alles wat lekker zoet is. Gelukkig is ze verslaafd aan sporten, dus blijft ze voorlopig rank en slank.

Mister Cavaliers receptje voor verloren brood:

 

 

Dit heb je nodig:

• 5 eieren
• 400 ml melk
• 1 zakje vanillesuiker
• 1 koffielepel kaneel
• suiker
• oude sneden wit of grijs brood

Zo maak je het:

• Kluts de eieren
• Voeg de melk, vanillesuiker en kaneel toe
• Meng goed
• Neem de sneden brood en snijd ze midden door
• Dompel het brood aan beide zijden kort in het beslag
• Bak onmiddellijk aan beide zijden bruin in een hete pan
• Dien direct op en bestrooi met suiker

Een heerlijk en super simpel receptje, dat ze hier nog steeds heerlijk vinden.
Voor mezelf bestrooi ik het verloren brood met wat stevia in plaats van met gewone suiker. Kwestie van mijn goede voornemens hé!


Een tweede dankbaar receptje tegen broodverspilling is broodpudding:

Dit heb je nodig:

• 1/2 liter volle melk
• 400 g wit, grijs of bruin brood
• 1 koffielepel kaneel
• 80 g bruine suiker
• 80 g rietsuiker
• 1 zakje vanille suiker
• 5 eieren
• 25 g boter
• 1 appel, in stukjes gesneden
• 100 g rozijnen

 Zo maak je het:

• Verwarm de (hetelucht) oven voor op 200°C
• Verwarm de melk op een matig vuur, maar laat niet koken
• Haal de melk van het vuur en roer de suiker en de kaneel  erdoor
• Snijd het brood in kleine stukjes
• Overgiet het brood met het suiker-melk mengsel
• Kluts de eieren en smelt de boter (in de microgolfoven)
• Meng de eieren en de boter ook door het mengsel
• Prak het broodmengsel fijn met een vork
• Roer de stukjes appel en de rozijnen erdoor
• Vet een bakvorm in
• Bak ongeveer 40 minuten in de oven op 200°C

Ook dit receptje is erg makkelijk. Zelfs de grootste keukenkluns kan het tot een goed einde brengen.
En dat het lekker is, bewijst het feit dat de schaal na slechts een half uurtje reeds helemaal leeg was. We zijn met z'n vijven, maar niemand had meer dan één stuk gegeten. Een raadsel.
Trouwens... Mister Cavalier: Heb je gemerkt hoeveel eitjes er in deze receptjes moeten?

Smakelijk!