Over persoonlijk bloggen

't Is weer even geleden dat ik hier wat postte. Ik zal eerlijk zijn over de reden hiervoor. Ik wil eigenlijk heel graag doorgaan met bloggen, maar ik twijfel sterk aan de richting die ik hierbij moet inslaan.
Veel blogs handelen tegenwoordig over producten en het aanprijzen hiervan. Ik zeg niet dat ik vies ben van wat commercie - er zijn trouwens een aantal blogs die heel goed dit pad bewandelen zonder hierbij hun oprechtheid en integriteit te verliezen. Voor mezelf zie ik dat soort schrijfsels echter niet zitten. Het is gewoon mijn ding niet.

Het liefst schrijf ik over persoonlijke dingen die ik meemaak als moeder, als vrouw, als vriendin... Maar daar wringt het schoentje ook een beetje. Als je persoonlijk schrijft stel je je kwetsbaar op, en jammer genoeg weet ik uit ervaring dat er nu eenmaal mensen zijn die ervan willen profiteren als ze je zwakke plekken kennen.
Ik schrijf natuurlijk niet onder mijn eigen naam, maar ik weet dat die anonimiteit op het internet eigenlijk helemaal niet zoveel voorstelt. Intussen lezen er trouwens (volgens mij) al een heleboel bekenden mee en dat maakt alles toch wel een stuk lastiger.
Ik vind het verschrikkelijk moeilijk om de balans te vinden tussen wat ik wil delen en wat ik kan delen, zonder al te veel mensen op de zere tenen te trappen. Bovendien zijn mijn twee oudste kinderen al lang geen kleintjes meer, en uiteraard wil ik hun privacy zoveel mogelijk beschermen.

Als ik kijk naar welke blogs ikzelf het liefste lees, zijn dat bijna allemaal blogs met een persoonlijk tintje. Ik vind het fijn om me te herkennen in de belevenissen van andere vrouwen (of mannen), ik leef mee als ze het moeilijk hebben en ik vind het ontzettend moedig als ze zich kwetsbaar durven opstellen.
Eigenlijk wil ik ook zo schrijven... Er is zoveel waar ik over zou willen schrijven, maar ik vind het ook zo verschrikkelijk moeilijk om mezelf bloot te geven op het internet. Ik ben, denk ik, gewoon bang om gekwetst te worden of om zelf mensen te kwetsen.

Ik weet het even niet meer, dus ik richt me tot mijn collega bloggers: worstelen jullie hier ook zo mee en hoe vinden jullie de juiste balans tussen dingen delen en dingen voor jezelf houden?

Alvast bedankt!

Liefs,
Miss Milla

Hoe eerlijk moet een blogger zijn?

Ik ben niet perfect, verre van zelfs... en wanneer het uberhaupt zou kunnen om perfect te zijn, zou ik het nog niet willen, geloof ik.
Het kan me de laatste jaren steeds minder schelen wat anderen van me vinden - als dat geen voordeel is van ouder worden - maar toch ben ik er ook niet volledig immuun voor natuurlijk.

Ik lees veel blogs, de meeste vind ik erg verrijkend, maar af en toe verzeil ik ook wel eens op van die gepolijste mamablogs waar alles wel perfect lijkt te zijn: perfecte mooie mama die nooit chagrijnig is in perfecte kledij, perfecte mooie kindjes die nooit jengelen... in perfecte kledij uiteraard, perfect interieur dat nooit rommelig of vuil is, ...
Zucht, ... meestal blijf ik niet lezen bij deze blogs. Ik houd van nature meer van dingen waar een beetje een hoek af is, en ik weet uit ervaring intussen ook dat perfecte moeders en kinderen enkel in onze fantasie bestaan...

Blogs die enkel over beauty of fashion gaan boeien me ook niet echt trouwens. Je hebt er enkele goede (en eerlijke) in dat segment, maar vaak vallen ze toch onder de categorie sluikreclame, naar mijn bescheiden mening. Want wie gaat er nu negatief schrijven over een handtas van 150 euro die je lekker gratis hebt gekregen?

Welke blogs lees ik dan wel graag?
Blogs van mensen waar ik mezelf in kan herkennen, en die me niet het gevoel geven dat er een ubermensch schuilt achter hun schrijfsels.
Blogs ook die gaan over de dagdagelijkse dingen en over mensen die best wel eens kunnen toegeven dat ze het soms ook helemaal even niet op een rijtje hebben.
Of blogs die een beetje humor en zelfspot niet schuwen.

Dat zijn dus de blogs die ik het liefste lees, maar ben ik zelf in die optiek dan wel goed bezig? Spiegel ik mijn publiek niet vaak een betere versie van mezelf voor? Ja en neen, tuurlijk ga ik niet mijn (hele) vuile was het net opgooien. Ik ben nog niet helemaal gek hé! Maar dat wil niet zeggen dat ik geen minpuntjes heb natuurlijk. Hell yeah, als er iemand is die niet perfect is ben ik het wel - vraag maar aan mijn kiddo's, die schamen zich regelmatig te pletter voor hun mammie.

Om te bewijzen dat ik een mens van vlees en bloed ben, gooi ik voor één keertje mijn kleine kantjes en imperfecties in de groep. Geniet ervan, zou ik zeggen, want morgen houd ik weer gewoon de schijn op ;-)

• Ik loop 's ochtens altijd in de badjas van mijn man rond - die is lelijk en vijf maten te groot - maar veel warmer dan de mijne (wel een elegant exemplaar natuurlijk). Mijn kinderen schamen zich vooral als ik in dat gedrocht de deur durf open te doen als de postbode een pakje brengt.
• Toen ik zwanger was van mijn jongste zoontje, leek ik op een soort gestrande immobiele walrus. Ik zat aan de weeënremmers en kon niet veel meer dan platte rust houden, de laatste 10 weken. Wat doet een mens dan de godganse dag om zich bezig te houden? Houd u vast aan de takken van de bomen, want wat ik nu ga bekennen is echt héél schaamtelijk...  Kennen jullie het slechtste tv progamma aller tijden? Toegeven, er zijn véél erbarmelijke series, maar het Duitse 'Sturm der Liebe' spant toch wel de kroon. Jaha, en wie keek daar naar? Ikke! Ik kan het nog steeds niet geloven dat ik toen zoooo laag gezonken was... Het ultieme bewijs dat de zwangerschapshormonen je geest volledig vertroebelen, nietwaar? 
• Ik heb regelmatig last van 'het oud zot' volgens mijn kindertjes. Zij sluiten onmiddellijk de gordijnen als ik weer eens een poging doe tot 'dansen voor debielen'. 'Mama, STOP de buren kunnen dat zien!'
• Ik praat met de dieren. Neen, ik ben geen hondenfluisteraar en ze antwoorden zelden terug, maar toch vind ik het telkens aangename conversaties. Misschien net omdat ze niets terugzeggen... Alhoewel, ik durf toch te beweren dat mijn favoriete kip Violetta elk van mijn woorden verstaat, echt waar!
• Een van mijn lievelingstijdverdrijven is samen met ons Fleurtje naar Animal Planet kijken. Ik lach me telkens te pletter als ze weer eens denkt dat er een leeuw in de tv zit die ze moet gaan bestrijden. Zalig! Handpoppenspel voor honden is nog zo'n geniet momentje. Fleur gaat er nog véél harder in op dan onze kleuter. En ik heb de tijd van mijn leven.
• Sommige van mijn vriendinnen denken dat ik altijd een opgeruimd en net huis heb, maar niets is minder waar: ik ben een meester in het verbergen van overvolle strijkmanden en die vloer in de woonkamer waar je helemaal geen vuil op ziet was een prima investering. Ik kan het iedereen aanraden! Blijf vooral weg uit de dressing, want in deze (kleine) ruimte prop ik alle rommel die me voor de voeten ligt. Jammer genoeg vind ik mijn kleren er niet meer in terug, want ik moet eerst een soort klimparcours ondernemen voor ik binnen raak.
• Ik krijg altijd direct een knalrode gevlekte kop: van de zon (dan komt er nog uitslag bij), van de kou, van de stress,... Zonder fond de teint zie ik er gewoon niet uit. Lang leve de camouflagetechnieken!
• Iedereen denkt dat ik een geduldige mama ben, maar inwendig kan ik soms koken als een fluitketel van de stress (en dan krijg ik wéér een rode kop natuurlijk). Echt zen worden zal me nooit lukken vrees ik.
• Ik heb vreselijk veel last van de PMS hormoontjes: zelfs mijn puberzoon weet intussen al rond welke tijd van de maand hij dekking moet zoeken. Als dat niet erg is.
• Ik zeg tegen anderen dat ik op mijn lijn probeer te letten door gezond te eten, maar ik heb net 7 paaseitjes van de kinderen gepikt uit hun paasmandje.
• Is dit bewijs genoeg dat ik niet perfect ben, of moet ik nog even doorgaan?

Racisme is nooit relatief!

Gisteren las ik bij Myriam van het blog Bubbliciouslly me  - een aanrader trouwens, dat blog - over de walgelijke uitspraken die meneer De Wever begin deze week deed.

De burgemeester van de grootste stad van Vlaanderen en voorzitter van de NVA vond het nodig om een hele bevolkingsgroep te stigmatiseren: mensen met Marokkaanse roots die wonen in 'zijn' stad, meer bepaald de Berbers. Ook zei hij dat racisme relatief is, en het gevolg van negatieve perceptie en ervaringen. Racisme is dus volgens hem het gevolg, en niet de oorzaak van problemen.
Hij voegde er nog aan toe dat Aziaten nooit klagen over racisme, in tegenstelling tot bepaalde andere bevolkingsgroepen. Zij zouden volgens hem racisme trouwens gebruiken om hun eigen falen achter te verbergen.

Normaal schrijf ik nooit over politiek, maar nu vond ik het mijn plicht om toch te reageren. Ik denk dat elk weldenkend mens dat moet doen trouwens. We moeten laten zien dat we NIET meedoen aan deze oproep  (want zo noem ik het) voor meer haat en onverdraagzaamheid in onze maatschappij!

Meneer De Wever is trouwens zeker geen dommerik. Hij is erin geslaagd om een hele grote bevolkingsgroep achter zich te scharen. Dat is wel gebleken bij de afgelopen verkiezingen. Ik hoop oprecht dat de mensen die toen voor hem stemden er spijt van hebben en dat ze hun ogen nu openen.
Deze meneer biedt geen oplossingen voor de problemen - want problemen zijn er inderdaad, dat kunnen we niet ontkennen - hij maakt ze alleen maar groter. Hij doet me trouwens denken aan die andere meneer met zijn blonde haar uit Nederland.

Weet je, eigenlijk ben ik beschaamd tegenover mijn goede Marokkaanse vriendin en tegenover al de andere mensen die ik ik ken met dezelfde roots. Beschaamd, dat een Vlaming met veel aanzien en invloed, zulke dingen verkondigt. Hoe moeten zij zich voelen nu? Hoe moeten de lieve kinderen van mijn vriendin zich voelen? Hoe moeten de Marokkaanse mama's en papa's  die ik dagelijks aan de schoolpoort zie zich voelen?

Racisme is niet relatief. Racisme is nooit relatief. Racisme is heel tegenwoordig in onze maatschappij. Dat heb ik onlangs zelf nog gemerkt toen ik een koffietje ging drinken  met mijn vriendin. Zij draagt een hoofddoek en dat beviel de dame die ons bediende duidelijk niet. Tegen mij nam ze nog de moeite om te spreken om de bestelling op te nemen, tegen mijn vriendin niet. Haar koffie kwakte ze hardhandig op tafel, mijn koffie zette ze neer... en dan haar blik, vreselijk. Op zo'n moment kan ik zelf wel door de grond zinken. Wat zeg je dan? Ik zie hoeveel pijn dit doet bij haar...
Gisteren hadden we het met een aantal vriendinnen nog over dit voorval. We spraken af dat we volgende keer eens allemaal mét hoofddoek een koffie gaan drinken in die taverne. Dan wil ik haar gezicht wel eens zien...

Oeps... al meer dan een maand niet geblogd

Het begon met de griep hier in huis, daarna was er een grote achterstand in het huishouden en véél werk in de tuin. Het bloggen schoot er zodoende dus even bij in.
Hoe begin ik er dan terug aan na een maand offline - nuja, wel veel gelezen bij collega bloggers natuurlijk-  vroeg ik me af? Met een overzichtje van de afgelopen maand misschien.

Carnaval gevierd met een (nog) zieke kleuter. Yep, hij wou het echt niet missen... Gelukkig waren de weergoden ons die dag gunstig gezind.

Onze twee jarigen hebben we samen gevierd. In de tuin, in het zonnetje. Zalig toch! Ze worden écht groot: dochter twaalf en zoon zestien.

Tja, wat voor feestje verzin je nog voor een 12-jarige? Dochterlief wou een stoer klimfeestje voor al haar vriendinnen.

Tientallen donuts gebakken voor de traktatie van zoonlief.

En zo zag de traktatie van dochterlief er uit.

Ons buitenkind. Later wil hij ... worden. Wat denken jullie?

Dochterlief houdt het voorlopig op een fiets om zich te verplaatsen. Een échte 'grote mensen ' fiets nog wel.

En dit is mijn nieuwe (tweedehandse) tuut. Balen over die extra kosten, want mijn vorige heeft de geest gegeven. Maar ik ben wel heel blij met dit groentje hoor.

Een foto van dit monstertje mocht ook niet ontbreken vond ik :-)

Oh ja, ik moet ook nog altijd de winnaar van de winactie van vorige maand bekend maken. De gelukkige is Julliette Schuurmans. Proficiat! Als je me even een mailtje stuurt regel ik de rest.

Fijn weekend!

Groeten Miss Milla

Eén jaar aan het bloggen!

Ik heb nu één jaar een blog. De ene week ben ik al wat actiever aan het bloggen dan de andere. Soms staat mijn hoofd er niet naar, andere keren loop ik over van inspiratie en kan ik niet wachten om die woordenstorm het net op te gooien.
Waar ik me nog steeds over verbaas, en wat ik uiteraard geweldig vind, is dat ik blijkbaar een aantal vaste lezers heb die het de moeite vinden om mij te (blijven) volgen. Fantastisch vind ik dat! Waarvoor dank, lieve lezers!
Ook prijs ik me gelukkig dat ik in dat jaar nog nooit één nare reactie heb gekregen. Integendeel zelfs, het lijkt wel alsof ik alleen maar aardige, superlieve mensen op bezoek krijg op mijn blog :-).

Een willekeurige greep uit de blogfoto's en berichten van het afgelopen jaar :

Allereerste foto op 't blog: rozen in december (klik)

Kaarsen: ik kan niet zonder (klik)

Creatief met restjes: broodpudding  (klik)

Mijn engeltjes (klik)

Handtasje pimpen (klik)

Fleurtje: alias vierde kind (klik)

Zomer: nieuw leven in de tuin (klik)

Almost sisters: Fleur en Violetta (klik)

Vakantie (klik)

Soepjes: echt mijn ding (klik)

De lady's (klik)

Kussentjes: ik ben er gek op! (klik)

Appeloogst (klik)

Koekjestaart (klik)

De tuin: mijn passie! (klik)

  

De Godin (klik)

Ik zo het geweldig vinden als jullie me ook op Facebook en Pinterest volgen :-)

Blogdip?

Heb ik een blogdipje? Dat is een vraag die ik me de laatste tijd een beetje stel. Ik lees het regelmatig bij andere blogsters: dat ze last hebben van dit fenomeen. Meestal denk ik en schrijf ik dan: niet stoppen hé!!! Ik lees jouw schrijfsels graag!

't Is niet dat ik niet graag meer schrijf hoor. Integendeel. Ik blog nu ruim een half jaar en ik ga het alsmaar leuker vinden. Ik heb ook al zoveel geleerd in die tijd. Als ik bedenk wat voor een groentje ik was toen ik net begon... Ik kende al die blogtermen niet, ik heb gezweet en gezwoegd om mijn blog een beetje acceptabel op het internet te krijgen.
Computers blijven jammer genoeg nog altijd een beetje vreemde wezens voor mij, die hun geheimen niet willen prijsgeven. En ik geef grif toe dat het me ook niet echt interesseert om me in hen te verdiepen. Ze moeten gewoon doen wat ik vraag en liefst niet teveel tegensputteren. Maar dit terzijde.

Niet dat ik nu zou durven beweren dat ik een volleerd blogger ben hoor, verre van. Met verbazing kijk ik dagelijks naar die knappe lay outs, naar die inspirerende schrijfsels, naar die prachtige foto's van collega bloggers. Ja, dan besef ik wel dat ik nog veel, héél veel te leren heb...
Het niveau van bepaalde blogs zal ik trouwens nooit halen, dat besef ik wel. Echt goed bloggen is ook een talent geloof ik. Elke dag weer een boeiend bericht schrijven waar hele horden lezers reikhalzend naar uitkijken: wauw, wat vind ik het geweldig als je dat kan... Niet dat het mijn ambitie is om op zo'n niveau te bloggen hoor. Dat laat ik liever aan anderen over, ik zie bloggen gewoon als een leuke hobby, als een uitlaatklep ook.

Ik besef ook dat ik enorm geluk heb met mijn lezerspubliek. Nog nooit heb ik één nare opmerking gekregen. Alle reacties zijn altijd zo lief. Gelukkig, want eigenlijk ben ik wel een gevoelig zieltje. Als ik lees wat sommige bloggers,waarvan ik vind dat ze super interessant en goed bloggen, over zich heen krijgen. Ik weet niet of ik nog de moed zou hebben om dan verder te gaan. Al besef ik wel dat mensen die zo'n hatelijke reacties schrijven dat wellicht uit jaloezie of frustratie doen. Maar toch...

Wat zit ik nu te zeuren over een blogdip zullen jullie wel denken? Ja inderdaad, ik schrijf nog graag, en het ontbreekt me ook niet aan inspiratie momenteel.
Er is iets anders dat me een beetje dwarszit. Zoals jullie weten blog ik niet onder mijn eigen naam. Dit doe ik vooral om de privacy van mijn kinderen en mijn gezin te beschermen. Mijn twee oudste kinderen zijn tenslotte geen baby's of kleuters meer. Ik schrijf soms ook wel eens dingen die wat persoonlijker zijn, en ik vind dat ik niet het recht heb om de privacy van mijn gezin zomaar te grabbel te gooien. Ik weet dat dat sommige bloggers hier minder problemen mee hebben, en dat veroordeel ik zeker niet hoor. Ik lees zelfs eigenlijk het liefst persoonlijke blogs.
Nu zal ik nooit mijn diepste zielenroerselen op het net gooien natuurlijk. Ik weet intussen dat er op de wereld ook minder toffe mensen rondlopen, die wel eens misbruik zouden kunnen maken van al te veel openheid.
Maar waar trek je de grens dan? Wat wil of kan je delen en wat niet? Dat vind ik zo'n moeilijke oefening. Voor ik op de knop 'publiceren' druk stel ik me dan ook altijd de vraag: kan ik dit de wijde wereld insturen? Want het internet heeft een goed geheugen, dat weten we allemaal.

Intussen weten een aantal goede vrienden en familieleden van mijn blog. Ik heb het hen zelf verteld, omdat ik soms graag praat over iets wat ik heb geschreven of omdat ik hun mening over iets wil weten. Het bloggen is ook alsmaar een belangrijker deel van mezelf geworden en ik vind dat ze het recht hebben om ook dat deel van mijn leven te kennen. Ik vind het dan ook fijn dat ze me regelmatig zeggen dat ze mijn blog lezen en ook hun mening hierover durven te uiten. Ik vind dat belangrijk omdat ik samen met hen aftoets of ik  niet teveel van mezelf prijsgeef op het net. Ik heb hun hulp nodig om die grens, die ik zelf zo belangrijk vind, te bewaken.

Ik heb naderhand tegen ook wat kennissen over mijn blog verteld. Zoals jullie weten kan de wereld soms erg klein zijn en intussen weet ik dat er veel bekenden van mij meelezen. Ik weet alleen niet wie. Ik weet dat ze meelezen, maar ze zeggen het niet tegen mij. Daar heb ik het best wel moeilijk mee. Ik gun deze mensen, die mij wellicht maar heel oppervlakkig kennen, een blik in mijn leven. Zij lezen over mij, maar ze willen niet dat ik weet dat ze mijn blog lezen. Daar heb ik het momenteel wat moeilijk mee. Ik zou het veel fijner vinden moesten ze me zeggen: "Hé, ben jij Miss Milla? Ik lees regelmatig je blog". Maar om de één of andere reden willen ze wel meelezen, maar ik mag het niet weten.
Ik voel me de laatste tijd erg geremd in het schrijven hierdoor. Soms heb ik spijt dat ik niet volledig anoniem ben gebleven. Dan zou ik veel meer durven schrijven zoals ik echt ben: veel minder oppervlakkig en af en toe een tikkeltje brutaal. Dat durf ik nu gewoon niet.

Weet je, misschien heb ik gewoon niet de juist persoonlijkheid om te bloggen. Hoe gaan jullie, collega bloggers, hiermee om? Stellen jullie jezelf die vragen ook af en toe? En wat vinden jullie van het feit dat sommige bekenden stiekem meelezen, maar zich blijkbaar niet willen 'outen' als lezer? Ook de mening van van niet-bloggers hoor ik hierover graag natuurlijk.
Thanks!