Ik heb dus écht géén karakter

Herinneren jullie je nog dat ik vorige week een blogbericht postte waarin ik het had over de gezonde levensstijl waartoe ik me had bekeerd (KLIK)... Niks extreems hoor, maar toch was het mijn doel om de lekkere zoete, zoute en vette versnaperingen links te laten liggen en te gaan voor de iets meer voedzame etenswaren.
Vol goede moed hield ik het veertien dagen vol zonder geraffineerde suiker en andere rotzooi. De weegschaal gaf zelfs al bijna anderhalve kilo minder aan. Halleluja, zou je zeggen... Niks halleluja... Ik ben sinds enkele dagen weer slecht bezig, héél slecht.

Het begon allemaal afgelopen vrijdag. Er waren drie vriendinnen op bezoek en we zaten lekker in de tuin te genieten van het heerlijke najaarsweer. Ik had voor cake gezorgd. Lekkere verse yoghurtcake met blauwe bessen. Mijn man had die de avond doorvoor gemaakt.
Niet jaloers worden nu hé dames... maar ik heb dus een husbandy die af en toe lekkere dingen bakt. Niet onder dwang, neen hij doet dit met volle goesting. Echt waar!
Nu was het wel yoghurtcake, maar dat neemt natuurlijk niet weg dat hij ook tjokvol suiker en vet zat.
Maar lekker man, écht lekker... voor diegenen die ook willen zondigen: klik hier voor het receptje.

Het probleem is dat ik - eens ik de smaak van suiker weer te pakken heb - heel snel terug overstag ga voor meer zoetigheid en rotzooi. Ik heb dus het afgelopen weekend nog verschillende keren mierzoete rommel naar binnen gespeeld. In feite is het bij mij zoals bij mensen die verslaafd zijn aan roken of alcohol: je moet er gewoon hélemaal mee stoppen, anders ben je binnen de kortste keren zo weer verloren.
Ik heb dus, vrees ik, een soort van suikerverslaving...

Ik ben echt kwaad op mezelf nu. Waarom heb ik niet meer karakter? Waarom kan ik het niet bij één koekje houden zoals elk normaal mens? Niet dat ik mega dik ben hoor. Ik geloof zelfs dat mijn BMI nog binnen de perken blijft (onder 25). Maar het gaat me niet alleen om afvallen. Ik voel gewoon dat die rotzooi héél slecht is voor mijn lichaam en ik wil niet steeds die drang naar zoet hebben.

Eigenlijk zou ik om te beginnen ook van de koffie moet afkicken, nog zo'n verslaving van mij. Ik vind koffie heel erg lekker. Ik drink het altijd zonder suiker (goed hé!) met wat melk. Volgens mij is koffie helemaal niet zo ongezond (integendeel zelfs als je niet overdrijft) als sommige mensen beweren.
Het probleem met koffie is alleen dat ik er graag een koekje bij eet. Het is een beetje zoals bij die hond van Pavlov (KLIK). Als de hond de bel hoorde begon hij al te kwijlen voor het voedsel dat hij daarna ging krijgen... als ik koffie drink, wil ik een koekje. Ik ben dus eigenlijk gewoon het slachtoffer van de klassieke conditionering! En van het feit dat mijn man zo goed kan bakken... de snoodaard!

Ik mag dan wel geen karakter hebben om van de koeken af te blijven, ik heb wél het karakter om het opnieuw te proberen. Vanaf vandaag begin ik opnieuw, met een schone lei. Hopelijk houd ik het deze keer wat langer vol.

Tips van jullie zijn altijd welkom!

Waarom lukt het nu niet?

Eén van de (vele ;-) nadelen van het niet meer zo piepjong zijn is zeker dat proberen gewicht te verliezen niet meer zo vanzelfsprekend is dan daarvoor. 

Ik weet dat ik niet mag klagen: echt veel te zwaar heb ik nooit gewogen, en mijn BMI zit nog netjes onder 25... maar wat mij betreft mag er nu toch best een kilootje of 5 af. 

Ik voel me er gewoon niet goed bij dat mijn broeken spannen (als ik er überhaupt nog in raak) en dat er zich een (blubber)buikje manifesteert.

Vroeger in mijn jonge tijd - toen de dieren nog spraken - moest ik bij wijze van spreken een weekje geen rotzooi naar binnen spelen en gelijk gaf de weegschaal 2 kilootjes minder aan. Die tijd lijkt voorgoed voorbij. 

Ik ben al twee weken super gezond aan het eten: smoothies, fruit, een overdosis groenten, volkoren pasta en bruin brood, kokosolie, havermout, geen gebak, snoep of chips...

Goed bezig dus zal je zeggen, maar wat zegt de weegschaal? Geen enkele kilo eraf!

Echt motiverend is dat natuurlijk niet, maar het voordeel is wél dat ik intussen helemaal geen drang meer heb naar al die zoete rotzooi, maar eerder snak naar een schaaltje heerlijke aardbeien als dessert.

Ik weiger - ondanks dat ik blijkbaar niet afval - om in de val van de crashdiëten te trappen. Met zo'n dieet val je wel af - dat weten we allemaal intussen - maar nadien kom je het dubbel en dik weer bij. Ik haat het trouwens om weinig te eten en honger te lijden. Dan word ik vreselijk chagrijnig en niet meer te genieten voor mijn omgeving.

Sommigen zeggen dat je de koolhydraten zoveel mogelijk moet schrappen uit je voeding. Ik ben er zeker van dat dit werkt, maar oh... ik eet veel te graag aardappelen en pasta.

Hopelijk werkt mijn aanpak - van gewoon gaan voor gezonde voeding en verder niets bijzonders - wél op lange termijn. Ik voel me in ieder geval al een pak fitter en niet meer zo hondsmoe. Da's eigenlijk nog belangrijker dan een maatje 36, nietwaar?
Trouwens: eens boven de 40 krijg je er toch alleen maar rimpels bij als je teveel afvalt!

Wat doen jullie om je gezond gewicht te behouden?

Tóch een goed voornemen voor 't nieuwe jaar

Allereerst wil ik mijn lezers het allerbeste toewensen voor het nieuwe jaar. Een goede gezondheid, een warme thuis, talrijke grote en kleine momentjes van geluk.
Mijn nieuwjaarswensen zijn een beetje aan de late kant, maar daarom niet minder gemeend! Ik heb wel een goede reden, want mijn laptop liet me weer een keertje in de steek: eerst de lader stuk en ik raakte ook niet meer op het internet. Frustrerend, maar hopelijk is het probleem nu van de baan. Maar met computers weet je nooit, nietwaar.

In mijn vorige blogpost schreef ik op een ludieke manier dat ik niet meer meedoe aan 'goede voornemens'. Ieder jaar verval ik héél snel weer in mijn oude gewoontes en verdwijnen de voornemens in hoog tempo naar de achtergrond.
Meer sporten, gezonder eten, besparen,... ik wil het allemaal wel, en af en toe lukt het best goed. Op andere momenten daarentegen gaat het hélemaal niet goed. Hierover stressen wil ik niet meer, ik zie wel hoe het loopt. Daarom geen voornemens dit jaar.

Alleen, als ik één ding echt wél wil bereiken dit jaar dan is het meer innerlijke rust. De wereld komt soms zooo hard bij mij binnen. Ik voel vaak haarscherp spanningen bij anderen aan, terwijl de rest helemaal niets in de gaten heeft. Ook het leed van de wereld kan ik soms maar moeilijk van mij af zetten.

Tuurlijk moet een mens een goed ontwikkeld empathisch vermogen hebben, maar ik merk bij mezelf dat ik hier vaak best onder lijd. Het is ook erg vermoeiend en het brengt heel wat stress met zich mee. En dat wil ik nu net niet meer! Ik heb juist mijn leven over een heel andere boeg gegooid omdat ik die stresstoestanden (vooral dan van mezelf voorbij hollen) niet meer wou. Ik ben nu thuis voor de kids, en alles is inderdaad een heel pak relaxter, maar toch ervaar ik nog veel stress omwille van die (over)gevoeligheid.
Ik zit ook redelijk dubbel in elkaar. Een ruzie bijvoorbeeld, kan ik mij maanden heel erg aantrekken. Ik zal ook vaak niet rusten vooraleer het bijgelegd is. Anderzijds kan ik dikwijls mijn mond niet houden wanneer ik dat beter wel zou doen (omdat ik weet dat er dan ruzie van gaat komen).
Mijn gezicht verraadt ook onmiddellijk mijn gemoedstoestand. Zonder verpinken met iemand meepraten terwijl ik het er helemaal niet mee eens ben: dat kán ik gewoon niet.

Ik kan me ook druk maken over de hardheid en het egoïsme dat tegenwoordig zo welig tiert in onze maatschappij. De navelstaarderij en het niet beseffen hoeveel geluk wij hebben, alleen al door het feit dat we hier geboren zijn. En toch is het niet genoeg: toch willen we steeds meer, beter en het liefst ook steeds goedkoper. Dat dit gepaard gaat met uitbuiting van anderen 'vergeten' we even voor ons gemak. Ook merk ik steeds minder en minder solidariteit voor de meest kwetsbare mensen in onze samenleving. Eigen schuld, dikke bult, zo lijkt het wel.

Ik kan onmogelijk zwijgen als ik vind dat iemand racistische onzin uitkraamt, of bijvoorbeeld alle werklozen profiteurs noemt. Dat is zo kortzichtig! Ik weet dat ik dan beter zwijg, want dat er anders gegarandeerd heibel van komt, maar 't is sterker dan mezelf. Ik moet gewoon reageren! Sommige mensen staan best wel open voor iemand anders mening, maar anderen vinden je dan gelijk een trut .

Een aantal mensen vindt mij hierdoor ongetwijfeld niet leuk. Dat is zo, en veel zal daar wellicht nooit aan veranderen. Dat besef ik, maar waarom kan ik dat niet gewoon aanvaarden? Niet iedereen hoeft mij leuk te vinden, toch? En trouwens, zoiets kan je niet afdwingen. Met de ene persoon klikt het nu eenmaal direct, met de andere zal die klik er nooit komen. Waarom bekijk ik het niet positief: ik heb een prachtig gezin en aantal 'gouden' vriendinnen die er altijd voor mij zijn. Dat is toch mooi genoeg om het negatieve te vergeten? Maar waarom geeft een mens blijkbaar toch altijd meer gewicht aan negatieve, dan aan positieve zaken.

Als ik me iets voorneem voor dit jaar, is eindelijk eens te leren dat het glas halfvol is, en niet halfleeg. En ook dat kwaadheid nooit kan verdreven worden met nog meer kwaadheid, maar enkel met vriendelijkheid. Vriendelijkheid voor anderen, maar ook vriendelijkheid voor mezelf.

In 2015 wil ik...

• Rijk worden

• Beroemd worden

• Slank worden

• Slim worden

• Superhuisvrouw worden

Euhh,... effe serieus nu, 

in 2015 wil ik:

• Rijk worden? Nope, dat zit er niet in voor mij vrees ik. Maar wel: verstandig met mijn centjes omspringen. Dus zo min mogelijk overbodige rommel kopen, energie besparen, beseffen dat mijn kleerkast nu écht wel vol genoeg hangt..., maar zeker ook geen halsstarrige gierigaard worden! Enne, tegen de lotto eens een keertje winnen heb ik geen bezwaar.
• Beroemd worden? Neen bedankt! Nooit nog eens ongestoord in de bakken (van de Wibra) kunnen rommelen tijdens de uitverkoop of ongeschminkt buitenkomen, zonder dat er de volgende dag schande over wordt gesproken in de gespecialiseerde roddelpers. Ik dacht het niet! Wel: meer volgers op mijn blog. Graag zelfs, bij elke nieuwe volger doe ik nog steeds een vreugdedansje! En trouwens, ik word sowieso al wel verafgood door mijn hond, dan hoeft een mens toch niet meer beroemd te worden zeker.
• Slank worden? Pfff..., is dat niet wat achterhaald tegenwoordig? Ik eet veel te graag en ik hoef al lang niet meer te lijken op die gefotoshopte dames in de reclame. Nog een voordeel van 40+ zijn! Trouwens, dan moet husbandy ook maar eerst een paar kilootjes kwijt hoor. Anderzijds: een beetje minder snoep en chocolade kan geen kwaad, en niet te lui zijn om mijn fiets te nemen zou ook een stap in de goede richting zijn.
• Slim worden? Dit zal er niet inzitten. Ik kan de hoeveelheid grijze massa die ik heb meegekregen niet vermeerderen. Het zal enkel nog bergafwaarts gaan vrees ik, tenzij ik nu als een gek kruiswoordraadsels begin in te vullen en van de rode wijn af blijf. Maar..., als ik gewoon al niet meer naar die dommige tv-progamma's kijk op bepaalde 'vrouwen' zenders zal ik in ieder geval in de achting van mijn huisgenootjes stijgen. Enkel één probleem: hoe moet ik die bergen strijk dan in godsnaam doorkomen zonder vertier?
• Superhuisvrouw worden? Saahaai! Welke man wil er nu een vrouw die altijd aan het poetsen is? En welke kinderen willen een mama waar ze nooit rommel bij mogen maken? Die van mij niet in ieder geval, dus voorlopig blijf ik maar mijn chaotische zelf denk ik.

Doen jullie nog aan goede voornemens?

Stevia: wat moet ik ermee?

Weer eens een poging ondernomen om van de snelle suikers en andere rotzooi af te blijven. Deze keer is het me één week gelukt om niet overstag te gaan voor de koeken, chocolademannetjes, chips, appeltaart, wit brood en dergelijke. Maar het is niet omdat ik gisteren een stuk taart naar binnen heb gespeeld dat ik het nu al opgeef! Neen hoor, vandaag ben ik weer gewoon met een schone lei begonnen. Ik ben - Eureka!!! - op die schamelijke week namelijk al een kilo kwijtgespeeld.
Nog vier te gaan en dan ben ik tevreden. 't Is te zeggen, die kilo's minder zijn eigenlijk niet de hoofdreden van mijn poging tot een gezondere levensstijl. Ik voel me namelijk zooo moe de laatste tijd.
Niet verwonderlijk natuurlijk met een kleuter die élke dag rond vijf uur klaarwakker is, een echtgenoot die voor dag en dauw naar zijn werk vertrekt, dat verdomde gebrek aan zonlicht deze tijd van het jaar, en mijn verfproject.
Over dat laatste: ik heb me in het hoofd gehaald dat zo goed als alle kamers in het huis wel een nieuw laagje verf kunnen gebruiken. Al weken ben ik bezig met deze rotklus, met stramme spieren en hoofdpijn van die vieze verflucht als gevolg. Maarja, ik moet niet klagen natuurlijk. Strikt noodzakelijk was het niet, dus ik heb me die ellende gewoon zelf op de hals gehaald. En als ik eenmaal iets in mijn hoofd heb, kan ik best wel doorzetten om het tot een goed einde te brengen, ook al heb ik er een vreselijke pesthekel aan.

Ik ben dus moe, maar komt dit alleen omdat ik het druk heb, of zit die suiker-rotzooi er ook voor iets tussen? Ze zeggen toch altijd dat teveel suiker je moe maakt en je lichaam uitput. Trouwens, elk jaar een kilootje of twee erbij zie ik ook niet zitten, waar eindigt dat op den duur? Tijd om in te grijpen dus.

Het probleem is dat ik best wel van zoet houd en graag bak. Toen stevia - eindelijk - op de markt kwam had ik dus hoge verwachtingen. Het leek wel een droom: een puur natuurlijke zoetstof zonder die nare calorieën. De eerste keer dat ik het goedje tot mij nam was dan ook een flinke afkapper. Mijn verwachtingen werden jammer genoeg niet ingelost. Ik vind de smaak vréselijk. Ik weet dat stevia afkomstig is van een plantje, maar toch vind ik er een chemisch smaakje aanzitten. Bah!
Je kan suiker in vele bakbereidingen trouwens niet zomaar vervangen door stevia. Dat komt vast niet goed dan met je cake.

Weet je, misschien ligt het wel aan mij. Misschien moet ik me wat meer gaan verdiepen in dat goedje, zodat ik het op de juiste manier leer te gebruiken. Vele anderen zijn immers wel enthousiast over stevia. Of zou ik dan toch zo'n afwijkende smaak hebben?

Graag had ik geweten wat julie ervaringen zijn met stevia. Tips zijn meer dan welkom. Alvast eeuwige dank!

Bloemkool-prei soep met een pittige toets van mosterd

De mensen die regelmatig een kijkje nemen op mijn blog weten dat ik een echte soepmadame ben. Ik kan elk seizoen genieten van een heerlijke soepje, maar in de herfst vind ik soep toch nog altijd het beste smaken. Wanneer de temperaturen zakken en de wind guur begint te blazen, kan een kommetje soep mij vaak behoeden van een aanval op de snoepkast.

Bij het koken ga ik meestal uit van het principe 'eenvoud siert'. Ik houd van pure recepten, zonder al te veel tierlantijntjes. Dit principe probeer ik trouwens door te trekken naar de meeste domeinen in mijn leven: ik wil niet verdrinken in een overdaad aan spullen, ik wil geen duizend 'vrienden' op Facebook die ik toch niet ken, ik wil mezelf niet voorbij hollen om steeds meer en meer bezit te verwerven ...

Maar ik wijk af... Dit soepje is heerlijk eenvoudig, maar toch vol en romig van smaak:

Dit heb je nodig:

• 1 bloemkool
• 4 stengels prei (alleen het wit gebruiken)
• 2 teentjes knoflook
• 2 kleine aardappelen
• olijfolie
• 2 liter water
• 4 bouillonblokjes
• 4 koffielepels mosterd
• zwarte peper
• zout

Zo maak je het:

• Snijd de groenten, de aardappelen en de knoflook in kleine stukjes en stoof enkele minuten aan in olijfolie.
• Voeg het water en de bouillonblokjes toe en laat gaar koken.
• Mix de soep fijn met een staafmixer
• Voeg de mosterd toe en mix nog even door.
• Kruid af met peper en zout.

Klusjes uitstellen

Er zijn zo een aantal dingetjes die ik al (heel) lang wil doen maar die ik om één of andere reden steeds maar weer uitstel. Misschien als ik ze nu eens netjes in een lijstje zet en ze op het net gooi, komt er eindelijk wel eens een moment dat ik eraan begin. Kwestie van de druk wat op te drijven...

Mijn lijstje:

• Foto's eindelijk eens op mijn pc zetten ipv van ze uit gemakzucht op een SD kaart te laten staan.
• Als de foto's dan allemaal netjes in mapjes zitten wil ik de mooiste er uit sorteren en er een aantal fotoboeken van maken. Mijn ervaring leert me immers dat je een fotoboek veel sneller nog eens vastpakt, dan een gewone fotoalbum. Sommigen drukken zelfs helemaal zelfs geen foto's meer af, maar ik heb toch altijd nog graag iets tastbaars in mijn handen. 
• Liefst wil ik ook van elk kind apart een fotoboek maken, van baby tot heden.
• Alle paperassen netjes ordenen in aparte mapjes. Hier ben ik ooit mee begonnen, maar uit wanhoop voortijdig mee gestopt...
• Me ontdoen van alle speelgoed en spullen waar de kinderen nooit nog naar omkijken of waar ze te groot voor zijn geworden. Dit is een heikel punt, want alhoewel ze sommige spulletjes echt nooit meer gebruiken, willen ze er toch aan houden. Moet ik dan maar opruimen zonder hun inspraak (stiekem achter hun rug)? Da's wel de makkelijkste manier natuurlijk, maar dan voel ik me weer zo een vreselijke moeder. Dat schuldgevoel toch altijd hé.
• Alle rommelkasten en lades eens goed uitmesten en netjes ordenen. Oh, wat haat ik dat klusje!
• Het chauffagekot en de bijkeuken eens grondig uitrommelen. Nu wordt alle rommel waar we niet direct een plaats voor vinden daar gedropt. Het gevolg kan je wel raden ;-)
• Voor elk kind een doos vullen met alle knutselspullen die ik wil bewaren. Van de rest wil ik foto's nemen, kwestie van ruimte te sparen.

Goh, ik ga maar stoppen met mijn lijstje, denk ik. Het is al veel langer dan ik had verwacht... Anders zinkt de moed mij helemaal in de schoenen en begin ik er hélemaal nooit meer aan.

Welke klusjes stellen jullie altijd uit?

Weg met die vreselijke suikerverslaving

In het begin van het jaar schreef ik een blogje over mijn goede voornemens. Hierin had ik het onder andere over mijn wens om gezonder te eten. Ik had (uiteraard) de intentie om me dit keer eens echt te houden aan mijn plan, maar zoals jullie al kunnen raden is er natuurlijk weer zeer weinig van in huis gekomen. Ik vermoed dat dit fenomeen bij velen onder jullie gekend is: je iets voornemen is makkelijk, het een week of twee volhouden gaat ook nog wel, maar daarna ... is het om zeep.

Een aantal jaren geleden (voor de hype rond gezond eten) was ik nogal fanatiek bezig met voeding: geen snelle suikers meer, alleen gezonde vetten, weinig brood maar wel havermoutpap, biologische groenten, enzomeer.

Ik was na mijn tweede zwangerschap wat kilo's bijgekomen die ik niet meer kwijtraakte. Het ging hier toch over zo'n 10 kilo, en dat vond ik verre van amusant.
Op een gegeven moment was ik het zat en besloot ik er iets aan te doen. Ik kocht een aantal boeken over gezonde voeding en hield me strikt aan de adviezen. Dit resulteerde in een vrij snel gewichtsverlies van maar liefst 13 kilogram. Ik blij natuurlijk. Bepaalde mensen dachten zelfs dat ik een ziekte onder de leden had omdat ik zo sterk en snel (in 6 maanden) was afgevallen.
Hier was niets van aan. Ik at letterlijk gewoon geen enkel koekje meer, zelfs niet bij de koffie. Geen frietjes, weinig brood (en dan nog alleen volkoren), veel groenten en fruit, soya producten, haverzemelen,...
Ook frequenteerde ik meermaals per week de natuurvoedingswinkel. (H)eerlijke producten hebben ze daar, alleen wel vrij duur jammer genoeg. Maar hier ga ik niet over zeuren, want de kwaliteit is zeer goed en meestal gaat het ook over fair trade producten trouwens.

Iedereen in mijn omgeving dacht dat die kilo's er wel weer heel snel terug zouden bijkomen, maar dit was niet het geval (tot grote ergernis van een aantal jaloerse vrouwmensen). Ik slaagde er wonder boven wonder in om mijn gezonde levensstijl aan te houden. Ik genoot ervan dat ik kon gaan shoppen en dat bijna alles mij stond.

Maar toen was ons nummertje drie op komst. Tijdens de zwangerschap kon ik me nog wel redelijk beheersen, maar toch kwam er al wat sleet op mijn goede eetgewoontes. Ik steek het hier maar op de hormonen ;-).
Na de bevalling werd ik zo opgeslorpt door dit kleine wondertje dat de gezonde voeding nog meer naar de achtergrond verdween. Godzijdank was ik maar een tiental kilo's bijgekomen tijdens de zwangerschap, en gelukkig dat je door borstvoeding heel wat extra calorieën verbruikt, zodat de schade beperkt bleef. Na enkele maanden waren de meeste kilo's er weer terug af. 't Is te zeggen, ik woog nog een kilo of 2 meer dan voor de zwangerschap, maar dat vond ik helemaal niet erg.

Ik besefte ook dat ik misschien wat te fanatiek bezig was geweest met (gezonde) voeding en dat wou ik niet meer...
Inmiddels is mijn jongste drie en een half en is er ongemerkt toch weer vier kilo extra blijven plakken. Ik weet dat ik niet te klagen heb, want veel mensen vinden mij helemaal niet te dik en mijn BMI valt ook nog netjes onder de 25, maar het voelt niet goed.
Ik weet perfect hoe het komt dat die die extra kilo's er zijn: koekjes, cake, taart, chocolade, chips, fruitsap, ... De gekende boosdoeners dus. Langzamerhand heeft het suikermonster weer bezit van mij genomen. En suiker is verslavend: je wilt er altijd maar meer van en als je een nieuw 'suikershot' nodig hebt laat je lichaam dat weten. Ik word dan kregelig, voel me ijl in het hoofd en krijg 'den bibber'.
Ok, ik ben geen junkie natuurlijk, ik ga geen criminele daden plegen of zo om aan mijn stuff te komen, maar ik voel gewoon aan mijn lichaam hoe verwoestend suiker is. Misschien ben ik hier wel extra gevoelig voor, ik weet het niet. Mijn man lijkt hier helemaal geen last van te hebben...
Mijn probleem beperkt zich gelukkig ook vooral tot suiker, voor de rest eet ik wel vrij veel groenten en fruit, geen vlees, wel vis en volkoren producten.

Ik wil gewoon weer van die suikerverslaving af. Die vicieuze cirkel moet doorbroken worden. Niet persé voor een maatje 38, maar vooral voor mijn gezondheid.
Ik denk dat ik maar voor extreem ga gaan in de eerste fase: cold turkey. Dit zal moelijk zijn, maar dit werkt nu eenmaal het beste voor mij. Daarna wil ik af en toe weer iets zoets eten, maar niet dagelijks meer. Anders ben ik zo weer verloren.

Het moeilijkste vind ik het feit dat hier altijd wel lekkers in huis is voor de kids en dat ik heel graag bak. Ook mijn dochter is gek van bakken en dat plezier kan ik haar niet ontnemen natuurlijk.
Mijn ervaring leert me wel, dat als je eens bent 'afgekickt' van de suiker je een Mars of zo helemaal niet lekker meer vindt, wegens véél te zoet. Dus als ik nu doorbijt moet het lukken.

Wat is jullie relatie met suiker? Hier ben ik wel benieuwd naar.
Ik houd jullie in ieder geval op de hoogte van mijn poging om van de koeken, de chocolade en consoorten af te blijven.

Fijn Paasweekend!
(Eigenlijk is mijn timing wel rotslecht, besef ik nu ineens, met al die chocolade eieren).

Restjes receptjes

Ik vind het zo'n zonde om altijd maar restjes oud brood weg te gooien.
Steeds krijg ik een rotgevoel over mij als ik weer eens een zakje oud brood in de vuilnisbak kieper.
Een aantal kippetjes in de  tuin zouden hiervoor een dankbare oplossing bieden. Ze staan al lang op mijn verlanglijstje, maar ik heb Mister Cavalier (manlief) spijtig genoeg nog steeds niet kunnen overtuigen...
Zolang ik mijn zin niet krijg, en hier geen dus geen kippetjes ronddartelen, moet er een andere oplossing komen voor onze 'broodverspilling'.

Je kan natuurlijk het oude brood roosteren, maar dat zijn de kids hier nu stilaan wel beu aan het worden.
Behalve de kleinste, die bijt enkele stukjes uit het brood tot hij er een autootje of zo in ziet. Hier kan hij dan lekker mee spelen in plaats van het op te eten.



's Zondags maakt Mister Cavalier wel eens 'verloren brood', en daar kan vooral dochterlief zich aan overeten. Ze is dan ook een echte fan van alles wat lekker zoet is. Gelukkig is ze verslaafd aan sporten, dus blijft ze voorlopig rank en slank.

Mister Cavaliers receptje voor verloren brood:

 

 

Dit heb je nodig:

• 5 eieren
• 400 ml melk
• 1 zakje vanillesuiker
• 1 koffielepel kaneel
• suiker
• oude sneden wit of grijs brood

Zo maak je het:

• Kluts de eieren
• Voeg de melk, vanillesuiker en kaneel toe
• Meng goed
• Neem de sneden brood en snijd ze midden door
• Dompel het brood aan beide zijden kort in het beslag
• Bak onmiddellijk aan beide zijden bruin in een hete pan
• Dien direct op en bestrooi met suiker

Een heerlijk en super simpel receptje, dat ze hier nog steeds heerlijk vinden.
Voor mezelf bestrooi ik het verloren brood met wat stevia in plaats van met gewone suiker. Kwestie van mijn goede voornemens hé!


Een tweede dankbaar receptje tegen broodverspilling is broodpudding:

Dit heb je nodig:

• 1/2 liter volle melk
• 400 g wit, grijs of bruin brood
• 1 koffielepel kaneel
• 80 g bruine suiker
• 80 g rietsuiker
• 1 zakje vanille suiker
• 5 eieren
• 25 g boter
• 1 appel, in stukjes gesneden
• 100 g rozijnen

 Zo maak je het:

• Verwarm de (hetelucht) oven voor op 200°C
• Verwarm de melk op een matig vuur, maar laat niet koken
• Haal de melk van het vuur en roer de suiker en de kaneel  erdoor
• Snijd het brood in kleine stukjes
• Overgiet het brood met het suiker-melk mengsel
• Kluts de eieren en smelt de boter (in de microgolfoven)
• Meng de eieren en de boter ook door het mengsel
• Prak het broodmengsel fijn met een vork
• Roer de stukjes appel en de rozijnen erdoor
• Vet een bakvorm in
• Bak ongeveer 40 minuten in de oven op 200°C

Ook dit receptje is erg makkelijk. Zelfs de grootste keukenkluns kan het tot een goed einde brengen.
En dat het lekker is, bewijst het feit dat de schaal na slechts een half uurtje reeds helemaal leeg was. We zijn met z'n vijven, maar niemand had meer dan één stuk gegeten. Een raadsel.
Trouwens... Mister Cavalier: Heb je gemerkt hoeveel eitjes er in deze receptjes moeten?

Smakelijk!

Update goede voornemens

Ik had mij voorgenomen om me dit jaar eens proberen te houden aan mijn goede voornemens.
Om hierin te slagen hoort een regelmatige evaluatie bij 'het plan'.

Hoe zit het nu met mijn voornemen nummer 1: een gezondere levensstijl en meer bewegen.

Ik heb inderdaad minder gesnoept, maar het zou nog veel beter kunnen. Dit vind ik soms wel moeilijk, met 3 kids in huis. Zij willen namelijk wel elke dag een koekje mee naar school, en dan moet ik de discipline proberen te hebben om van al dat lekkers af te blijven.
Ik zou natuurlijk helemaal geen koeken en snoep meer in huis kunnen halen. Da's sowieso voor iedereen gezonder, maar maak ik van mijn kinderen dan geen getraumatiseerde wezens die elders de koekendoos plunderen als ze er de kans toe krijgen? Een dimemma.
Meer fruit en groenten eten is me wel gelukt, maar daar moet ik niet zoveel moeite voor doen. Wie houdt er nu niet van groenten en fruit, buiten minderjarigen en fast food-verslaafden?
Voor meer bewegen ben ik radicaal gebuisd, wegens te koud, te veel regen, geen tijd, geen zin, en nog honderd andere (flauwe) uitvluchten.

Voornemen nummer 2: consuminderen en kiezen voor duurzamere producten.

Ik heb inderdaad bewust meer gekozen voor seizoensgroenten, maar voor de rest heb ik tot nu toe niet echt zo heel veel gedaan op dit gebied.
Wel heb ik voor de eerste keer (!) wat spullen, die ik niet meer nodig had, verkocht op een tweedehandssite. Het is echt wel tof als je nog wat geld krijgt voor spullen die voor jezelf een 'sta in de weg' zijn, maar die anderen nog goed kunnen gebruiken. Dit hoort ook bij een duurzame levensstijl, vind ik, en het is bovendien leuk.
Ook heb ik nog wat vrienden gelukkig gemaakt met te kleine kinderkleren, dus hiervoor mag ik mezelf ook wel een pluim geven.
Het geeft sowieso een beter gevoel om nog perfect bruikbare kledij een tweede leven te geven, in plaats van ze in een container te dumpen om ervan af te zijn.
Onlangs hoorde ik op de radio dat er in Nederland zelfs outlet-shops voor voeding bestaan. Hier kan je producten kopen die bijna vervallen of zelfs al over de houdbaarheidsdatum zijn. Waarom ook niet eigenlijk? Het is toch belachelijk en totaal onethisch om eten weg te gooien dat nog perfect is. Van een koekje dat een week vervallen is ga je heus niet ziek worden.

Laatste voornemen: meer 'zen' in mijn leven.

Ik wist dat dit het moeilijkste ging zijn. Als je immers al sinds jaar en dag op een bepaalde manier handelt en denkt (als een stress-konijn dus) verander je niet opeens  in een heerlijk rustig kabbelend beekje.
Relativeren, daar komt het vaak op aan. De wereld vergaat heus niet als bepaalde dingen niet altijd lopen zoals we gehoopt hadden. Het is dus ook helemaal niet zo erg dat van mijn voornemens nog niet zo veel is terechtgekomen dan ik zelf had gehoopt. Toch?

Goede voornemens

Nu 2014 al weer een tijdje een feit is, wil ik voor mezelf even op een rijtje zetten wat ik dit jaar beter/anders wil doen dan vorig jaar.
Tijd voor goede voornemens dus!

Alhoewel, ... bij 'goede voornemens' denk ik bijna automatisch aan dingen die ik hooguit een weekje of zo volhoud. Meestal vergeet ik na een tijdje gewoon wat mijn voornemens ook al weer waren, en val ik dan ongemerkt terug op mijn vastgeroeste gewoontes.
Hoe moet ik het dan dit jaar aanpakken, als ik toch een beetje kans op slagen wil?
Ik denk dat je nieuwe gewoontes lang genoeg moet proberen vol te houden (een week of 8) tot ze ingeburgerd zijn in je 'nieuwe' levensstijl. Na een tijdje vergeet je dan automatisch je vorige (slechtere) gewoontes. Tot zover de theorie.

Maar hoe zet ik dit nu om in de praktijk?
Ik denk dat ik me ga beperken tot een drietal voornemens.
Ik zet ze ook op papier, zo worden ze al iets tastbaarder en minder vrijblijvend.
Tot slot ga ik (proberen) regelmatig te evalueren hoe het nu staat met mijn voornemens.

Mijn drie voornemens zijn:

1. Een gezondere levensstijl: minder snoepen, meer groenten en fruit, meer volkoren produkten, minder sausjes,... en meer bewegen .
2. Consuminderen en meer kiezen voor duurzame producten: seizoensgroenten en -fruit, minder kleren kopen, dingen herstellen of opknappen in plaats van te vervangen of weg te gooien, kledij doorgeven of verkopen, zelf decoratie maken en niet kopen, nadenken bij elke aankoop of ik het echt wel nodig heb,...
3. Meer 'zen' in mijn leven en in mijn hoofd: geen drukdoenerij meer over prullen, meer genieten van mijn gezin en van de kleine dingen, niet te streng zijn voor mezelf en ook niet voor anderen, niet nadenken over alle dingen die ik niet heb of die kunnen misgaan maar meer leven in het moment en blij zijn met de grote 'rijkdom' die ik heb.

Zou dit een te ambitieus plan zijn voor 2014?
Punten 1 en 2 lijken me wel min of meer haalbaar, maar punt 3 is volgens mij aartsmoeilijk. Ik ben namelijk een geboren piekeraar en controle-freak. Ach, we zien wel, de goede voornemens zijn er in ieder geval...