Haat spuien op de social media

De lezers die hier regelmatig komen weten dat ik een soort haat/liefde verhouding heb met Facebook. Ik schreef er onlangs nog dit over. Toch heb ik zelf een Facebook account (best wel hypocriet hé). Eerlijkheidshalve moet ik zelfs toegeven dat er geen dag voorbij gaat dat ik niet kijk op Facebook.
Ik wil nu eenmaal niets missen.... maar wat mis ik eigenlijk echt als ik niet kijk? Niets in feite, buiten wat (vakantie)foto's van vrienden (die zullen ze me zo ook wel tonen), wat verjaardagen (maar daar heb ik een kalender voor), veel onzin en wat nieuwsfeiten waar ik niet bepaald vrolijker van word.

Van heel dat Facebookgedoe in het algemeen word ik niet gelukkiger trouwens. De laatste tijd voel ik bij momenten echt de irritatie opborrelen als ik lees wat voor haat-berichten er de wereld worden ingestuurd. Sommigen gebruiken de social media om hun mening uit te dragen over alles en nog wat. Daar is niets mis mee uiteraard, we leven (godzijdank) in een vrij land. Ikzelf post af en toe petities (vaak in verband met dierenwelzijn) in de hoop dat mijn vrienden zo goed willen zijn om ze te ondertekenen.

Maar soms vraag ik me af: moet alles toegelaten zijn op Facebook en mag je ook je mening verkondigen als die grof, homofoob, racistisch, seksistisch of zelfs fascistisch is? Ik heb daar moeite mee. Telkens ik weer zoiets lees - momenteel gaat het vaak over de vluchtelingen - keert mijn maag om. Het erge is dat het soms ook 'vrienden' zijn die hun (degoutante) mening zo uitdragen. Zouden ze zich in het dagelijks leven ook zo'n beladen uitspraken kunnen permitteren? Het lijkt wel of mensen op Facebook opeens een pak 'stoerder' worden dan ze in werkelijk zijn. Nochtans kan de hele wereld meelezen. Gek toch!

Onlangs kwam er nog een politieman in het nieuws die op zijn privé profiel op Facebook allerlei racistische uitlatingen deed. Dan denk ik: 'En zo iemand moet onze rechten beschermen, op een objectieve manier (als het even kan)'. Uiteraard neemt de politietop onmiddellijk maatregelen als er zoiets gebeurt, maar toch... Het geeft me een naar gevoel.

Het is ook wel duidelijk dat de huidige vluchtelingencrisis weer het slechtste in sommige mensen (en bepaalde politieke partijen) naar boven haalt.Vroeger durfden mensen er vaak niet openlijk voor uit te komen dat ze er een extreem rechts gedachtengoed op nahouden (ze stemden stiekem voor een zekere partij), maar tegenwoordig lijkt er geen taboe meer op te rusten. Er wordt mee uitgepakt bij de 'vrienden' op Facebook. Heel de wereld mag, nee... MOET weten hoe ze erover denken, ook al is hun mening niet bepaald mensvriendelijk.

Ik vind het een kwalijke evolutie dat het in sommige middens stoer staat om haat uit te dragen, maar ik vind het nog veel erger dat mijn kinderen die onzin dagelijks te zien krijgen. Ik kan ze toch moeilijk verbieden om nog op Facebook te komen...
Uiteraard probeer ik hen uit te leggen dat ze niet alles moeten geloven wat ze lezen en dat de werkelijkheid altijd meerdere kanten heeft.
Toch maak ik me ernstig zorgen, want met haat uitdragen gaan we de wereld niet redden, integendeel...

Hersteltherapie?

Onlangs kon ik de slaap niet vatten, en wat doe ik dan in het holst van de nacht? Naar beneden gaan, me in de zetel zetten, en zappen.
Meestal kom in dan terecht bij één van mijn favoriete zenders, namelijk Animal Planet, maar nu bleef ik hangen bij Vitaya, waar een uitzending van de ons allen bekende Dr. Oz bezig was. Ik ben niet echt fan van deze man, maar af en toe kan ik wel eens een uitzendinkje uitzitten - vooral in het holst van de nacht, als ik toch niets beters te doen heb.

Het begin van de uitzending had ik gemist, maar op het moment dat ik inhaakte had dr. Oz het over 'hersteltherapie'. Aha, dacht ik, dat zal één of andere manier zijn om van een fysiek of geestelijk trauma te herstellen...
Toen ik hoorde waar het werkelijk om ging was ik geshockeerd: het is dus blijkbaar een therapie om mensen die worstelen met hun geaardheid te 'herstellen'. Kort gezegd: om van iemand die homoseksueel is, een heteroseksueel te maken.

Ik heb een paar keer moeten terugspoelen om me er van te vergewissen dat ik niet aan het hallucineren of dromen was... maar neen hoor, deze 'therapie' bestaat dus wel degelijk in de VS.

Dr. Oz is de kwaadste nog niet. Hij zei dat hij het in zijn show over dit fenomeen wou hebben omdat het altijd beter is om zulke zaken openlijk te bespreken, dan in het verborgene. Ik kan hem hierin geen ongelijk geven natuurlijk.
Hij had, zoals het zijn gewoonte is, voor- en tegenstanders van deze 'therapie' uitgenodigd, alsook enkele ervaringsdeskundigen die het 'herstelprogramma' hadden gevolgd.
Uit de uitzending bleek duidelijk dat Oz niet hoog opliep met deze bedenkelijke vorm van therapie  - zonder dat hij dit ook uitsprak -  maar door de verschillende partijen hun zegje te laten doen, werd het voor elk weldenkend mens sowieso al snel duidelijk dat 'hersteltherapie' een mensonwaardige praktijk is, die men naar mijn bescheiden mening maar beter direct bij wet kan verbieden.

De voorstanders van 'hersteltherapie' schermden met argumenten die ik echt griezelig vond. Een greep uit hun 'gelal' - tja want een ander woord heb ik er niet voor:

• Een linkshandige kan je, mits de nodige oefening, ook rechts leren schrijven. (Mijn drie kids zijn linkshandig, geen haar op een hoofd heeft er ooit aan gedacht om dit te veranderen.)
• Homoseksualiteit wordt door de meeste wereldgodsdiensten niet aanvaard, dus is het beter om er van af te geraken om niet met jezelf in de knoop te liggen. (Misschien kan je dan maar beter het juk van een godsdienst die pleit voor onverdraagzaamheid van je afwerpen...)
• Ouders hebben het recht om hun kind te begeleiden in de worsteling met hun geaardheid.(Tuurlijk mogen ouders hun kind begeleiden, maar moeten ze niet vooral hun kind aanvaarden zoals het is... Je kind naar hersteltherapie sturen lijkt me geen goede zet als je kind worstelt met zijn geaardheid.)
• En dan was er nog een figuur die beweerde vroeger homo te zijn, maar nu gelukkig getrouwd (met iemand van het andere geslacht) en vader van een aantal kinderen. Allemaal dankzij de hersteltherapie! (Volgens mij wreekt het zich op lange termijn sowieso als je jezelf op die manier verloochend, en dan heb ik vooral medelijden met het gezin van deze heer.)

De tegenstanders van 'hersteltherapie' waren vooral héél erg kwaad. Ze hadden het over de schadelijkheid van zulke praktijken. Enkelen onder hen waren door een ware hel gegaan, nadat hun ouders hen naar deze 'therapie' hadden gestuurd. 

Deskundigen benadrukten dat zulke praktijken inderdaad heel veel schade kunnen aanrichten bij de 'cliënt', met zelfs suïcide tot gevolg. Mensonwaardig en volkomen onetisch noemden ze het ook.

Ik kan hen geen ongelijk geven...

De dag nadien had ik het aan tafel met mijn twee oudste kinderen over deze bedenkelijke therapie. Ik vind het belangrijk om zulke onderwerpen niet uit de weg te gaan. 

Mijn zoon zei dat hij er al wel eens over gehoord had. 'Tja, dat zijn die gekke conservatieve Amerikanen hé mama', zei hij. 

'Gelukkig denken ze er niet allemaal zo over daar hé', repliceerde ik. 

Ik weet één ding alvast heel zeker: als een van mijn kinderen me ooit zou vertellen dat hij of zij zich aangetrokken voelt tot iemand van hetzelfde geslacht, zou ik niet over hersteltherapie beginnen, maar hen met veel liefde omarmen zoals ze zijn. En zo hoort het ook.

Hoorden jullie al ooit over 'hersteltherapie'?

Racisme is nooit relatief!

Gisteren las ik bij Myriam van het blog Bubbliciouslly me  - een aanrader trouwens, dat blog - over de walgelijke uitspraken die meneer De Wever begin deze week deed.

De burgemeester van de grootste stad van Vlaanderen en voorzitter van de NVA vond het nodig om een hele bevolkingsgroep te stigmatiseren: mensen met Marokkaanse roots die wonen in 'zijn' stad, meer bepaald de Berbers. Ook zei hij dat racisme relatief is, en het gevolg van negatieve perceptie en ervaringen. Racisme is dus volgens hem het gevolg, en niet de oorzaak van problemen.
Hij voegde er nog aan toe dat Aziaten nooit klagen over racisme, in tegenstelling tot bepaalde andere bevolkingsgroepen. Zij zouden volgens hem racisme trouwens gebruiken om hun eigen falen achter te verbergen.

Normaal schrijf ik nooit over politiek, maar nu vond ik het mijn plicht om toch te reageren. Ik denk dat elk weldenkend mens dat moet doen trouwens. We moeten laten zien dat we NIET meedoen aan deze oproep  (want zo noem ik het) voor meer haat en onverdraagzaamheid in onze maatschappij!

Meneer De Wever is trouwens zeker geen dommerik. Hij is erin geslaagd om een hele grote bevolkingsgroep achter zich te scharen. Dat is wel gebleken bij de afgelopen verkiezingen. Ik hoop oprecht dat de mensen die toen voor hem stemden er spijt van hebben en dat ze hun ogen nu openen.
Deze meneer biedt geen oplossingen voor de problemen - want problemen zijn er inderdaad, dat kunnen we niet ontkennen - hij maakt ze alleen maar groter. Hij doet me trouwens denken aan die andere meneer met zijn blonde haar uit Nederland.

Weet je, eigenlijk ben ik beschaamd tegenover mijn goede Marokkaanse vriendin en tegenover al de andere mensen die ik ik ken met dezelfde roots. Beschaamd, dat een Vlaming met veel aanzien en invloed, zulke dingen verkondigt. Hoe moeten zij zich voelen nu? Hoe moeten de lieve kinderen van mijn vriendin zich voelen? Hoe moeten de Marokkaanse mama's en papa's  die ik dagelijks aan de schoolpoort zie zich voelen?

Racisme is niet relatief. Racisme is nooit relatief. Racisme is heel tegenwoordig in onze maatschappij. Dat heb ik onlangs zelf nog gemerkt toen ik een koffietje ging drinken  met mijn vriendin. Zij draagt een hoofddoek en dat beviel de dame die ons bediende duidelijk niet. Tegen mij nam ze nog de moeite om te spreken om de bestelling op te nemen, tegen mijn vriendin niet. Haar koffie kwakte ze hardhandig op tafel, mijn koffie zette ze neer... en dan haar blik, vreselijk. Op zo'n moment kan ik zelf wel door de grond zinken. Wat zeg je dan? Ik zie hoeveel pijn dit doet bij haar...
Gisteren hadden we het met een aantal vriendinnen nog over dit voorval. We spraken af dat we volgende keer eens allemaal mét hoofddoek een koffie gaan drinken in die taverne. Dan wil ik haar gezicht wel eens zien...

Over zonschoenen en kinderlogica

De kleuter hier vroeg gisteren: "Mama, wanneer mag ik mijn 'zonschoenen' weer aan?" Geniaal gevonden toch, als ander woord voor sandalen.
Wel jongen, ik wil mijn zonschoenen ook wel snel weer aan hoor. Waarom bestaat dit woord eigenlijk nog niet vraag ik me af, het dekt toch perfect de lading: schoenen die je draagt als de zon schijnt. Ik denk dat ik dit woord voortaan maar ga gebruiken, in plaats van het woord sandalen. Ik krijg er meteen een blij gevoel van.

De taalontwikkeling bij kinderen vind ik ongelofelijk fascinerend: van een beetje brabbelen komen ze in een paar jaar tijd tot het vormen van ingewikkelde zinnen. De manier waarop peuters en kleuters met taal omgaan is vaak grappig voor ons volwassenen, maar toch zit er ook heel dikwijls een onmiskenbare logica in. Een logica, waar wij grote mensen, geen oog meer voor hebben.

Niet alleen hun taalontwikkeling, maar ook hun manier van kijken naar de dingen heeft in mijn ogen iets heel benijdenswaardig. Ze zijn nog niet 'bezoedeld' door vooroordelen.
Een kindje in hun klas of omgeving met een beperking is gewoon een kindje zoals een ander voor hen, net zoals een 'dikker' kindje of een kindje met een andere huidskleur. Ze aanvaarden het zoals het is zonder gehinderd te worden door gevoelens als medelijden, racisme, intolerantie,... Steeds vaker kom ik tot de conclusie dat dit aangeleerde gevoelens zijn, gevoelens die een kind van nature niet heeft.

Op een gegeven moment verdwijnt de 'onschuld' uit het kind en wordt er al eens gepest op school, dit kan zelfs al in de kleuterschool zijn. Ik denk dat het heel belangrijk is dat, wij volwassenen, het goede voorbeeld geven. Hoe staan wij in het leven en hoe denken wij over de dingen? We mogen nooit onderschatten hoe groot de invloed van onze gedragingen is op onze kinderen. In een gezin waar constant racistische opmerkingen worden gemaakt zal dit waarschijnlijk ook doorwerken op de gedachten van de kinderen. Nu ja, ik ben geen wetenschapper natuurlijk, maar het lijkt me logisch...

Als er één ding is dat ik mijn kinderen wil meegeven is het zeker om mensen niet zomaar te veroordelen. Kijk eerst naar de mens, niet naar het feit of hij hetero, homo, wit, zwart, ziek gezond, arm of rijk is. Vanbinnen zien we er allemaal hetzelfde uit, toch?
Ik hoop ook dat mijn kinderen opgroeien tot empathische volwassenen die beseffen dat het leven soms niet eerlijk is. Alleen al door het feit dat wij het geluk hebben gehad om hier te zijn geboren, hebben wel veel meer kansen dan een groot deel van de rest van de wereld. Wie zijn wij om ons beter te voelen omdat we nu eenmaal door een speling van het lot geluk hebben gehad?

De hardheid en het egoïsme die zo alomtegenwoordig zijn in onze maatschappij raken me soms meer dan ik zou willen. Soms wou ik dat we allemaal wat meer die onschuld van een kind zouden kunnen bewaren in onszelf...
Maar genoeg gefilosofeerd nu, ik wens jullie allemaal een prettige avond.

Wie zijn die mensen toch?

Wie zijn die mensen toch? Dat is een vraag die ik me vaak stel als ik sommige zure, brutale, onrespectvolle reacties zie op blogs.
Wie zijn de personen achter deze (bijna altijd) anonieme profielen? Hoe zien ze eruit? Wat zijn hun hobby's? Zijn ze werkelijk zo haatdragend als hun reactie laat vermoeden, of zijn het misschien wel leuke persoontjes met massa's vrienden?

Denk nu niet dat ik dit schrijf omdat ik zelf last heb van zulke nare reacties. Gelukkig niet! Tot nu toe kreeg ik alleen nog maar lieve, hartverwarmende, grappige, eerlijke, leuke,... reacties. Ik prijs me gelukkig dat ik zulke lieve lezers heb :)
Waarvoor dank, eeuwige dank!

Ik vind dat een blogger niet te kleinzerig moet zijn. Je gooit als blogger vaak je mening over iets de wijde wereld in, dan is het niet meer dan normaal dat daar ook kritische bemerkingen op komen. Maakt dat het lezen van blogs en hun reacties niet net interessant? Je weet ook dat als je begint met bloggen je je niet alles persoonlijk moet aantrekken. Een klein olifantenvelletje kweken is best wel handig.
Met kritische opmerkingen heb ik hélemaal geen problemen. Maar de reacties die ik soms lees op blogs zijn werkelijk totaal verzuurd en geschreven om te kwetsen. Dat hoeft nu ook weer niet, vind ik...
Ik verbaas me ook altijd over zo'n reacties. Wat heeft de schrijver er in godsnaam mee te winnen? Begrijpe wie begrijpen kan.

Maar ach, eigenlijk is het in het dagelijks leven net zoals in de blogwereld. Er zijn nu eenmaal leuke mensen (zoals mijn lezers haha) en minder leuke mensen. En wat doen we met minder leuke mensen? Juist, links laten liggen en er verder geen energie meer in stoppen.

Dit is best wel een harde aanpak natuurlijk, maar volgens mij is er misschien nog wel een andere oplossing om met minder vriendelijke mensen om te gaan. Hiervoor inspireer ik mij op Fleurtje. Mijn kleine godin (lees mijn Cavaliertje).
Mijn trouwe lezers weten al wel intussen dat ik een hondenmadame ben. Ik ben gek op viervoeters. Als het aan mij lag kwam er snel nog een tweede bij, helaas wil manlief niet mee in dit plan :( alhoewel hij Fleur ook op handen draagt hoor...

Maar soit, ik wijk af,... wat ik eigenlijk wil vertellen is dat je zuurpruimen ook net heel vriendelijk kan antwoorden. Ik geef toe: da's aartsmoeilijk, maar vaak werkt het wel, heb ik ervaren.
Een onvriendelijke winkelbediende krijgt bij mij steevast mijn grootste glimlach en mijn vriendelijkste woorden. Jaaah, ik leg het er nog eens extra dik op. Je moet hun blik dan zien... ze worden er vaak verlegen van en hun zuur gezicht maakt snel plaats voor een voorzichtige lach. Mensen die nare gebaren op mij maken in het verkeer, daar wuif ik vriendelijk naar: hun verbaasde blik is telkens geld waard.

Maar wat heeft Fleur hier nu mee te maken?
Wel, ik heb die tactiek van haar geleerd! Wat doet zij als ze een boze hond tegenkomt? Vriendelijk kwispelen! Meestal stopt die boze hond dan snel met grommen omdat hij merkt dat Fleur geen vijand is die moet bekampt worden. (Ik zorg wel altijd dat ze op een veilig afstand blijft hoor, netjes aangelijnd. Ik wil natuurlijk niet dat haar iets overkomt!)

Met mensen doet ze hetzelfde. Sommige mensen zijn heel bang van honden. Ja, zelfs van ons Fleurtje (onbegrijpelijk als je haar lief snoetje ziet). Als zo'n mensen bij ons binnen komen lost dat probleem zich vanzelf op. Ze gaat enthousiast kwispelend groeten en 5 minuutjes later ligt ze gegarandeerd op de schoot van het bange bezoek te slapen. En het bange bezoek is dan niet bang meer, maar blij met zo'n lieverdje op hun schoot.
Ik zeg niet dat bange mensen nare mensen zijn hoor en ik zeg ook niet ze hun angst voor alle honden dan overwonnen hebben, dat zou wat te simpel zijn hé. Het gaat gewoon om de manier waarop Fleur met de dingen omgaat...

(By the way: een gezonde dosis angst voor honden is niet verkeerd. Niet alle honden zijn ten slotte Fleurtjes. Als ik dat onze kleine man nu nog eens aan zijn verstand kon brengen, want die heeft werkelijk van geen enkele hond schrik. En da's natuurlijk ook niet zonder gevaar...)


Moraal van het verhaal: met een glimlach bereik je vaak veel meer dan met wraak, wrok, of agressie. Deze gevoelens gaan toch alleen maar ten koste van jezelf...

Think like a Cavalier: Live, Love and enjoy Live.

Groetjes,
Milla
Pootje,
Fleur

Help! Onverwachts bezoek en mijn huis is één grote bende!

Natuurlijk is mijn huis altijd om door een ringetje te halen: opgeruimd, gestofzuigd, gedweild, alle ramen blinken van properheid in de zon,... Jullie geloven mij toch hé? Neen, tuurlijk is dit niet zo! In de ideale wereld misschien, maar met drie kids, een hond en een man is dit uiteraard een utopie.

Meestal probeer ik het huis wel in een acceptabele staat te houden, maar er zijn zo van die dagen dat ook dat niet lukt (ziek kind, drukke agenda, veel tuinwerk,...). Je gaat natuurlijk net zien dat er op zo'n moment onverwachts bezoek voor de deur staat. Altijd welkom uiteraard, niemand hoeft hier zijn komst eerst telefonisch aan te kondigen hoor... alleen kan ik me dan zo schamen voor de rommel.

Laatst was het weer zo ver: overal speelgoed op de grond en op alle beschikbare tafels in de woonkamer, rondslingerende schoenen en jassen, boodschappen die nog een plaatsje in de kast moesten krijgen, een overvolle wasmand, en ga zo maar door...
En dan ineens: dingdong! Help! Misschien waren het wel de Jehova's ofzo, die kon ik snel zo afpoeieren. Maar het was familie, heel leuk, ik ben altijd blij met (onverwachts) bezoek van familie, maar op zo'n moment kan ik echt door de grond zinken van schaamte omdat mijn huis er als een puinhoop uitziet.
En ik ben dan nog wel huisvrouw nota bene! Ik kan de uitvlucht 'drukdrukdruk' op 't werk jammer genoeg niet gebruiken. In principe had ik wel tijd gehad om op te ruimen, ware het niet dat mijn kleinste net ziek was en ik liever met hem op schoot in de zetel zat om naar Dora te kijken dan om aan mijn dagelijkse plicht te beginnen.

Hoe redden jullie je uit zo'n situatie?
Niet opendoen als de bel gaat en je achter de zetel verstoppen tot ze weg zijn, zeggen dat je huis net is overhoop gehaald door inbrekers, alle schuld op de kinderen of op je man steken (of eventueel op je huisdieren) of gewoon je er niets van aantrekken?

Ik ben benieuwd. Ik besef in ieder geval dat ik me er niet druk over zou  moeten maken in feite, maar ik doe het toch. Waarom willen wij vrouwen (de meeste toch) altijd de schijn ophouden dat we alles prima onder controle hebben: de kids, het huishouden, de job, ... en dat terwijl we dan ook altijd nog prachtig gekleed en mooi gemaquilleerd zijn.
Zou het niet simpeler zijn om gewoon eerlijk te zijn tegen mekaar en toe te geven dat het huishouden ons soms boven het hoofd groeit, dat onze kids soms kleine (zeurende) monstertjes zijn en dat we ook al eens knallende ruzie hebben met onze partner...

Ik denk dat we er allemaal veel gelukkig van zouden worden. Nu alleen nog durven! Want da's niet zo makkelijk, er is ons vroeger toch altijd geleerd: "Je moet je vuile was nooit buitenhangen." Eerlijkheid maakt je ook kwetsbaar voor kritiek. Maar eigenlijk is het leven toch te kort om een masker te dragen en de schijn op te houden. Eigenlijk siert het juist iemand als die durft toe te geven dat hij niet perfect is. Stiekem hebben we toch allemaal een heel klein beetje de pest aan zogenaamd  'perfecte' mensen, want dan gaan we twijfelen aan onszelf.

Dus vanaf nu geen schaamte meer voor mijn (bij momenten) rommelige huis, voor mijn soms zeurende of jengelende kinderen, voor mijn af en toe dwarse puberzoon,... maar trots voor de gezellige wanorde in mijn woonkamer, voor mijn karaktervolle en assertieve kids... en trots op mezelf voor de juiste keuze van prioriteiten!

Mijn kleine ergernissen: deel 2

Gisteren schreef ik een bericht over de dingen die mij zoal ergeren. Bij nader inzien was mijn lijstje eigenlijk verre van compleet.
Wat ben ik toch een zeur, maar ze hebben me altijd wijsgemaakt dat je je frustraties niet moet opkroppen maar uiten... Ik gooi dus snel nog wat extra ergernissen in de groep. Kwestie van er niet mee te blijven zitten en dus niet te eindigen als een compleet gefrustreerd vrouwmensch .
Alvast bedankt om te luisteren naar mijn relaas, lieve lezertjes.

Waar erger ik mij mateloos aan?

• Televerkopers die je bijna dagelijks lastigvallen als je (nog) in het bezit bent van een vaste lijn en je allerlei goederen en diensten willen aansmeren die je niet nodig hebt. Als ik een onderbroek nodig heb zal ik die zelf wel gaan kopen en hoeven ze me die niet vrijblijvend (???! ) op te sturen om uit te proberen. Jaha, geloof het of niet, zelfs hiervoor bellen ze je op!
• 14- of 15-jarigen die stoer lopen te doen met een sigaret in hun mond, en zeker als het dan nog klasgenoten van mijn oudste zoon zijn. Ik moet dan altijd vreselijk op mijn lip bijten om geen franke opmerking te maken en zo mijn zoon ten schande te brengen.
• Hondenbezitters die hun hond niet opvoeden en als hij dan storend gedrag vertoont zeggen met een mierzoet stemmetje: "Nee, Boemerke, da mag ni lieveke." Tja, als je het op zo'n toontje zegt gaat je hond het zéker begrijpen hoor.
• Die steeds terugkomende telefoontjes in erbarmelijk Engels (dat mij doet denken aan Apu van de Kwik E Markt in The Simpsons) van die oplichters van de zogezegde 'Windows services'. Geef het op losers aub, jullie gestalk leidt tot niets, zoek een ander slachtoffer of liever nog: loop eindelijk eens tegen de lamp, stelletje boeven!
• Mijn kids die steeds (ongemerkt) proberen mee te kijken als ik mijn pincode intik en daarna triomfantelijk roepen: 'Haha, mama, ik weet jouw pin code!' Mispoes kinders!
• Aan mensen die de drollen van hun hond niet opruimen en al zeker als die drollen dan nog voor mijn huis worden geplaceerd.
• Mensen van bepaalde politieke partijen die de schuld van alles wat er misloopt in de maatschappij geven aan minderheidsgroepen en de zwakkeren in onze samenleving. 
• Aan kappers die je vreselijk dure producten willen aansmeren -die je volgens hen écht nodig hebt- terwijl je kapsel al een rib uit je lijf kost.
• Aan mezelf: omdat ik al zo lang véél gezonder wil gaan eten en er maar niet in slaag. Waarom heb ik op dat gebied toch het karakter van Winnie the Pooh als hij een pot honing ziet?
• En nog eens aan mezelf omdat ik me nog steeds opjaag in dergelijke futiliteiten in plaats van gewoon 'zen' te blijven en me hier niets van aan te trekken.

Poeh! Dat lucht op zeg! 

Nog een fijne zondag toegewenst (zonder ergernissen).

Dingen die ik echt haat

Ik probeer een verdraagzaam mens te zijn. Ik probeer me niet te laten leiden door vooroordelen over anderen. Ik probeer respect te hebben voor de andere mening van mijn medemens...

Maar hé... ik ben ook maar een mens. Aan sommige dingen heb ik echt een hekel en ik slaag er dan ook niet in om te begrijpen hoe sommige mensen denken of doen. Sterker nog, ik kan er echt inwendig kwaad over worden!

Een lijstje van de dingen die ik hartsgrondig haat:

• Welbepaalde bekende TV-koks die kreeften één voor één de poten uitrukken en dan levend op de grill gooien.  Het zou beter voor de smaak zijn, volgens deze sterrenchef... Beste meneer, als u het nog niet wist: kreeften hebben een zenuwstelsel en voelen wel degelijk pijn, net als u en ik.
• Rijke stinkerds die grof geld betalen om lekker wilde dieren te kunnen neerknallen in verre continenten. Ze nemen dan bovendien hun kids ook nog mee om hen te laten delen in hun verdorven moraal.
• Madammen met 'nen bontjas'. Gelukkig zie je ze nog maar zelden in het straatbeeld, maar er zijn toch nog steeds tal van nerts kwekerijen. Er zal dus wel behoorlijk vraag naar zijn. Ik snap echt niet dat iemand bont wil dragen. We wonen hier niet in Siberië, en als je het mooi vindt zijn er super mooie imitatie bontjassen te verkrijgen (waar geen bloed aan kleeft).
• Mensen die honden kopen in een broodfokkerij. Ok, de pupjes zijn super schattig, zoals elke pup trouwens. Hun moedertjes (die je vast niet te zien krijgt) zien er al lang niet schattig meer uit. De enige reden waarom ze bestaan is om constant puppy's te produceren in de meest schrijnende omstandigheden. Vaak wordt er ook gekweekt met dieren die drager zijn van erfelijke afwijkingen, met alle gevolgen van dien... Toegeven, ik was vroeger ook niet op de hoogte van deze vreselijke paktijken, dus ik begrijp best dat er mensen zijn die uit onwetendheid zo'n dier in huis hebben gehaald. Het had mij vroeger ook kunnen overkomen... Maar asjeblieft, als je een hondje koopt, denk goed na waar je het koopt of haal er eentje uit het asiel.
• Mensen die in een opwelling een huisdier in huis halen, zonder te beseffen dat dit een engagement is voor vele jaren... Het dier moet dan weg wegens: te duur, vakantie, een baby, allergie, te veel werk,... Bezint eer je begint!
• Extreem rechtse politieke partijen die haat en racisme uitdragen.
• Mensen die vinden dat een depressie of burn out iets is voor aanstellers die zich maar snel moeten herpakken en niet moet profiteren van de sociale zekerheid.
• Mensen die personen met een beperking aanstaren alsof ze een alien hebben gezien.
• Mensen die tegen bejaarden spreken alsof ze tegen kleine kinderen spreken.
• Mensen die geen greintje respect voor het milieu hebben en nog altijd ontkennen dat er zoiets bestaat als de opwarming van de aarde.
• Kledingwinkels die goedkope kledij verkopen, zonder zich te bekommeren om de (kinder)handjes die het hebben moeten produceren in de meest schrijnende, gevaarlijke omstandigheden. En dat allemaal omdat wij persé 27 broeken en 32 rokken nodig hebben...

Dit was een lijstje met mijn ergernissen. Waar hebben jullie een pesthekel aan?

Een vroeg verjaardagscadeau

Binnenkort mag ik weer een kaarsje meer uitblazen. Of ik hier nu blij mee moet zijn: ja en neen...
Ja, omdat ik blij mag zijn dat ik deze leeftijd al heb bereikt en nog in goede gezondheid ben, neen omdat het in onze maatschappij veel hipper is om jong te zijn (alhoewel ik het er hier absoluut niet  mee eens ben).

Leeftijd is trouwens erg relatief: voor mijn (puber)zoon bijvoorbeeld is iedereen boven de twintig al vreselijk oud.
Voor hem niet alleen trouwens. Onlangs hoorde ik een gesprek (dat niet voor mijn oren bestemd was) tussen enkele bakvissen. Ze roddelden het over een ander meisje. Eentje van hen vroeg: "Hoe oud is die eigenlijk?", waarop de rest in koor antwoordde: "oud!". In ken het 'beroddelde' meisje in kwestie toevallig, en ik zweer je: ze is geen dag ouder dan zestien! Sorry meisjes, ik ben dan misschien (in jullie ogen) oud (of out), maar ik heb nog steeds het gehoor van een 10-jarige ;-).

Maar eigenlijk mag ik niets zeggen over onze jeugd, als ik terugdenk aan mijn eigen apenjaren moet ik eerlijk bekennen dat ik er toen precies hetzelfde  over dacht. Als je zestien bent denk je nu eenmaal dat je eeuwig jong blijft en zelfs onsterfelijk bent. Zo hoort het ook trouwens: op die leeftijd hoef je nog niet teveel zorgen te hebben, moet je gespaard blijven van enge ziektes en hoor je te denken dat ongeluk enkel de anderen (lees ouderen) overkomt. Zo zou het toch moeten zijn, in de ideale wereld (alhoewel in de ideale wereld zou niemand ziek worden natuurlijk)...

Ouder worden heeft nadelen, hier moeten we niet over discussiëren, maar volgens mijn bescheiden mening heeft het ook een heleboel voordelen.
Ik heb even nagedacht en de voordelen die het voor mezelf heeft even op een rijtje gezet:

• Ik laat me veel minder leven door anderen, durf voor mezelf op te komen en vooral: niet iedereen hoeft me persé tof te vinden. Als ik jonger was wou ik iedereen te vriend houden en neen durven zeggen was iets wat niet in mijn woordenboek stond.
• Ik heb veel meer rust gevonden in mijn leven, ik heb niet steeds het gevoel dat ik dingen mis en dat alles meer en beter moet zijn. Ik ben blij met het leven dat ik leid en ik besef dat 'rijkdom' niet zozeer in materiële dingen zit.
• Ik omring me met de mensen die ik graag heb en die mij ook waarderen zoals ik ben. Ik aanvaard dat elke mens zijn eigenheid heeft en dat ik niet het recht heb om mensen te willen veranderen. Ik respecteer het karakter en de mening van een ander, maar als dit te veel haaks staat op mijn eigen manier van zijn, dan hou ik afstand. Zonder mij hier schuldig over te voelen... Ik ben op het punt gekomen dat ik mensen rond mij wil die mij energie geven, in plaats van energie  'roven'. Dit klinkt misschien egoïstisch en hard, maar ik zie het anders: ik kan aanvaarden dat niet iedereen dezelfde waarden en normen heeft dan ikzelf, maar anderen moeten mij dan ook respecteren zoals ik ben.

Kortom, nu ik dit hier zo op 'papier' heb gezet, besef ik dat ik mezelf een heel mooi verjaardagscadeau heb gegeven: ik sta veel sterker in het leven nu, dan toen ik jonger en meer onzeker was.

By the way, van manlief kreeg ik dit weekend al een heel mooi cadeau. Een prachtige magnolia boom. Hopelijk zal deze boom ook jaar na jaar sterker worden en meer en meer (open)bloeien...

Wat vinden jullie de voordelen van ouder worden?



Mmmm... Marokkaanse maaltijd.

Onlangs schreef ik over mijn zonnige namiddag met een paar vriendinnen. Ik ben heel blij met dit 'vriendinnenclubje'.
Ook onze kinderen zijn van kleins af al goed  bevriend met elkaar, ... al is dit met het opdagen van de pubertijd niet altijd meer zo evident.
Grappig om te zien dat er tussen de verschillende geslachten plots wat schroom en verlegenheid ontstaat, waar hier vroeger in de verste verte geen sprake van was.

Ja, ze worden groot onze kinders... Ik ben de enige met nog een kleintje in het groepje, en dit kleintje geniet met volle teugen van zijn status. Hij krijgt niet alleen veel aandacht van de mama's, maar ook van hun kinderen. Best fijn om de 'groten' zo lief en vooral eindeloos geduldig te zien omgaan met zo'n klein mannetje.

Enkele weken geleden waren we te gast bij één van de meest gastvrije en lieve mensen die ik ken: mijn vriendin van Marokkaanse origine. Bij haar word je steeds ontvangen alsof je een prinses bent. Mensen in de watten leggen lijkt wel haar tweede natuur, en ze kan goddelijk lekker koken.

Ik heb al heel veel van haar geleerd: over koken, over de kruiden en ingrediënten die ze gebruikt, over haar thuisland en haar cultuur. Zij is niet hier geboren, haar kinderen wel. Ze heeft in mijn ogen een perfecte balans gevonden tussen het leven hier in België en haar eigen cultuur. Dit lijkt me echter helemaal niet makkelijk, ook zij komt soms nog mensen tegen met vooroordelen. Mensen die denken dat ze mogen oordelen, zonder iemand echt te kennen...

Die gastvrijheid is zo iets wat heel normaal is voor haar en haar cultuur: als je onverwacht bij haar voor de deur staat word je hartelijk ontvangen, als je met een probleem zit is ze de eerste om je te steunen, altijd is ze attent en vraagt ze hoe het gaat met de kinderen,...
Hier kunnen wij gereserveerde Belgen soms nog iets van leren...

Enkele weken geleden waren we dus te gast bij haar en ze kookte een heerlijke Marokkaanse maaltijd voor ons: gemarineerde vis, tortilla, pikante groenten en een frisse salade.

Het was zo lekker dat we het receptje aan haar hebben gevraagd en gekregen.  Het goede nieuws is dat ik het van haar mag delen op mijn blog (volgt nog in een latere post).

Dankjewel lieve vriendin!

Vooroordelen

Afgelopen woensdag ging ik naar de markt om wat fruit en groenten te kopen. Zoals gewoonlijk zag alles er weer super lekker uit, en had ik plannen om een heleboel groenten in te vriezen. Twee volle zakken groenten en fruit kostten mij slechts 12 euro, dus vond ik dat ik goed had gekozen.
Toen ik betaalde zei de marktkramer dat ik nog een gratis groentenpakket meekreeg, omdat ik voor boven 10 euro had besteed. Ik nog blijer natuurlijk, met mijn gratis uien, wortelen  en een koolraap.
Mijn blijdschap sloeg snel over naar paniek toen ik voelde hoe zwaar mijn zakken wogen. Ik moest immers nog een heel stuk lopen tot mijn auto, die ik een stuk buiten het centrum had geparkeerd.
Na enkele minuten lopen deden mijn schouders al pijn van het sleuren (ik heb dan ook niet echt een conditie om over op te scheppen). Het moet wel zijn opgevallen dat ik zo aan het sukkelen was, want plots hoorde ik een stemmetje achter mij: "Mevrouw, mevrouw".
Ik keek achterom en zag een jonge vrouw. Ze zei in wat gebroken Nederlands: "Ik zal u helpen dragen", en nam een zak van me over. Ik vond dit erg lief. Ze liep een heel stuk mee met mij en we maakten een praatje. Blijkbaar zaten onze kinderen op dezelfde school.
Ik bedankte haar voor de hulp en zei tot ziens. Eigenlijk maakte dit voorval mijn dag goed. Zomaar geholpen worden door iemand die je niet kent, dit maak je in onze individualistische maatschappij niet zoveel meer mee.
Een paar dagen later vertelde ik dit voorval aan een (Marrokaanse) vriendin. Ze zei dat het in hun cultuur heel gewoon is om je medemens spontaan te helpen.
Haar oudste zoon wou ook eens een ouder dametje helpen op straat, vertelde ze. Toen hij haar aansprak begon die dame te roepen dat hij haar met rust moest laten en begon hem uit te schelden. Ze vertrouwde het niet.
Uiteraard was die jongen heel erg aangedaan door dit voorval: zijn goede bedoelingen werden onmiddellijk verkeerd geïnterpreteerd.
Ik begrijp natuurlijk wel dat je een beetje op je hoede moet zijn, maar we mogen toch ook niet paranoïde worden. Soms kunnen wij Belgen best nog wel wat leren van de behulpzaamheid en gastvrijheid van onze medemens met buitenlandse roots.