Lastige ochtenden en het geld vliegt erdoor!

Pffff... het nieuwe schooljaar is weer begonnen en dat hebben we geweten. Wat zijn die ochtenden hier toch hectisch, niet te doen! Soms ben ik na de ochtendspits al helemaal uitgeput, en ik moet niet eens uit huis gaan werken. Vroeger, toen ik nog werkte was het nog erger, dat geef ik grif toe... maar toen had ik wel nog geen twéé pubers in huis.

Het voordeel van pubers is natuurlijk dat ze een pak zelfstandiger zijn dan kleinere kinderen, soms willen ze zelfs iets te zelfstandig zijn naar mijn zin... Het nadeel is dat ze niet uit hun bed geraken en 's ochtends zoooo lang de badkamer bezet houden, dat je op den duur zelf ongewassen de deur uit moet. De haardroger doet ook overuren sinds de hormonen de overhand hebben ten Huize Miss Milla.

Wat is de natuur toch wreed eigenlijk. Meestal word je geconfronteerd met de pubertijd van je kinderen in een fase van je leven waarin je eigen hormonen ook een beetje raar beginnen te doen: explosieve combinatie!

Vandaag moest dochterlief nog al haar spullen bijeenzoeken en haar boekentas in orde brengen als ze eigelijk al op de fiets had moeten zitten om te vertrekken. Bovendien was Fleur in de chaos snel op straat geglipt en moest ik achter haar aan als een halve gekkin in mijn pyjama. En dan heb ik ook nog een kleuter natuurlijk, die misschien nog geen last heeft van de hormoontjes, maar toch ook wel een serieus ochtendhumeurtje kan hebben: 'Néén, ik wil niet eten! Mamaaaaa, de iPad is plat! Ik ben te moe voor school, ik wil thuis blijven, bij jou mama.' Zucht...

Na de ochtendspits ben ik altijd blij dat ik even kan bekomen. Dan loop ik naar het kippenhok en daar word ik ten minste wél onthaald met enthousiasme. Tja, waarschijnlijk zijn die beestjes gewoon blij omdat ze dan eten krijgen en niet omdat ze me zien... maar een goed gedacht is veel waard, nietwaar?

Niet alleen de ochtenden met pubers zijn zwaar, ze kosten bovendien ook nog eens pakken geld. Daar hadden ze me ook wel eens voor mogen verwittigen toen ze nog in de maxi cosy lagen ;-)
In de lagere school geldt er een maximumfactuur waardoor de schoolkosten al bij al nog vrij beperkt blijven, maar eens ze naar het middelbaar gaan lijkt het hek wel van de dam: hoge schoolrekeningen (+/- 450 euro per kind naargelang de gekozen richting), dure schooluitstappen, prijzige busabonnementen, computer en printer nodig... het kan niet op!

Gisteren kwam dochterlief in tranen thuis. Ze was werkelijk ontroostbaar, ocharme. Haar nieuwe smartphone, waar ze zo lang had voor gespaard, was stuk. Het scherm was helemaal in greuzelementen. Het ding stak in haar boekentas in zo'n speciaal binnenvakje. Het is mij een raadsel hoe dat is kunnen gebeuren. Zijzelf denkt dat iemand voor expres op haar boekentas heeft gestampt...
Vermoedelijk zullen we nooit te weten komen hoe het is gebeurd, maar feit blijft dat zo'n schade niet onder de wettelijke garantie valt. We draaien dus sowieso zelf op voor de kosten... Na even googelen vond ik snel de kostprijs voor een nieuw schermpje voor haar telefoon: 110 euro!
Dat vind ik dus véél te veel, want het ding heeft 'maar' 160 euro gekost. De herstellingskosten zijn niet in verhouding met de nieuwprijs.
Jammer genoeg was ons meisje hier niet mee getroost natuurlijk, ze begon nog harder te huilen... Tot grote broer met een oplossing kwam: na even surfen op het net vond hij een duidelijke handleiding om zelf zo'n schermpje te vervangen. Het schermpje zelf (met het toebehoren voor de herstelling) kochten we op eBay voor minder dan 15 dollar. Het zal wel zo'n veertien dagen duren eer we het aankrijgen, maar als ons plan lukt zal dochterlief binnenkort weer een hele smartphone hebben. Voorlopig moet ze het maar redden met een oude gsm die hier nog in de schuif lag.

Weet je... pubers kunnen best lastig zijn, maar soms zijn ze ook erg inventief en helpen ze mee zoeken naar oplossingen waar wij (ik toch tenminste) nog niet van durven dromen...

Ik houd jullie in ieder geval op de hoogte of de herstelling daadwerkelijk lukt.

Soms denk ik: waarom blijven ze niet gewoon klein?

Eén van de nadelen van het hebben van kinderen met een aanzienlijk leeftijdsverschil ertussen is dat je altijd al een idee hebt van wat er gaat komen in de volgende fase. Zolang ze klein zijn valt het allemaal nogal mee: ok, peuter- of kleuterdriftbuien zijn niet leuk, maar je hebt het in zekere zin nog wel een beetje in de hand.
Ik weet dat het van sommige pedagogen niet meer mag, maar de time-out in de gang bewijst hier toch nog steeds zijn dienst. Niet dat ik wil zeggen dat het met kleine kinderen altijd makkelijk is hoor. De mijne hebben, hoe zal ik het zeggen... een 'sterk' karakter, als jullie begrijpen wat ik bedoel ;-)

Kleine kinderen geven je echter zoveel affectie dat je het snel vergeet als ze weer eens de supermarkt op stelten hebben gezet omdat ze dat zakje snoep - dat zo strategisch aan de kassa naar hen staat te lonken - écht niet krijgen. Dagelijks word je vertederd door de schattigheid die ze van nature uitstralen.
Soms zit ik naar mijn jongste zoontje te kijken, en dan zou ik hem wel kunnen plat knuffelen omdat ik hem zo lief vind. Zélfs al heeft hij een uurtje daarvoor mij de oren van de kop gezeurd voor een tweede ijsje...

Alles wordt anders wanneer de pubertijd zijn intrede doet. Deze brug tussen kind en volwassenheid is niet alleen voor de jongere zelf een verwarrende periode, maar ook voor zijn ouders. Had je het daarvoor al moeilijk met loslaten, houd dan je hart maar vast als de hormoontjes om de hoek komen kijken. De pubertijd is een heuse les in loslaten!
Niet alleen het uiterlijk van je kind verandert drastisch - het raarste vind ik dat het 'kindergezichtje' geleidelijk aan plaats maakt voor de meer volwassen versie - maar ook het eens zo aanhankelijke jongetje (of meisje) begint zich plots wel heel erg hard los te maken van zijn ouders.
De periode dat je hun held was en dat ze naar je opkeken is echt wel voorbij eens ze puber zijn. Waar is plots dat kleine jongetje gebleven dat ooit nog met me wilde trouwen en dat ruzie maakte met zijn zus om naast me in de zetel te kunnen zitten?
Dat jongetje zit nu alleen op zijn kamer te gamen, dat jongetje gaat op stap met zijn vrienden, dat jongetje heeft zopas zijn eerste pintje (en niet zijn laatste) gedronken, dat jongetje denkt helemaal niet meer dat ik meer weet dan hij, integendeel: hij weet alles beter, want ik ben ouderwets en niet mee met mijn tijd (en ik zeur altijd).

Ach, ik mag nog niet klagen hoor... momenteel gaat het relatief goed hier. Ik heb de indruk dat de heftigste periode bij mijn oudste zoon (voorlopig?) voorbij is, maar mijn dochter is pas twaalf... en ik heb nog geen ervaring met pubermeisjes ;-)

Maar eigenlijk wou ik het hier niet hebben over mijn eigen kinderen, maar over een tafereeltje dat ik gisteren zag: in de namiddag ging ik even met mijn jongste zoontje tot bij het speeltuintje in de stad. Hij vindt het er heerlijk, zelfs al stelt het daar helemaal niet zoveel voor. Dat is dus ook zo leuk aan kleine kinderen, ze zijn nog snel tevreden ;-)

Zoontje amuseerde zich dus kostelijk en ik zat even op een bankje. Plots kwamen er drie pubermeisjes - van een jaar of vijftien - op het andere bankje, even verderop, zitten. Ze zagen er lief en vriendelijk uit. Ik dacht even: hoe zou mijn dochter er over drie jaartjes uitzien? Zou ze er zo uitzien als deze meisjes en zou ze hier dan ook zitten met haar vriendinnetjes? Daar zou ik mee kunnen leven, want het leken me erg brave tieners.
Plots werd dit idyllische plaatje verstoord: er kwam een jongen op de proppen op zo'n bmx fietsje. Hij gaf snel iets af aan één van de meisjes. Het meisje nam het aan en pakte direct een aansteker uit haar zak. En neen, het was geen gewoon sigaretje (da's al erg genoeg) dat toen van hand tot hand ging...
Blijkbaar stoorden deze tieners zich ook helemaal niet aan mijn aanwezigheid, voor hun was dat jointje de normaalste zaak van de wereld.

Terug thuis vroeg ik aan mijn oudste zoon: 'Hé, ken jij kinderen die wiet roken?' 'Tuurlijk mama, er zijn er zo een paar in mijn klas', antwoordde hij in alle eerlijkheid.
Hij vond dat helemaal niet vreemd blijkbaar. Ik wel dus. Hij verzekerde mij dat hij van de wiet afblijft.

Ik hoop het, ik hoop het echt!
En jij, mijn jongste, lieve kleuter: blijf jij nog maar even klein en onschuldig...

Sh*t! Ik krijg stress van mijn smartphone.

Komt mijn oudste zoon vorige week naar mij: 'Mama, als ge eindelijk eens ne smartphone wilt kopen is 't nu de moment.'
Ik: 'Waarom?'
Hij: 'Door de koers van de dollar wordt hij vanaf morgen 50 euro duurder.'
Tja, en dan komt de gierigaard in mij naar boven natuurlijk.

Ik was, denk ik, de enige in heel België en Nederland die nog altijd met een simpel telefoontje op zak liep. Ik vond dat er niets mis was met dat ding: vijf jaar oud - dat wel - maar nog in prima staat. Waarom zou ik dan een nieuwe kopen in godsnaam? Iets dat nog perfect werkt ga je toch niet vervangen, zegt de consuminderaar in mezelf dan. Nu ja, een échte consuminderaar mag ik mezelf niet noemen hoor, maar ik doe mijn best...

Nu moet ik zeggen dat ik toch af en toe wel wat jaloers begon te worden op de vriendinnen die zoveel  meer kunnen met hun smartphone dan ik, met mijn ouderwetse toestelletje. Maar om zoveel geld uit te geven aan een nieuwe iPhone 6, neen dat zag ik nu ook weer niet zitten.

Gelukkig is de puber hier in huis op de hoogte van alle nieuwe ontwikkelingen op technologisch vlak, én hij wil ook geen cent teveel uitgeven. Op dat vlak is mijn opvoeding alvast geslaagd dus ;-)
Hij raadde mij een toestel aan van Chinese makelij: geen waardeloze brol, maar een smartphone met hele grote kwaliteiten voor een erg scherpe prijs. Hij kan weten dat het een prima toestel is, want hij heeft sinds enkele maanden er zelf zo eentje. (Voor diegene die het merk graag weten: het gaat over 'One Plus One')

Ok, het deed wat pijn (auw, zoveel geld) maar de bestelling werd geplaatst. Na een 5-tal daagjes stond er dus een koerier voor de deur met mijn pakketje. Altijd een beetje dat sinterklaasgevoel vind ik, als je het pakje dan opent.

Ik blij, eindelijk mee met mijn tijd! Eindelijk een smartphone! Maar nu moest ik natuurlijk nog uitvissen hoe zo'n ding werkt. Mijn zoon gaf onder gezucht en ogengerol wat uitleg: 'Weet gij da nu echt niet? Hoe is da nu toch mogelijk? Allee mama, da kan toch niet! Zelfs ne mens van 80 kan daar mee werken.' Wat zijn ze toch lief hé, onze bloedjes...

Toen ik vroeg waar de handleiding van het ding was, werd de ergernis bij mijn zoon te groot en zei hij: 'Een handleiding? Duh... zoek het maar op op internet. Wie leest er nu handleidingen?'
Ok, ik ben dus duidelijk niet mee! Geen probleem, ik vraag al niets meer, ik zoek het allemaal zelf wel uit. Want zo ben ik dus ook wel: wanneer ik echt iets wil kunnen, bijt ik me er in vast totdat het lukt.

Na een dagje klungelen (zeg maar gerust klungelen in het kwadraat), stressen ('gij stresst echt over alles hé mama'), mensen per ongeluk opbellen ('oh, heb ik u opgebeld?'), zoeken naar mijn wachtwoorden (altijd vergeet ik ze, écht altijd) om in te loggen op Spotify, Bloglovin, FB, Pinterest,... durf ik nu te beweren dat ik er toch al een beetje mee weg ben.


Enne, ik had het nooit verwacht maar... waarom heb ik toch zolang gewacht om een smartphone te kopen. 't Is echt gewéldig. Dju, straks ben ik nog verslaafd.

Zen blijven?

De ochtenden vind ik altijd het ergste. Zo'n gedoe om die kids op tijd op school te krijgen, elke dag opnieuw dezelfde miserie.

Pré-puber ráákt gewoon niet uit bed, tenzij na 10 keer roepen en 5 keer haar kamer binnenstormen en wijzen op de klok die genadeloos verder tikt.
Kleuter raakt wel uit bed, maar dan weer véél te vroeg: meestal zo tussen vijf en zes. Grrr... echt blij ben ik hier ook niet om, moet ik zeggen. Gelukkig hebben we op dit vroege uur nog de onpedagogische tv en iPad ter beschikking om als babysit te fungeren, zodat ikzelf met een overdosis koffie er voor kan zorgen dat ik uit de zombie modus raak.
Over puberzoon 's ochtends alleen maar lof. Ik roep hem 1 keer op en hij staat elke dag fris gewassen en aangekleed klaar op het afgesproken uur om naar school te vertrekken. Gelukkig! Drie van die ochtendhumeurtjes zou ik niet redden denk ik... Nu is hij ook wel niet het zonnetje in huis hoor, in de vroege uren. Hij zegt gewoon niets of net het hoogst noodzakelijke ('waar is mijn turnzak?'), meer komt er niet uit. Maar ja, je kan niet alles hebben hè.

Soms zijn de ochtenden nog lastiger. Bijvoorbeeld als dochterlief nog een deel van haar huiswerk moet afmaken omdat ze 's avonds te weinig tijd heeft gehad. Ze turnt namelijk 13 uur per week en dan doet ze ook nog aan paardrijden. Minderen met turnen ziet ze echt niet zitten én ik ook niet. Dan moet heel mijn meubilair er aan geloven vrees ik. Turnen doet ze toch, is het niet in de turnzaal dan desnoods op de rand van de zetels.

Nu moet ik zeggen dat het vanochtend erg rustig verliep. In plaats van lopen te stressen voelde ik me redelijk zen, en ook de kids werkten zonder zeuren mee. Fijn, dacht ik bij mezelf! Maar voordat ik kon vertrekken moest ik nog snel even naar het toilet. Kijk maar even mee wat ik daar aantrof:

Dáárom was onze kleuter dus zo stil. Werkelijk de hele voorraad wc-papier had eraan mogen geloven, en die rol in 't wasbakje had hij voor de volledigheid helemaal nat gesproeid.
Het positieve is wel dat hij helemaal alleen flink naar het toilet is geweest, dát dan weer wel...

Hoe verlopen de ochtenden bij jullie?

Dubbele broek

Eerst en vooral heel veel dank voor de reacties op mijn vorige blogberichtje: zooo lief! Het gaat inmiddels een stuk beter met mij, en ook mijn stem is min of meer terug. Ik denk wel dat ik eens een vitaminekuurtje ga nemen, want ik voel me behoorlijk moe de laatste tijd. Het gebrek aan zonlicht doet er ook geen goed aan. Pfff, altijd maar die grijze lucht, ik word er niet vrolijker van...

Maar genoeg geklaagd nu. Ik wou het even hebben over de 'dubbele broek'. Huh, kennen jullie dat niet, een dubbele broek? Wel, ik moet toegeven dat ik er vroeger ook nog nooit van had gehoord. Tot mijn zoontje van inmiddels vier, deze term hier heeft ingevoerd. Nu is een 'dubbele' broek voor ons een woord zoals een ander, een woord dat ook meermaals per dag valt.

In zijn kleuterlogica is zijn boxershort de eerste broek, en de broek die er overheen komt de tweede (en dus dubbele broek). Spreek dit maar eens tegen!
Wanneer meneertje thuiskomt van school moet de dubbele broek zo snel mogelijk uit, evenals de schoenen. Met een beetje geluk mogen de kousen wel aanblijven. Van de kou lijkt hij geenszins last te hebben, als de broek maar uit mag, da's het belangrijkste.

Nu heb ik er mijn hoofd al over gebroken waarom onze kleuter zich zo irriteert aan een broek. Ik begrijp dat hij niet zo graag jeansbroekjes draagt, die zijn meestal namelijk nogal hard van structuur. Maar ook als ze uit de droogtrommel komen en gewassen zijn met een overdosis wasverzachter wil hij er niet van weten.
Ik kocht bij wijze van test eens een broekje van hele zachte katoen, maar ook deze dubbele broek moest na schooltijd onmiddellijk uit.
Een joggingbroekje proberen dan maar misschien? Eureka, dat wou hij wel aanhouden. Misschien omdat er in zo'n broekje geen rits zit en omdat het een hele zachte binnenkant heeft? Ik weet het niet, eerlijk gezegd. Feit is wel dat hij na schooltijd dus enkel een joggingbroek wil aanhouden en geen gewone broek.

Elke dag een joggingbroek aan vind ik wel wat te ver gaan. We maakten nu met hem de afspraak dat hij op schooldagen woensdag en vrijdag een jogging mag dragen, omdat ze dan turnles hebben. De rest van de schooldagen moet hij een gewone broek aan (die hij dan wel onmiddellijk uitzwiert na school). In het weekend mag hij dragen wat hij wil.

Och, het zal wel een 'probleem' van voorbijgaande aard zijn zeker? Da's natuurlijk het voordeel van een nakomertje. Je hebt al zoveel met de oudsten meegemaakt, en je weet dat heel veel 'probleemgedrag' vanzelf verdwijnt.
Ik moet eerlijk gezegd wel toegeven dat veel dingen waar andere mama's zich druk om maken mij niet zo bezighouden. Mijn kiddo's hebben bijvoorbeeld nooit hun bordje verplicht moeten leegeten. Ik ga ervan uit dat gezonde kinderen echt wel zullen eten als ze honger hebben (als ze niet flink aten kregen dan wel natuurlijk geen koek of zo tussendoor).
Ook het 'probleem' van steeds 's nachts in het bed tussen mama en papa te kruipen relativeer ik graag. De twee oudsten deden het allebei en de jongste doet het nog steeds. Het is soms best irritant als er in het midden van de nacht ineens een kind je van je plaats duwt, maar heel vaak merk ik het zelfs niet en slaap ik lekker verder. Ik weet héél zeker dat onze kleuter dit niet tot zijn achttiende gaat doen, dus eigenlijk geniet ik er stiekem nog een beetje van... Manlief daarentegen denkt er ietwat anders over vrees ik...

Misschien vinden sommigen, als ze dit lezen, mij een lakse moeder, maar dat ben ik zeker niet. Soms ben ik zelfs wat overbezorgd, vind ik. Dochterlief (van bijna twaalf) mag van mij bijvoorbeeld nog niet alleen ergens naartoe fietsen, dus fungeer ik constant als taxichauffeur. Ik denk wel dat dit haar frustreert, maar ik vind haar gewoon nog niet verkeersrijp. Zoonlief van vijftien breng ik ook heel vaak naar school omdat ik niet wil dat hij om zeven uur 's ochtends in het donker naar de bus fietst.

Tja, elke mama heeft haar eigen opvoedingsstijl, en elk kind heeft zijn eigen karakter en noden. En ja, ik kan die van mij heus wel eens achter het behang plakken hoor, maar een andere keer zou ik ze willen plat knuffelen. En dat doe ik dan ook, 't is te zeggen met de jongste tenminste, want de puber en pré-puber moeten daar niets meer van weten... Loslaten is dat zeker?

Eindelijk tijd voor wat kerstsfeer in huis

't Is druk geweest ten Huize Miss Milla.
De oudste heeft net zijn examenperiode achter de rug en het lijkt wel alsof ik, als mama, daar altijd meer stress over heb dan hijzelf.  "Loop toch zo niet te stressen mama, straks krijgt je nog een hartaanval", is één van zijn standaardopmerkingen. Of deze: "Denk je nu echt dat ze later op een sollicitatiegesprek gaan vragen hoeveel punten ik had in het vierde middelbaar?" Tja, daar heeft hij wel een punt natuurlijk... Desalniettemin heb ik uiteraard liever dat de kiddies hier met goede rapporten naar huis komen en niet met een camion vol buizen. 

Dochterlief zit nu in het laatste jaar van de lagere school en het lijkt wel dat het cliché klopt dat meisjes vaak plichtsbewuster en  streveriger zijn op school dan jongens. Hier thuis toch tenminste, er zullen vast ook wel mannelijke blokbeesten bestaan... Dochterlief wil wél het liefst zo goed mogelijke resultaten. Voor zoonlief is 'er door' al ruim voldoende, en examenstress of faalangst lijken hem wel vreemd te zijn.
Gelukkig kon hij gisteren toch een goed rapport voorleggen. Oef, weer een zorg minder voor ondergetekende!

Verder ben ik nog steeds bezig met mijn 'verfproject'. De keuken en de living zijn inmiddels van een nieuw kleurtje voorzien. Ik koos voor wit, omdat ik houd van licht, sober en puur. Wit laat trouwens decoraties en planten prachtig uitkomen omdat het zelf weinig aandacht vraagt.
Voordien waren de muren van deze twee vertrekken grijs geverfd, maar na een jaartje of vier was ik wel toe aan iets anders. Het gebrek aan zonlicht in de winter vind ik trouwens lastig en als je muren dan ook nog eens grijzig zijn... Echt vrolijker word ik daar niet van.

Aangezien ik een perfectionistisch beestje ben, heeft het best wel lang geduurd eer alles tot in de puntjes geverfd was. De kleuter die hier rondloopt maakt het (ongestoord) schilderen er ook niet makkelijker op. Gelukkig kreeg ik het afgelopen weekend hulp van Handige Harry Manlief en eindelijk konden alle meubels terug op hun plaats. Als manlief zich er mee bemoeit gaat het ineens wel vooruit. Ik denk dat hij zich soms wel vreselijk moet ergeren aan mijn traagheid en geprul. Maar soit, nu alles in orde is kon eindelijk de kerstboom opgetuigd worden. Kijken jullie mee?

 

   

Ik zou het geweldig vinden als jullie me ook op Facebook en Pinterest volgen :-)

Er zijn geen stoute kindjes dit jaar!

De meest irritante puber momentjes

Regelmatig lees ik mama-blogjes waarin de hoge schattigheidsgraad van hun kroost wordt bejubeld. Toegeven: baby's, peuters en kleuters kunnen onwezenlijk schattig zijn. Dat mag ook wel hé, om al die slapeloze nachten, lastige zindelijkheidstrainingen -met de onvermijdelijke plasjes op de dure mat-, gênante driftbuien in de supermarkt en dergelijke, te compenseren.

De baby- en peutertijd is ten huize Miss Milla voorgoed voorbij, maar zo'n -bij momenten- mega schattige kleuter dartelt (of beter gezegd raast) hier nog rond. Ik zou nu een opsomming kunnen geven van de meest schattige momenten van dit kleine monstertje, maar dat doe ik niet. Van schattige kleuters is er immers al genoeg te lezen op het internet.
Neen, dan vind ik het interessanter om een lijstje te publiceren van de leuke (lees: meest irritante) momentjes die zo'n -ooit mega schattige- baby/peuter/kleuter je bezorgd eens hij uit de pampers is en doorgeschoten tot PUBER.

Een puber-jongen en een pré-puber-meisje heb ik hier ook in huis en, geloof me, op die leeftijd zijn de schattige momentjes niet meer zo talrijk.
Om alle jonge moeders voor te lichten: dit gebeurt er wanneer die kleintjes opgroeien tot reuzen met een lengte die hoger is dan die van jezelf, zelfs al draag je je hoogste hakken:

• Nadat dochterlief (de bijna-puber) drie uur gesport heeft duwt ze doodleuk haar bezwete poezelige voetjes onder mijn neus als ze 's avonds naast me neerploft in de zetel.
• Nu ja, zij sport dan toch nog ten minste. De enige sport die puber-zoon beoefend is gamen, gamen en nog eens gamen. Tv kijken doet hij ook niet meer, dat is volgens hem voor OUDE MENSEN. Jonge mensen kijken alleen nog online series. Tja..., die gezellige tv-avondjes met heel het gezin zijn er dus ook niet meer bij.
• "Dat kan jij niet meer dragen hoor mama, dat is voor JONGE mensen!", zegt dochterlief als we gaan shoppen. 
• Wanneer ik onverwachts bezoek heb en even wat lekkers op tafel wil zetten, zijn steevast alle chips, nootjes,... spoorloos verdwenen. De lege verpakkingen vind ik dan even later terug in het vuilbakje op de kamer van zoonlief. In het beste geval tenminste, vaak vind ik ook restafval onder het bed (samen met vuile sokken trouwens).
• Die pubers kennen dikwijls veel van computers. Da's een groot voordeel natuurlijk, alleen willen ze hun kennis vaak niet delen met hun ouders. Als ik weer eens een probleempje heb en zoonlief smeek om hulp, word ik -in het beste geval- lacherig geholpen onder de mededeling: "Da's toch niet te geloven dat gij dat zelf niet kent mama!". Dank u voor de hulp jongen...
• Dan denk je, als ze groter zijn zullen ze wel minder rommel maken zeker. Vergeet het! Je moet eens op de kamer van dochterlief komen kijken: een kat vindt er haar jongen niet in terug... Zoonlief maakt veel minder rommel, dat moet ik wel toegeven. Maarja, één voordeel van gamen is natuurlijk dat het geen rommel oplevert.

Een impressie van de tafel waarop dochterlief haar huiswerk heeft gemaakt

• Ook leuk als je je zoon onder zijn voeten geeft maar niet doorhebt dat hij aan het skypen is met al zijn vrienden, die dus meeluisteren, en je natuurlijk keihard uitlachen. Haha, grappig hoor...
• De 'humeurtjes' zijn ook tof, vooral bij dochterlief. De ene moment poeslief, de andere moment knorrig en lichtgeraakt. Zou dit door de rommelde hormonen komen?
• Vergeet het probleem van kleine kinderen die veel te vroeg opstaan. Dat probleem lost zichzelf na verloop van tijd wel op: pubers zijn s' morgens met geen stokken uít bed, en 's avonds met geen stokken ín bed te krijgen.
• Als je als mama een beetje gek staat te doen om je jongste spruit te entertainen, zijn de oudste twee direct bezorgd dat de buren dit zouden zien of horen: "Zooo schaamtelijk, hoe jij doet mama!" En vroeger vonden ze het nog zo leuk als ik liedjes zong met mijn valse stem.
• Ach ja, voor de rest mag ik niet klagen hoor. Het zijn eigenlijk schatten waar ik gruwelijk veel van houd. En godzijdank lezen ze mijn duffe blog niet, anders kon ik dit lijstje niet schrijven...