Zo'n pluizentondeuze, is dat wat?

Ik probeer de laatste jaren een beetje minimalistisch(er) te leven (lees: ik doe mijn best). Deels uit noodzaak (lees: van twee inkomens naar één), maar zeker ook uit overtuiging. Ik word zenuwachtig van te veel spullen om me heen (lees: rommel) en het ongebreideld consumeren (lees: de Acti*ns, Big Baz**rs en Pr*marken van deze wereld platlopen) kan niet blijven duren. We hebben maar één Aarde en het is toch de bedoeling dat onze (achter)kleinkinderen daar ook nog wat geniet van hebben.

Ik heb de indruk dat je tegenwoordig grof gezegd twee 'soorten' mensen hebt: de eerste soort wil véél spullen voor weinig geld. Dit is tegenwoordig geen enkel probleem met alle 'goedkope brol'-winkels die als paddenstoelen uit de grond schieten.
De tweede soort wil liever duurzame spullen die wel even meegaan, en kiest dus eerder voor kwaliteit dan voor kwantiteit. Tuurlijk heeft dit zijn prijskaartje, maar dat nadeel kan je handig omzeilen door in de solden te kopen of voor tweedehands te gaan.

Tweedehands kopen en verkopen is meestal een win-win actie: voor beide partijen levert het voordelen op, en dan hebben we het nog niet eens over de winst die het betekent voor het milieu. De economen onder jullie zullen nu wel opperen dat tweedehands kopen niet echt bevorderlijk is voor de omzet van de winkels en dus slecht voor de economie, maar daar zijn vast ook wel oplossingen voor de bedenken. Slimme (web)shops bieden ook al tweedehands opties aan (smartphones die gerefurbished zijn bijvoorbeeld) de dag van vandaag.

Nu ben ik zeker geen heilig boontje op het gebied van duurzaamheid hoor. Ik doe mijn best, maar sommige dingen koop ik ook gewoon in de Acti*n. Voor schoolspullen bijvoorbeeld zijn ze volgens mij echt wel de goedkoopste. Toch zal je me er niet vaak zien buitenwandelen met een kar vol rommel die ik niet nodig heb. Ik probeer bewust te consumeren en me enkel de dingen aan te schaffen die ik echt meen nodig te hebben (meestal slaap ik er eerst een nachtje over voor ik daadwerkelijk overga tot een aankoop).

Voor je het weet slibt je huis anders binnen de kortste keren dicht met rommel en - geloof me - met drie kinderen is dat sowieso al een probleem. Ik moet wel eerlijk zeggen dat de oudste zoon (van zestien) ook vrij minimalisch is aangelegd. Als kind was het een echte verzamelaar, maar het tij lijkt nu helemaal gekeerd. Alle overbodige spullen verwijdert hij onmiddellijk uit zijn kamer. Er is dus wel degelijk nog hoop voor moeders van kinderen met rommelige en overvolle kamers :-) Uit de grootste sloddervos kan op een gegeven moment een ordelijke puber verrijzen. Qua toebehoren voor zijn computer (die niet 'zwaar' genoeg kan zijn) is de zoon niet minimalistisch aangelegd trouwens. Zijn kamer lijkt momenteel meer op een kantoor dan op een puberkamer, maar ik klaag niet. Buiten de drie schermen en de twee computers afstoffen, heb ik er weinig poetswerk.

Maar to the point nu: ik ging het hier eigenlijk hebben over mijn nieuwste aankoop (waar ik een nachtje over heb geslapen, echt waar!), een pluizentondeuze.
Ik ben altijd wat wantrouwig ten opzichte van dat soort toestelletjes. Meestal beloven ze veel, maar doen ze weinig... en dan belanden ze - zoals we allemaal weten -  ergens in een godvergeten kast.

Omdat ik een aantal kledingstukken heb die nog wel mooi zijn, maar die door herhaaldelijke wasbeurten ook wat pluizig zijn geworden, leek het me handig om zo'n dingetje in huis te hebben.
De vraag bij dat soort toestelletjes is echter altijd: maken ze waar wat ze ons beloven? Doordat ik in het verleden al redelijk vaak ben teleurgesteld op dat gebied, ben ik een erg sceptische consument geworden.

Toen ik echter zag dat er een pluizentondeuze in de aanbieding stond bij Bl*kker voor 9,99 euro, ben ik toch overstag gegaan. Een pluspunt vond ik zeker dat het een herlaadbaar modelletje is. En misschien niet zo belangrijk, maar het ziet er ook best leuk uit vind ik. Voor zover een pluizentondeuze er leuk kan uitzien natuurlijk ;-)

Eerst heb ik het dingetje een half uurtje laten opladen, maar eigelijk kon ik bijna niet wachten om het uit te proberen. Ik had geen al te hoge verwachtingen moet ik zeggen, maar... het resultaat verraste me toch. In de positieve zin wel te verstaan!
Ik laat jullie even een voor en na foto zien van een joggingbroekje van mijn zoontje:

Voor de pluizentondueze zijn werk deed.

Na: de pluizen zijn voor het grootse deel verwijderd.

Linkerkant: met de pluizentondeuze
Rechterkant: zonder de pluizentondeuze

Ik vind het resultaat erg goed. Ik heb ook zeker niet de indruk dat je met zo'n pluizentondeuze je kleren beschadigd. Je mag wel niet te hard drukken op de stof als je er over gaat met het toestel (om beschadigingen te voorkomen), maar dat is ook helemaal niet nodig om een mooi resultaat te bekomen.
Inmiddels nam ik al meerdere kledingstukken onder handen met de pluizentondeuze en ook dat verliep naar wens. Alleen bij t-shirt stof vond ik het resultaat iets of wat tegenvallen.

Ik vind dit toestel dus zeker een aanrader! En als je door het gebruik van de pluizentondeuze je kleren kan 'vernieuwen' en dus langer kan dragen, draagt het ook weer bij tot duurzaamheid.

Ten slotte wil ik nog even meegeven dat ik dit toestel zelf aankocht en op geen enkele manier vergoed werd om deze review te schrijven.

Hebben jullie ervaring met een pluizentondeuze of met andere nuttige kleine toestellen?

Ik zou het super vinden als jullie me ook volgen op Facebook, Instagram en Pinterest!!

Het nieuws

Hebben jullie dat ook? Dat gevoel van kwaadheid, machteloosheid en droefheid als je weer eens je portie dagelijks onrecht krijgt geserveerd zo rond een uur of zeven tijdens het journaal. Maar daar blijft het niet bij: de hele dag door word je geconfronteerd met allerlei gruwelijke nieuwsfeiten: op de radio, op social media,... Ontsnappen is onmogelijk - tenzij je ergens in een grot kruipt - en is het trouwens wel geoorloofd om je ogen te willen sluiten voor de gruwel in de wereld? Is het niet vreselijk egoïstisch om te genieten van je eigen veilige plekje vol welstand en te doen alsof er niets aan de hand is?

Dat zijn vragen die me de laatste tijd steeds meer en meer bezig houden. Als ik hoor op het nieuws van die gruwelijke jaarlijkse traditie nabij de kust van Denemarken waarbij grienden (een walvissen soort) worden bijeengedreven met boten tot het ondiepe water, om daar op de meest barbaarse manier te worden vermoord met speren, stenen en alles wat er maar voorhanden is (KLIK),... als ik dat hoor, dan zit ik te wenen achter mijn tv-scherm. Wanneer ik dan tijdens datzelfde nieuwsbericht ook nog eens hoor dat mensen die protesteren tegen dit onrecht en het trachten te verhinderen, worden opgepakt en jarenlange gevangenisstraffen riskeren, dan is mijn ganse dag verpest en voel ik me zooo kwaad en zooo machteloos.

Of over die leeuw Cecil, die vermoord is door een rijke Amerikaanse tandarts. Het gaat hier trouwens niet enkel om Cecil, maar om al die duizenden prachtige wilde dieren die worden omgelegd door verwende rijke westerlingen die wat spanning zoeken in hun leven en willen pronken met hun (bedenkelijke) jachttrofeeën. Ocharme, ze werken zooo hard voor hun geld en hebben dan toch wel een verzetje verdiend hé! Bah! Ik kan maar niet begrijpen hoe mensen hier genoegen aan kunnen beleven. Waarom denken zij dat ze het recht hebben om zo'n prachtig dier te vermoorden? Waarom? Waarom? Waarom?

Maar het is niet enkel dierenleed dat me aangrijpt hoor. De houding van Europa tegenover Griekenland, de kledingindustrie die zoveel bloed aan haar vingers heeft omdat wij altijd maar meer en goedkoper willen, boeren die steeds minder voor hun producten krijgen totdat het water hen aan de lippen staat omdat de supermarkten hun machtspositie misbruiken (alles voor de winst nietwaar) met nog meer dierenleed in de veeteelt tot gevolg... Moet ik nog even doorgaan?

In eigen land ben ik heel bedroefd te zien dat onze regering er alles aan doet om de kapitaalkrachtigen te pamperen (géén vermogensbelasting) en de rekening om de begroting te laten kloppen doorschuift naar de laagste- en middeninkomens. Of zouden de rijken onder ons die exuberante verhoging van de prijs van de elektriciteit evenveel voelen als de zwakkeren in de samenleving misschien? Akkoord, we moeten allemaal op ons energieverbruik letten, maar als je niet veel te besteden hebt doe je dat sowieso wel hoor lijkt me. Tja, dat komt ervan met een rechtse regering natuurlijk. Misschien moeten mensen de volgende keer toch maar eens wat beter nadenken vooraleer ze naar de stembus trekken en kiezen voor bepaalde populistische partijen... want nu hoor ik ze allemaal wel klagen!

Dankjewel aan de mensen die mijn klaagblog helemaal hebben uitgelezen, maar ook begrip voor de mensen die het al voor bekeken hebben gehouden hoor...
Soms wou ik dat ik eigenhandig de wereld kon redden, maar verder dan online petities tekenen en mijn eigen koopgedrag als consument wat aanpassen kom ik vaak niet... en daar voel ik schuldig over.
Hoe gaan jullie om met zulke zaken en hebben jullie er ook zo'n moeite mee om al dat onrecht in de wereld te aanschouwen?

De jacht is geopend!

Neen, niet op wild natuurlijk, maar wel op... vliegen!

Laat ik nu zelf zo'n watje zijn dat het niet over haar hart krijgt om die lastige insecten plat te kloppen. Ja, echt, ik durf dat dus niet. Ik ben eigenlijk doodsbang voor insecten: vooral voor spinnen, kevers, libellen (die grote 'helicopters' vind ik écht doodeng), maar ook een vlinder hoeft niet op mijn schouder te landen hoor.
Wel een nadeel natuurlijk als je graag in de tuin werkt, maar dan is het 'leven en laten leven'. Zie ik zo'n engerd, dan ga ik maar even elders aan de slag. Ik gebruik ook nooit insecticide in de tuin: volgens mij is dat echt vergif! Als mijn rozen worden opgevreten door de bladluizen behandel ik ze veel liever met een natuurlijk middeltje (gier van brandnetels bevoorbeeld), dan dat ik die viezigheid in het milieu verspreid. Ik kan me mateloos ergeren als ik de buurman weer eens naarstig in de weer zie met zijn vergifspuiter, vooral als de wind ook nog eens lekker onze kant op staat. Maar ja, wat doe je eraan?

Over kevers kan ik nog een pittig verhaaltje vertellen trouwens. Twee jaar geleden waren we op vakantie in Hongarije, en we brachten een bezoekje aan de prachtige stad Boedapest. Met drie kids in je kielzog is dat natuurlijk niet alles, en bovendien was het bloedheet die dag. We gingen dus even uitblazen op een terrasje. Ik had mega veel dorst en bestelde een cola light. Er zat zo'n zwart dik rietje in het flesje en ik nam een grote teug. Maar plots voelde ik iets kriebelen in mijn keel, een heel raar gevoel. Ik spuwde de cola uit, en wat trippelde er over het tafeltje? Jep, een zwarte kever (van een behoorlijk formaat nog wel). Bah! Ik voel het beest nog steeds kruipen in mijn keel als ik er aan terugdenk. En lachen dat die kinderen deden, lachen! Ik kon er dus absoluut niet mee lachen met mijn insectenfobie... jakkes! Sindsdien vertrouw ik drankjes met rietjes in niet meer. Nooit zal ik nog met een rietje drinken, je weet nooit wat voor een eng beest zich erin verschuilt.

Momenteel zitten er heel veel vliegen in de woonkamer. Van vliegen ben ik niet echt heel bang, maar ik vind ze wel lastig én vies. Vooral als ze het wagen om op je eten te gaan zitten (om er weet ik wat op te doen), vind ik dat een vreselijk onappetijtelijk zicht.
Gelukkig hebben we een hond in huis om komaf te maken met dit probleem. Normaal gezien is ons Fleurtje een hele luie hond. Ze kan heel de nacht slapen en dan 's morgens nog te lui zijn om haar kopje op te heffen als we opstaan.
Ze is ook pas weer schijndrachtig geweest en dan zit er hélemaal geen fut meer in, zelfs eten was haar teveel. Ocharme, het beestje... Maar nu is ze er gelukkig weer vanaf. En dan dacht ik al dat, wij vrouwen, last hadden van onze hormonen. Je moest eens weten wat zo'n hond doormaakt, die denkt dat zij een nest onbestaande pups moet opvoeden ;-)

Fleur is dus héél actief op dit moment, want zij ziet het als haar dagtaak om dat lastige ongedierte te bestrijden. Vorig jaar kreeg ze amper vliegen te pakken, maar oefening baart kunst: af en toe kan ze er nu al eentje te stekken nemen, en als beloning dan... oppeuzelen. Neen, dat is geen fraai gezicht hoor, zeker niet voor iemand als ik met een insectenfobie. Maar er zijn tegenwoordig zelfs mensen die van die zespotige krengen eten, dus het zal wel voedzaam zijn zeker? Fleur moet in ieder geval niet denken dat ze me na de jacht een likje mag komen geven, écht niet hoor viespeuk!

Maar al bij al is het toch een ecologische manier om van de vliegen af te komen, nietwaar?
Goed bezig Fleur, goed bezig klein monster!

Soms is goedkoop... duurkoop!!!

Ik probeer bewust te consumeren. Ik zeg niet dat ik een doorwinterde consuminderaar ben, daarvoor houd ik teveel van mooie spullen. Toch probeer ik me niet al te vaak te laten verleiden tot het kopen van prullaria. In winkels als Pr*markt zal je me niet zo snel aantreffen en al de kerstkitsch die er op dit moment in de Acti*n en consoorten te vinden is, hoeft voor mij ook niet.
Ik heb het soms wat moeilijk met het wegwerpkarakter dat jammer genoeg zo welig tiert in onze huidige maatschappij, met alle nefaste gevolgen voor mens, dier en milieu tot gevolg.
Niet dat ik zonder zonden ben hoor, verre van zelfs... maar alle beetjes helpen.
Ik wil mijn kids vooral niet opvoeden met het idee dat je een broek maar 3 keer hoeft te dragen en dan rustig kan weggooien omdat ze toch maar 5 euro kostte. Al het leed dat aan zo'n goedkope broek kleeft, daar mogen we als consument toch niet blind voor blijven. Jammer genoeg is het heel moeilijk om op dat gebied de juiste keuzes te maken, ook de duurdere merken maken zich schuldig aan wanpraktijken en gaan plat op de buik voor de grote winst.

Soms lijkt het wel alsof we enkel aan onszelf denken: als wij maar lekker veel en goedkoop kunnen kopen, dan is het goed. Tja... ik bezondig me hier ook aan hoor.
Alles Fairtrade en biologisch kopen, zou voor mij financieel absoluut niet haalbaar zijn. Waar ik wel veel belang aan hecht is niet te gaan voor spullen die (waarschijnlijk) maar een kort leven beschoren zijn omwille van hun bedenkelijke kwaliteit. Zoals eerder gezegd houd ik namelijk niet zo van het 'wegwerp' principe. Ik ben er ook niet vies van om me af en toe iets tweedehands aan te schaffen. Zo kochten we onlangs nog twee autostoelen van prima kwaliteit voor onze kleuter. We hadden voor hetzelfde geld ook twee goedkope nieuwe stoelen kunnen kopen, maar dan was de kwaliteit een heel pak minder geweest.

Toch haalt de gierigaard in mezelf soms nog de bovenhand, en laat ik me vangen aan producten die zo goedkoop zijn dat ik ze niet kan weerstaan. De laatste tijd deed ik een aantal 'miskopen' die me uiteindelijk meer geld hebben gekost omdat ze zo slecht van kwaliteit waren. Uiteindelijk moest ik me alsnog een duurdere variant aanschaffen. Tweemaal geld kwijt dus, en weer een extra belasting voor het milieu, want die prul moet natuurlijk ook weer verdwijnen.

Mijn lijstje met 'goedkoop is duurkoop' aankopen:

• Muurverf van de Acti*n: OMG, gek werd ik van deze verf. Misschien ligt het aan mij, maar na vier lagen kwam ik nog niet tot een acceptabel resultaat. Gevolg is dat ik alles nog eens moest overdoen met verf van mijn geliefde (kwaliteits)merk, dat toegeven, wel vier keer duurder is. De lakverf van de Acti*n is overigens wel van goede kwaliteit volgens mijn bescheiden ervaring. Eerlijk is eerlijk, als het goed is mag het ook gezegd worden!
• En horloge van het Kruidv*t: na één week was het ding al stuk! Gelukkig deden ze in deze winkel helemaal niet moeilijk en mocht ik het direct ruilen voor een ander exemplaar.
• Houten kerstversiering met lichtjes, die ik kocht aan de helft van de prijs in een tuincentrum. Er was blijkbaar een goede reden voor de afprijzing, want toen ik thuis het ding in het stopcontact stak bleken de lichtjes niet te werken. En natuurlijk stond er op de kassabon dat afgeprijsde artikelen niet geruild kunnen worden. De lampjes herstellen bleek onbegonnen werk, dus kon ik weer naar de winkel voor een nieuwe set lichtjes. Grrrrr...
• Hondenvoer: ik wou eens een keertje het vertrouwde voer vervangen door een andere variant, die een pak goedkoper was. Weer duurkoop, want ons Fleurtje raakte maar niet verzadigd met dat voer. Het leek wel alsof ze de hele dag met honger rondliep. Toen ik de lijst met ingrediënten doornam snapte ik waarom: er zit voornamelijk graan in en veel te weinig vlees. Een hond is nu eenmaal een carnivoor hé. Nu snap ik trouwens waarom het véél goedkoper was!

Hebben jullie ook ervaring met 'goedkoop is duurkoop'?

Bezorgd...

Onlangs las ik in de krant dat de eitjes van onze eigen kippen uit de tuin meestal ongezonder zijn dat de commerciële eieren uit de winkel, zelfs uit regio's waar nauwelijks vervuiling voorkomt.
De bron waaruit dit nieuws komt is betrouwbaar, namelijk het Departement Leefmilieu, Natuur en Energie (LNE) van de Vlaamse Overheid.
De reden zou zijn dat dat particulieren hun kippen vaak restjes uit de keuken te eten geven en dat deze kippen ook vaker verontreiniging uit de lucht naar binnen zouden krijgen, zoals bijvoorbeeld roetdeeltjes. Ook zouden sommige kippen op vervuilde terreinen (bv. door dioxines) rondscharrelen.

Dit bericht stemt mij een beetje triest. Ik vind het erg dat kippen, die vaak niet eens de buitenlucht te zien krijgen, blijkbaar gezondere eitjes voortbrengen dan kippen uit bijvoorbeeld legbatterijen.

Ok, commerciële eitjes worden natuurlijk getest en moeten aan heel strenge normen voldoen. Eigenlijk bewijst dit voor mij hoe ver we tegenwoordig van de natuur vervreemd zijn...
Ons milieu is al zodanig vervuild dat er nu zelfs wordt nagedacht over richtlijnen voor het eten van eitjes van eigen kweek.

Even nog iets over zo'n ander heet hangijzer: tegenwoordig wordt er door (bijna) iedereen aangenomen dat de opwarming van de aarde een feit is. Zelfs de grootste 'non-believers' kunnen hun kop niet langer in het zand blijven steken.
Jazeker, deze heerlijke temperaturen zo vroeg op het jaar zijn geweldig, maar toch hebben ze voor mij ook een beetje een bittere nasmaak. Bijna elke maand hoor je wel op het weerbericht dat er weer een record is gebroken sinds het begin van de waarnemingen. Toeval? Hier geloof ik niet meer in.
Zijn wij niet een beetje aan het genieten op korte termijn van de voordelen die het veranderende klimaat voor ons meebrengt? In grote delen van de wereld hebben ze jammer genoeg al mogen proeven van wat de opwarming van de aarde voor de toekomst  in petto heeft. En het zal er helaas niet beter op worden, vrees ik...

Waarom schuiven we zo vaak de verantwoordelijk voor de uitstoot van broeikasgassen door naar de industrie. Tuurlijk spelen die een grote rol in de vervuiling van ons leefmilieu, maar wordt het ook eens geen tijd dat ieder van ons zijn verantwoordelijkheid neemt. Ik wil hier grif toegeven dat ikzelf ook nog veel meer zou kunnen doen om mijn ecologische voetafdruk te verkleinen.
Ik zou mijn wagen kunnen laten links liggen, of zelfs wegdoen. Ik zou geen  vis meer kunnen eten en volledig vegetariër worden (ik eet al heel lang geen vlees of kip meer). Ik zou zonnepanelen op het dak kunnen leggen,...  Over dit en over nog vele andere punten ben ik duchtig aan het bezinnen.

Ik wil niemand met de vinger wijzen, maar het stoort me wel dat sommigen blijkbaar hélemaal niet om het milieu geven.
Zo ken ik bijvoorbeeld mensen die alle mogelijke afval (plastiek, geverfd hout,...) in hun allesbrander kappen om zo hun huis goedkoop te verwarmen en bovendien uit te sparen op (dure) huisvuilzakken. Heel de buurt mag dan lekker 'meegenieten ' van de vuile rook die er uit hun schouw komt. Ook een aantal mensen hier in de buurt gebruiken voor een afstandje van minder dan 300 m systematisch hun auto. Alle onkruiden in hun tuin moeten uiteraard vernietigt worden met herbiciden, want manueel onkruid verwijderen is wel heel erg veel werk...  Dit zijn maar enkele voorbeeldjes die me zo nu direct te binnen schieten.

Nogmaals, ikzelf ben ook niet zonder zonden, maar waarom blijven sommigen zo hard de verantwoordelijkheid van zich af schuiven, zonder er zelfs maar over na te denken?

Dit moest me even van het hart, want soms maak ik me echt zorgen over de toekomst van onze prachtige aarde. Wij hebben toch niet het recht om alles hier in recordtempo naar de haaien te helpen?

En ja, even dit nog: desalniettemin ga ik toch  kipjes houden, en hun eitjes zullen er voor mij niet minder om smaken.

Groetjes,
Milla

De lokroep van de tuin

Ik weet dat veel mensen er niet echt van houden, maar voor mij is het de beste manier om te ontstressen: met mijn handen wroeten in de aarde en het onkruid te lijf gaan.
Ik houd wel van het brute tuinwerk: spitten, harken, snoeien,... Mijn tuin hoeft niet zoveel mogelijk onderhoudsvrij te zijn, zoals dat laatste jaren steeds meer de trend is.
We hebben in de tuin best wel wat planten die een goede verzorging en een regelmatige snoeibeurt nodig hebben: onze voortuin bestaat uit vier rozenperken, omzoomd door buxushaagjes. Best wel arbeidsintensief, maar je kan dan als beloning wel maandenlang genieten van een weelderige bloemenpracht... En dat is nu net wat ik zo mooi vind aan tuinieren.

Je krijgt in veelvoud terug van wat je geïnvesteerd hebt (aan werk en tijd), en elk jaar dienen er zich wel nieuwe verrassingen aan. Zo is er enkele jaren geleden spontaan een eikenboompje beginnen te groeien, dat nu intussen is uitgegroeid tot een prachtexemplaar.

Onze voortuin heeft een redelijk strakke vorm, maar in de achtertuin is er meer ruimte voor de landelijke stijl, waar ik zo van houd. Ik ben gek op de appelbomen die ons elk jaar weer verblijden met een rijkelijke oogst. Verder hebben we een vrij groot grasveld waar de kinderen en ons cavaliertje ruimte hebben om te ravotten.
Ik ben dan ook ongelooflijk blij dat wij zo'n ruime tuin hebben. Ik weet dat dit in de huidige tijden nog verre van zelfsprekend is. En dat tuinwerk neem ik er met het grootse plezier bij.

Tuinieren moet bij ons liefst zo milieuvriendelijk mogelijk gebeuren: zelden of nooit maken we gebruik van onkruidverdelgers. Dit is best te doen, heb ik al gemerkt, als je een aantal maatregelen treft.

Zo doen wij het:

• Heel vroeg op het seizoen onkruid uit de borders verwijderen, voordat er zaden gevormd worden.
• Onder de grijze kiezel op de oprit ligt antiworteldoek. Onkruiden die zich toch nog vormen tussen de kiezels trek je er zo weer uit.
• Een laag houtschors als bodembedekker. Dit heeft als nadeel dat je de grond veel moeilijker kan bewerken. Als je de laag dik genoeg legt blijft het onkruid wel vrij goed weg.
• Vaste planten doen het ook goed als bodembedekkers onder bomen of struiken: vrouwenmantel bijvoorbeeld, heeft een hele dichte wortelkluit waar nauwelijks nog onkruid tussen komt. 
• Sommige onkruiden zijn heel hardnekkig. Vorig jaar werd onze tuin bijna overwoekerd door zevenblad. Het heeft toen bloed, zweet en tranen gekost, maar we zijn er vanaf geraakt zonder het gebruik van onkruidverdelgers. Minutieus hebben we alle wortels van dit lastige onkruid uit de grond gehaald (dit kostte enkele weken de tijd) en nu is onze tuin zevenblad vrij. Ik kan je vertellen dat dit echt wel voldoening geeft.

Je toevlucht nemen tot de gemakkelijkheidsoplossingen en er maar op los spuiten met vergif is dus echt niet nodig. Dit is trouwens erg gevaarlijk voor mens, dier en milieu.

Alleen zitten we nog met één probleem waar we maar geen milieuvriendelijke oplossing voor vinden:
in onze voortuin duikt ieder jaar heermoes op (ook wel 'paardenstaarten' of 'kattenstaarten' genoemd), en tot nu toe krijgen we dit maar niet bestreden.

Weten jullie toevallig de mirakeloplossing? Daar zou ik heel dankbaar voor zijn!

Opruimkriebels

De afgelopen dagen werd ik getroffen door een soort opruimwoede. Niet in huis, maar vooral in het schuurtje en in de tuin.

In de loop der jaren kan een mens nogal wat spullen (lees overbodige rommel) verzamelen, en dan denk ik altijd: later als ik tussen de andere oudjes in het rustoord (oh gruwel) zit, wil ik niet dat mijn nageslacht de containers moet laten aanrukken om van al die rotzooi af te raken.

Neen, om dit schrikbeeld nooit realiteit te laten worden moet er nu gehandeld worden!

In het weekend had ik Mister Cavalier, weliswaar met lichte tegenzin, zover gekregen dat hij meeging in mijn opruimwoede. Drie volle karren leverde dit op, met allemaal spullen die ooit nuttig waren geweest (in het beste geval), maar die nu onder het stof en het roest zaten en waar we van af moesten zien te geraken.
De nog bruikbare spullen gaven we weg aan mensen die er blij mee waren en de rest kreeg een enkeltje naar het (dure) containerpark.

Het was noeste arbeid, maar wat geeft dat toch een goed en vooral licht gevoel om weer ruimte te hebben, in plaats van je een weg door de rommel te moeten banen als je een hark zoekt in de schuur.

NOOIT zal ik nog zo veel rommel verzamelen, dit beloof ik hier op mijn erewoord. Leve het consuminderen!

Op zo'n momenten wordt  het me duidelijk dat er nog veel werk aan de winkel is voor ik echt duurzaam ga leven. Maar mijn intentie is er, en ik ga echt mijn best doen om in de toekomst niet zoveel meer te kopen zonder er bij na te denken.
Da's beter voor 't milieu, voor mijn portemonnee, maar vooral voor de lichtheid in mijn hoofd.

Besparen... hoe doen jullie dat?

Al geruime tijd lees ik regelmatig blogs over besparen. Vroeger gaf ik mijn centjes vaak zonder na te denken uit, maar sinds ik thuisblijfmam ben probeer ik toch veel bewuster ons budget te beheren.

Ik heb gemerkt dat je met een aantal 'ingrepen' maandelijks een aanzienlijk bedragje kan uitsparen, zonder (te) veel aan comfort in te boeten. Al die blogs over zuinig leven zijn vaak erg inspirerend en werken aanstekelijk (waarvoor dank!). Veel van de tips die je online (wat een uitvinding toch, dat internet!) vindt zijn simpel en heel goed bruikbaar. Andere tips gaan mij echt te ver: douchen in een teiltje om hiermee nadien de wc door te spoelen is niet echt aan mij besteed  ;-)

Op sommige gebieden gaat besparen goed, op andere lijkt het niet echt te lopen zoals ik het zou wensen.

De bespaartips waar ik zelf het meeste aan heb zet ik hier even op een rijtje:

Boodschappen:

• Ik probeer maar 1 keer per week boodschappen te doen (soms nog wel een keertje extra voor groenten en fruit). Hoe meer je in de winkel komt, hoe meer je in de verleiding komt om dingen mee te nemen die je eigenlijk niet echt nodig hebt.
• De klassieker, maar het helpt echt: ik maak een boodschappenlijstje.
• Ik koop zoveel mogelijk huismerken of in supermarkten zoals Lidl. Alleen de kinderen hechten veel belang aan bepaalde merken (choco moet échte Nutella zijn, ketchup van Heinz,... zucht).
• 1 keer per maand koop ik op de markt een grotere hoeveelheid (seizoens)groenten, die ik dan blancheer en invries (altijd makkelijk om een voorraadje groenten in huis te hebben).
• Veel kruiden kweek ik gewoon zelf. Dit is nog mooi ook, op een tafeltje op je terras.
• We hebben het geluk dat we een aantal appelbomen in de tuin hebben die ons elk jaar een rijke oogst opleveren. Hier maak ik dan volop confituur of appelmoes van (waarmee de vriezer kan gevuld worden).  Bezoek krijgt hier ook vaak een grote zak appels mee, wat erg word geapprecieerd.
• Als het enigszins gaat laat ik de kinderen thuis tijdens het winkelen: veel goedkoper!!!

Koken:

• Ik probeer zoveel mogelijk zelf te koken. Afhaalmaaltijden komen er hier (bijna) nooit meer in. Veel lekkerder, gezonder en goedkoper!
• Spaghettisaus, puree of soep maak ik in grote hoeveelheden en vries ik in: handig om steeds zo'n makkelijke maaltijd in huis te hebben als ik echt geen tijd (of zin) heb om te koken.
• Een goede voorraad van lang bewarende producten in huis hebben is makkelijk en geld besparend: je moet niet zo vaak naar de winkel en je kan aanbiedingen in het groot aankopen.

Wassen en poetsen:

• Vroeger was ik een echte 'wasproductensnob': ik was er echt rotsvast van overtuigd dat mijn kleren in een mum van tijd gingen verbleken als ik geen Dreft (of een ander kwaliteitsmerk) zou gebruiken. Het leek wel of ik gebrainwasht was door de wasmiddelenreclame. Ondertussen weet ik uit meerdere bronnen dat je voor een fractie van de prijs evenwaardige producten vindt, en neen... mijn teergeliefde kleren zien er nog steeds stralend en kleurig uit.
• Ook qua poetsproducten kan je een heleboel besparen: de reclame maakt ons maar al te graag wijs dat we voor elke klus een ander (duur) product nodig hebben. Voor een schoon huis heb je echt niet zoveel nodig.
• Mijn vloeren poets ik met een stoomreiniger (zonder product!).
• De ruiten gaan glanzen met een beetje afwasmiddel opgelost in water, en daarna gewoon na wrijven met een speciaal poetsdoekje voor glanzende oppervlakten.
• (Schoonmaak)azijn is prima om kalk te verwijderen. Ook vieze geurtjes kan je ermee neutraliseren als je puppy of peuter een ongelukje heeft gehad.
• Keukenrol gebruik ik zo min mogelijk. Meestal is het nog makkelijker om wasbare (microvezeldoekjes) te gebruiken.

Water:

• Water drink ik vaak gewoon uit de kraan: makkelijk, lekker en goedkoop.
• Wassen, toilet doorspoelen en de planten water geven gebeurt met regenwater.

Kledij:

• Ik kies zoveel mogelijk voor kwaliteit, maar die probeer ik dan wel in de solden te scoren.
• Ik heb het geluk een lieve vriendin te hebben, die hele mooie kleren van haar dochters doorgeeft voor mijn dochter.

Energieverbruik:

• Mijn droogkast kan ik in de winter helaas echt niet missen. Ik heb het een tijdje geprobeerd, toen onze vorige stuk was, maar de constante aanblik van drogende was in mijn woonkamer was echt niet bevorderlijk voor de gezelligheid. Wij hebben toen geopteerd voor zo'n zuinig geval met een warmtepomp, en als je dan nog wat rekening houdt met het nachttarief, valt het energieverbruik van zo'n toestel nog wel mee. Het meeste droog ik trouwens nog steeds op een rekje bij de verwarmingsketel. In de zomer hang ik alles uiteraard buiten (ook handdoeken en dekbedovertrekken).
• Alle lampen in huis zijn vervangen door spaar- of ledlampen. Ik probeer de lichten ook systematisch te doven als ik een ruimte verlaat. Mijn huisgenoten zijn hier niet zo in bedreven: als ik mijn rug even draai lijkt het hier soms wel op de lichtstad, tot mijn grootste ergernis (grrrr).
• De thermostaat gaat sowieso een graadje of twee lager dan vroeger. Dit went erg snel. Overdag als ik bezig ben heb ik niet snel koud en 's avonds is het gezellig onder een dekentje.
• De binnendeuren steeds sluiten scheelt ook enorm in je warmtegevoel heb ik de indruk, dus dat probeer ik ook zoveel mogelijk te doen (in tegenstelling tot sommige anderen die blijkbaar in de kerk zijn geboren ;-).

Afval:

• Afval word hier uiteraard zoveel mogelijk gesorteerd , en (ongekookt) groenten- en fruitafval gaat op de composthoop.
• Kippetjes staan al lang op mijn verlanglijstje: als afvalverwerkertjes, voor de eitjes en gewoon omdat ik ze zo leuk vind. Ik heb er zelfs al namen voor bedacht, nu alleen manlief nog overtuigen.
• Spullen die ik niet meer nodig heb geef ik weg, of probeer ik te verkopen op een tweedehandssite. Dit is echt een win-win situatie: ik krijg er nog een centje voor, en anderen zijn blij met de goedkopere spulletjes die ze nodig hebben.

Vervoer:

• Als het weer niet al te slecht is probeer ik zo vaak mogelijk mijn fiets te nemen, in plaats van de auto. Ik moet wel toegeven dat dit punt nog voor verbetering vatbaar is, ik ben wel een beetje gehecht aan mijn auto...

Financiën:

• Een huishoudboekje doet wonderen als je jezelf wat in het gareel wilt houden. Ik heb het lange tijd nauwgezet bijgehouden, maar dat vraagt wel wat discipline... Het geeft inzicht in je uitgavenpatroon, en het maakt dat je je geld veel minder makkelijk uitgeeft. Het staat namelijk zwart op wit, en da's soms wel wat confronterend, zodat je vanzelf wat meer op de rem gaat staan.

Spullen en prullen:

• Hoe ouder ik word, hoe meer ik er van overtuigd raak dat heel veel spullen eigenlijk niet nodig zijn. Ze voegen niets toe aan je leven: het zijn eigenlijk prullen. Ik kom ook wel eens in winkels zoals de Action en daar is de verleiding groot om van alles en nog wat mee te nemen (want het is toch oh zo goedkoop!). Dan kom je bij de kassa met een kar vol rommel (die je in een duurdere winkel nooit gekocht zou hebben) en dan ben je 50 euro kwijt. Eenmaal thuisgekomen heb je al snel spijt van je aankoop en moet je weer plaats zoeken om alles op te bergen. Ik moet wel toegeven dat dit soms nog een werkpuntje is voor mij, want sommige dingen zijn effectief veel goedkoper in dergelijke winkels, en zolang het om spullen gaat die je echt nodig hebt is er geen probleem. Misschien ook maar een lijstje maken als ik weer eens in de Action moet zijn.

Zo, dit waren de bespaartips waar ik het meest aan heb. Hebben jullie nog 'gouden tips'?

Restjes receptjes

Ik vind het zo'n zonde om altijd maar restjes oud brood weg te gooien.
Steeds krijg ik een rotgevoel over mij als ik weer eens een zakje oud brood in de vuilnisbak kieper.
Een aantal kippetjes in de  tuin zouden hiervoor een dankbare oplossing bieden. Ze staan al lang op mijn verlanglijstje, maar ik heb Mister Cavalier (manlief) spijtig genoeg nog steeds niet kunnen overtuigen...
Zolang ik mijn zin niet krijg, en hier geen dus geen kippetjes ronddartelen, moet er een andere oplossing komen voor onze 'broodverspilling'.

Je kan natuurlijk het oude brood roosteren, maar dat zijn de kids hier nu stilaan wel beu aan het worden.
Behalve de kleinste, die bijt enkele stukjes uit het brood tot hij er een autootje of zo in ziet. Hier kan hij dan lekker mee spelen in plaats van het op te eten.



's Zondags maakt Mister Cavalier wel eens 'verloren brood', en daar kan vooral dochterlief zich aan overeten. Ze is dan ook een echte fan van alles wat lekker zoet is. Gelukkig is ze verslaafd aan sporten, dus blijft ze voorlopig rank en slank.

Mister Cavaliers receptje voor verloren brood:

 

 

Dit heb je nodig:

• 5 eieren
• 400 ml melk
• 1 zakje vanillesuiker
• 1 koffielepel kaneel
• suiker
• oude sneden wit of grijs brood

Zo maak je het:

• Kluts de eieren
• Voeg de melk, vanillesuiker en kaneel toe
• Meng goed
• Neem de sneden brood en snijd ze midden door
• Dompel het brood aan beide zijden kort in het beslag
• Bak onmiddellijk aan beide zijden bruin in een hete pan
• Dien direct op en bestrooi met suiker

Een heerlijk en super simpel receptje, dat ze hier nog steeds heerlijk vinden.
Voor mezelf bestrooi ik het verloren brood met wat stevia in plaats van met gewone suiker. Kwestie van mijn goede voornemens hé!


Een tweede dankbaar receptje tegen broodverspilling is broodpudding:

Dit heb je nodig:

• 1/2 liter volle melk
• 400 g wit, grijs of bruin brood
• 1 koffielepel kaneel
• 80 g bruine suiker
• 80 g rietsuiker
• 1 zakje vanille suiker
• 5 eieren
• 25 g boter
• 1 appel, in stukjes gesneden
• 100 g rozijnen

 Zo maak je het:

• Verwarm de (hetelucht) oven voor op 200°C
• Verwarm de melk op een matig vuur, maar laat niet koken
• Haal de melk van het vuur en roer de suiker en de kaneel  erdoor
• Snijd het brood in kleine stukjes
• Overgiet het brood met het suiker-melk mengsel
• Kluts de eieren en smelt de boter (in de microgolfoven)
• Meng de eieren en de boter ook door het mengsel
• Prak het broodmengsel fijn met een vork
• Roer de stukjes appel en de rozijnen erdoor
• Vet een bakvorm in
• Bak ongeveer 40 minuten in de oven op 200°C

Ook dit receptje is erg makkelijk. Zelfs de grootste keukenkluns kan het tot een goed einde brengen.
En dat het lekker is, bewijst het feit dat de schaal na slechts een half uurtje reeds helemaal leeg was. We zijn met z'n vijven, maar niemand had meer dan één stuk gegeten. Een raadsel.
Trouwens... Mister Cavalier: Heb je gemerkt hoeveel eitjes er in deze receptjes moeten?

Smakelijk!