Dan wil een mens een beetje milieubewust leven... maar als die dingen steeds verdwijnen en je ze dus constant moet vervangen, levert dat weinig winst op voor het milieu. Als oplossing probeer ik tegenwoordig zoveel mogelijk verpakkingsmateriaal te gebruiken als brooddoos (zoals lege ijsroomdozen bijvoorbeeld). Niet dat ons juffertje dat fijn vindt hoor, verre van zelfs. Maar ik blijf geen brooddozen kopen, zelfs niet van die goedkope van de A.ction.
Posts tonen met het label opvoeding. Alle posts tonen
Posts tonen met het label opvoeding. Alle posts tonen
donderdag 26 november 2015
Dieven en vandalen
'Let op je spullen': hoe vaak heb ik dat zinnetje al niet herhaald tegen mijn kinderen? Het lijkt wel een mantra hier thuis. Vooral tegen mijn dochter dan. Ze is een beetje een sloddervos. Ik denk dat ik elk jaar zeker drie nieuwe brooddozen moet kopen omdat ons juffrouwtje ze weer allemaal is kwijtgespeeld. Of koekendoosjes, die verdwijnen hier altijd op mysterieuze wijze. De drinkbussen blijven op één of andere manier ook nooit lang in ons leven... Zelfs niet als ik haar naam er in reuze letters heb opgeschreven.
vrijdag 25 september 2015
Kleinschaligheid doet leven!
Onze kleuter wordt volgende maand vijf! Ik weet het, het is een vreselijk cliché maar de tijd vliegt. Nog één (school)jaartje mag hij kleuteren en dan moet hij naar de GROTE school.
We hebben het geluk dat onze jongste in een heel lief, klein en geborgen dorpsschooltje zit. Amper twintig kleuters zijn er momenteel, in de hele school welteverstaan. En de juffen zijn er enorm betrokken, bekwaam en lief. Een heel hecht klein team, waar onze kleuter zich direct erg welkom voelde.
Een unicum is het wel zo'n schooltje tegenwoordig, in een wereld waar alles grootschalig moet zijn.
Begin vorig schooljaar voelde ons zoontje - hij zat toen in de tweede kleuterklas in een andere (grote) school - zich helemaal niet goed in zijn vel. Hij ging met tegenzin naar school en verzon uitvluchten om niet te moeten gaan in de trant van: 'Mama, ik ben ziek. Voel maar aan mijn voorhoofd, het heeft warm. Ik kan niet naar school dan hé, mama.' Als ik hem na school ophaalde zat hij steevast te huilen op de schoot van een juf, helemaal overstuur. Een paar keer was zijn gezichtje helemaal opengekrabd of zei de juf me dat hij een ander kindje had geduwd.
Elke dag opnieuw brak mijn hart. Zo kon dit toch niet blijven duren. Na enkele gesprekken met de school en met het Centrum voor Leerlingenbegeleiding (CLB) besloot ik mijn zoontje van school te veranderen, het was toen begin oktober. We vonden een prachtig dorpsschooltje, hier vlakbij. Toegeven, de infrastructuur is er niet van de nieuwste, maar nu we inmiddels een jaar verder zijn kan ik alleen maar super blij en dankbaar zijn dat we er terecht konden.
Al reeds van de eerste week in dat nieuwe schooltje bloeide mijn zoontje open en ging hij zelfs terug met plezier naar school. Wat een verschil!
Ik wil hiermee zeker niet zeggen, dat die andere - grote - school niet goed was. Mijn twee oudsten zaten er ook tenslotte en zij deden het daar prima. Maar voor sommige kinderen is een speelplaats met honderden kinderen en een klas met 24 klasgenootjes gewoon teveel. Mijn jongste zoontje is zo'n kind. En vooraleer een kind zich kan ontwikkelen moet het zich goed in zijn vel voelen.
Het wordt een uitdaging om voor volgend schooljaar een lagere school te vinden die ook die kleinschaligheid en geborgenheid kan bieden. Jammer genoeg zijn kleine schooltjes met kleine klasjes tegenwoordig erg uitzonderlijk. Er zijn zelfs in sommige scholen enorme wachtlijsten.
Wat ga ik dit kleine schooltje - waar ik alle juffen ken - missen volgend jaar. Ik geniet van elke dag dat ik mijn zoontje er lachend afzet. Wat ga ik ook die zorgeloze kleuterleeftijd missen, want vanaf volgend schooljaar moet er veel meer dan nu: lezen, schrijven, rekenen,... en ook huistaken maken.
Maar hé, misschien moet ik niet teveel vooruitlopen op de zaken, ze zeggen toch altijd dat je in het nu moet leven! En NU geniet ik van je eindeloze fantasie, van je knuffels en van de heerlijke uitspraken die je doet, mijn lieve kleuter. Ik hoop dat ik nooit vergeet hoe je was als kleuter en wat je zei, daarom dit lijstje met enkele van je liefste uitspraken:
We hebben het geluk dat onze jongste in een heel lief, klein en geborgen dorpsschooltje zit. Amper twintig kleuters zijn er momenteel, in de hele school welteverstaan. En de juffen zijn er enorm betrokken, bekwaam en lief. Een heel hecht klein team, waar onze kleuter zich direct erg welkom voelde.
Een unicum is het wel zo'n schooltje tegenwoordig, in een wereld waar alles grootschalig moet zijn.
Begin vorig schooljaar voelde ons zoontje - hij zat toen in de tweede kleuterklas in een andere (grote) school - zich helemaal niet goed in zijn vel. Hij ging met tegenzin naar school en verzon uitvluchten om niet te moeten gaan in de trant van: 'Mama, ik ben ziek. Voel maar aan mijn voorhoofd, het heeft warm. Ik kan niet naar school dan hé, mama.' Als ik hem na school ophaalde zat hij steevast te huilen op de schoot van een juf, helemaal overstuur. Een paar keer was zijn gezichtje helemaal opengekrabd of zei de juf me dat hij een ander kindje had geduwd.
Elke dag opnieuw brak mijn hart. Zo kon dit toch niet blijven duren. Na enkele gesprekken met de school en met het Centrum voor Leerlingenbegeleiding (CLB) besloot ik mijn zoontje van school te veranderen, het was toen begin oktober. We vonden een prachtig dorpsschooltje, hier vlakbij. Toegeven, de infrastructuur is er niet van de nieuwste, maar nu we inmiddels een jaar verder zijn kan ik alleen maar super blij en dankbaar zijn dat we er terecht konden.
Al reeds van de eerste week in dat nieuwe schooltje bloeide mijn zoontje open en ging hij zelfs terug met plezier naar school. Wat een verschil!
Ik wil hiermee zeker niet zeggen, dat die andere - grote - school niet goed was. Mijn twee oudsten zaten er ook tenslotte en zij deden het daar prima. Maar voor sommige kinderen is een speelplaats met honderden kinderen en een klas met 24 klasgenootjes gewoon teveel. Mijn jongste zoontje is zo'n kind. En vooraleer een kind zich kan ontwikkelen moet het zich goed in zijn vel voelen.
Het wordt een uitdaging om voor volgend schooljaar een lagere school te vinden die ook die kleinschaligheid en geborgenheid kan bieden. Jammer genoeg zijn kleine schooltjes met kleine klasjes tegenwoordig erg uitzonderlijk. Er zijn zelfs in sommige scholen enorme wachtlijsten.
Wat ga ik dit kleine schooltje - waar ik alle juffen ken - missen volgend jaar. Ik geniet van elke dag dat ik mijn zoontje er lachend afzet. Wat ga ik ook die zorgeloze kleuterleeftijd missen, want vanaf volgend schooljaar moet er veel meer dan nu: lezen, schrijven, rekenen,... en ook huistaken maken.
Maar hé, misschien moet ik niet teveel vooruitlopen op de zaken, ze zeggen toch altijd dat je in het nu moet leven! En NU geniet ik van je eindeloze fantasie, van je knuffels en van de heerlijke uitspraken die je doet, mijn lieve kleuter. Ik hoop dat ik nooit vergeet hoe je was als kleuter en wat je zei, daarom dit lijstje met enkele van je liefste uitspraken:
- 'Mama, kijk de bomen dansen!' zeg je als het hard waait en de bomen wiegen in de wind.
- 'Ik houd van alle kleuren mama én ook van jou', zeg je als we samen in een boekje kijken.
- 'Zit er dan een kraantje in die wolken?' vraag je als ik zeg dat het gaat regenen omdat de lucht donker kleurt.
- 'Ik ga met jou trouwen mama, want jij bent mijn beste vriend', zeg je me bijna elke dag.
- 'Is Violetta naar de hemel gevlogen met haar vleugeltjes?' vraag je als ik je zeg dat onze kip dood is.
- 'Waarom zijn er nu geen dino's meer? Zijn ze allemaal bevroren?' vraag je als we een museum bezoeken.
- 'Zit er in de maan ook vuur zoals in de zon en geeft ze daarom licht?', vraagt je als we naar de heldere volle maan kijken.
Volgende maand word je vijf mijn lief mannetje, en dan krijg je een heel mooi feestje en nodigen we al je vriendjes uit, want je wordt tenslotte maar een keertje vijf!
Ik zou het super vinden als jullie me ook volgen op Facebook, Instagram en Pinterest!!
maandag 21 september 2015
Een beetje respect graag aub, mag dat?
Respect: is dat niet de waarde die we onze kinderen allemaal willen meegeven als rechtgeaarde ouders? Ja, toch!
Waar is het dan in godsnaam misgelopen, vraag ik me af... Waar komen al die respectloze mensen opeens vandaan?
Respect geven en respect krijgen, dat is iets wat erg gevoelig ligt bij mij. Ik kan helemaal van slag raken als iemand mij respectloos behandelt. Komt dit door het feit dat ik op mijn werk - waar ik gelukkig inmiddels al ruim twee jaar voorgoed weg ben - vaak zo respectloos ben behandeld geweest? Of komt het door een aantal negatieve ervaringen met mensen die het blijkbaar ok vonden om mij als een soort 'voetveeg' te gebruiken? Ik weet het niet en ik wil er ook niet verder op in gaan. Voorbij is voorbij, en soms moeten er knopen worden doorgehakt, hoe erg dat ook lijkt in eerste instantie...
Feit blijft wel dat ik - hoewel ik nu duizend maal sterker in mijn schoenen sta dan een aantal jaren geleden - toch niet helemaal immuun ben voor mensen die me niet respecteren. Integendeel zelfs. Onlangs was ik nog een dag helemaal van slag door iets wat een onbekende me lapte. Mag ik de situatie hier even voor jullie schetsen?
We waren deze zomer in een pretpark. Het was er erg druk, want we waren zo dom geweest om op een zondag te gaan en bovendien was het schitterend (eigenlijk veel te warm) weer. Bij de meeste attracties moesten we dus lang wachten, soms zelfs meer dan een uur! Omdat ons zoontje van vier uiteraard in heel andere attracties gaat dan onze dochter van twaalf (dat is een echte waaghals) hadden mijn man en ik ons gesplitst. Hij ging mee met zoontje en ik met dochter. Het kwam er in de praktijk op neer dat ik niet meeging in al die 'overkop' attracties (ik ben een schrikkepiet) maar dat ik wachtte bij de attracties tot dochterlief aan de beurt was geweest.
In de late namiddag was ik bekaf van al dat wachten in de blakende zon. Mijn voeten deden verschrikkelijk pijn en ik had het echt wel gehad. Je moet weten dat ik sowieso al geen fan ben van pretparken. Jammer genoeg waren alle banken in dat park bijna continu bezet. Ik had dus het grootse gedeelte van de dag rechtgestaan, en dat is met mijn platvoeten best wel een pijnlijke aangelegenheid.
Toen mijn dochter in de laatste attractie ging, besloot ik post te vatten naast een bank waar een viertal mensen opzaten. Ik ging ervan uit dat zij zouden vertrekken als hun kinderen uit de attractie kwamen en dan kon ik snel gaan zitten. Na een kwartiertje wachten stonden die mensen inderdaad op en kon ik gaan zitten op die felbegeerde bank. Ik ging helemaal aan de zijkant zitten, dan konden er nog andere mensen bij. Al snel kwam er ook een jongetje met zijn ouders op de bank zitten.
Enkele seconden later kwam er nog een mevrouw tussen ons in zitten en de bank was vol. Maar die mevrouw was niet alleen. Ook haar man wilde duidelijk gaan zitten. Ik kon echter niet verder opschuiven om plaats te maken want dan zou ik van de bank vallen. De man vond echter dat hij recht had op een plaats op de bank en ging met zijn rug voor me staan. Hij bewoog zich naar beneden om te gaan zitten en ik kon niet anders dan snel van de bank opstaan. Indien ik dat niet had gedaan zou hij op mijn schoot zijn gaan zitten, en dat zag ik dus helemaal niet zitten.
Ik kan jullie vertellen dat ik echt perplex stond van de brutaliteit van dit heerschap. Hij was niet bejaard en hij had ook geen beperking, anders had ik uiteraard met plezier mijn plaats afgestaan. Ik was kwaad op mezelf dat ik dit had laten gebeuren... was ik niet beter gewoon blijven zitten en had ik moeten afwachten wat er zou gebeuren als hij effectief op mijn schoot was gaan zitten?
Ik zou deze onbeschofterik in ieder geval niet laten winnen, dacht ik bij mezelf. Ik ging dus met mijn rug voor hem staan zodat ik zijn zicht beperkte, want hij wou kijken naar zijn kinderen in de attractie. Al snel begonnen hij en zijn vrouw opmerkingen tegen mij te maken dat ik moest vertrekken. Ik antwoordde: "Als je op zo'n brutale manier mijn plaats durft af te pakken, moet je er ook maar tegen kunnen dat ik voor jullie sta." Het heerschap begon me toen luidop uit te lachen en zei dat hij mijn plaats niet had afgepakt. Ik verzon dat volgens hem. Ja, duh... ik ben nog niet gek hoor. Hij en zijn vrouw gingen door met lachen en toen ben ik maar zwijgend vertrokken. Met zo'n mensen kan je volgens mij sowieso beter geen discussie beginnen, dat leidt nergens toe. Of misschien leidt het wel tot agressie en dat kan ik missen als kiespijn.
Achteraf had ik een heel naar gevoel bij deze situatie. Ik nam het mezelf kwalijk dat ik niet assertief genoeg was geweest. Maar is het aan mij om assertief te zijn of is het aan die ander om mij te respecteren en de elementaire beleefdheidsregels te kennen (en toe te passen)? En had het überhaupt wel zin gehad om met zulke mensen te praten?
Even later vertelde ik het voorval aan mijn man en ik vroeg hoe hij zou gereageerd hebben in mijn plaats. Hij zei dat hij gewoon zou zijn blijven zitten en als die man het gewaagd had om op zijn schoot te gaan zitten, zou hij hem weggeduwd hebben.
Ik ben er echter zeker van dat die onbeschofterik dat niet bij mijn man zou hebben geflikt. Mijn man straalt van nature meer assertiviteit uit, terwijl ik soms denk dat er op mijn voorhoofd staat : 'Braaf meisje dat over zich laat lopen.'
Wat zouden jullie gedaan hebben in deze situatie?
Waar is het dan in godsnaam misgelopen, vraag ik me af... Waar komen al die respectloze mensen opeens vandaan?
Respect geven en respect krijgen, dat is iets wat erg gevoelig ligt bij mij. Ik kan helemaal van slag raken als iemand mij respectloos behandelt. Komt dit door het feit dat ik op mijn werk - waar ik gelukkig inmiddels al ruim twee jaar voorgoed weg ben - vaak zo respectloos ben behandeld geweest? Of komt het door een aantal negatieve ervaringen met mensen die het blijkbaar ok vonden om mij als een soort 'voetveeg' te gebruiken? Ik weet het niet en ik wil er ook niet verder op in gaan. Voorbij is voorbij, en soms moeten er knopen worden doorgehakt, hoe erg dat ook lijkt in eerste instantie...
Feit blijft wel dat ik - hoewel ik nu duizend maal sterker in mijn schoenen sta dan een aantal jaren geleden - toch niet helemaal immuun ben voor mensen die me niet respecteren. Integendeel zelfs. Onlangs was ik nog een dag helemaal van slag door iets wat een onbekende me lapte. Mag ik de situatie hier even voor jullie schetsen?
We waren deze zomer in een pretpark. Het was er erg druk, want we waren zo dom geweest om op een zondag te gaan en bovendien was het schitterend (eigenlijk veel te warm) weer. Bij de meeste attracties moesten we dus lang wachten, soms zelfs meer dan een uur! Omdat ons zoontje van vier uiteraard in heel andere attracties gaat dan onze dochter van twaalf (dat is een echte waaghals) hadden mijn man en ik ons gesplitst. Hij ging mee met zoontje en ik met dochter. Het kwam er in de praktijk op neer dat ik niet meeging in al die 'overkop' attracties (ik ben een schrikkepiet) maar dat ik wachtte bij de attracties tot dochterlief aan de beurt was geweest.
In de late namiddag was ik bekaf van al dat wachten in de blakende zon. Mijn voeten deden verschrikkelijk pijn en ik had het echt wel gehad. Je moet weten dat ik sowieso al geen fan ben van pretparken. Jammer genoeg waren alle banken in dat park bijna continu bezet. Ik had dus het grootse gedeelte van de dag rechtgestaan, en dat is met mijn platvoeten best wel een pijnlijke aangelegenheid.
Toen mijn dochter in de laatste attractie ging, besloot ik post te vatten naast een bank waar een viertal mensen opzaten. Ik ging ervan uit dat zij zouden vertrekken als hun kinderen uit de attractie kwamen en dan kon ik snel gaan zitten. Na een kwartiertje wachten stonden die mensen inderdaad op en kon ik gaan zitten op die felbegeerde bank. Ik ging helemaal aan de zijkant zitten, dan konden er nog andere mensen bij. Al snel kwam er ook een jongetje met zijn ouders op de bank zitten.
Enkele seconden later kwam er nog een mevrouw tussen ons in zitten en de bank was vol. Maar die mevrouw was niet alleen. Ook haar man wilde duidelijk gaan zitten. Ik kon echter niet verder opschuiven om plaats te maken want dan zou ik van de bank vallen. De man vond echter dat hij recht had op een plaats op de bank en ging met zijn rug voor me staan. Hij bewoog zich naar beneden om te gaan zitten en ik kon niet anders dan snel van de bank opstaan. Indien ik dat niet had gedaan zou hij op mijn schoot zijn gaan zitten, en dat zag ik dus helemaal niet zitten.
Ik kan jullie vertellen dat ik echt perplex stond van de brutaliteit van dit heerschap. Hij was niet bejaard en hij had ook geen beperking, anders had ik uiteraard met plezier mijn plaats afgestaan. Ik was kwaad op mezelf dat ik dit had laten gebeuren... was ik niet beter gewoon blijven zitten en had ik moeten afwachten wat er zou gebeuren als hij effectief op mijn schoot was gaan zitten?
Ik zou deze onbeschofterik in ieder geval niet laten winnen, dacht ik bij mezelf. Ik ging dus met mijn rug voor hem staan zodat ik zijn zicht beperkte, want hij wou kijken naar zijn kinderen in de attractie. Al snel begonnen hij en zijn vrouw opmerkingen tegen mij te maken dat ik moest vertrekken. Ik antwoordde: "Als je op zo'n brutale manier mijn plaats durft af te pakken, moet je er ook maar tegen kunnen dat ik voor jullie sta." Het heerschap begon me toen luidop uit te lachen en zei dat hij mijn plaats niet had afgepakt. Ik verzon dat volgens hem. Ja, duh... ik ben nog niet gek hoor. Hij en zijn vrouw gingen door met lachen en toen ben ik maar zwijgend vertrokken. Met zo'n mensen kan je volgens mij sowieso beter geen discussie beginnen, dat leidt nergens toe. Of misschien leidt het wel tot agressie en dat kan ik missen als kiespijn.
Achteraf had ik een heel naar gevoel bij deze situatie. Ik nam het mezelf kwalijk dat ik niet assertief genoeg was geweest. Maar is het aan mij om assertief te zijn of is het aan die ander om mij te respecteren en de elementaire beleefdheidsregels te kennen (en toe te passen)? En had het überhaupt wel zin gehad om met zulke mensen te praten?
Even later vertelde ik het voorval aan mijn man en ik vroeg hoe hij zou gereageerd hebben in mijn plaats. Hij zei dat hij gewoon zou zijn blijven zitten en als die man het gewaagd had om op zijn schoot te gaan zitten, zou hij hem weggeduwd hebben.
Ik ben er echter zeker van dat die onbeschofterik dat niet bij mijn man zou hebben geflikt. Mijn man straalt van nature meer assertiviteit uit, terwijl ik soms denk dat er op mijn voorhoofd staat : 'Braaf meisje dat over zich laat lopen.'
Wat zouden jullie gedaan hebben in deze situatie?
Ik zou het super vinden als jullie me ook volgen op Facebook, Instagram en Pinterest!!
dinsdag 8 september 2015
Lastige ochtenden en het geld vliegt erdoor!
Pffff... het nieuwe schooljaar is weer begonnen en dat hebben we geweten. Wat zijn die ochtenden hier toch hectisch, niet te doen! Soms ben ik na de ochtendspits al helemaal uitgeput, en ik moet niet eens uit huis gaan werken. Vroeger, toen ik nog werkte was het nog erger, dat geef ik grif toe... maar toen had ik wel nog geen twéé pubers in huis.
Het voordeel van pubers is natuurlijk dat ze een pak zelfstandiger zijn dan kleinere kinderen, soms willen ze zelfs iets te zelfstandig zijn naar mijn zin... Het nadeel is dat ze niet uit hun bed geraken en 's ochtends zoooo lang de badkamer bezet houden, dat je op den duur zelf ongewassen de deur uit moet. De haardroger doet ook overuren sinds de hormonen de overhand hebben ten Huize Miss Milla.
Wat is de natuur toch wreed eigenlijk. Meestal word je geconfronteerd met de pubertijd van je kinderen in een fase van je leven waarin je eigen hormonen ook een beetje raar beginnen te doen: explosieve combinatie!
Vandaag moest dochterlief nog al haar spullen bijeenzoeken en haar boekentas in orde brengen als ze eigelijk al op de fiets had moeten zitten om te vertrekken. Bovendien was Fleur in de chaos snel op straat geglipt en moest ik achter haar aan als een halve gekkin in mijn pyjama. En dan heb ik ook nog een kleuter natuurlijk, die misschien nog geen last heeft van de hormoontjes, maar toch ook wel een serieus ochtendhumeurtje kan hebben: 'Néén, ik wil niet eten! Mamaaaaa, de iPad is plat! Ik ben te moe voor school, ik wil thuis blijven, bij jou mama.' Zucht...
Na de ochtendspits ben ik altijd blij dat ik even kan bekomen. Dan loop ik naar het kippenhok en daar word ik ten minste wél onthaald met enthousiasme. Tja, waarschijnlijk zijn die beestjes gewoon blij omdat ze dan eten krijgen en niet omdat ze me zien... maar een goed gedacht is veel waard, nietwaar?
Niet alleen de ochtenden met pubers zijn zwaar, ze kosten bovendien ook nog eens pakken geld. Daar hadden ze me ook wel eens voor mogen verwittigen toen ze nog in de maxi cosy lagen ;-)
In de lagere school geldt er een maximumfactuur waardoor de schoolkosten al bij al nog vrij beperkt blijven, maar eens ze naar het middelbaar gaan lijkt het hek wel van de dam: hoge schoolrekeningen (+/- 450 euro per kind naargelang de gekozen richting), dure schooluitstappen, prijzige busabonnementen, computer en printer nodig... het kan niet op!
Gisteren kwam dochterlief in tranen thuis. Ze was werkelijk ontroostbaar, ocharme. Haar nieuwe smartphone, waar ze zo lang had voor gespaard, was stuk. Het scherm was helemaal in greuzelementen. Het ding stak in haar boekentas in zo'n speciaal binnenvakje. Het is mij een raadsel hoe dat is kunnen gebeuren. Zijzelf denkt dat iemand voor expres op haar boekentas heeft gestampt...
Vermoedelijk zullen we nooit te weten komen hoe het is gebeurd, maar feit blijft dat zo'n schade niet onder de wettelijke garantie valt. We draaien dus sowieso zelf op voor de kosten... Na even googelen vond ik snel de kostprijs voor een nieuw schermpje voor haar telefoon: 110 euro!
Dat vind ik dus véél te veel, want het ding heeft 'maar' 160 euro gekost. De herstellingskosten zijn niet in verhouding met de nieuwprijs.
Jammer genoeg was ons meisje hier niet mee getroost natuurlijk, ze begon nog harder te huilen... Tot grote broer met een oplossing kwam: na even surfen op het net vond hij een duidelijke handleiding om zelf zo'n schermpje te vervangen. Het schermpje zelf (met het toebehoren voor de herstelling) kochten we op eBay voor minder dan 15 dollar. Het zal wel zo'n veertien dagen duren eer we het aankrijgen, maar als ons plan lukt zal dochterlief binnenkort weer een hele smartphone hebben. Voorlopig moet ze het maar redden met een oude gsm die hier nog in de schuif lag.
Weet je... pubers kunnen best lastig zijn, maar soms zijn ze ook erg inventief en helpen ze mee zoeken naar oplossingen waar wij (ik toch tenminste) nog niet van durven dromen...
Ik houd jullie in ieder geval op de hoogte of de herstelling daadwerkelijk lukt.
Het voordeel van pubers is natuurlijk dat ze een pak zelfstandiger zijn dan kleinere kinderen, soms willen ze zelfs iets te zelfstandig zijn naar mijn zin... Het nadeel is dat ze niet uit hun bed geraken en 's ochtends zoooo lang de badkamer bezet houden, dat je op den duur zelf ongewassen de deur uit moet. De haardroger doet ook overuren sinds de hormonen de overhand hebben ten Huize Miss Milla.
Wat is de natuur toch wreed eigenlijk. Meestal word je geconfronteerd met de pubertijd van je kinderen in een fase van je leven waarin je eigen hormonen ook een beetje raar beginnen te doen: explosieve combinatie!
Vandaag moest dochterlief nog al haar spullen bijeenzoeken en haar boekentas in orde brengen als ze eigelijk al op de fiets had moeten zitten om te vertrekken. Bovendien was Fleur in de chaos snel op straat geglipt en moest ik achter haar aan als een halve gekkin in mijn pyjama. En dan heb ik ook nog een kleuter natuurlijk, die misschien nog geen last heeft van de hormoontjes, maar toch ook wel een serieus ochtendhumeurtje kan hebben: 'Néén, ik wil niet eten! Mamaaaaa, de iPad is plat! Ik ben te moe voor school, ik wil thuis blijven, bij jou mama.' Zucht...
Na de ochtendspits ben ik altijd blij dat ik even kan bekomen. Dan loop ik naar het kippenhok en daar word ik ten minste wél onthaald met enthousiasme. Tja, waarschijnlijk zijn die beestjes gewoon blij omdat ze dan eten krijgen en niet omdat ze me zien... maar een goed gedacht is veel waard, nietwaar?
Niet alleen de ochtenden met pubers zijn zwaar, ze kosten bovendien ook nog eens pakken geld. Daar hadden ze me ook wel eens voor mogen verwittigen toen ze nog in de maxi cosy lagen ;-)
In de lagere school geldt er een maximumfactuur waardoor de schoolkosten al bij al nog vrij beperkt blijven, maar eens ze naar het middelbaar gaan lijkt het hek wel van de dam: hoge schoolrekeningen (+/- 450 euro per kind naargelang de gekozen richting), dure schooluitstappen, prijzige busabonnementen, computer en printer nodig... het kan niet op!
Gisteren kwam dochterlief in tranen thuis. Ze was werkelijk ontroostbaar, ocharme. Haar nieuwe smartphone, waar ze zo lang had voor gespaard, was stuk. Het scherm was helemaal in greuzelementen. Het ding stak in haar boekentas in zo'n speciaal binnenvakje. Het is mij een raadsel hoe dat is kunnen gebeuren. Zijzelf denkt dat iemand voor expres op haar boekentas heeft gestampt...
Vermoedelijk zullen we nooit te weten komen hoe het is gebeurd, maar feit blijft dat zo'n schade niet onder de wettelijke garantie valt. We draaien dus sowieso zelf op voor de kosten... Na even googelen vond ik snel de kostprijs voor een nieuw schermpje voor haar telefoon: 110 euro!
Dat vind ik dus véél te veel, want het ding heeft 'maar' 160 euro gekost. De herstellingskosten zijn niet in verhouding met de nieuwprijs.
Jammer genoeg was ons meisje hier niet mee getroost natuurlijk, ze begon nog harder te huilen... Tot grote broer met een oplossing kwam: na even surfen op het net vond hij een duidelijke handleiding om zelf zo'n schermpje te vervangen. Het schermpje zelf (met het toebehoren voor de herstelling) kochten we op eBay voor minder dan 15 dollar. Het zal wel zo'n veertien dagen duren eer we het aankrijgen, maar als ons plan lukt zal dochterlief binnenkort weer een hele smartphone hebben. Voorlopig moet ze het maar redden met een oude gsm die hier nog in de schuif lag.
Weet je... pubers kunnen best lastig zijn, maar soms zijn ze ook erg inventief en helpen ze mee zoeken naar oplossingen waar wij (ik toch tenminste) nog niet van durven dromen...
Ik houd jullie in ieder geval op de hoogte of de herstelling daadwerkelijk lukt.
woensdag 15 juli 2015
Nu ben ik het beu!!!
Ja, echt beu!!!
Wat is dat toch op Facebook tegenwoordig met die vieze filmpjes die ongevraagd op je tijdlijn verschijnen, en waarbij het net is alsof je zelf de viespeuk bent die ze erop zet.
Een week of twee geleden schrok ik me een hoedje toen ik toevallig op de tijdlijn van mijn tienerdochter terecht kwam en er een walgelijk beeld in de maag gesplitst kreeg. Ik zag dat zij, samen met zo goed als al haar klasgenootjes en vele andere Facebookvriendjes, getagd was in dit vieze plaatje (voor diegenen die niet vertrouwd zijn met FB: 'taggen' is iemands naam in een foto vermelden, zodat die foto ook op zijn/haar tijdlijn verschijnt).
Het leek erop dat deze link door één van haar klasgenootjes op FB was geplaatst en dat hij al die kinderen erin had getagd. 'Bah! Waarom zou een 12-jarige nu zo iets doen? Waar gaat de wereld naartoe?' dacht ik moedeloos bij mezelf.
Onmiddellijk riep ik dochterlief ter orde en vroeg ik haar waarom die klasgenoot zo iets walgelijks in godsnaam zou posten. Ze bleek oprecht van niets te weten, gelukkig! Eigenlijk is ze helemaal niet zo actief of FB of andere social media.
Grote puberzoon dan maar om raad gevraagd, want die weet nogal veel van dat soort zaken. Hij wist onmiddellijk waar het om ging; 'Mama' zei hij 'die jongen heeft dat helemaal niet op zijn tijdlijn gepost en er zeker zijn vrienden niet in getagd, dat is een virus!'
'Hoe komt dat ding dan op zijn tijdlijn en op die van je zus, dat gebeurt toch niet zomaar?' vroeg ik mijn zoon. Ik ken nu eenmaal heel erg weinig van dat soort zaken, en toegeven, ik ben er ook best wel naïef in.
'Simpel hé mama, hij heeft nietsvermoedend op die link geklikt en dan doet het virus de rest: het nestelt zich op zijn tijdlijn en tagt lekker al zijn vrienden. Vervolgens klikken er weer mensen op die link en zo gaat dat maar door en door...'
Die jongen heeft dus - waarschijnlijk uit nieuwsgierigheid - op dat vieze filmpje geklikt (maar welke puber doet dat nu niet af en toe), maar zeker niet met de bedoeling om het te verspreiden, laat staan op zijn tijdlijn te plaatsen en anderen erin te taggen. Hij zou wel gek zijn...
Een tijdje geleden zag ik ook al zo een degoutante foto passeren op FB. Het was het beeld van een hand die die is weggevreten door een nieuwe mysterieuze ziekte die zogezegd voorkomt in Europa en al duizenden levens eiste. Ja, dat staat er dan bij de foto, maar die is vals natuurlijk. In werkelijkheid is er uiteraard geen sprake van die nieuwe ziekte (dan hadden we dat allang wel op het nieuws gezien). Het is gewoon een gephotoshopte foto van een bloem op een hand, maar het ziet er wel vréselijk vies uit. De bedoeling is natuurlijk hier ook dat je nietsvermoedend uit nieuwgierigheid op die link klikt en op die manier proberen ze dan aan je gegevens te geraken om je op te lichten. De link verspreid zich dan ook weer verder op de bovengenoemde manier op zoek naar altijd maar meer en meer slachtoffers. Niet op kikken dus! En als je het per ongeluk toch zou hebben gedaan: onmiddellijk je paswoord op FB wijzigen, de link verwijderen en rapporteren aan FB. (Klik HIER voor mee info over dit soort virussen)
Daarstraks had ik weer prijs hoor. Ik keek op mijn tijdlijn en wat zag ik daar: beikes, nu was het pas echt een gore foto. Bah, bah, bah... Ik heb hem direct verwijderd en gerapporteerd aan FB. Maar wat ik me nu afvraag: kunnen ze bij FB zelf hier nu echt niets aan doen, want het wordt een echte plaag.
Ons volledig bespioneren kunnen ze wel bij FB en ons gericht reclames sturen naargelang de websites die we bezoeken, dat kunnen ze ook. Waarom kunnen ze dan niets ondernemen tegen al die irritante virussen, want het is echt geen marginaal verschijnsel meer, je komt ze tegenwoordig bijna dagelijks tegen.
Kwamen jullie dit soort walgelijke foto's of filmpjes al tegen op Facebook en wisten jullie wat het was?
Wat is dat toch op Facebook tegenwoordig met die vieze filmpjes die ongevraagd op je tijdlijn verschijnen, en waarbij het net is alsof je zelf de viespeuk bent die ze erop zet.
Een week of twee geleden schrok ik me een hoedje toen ik toevallig op de tijdlijn van mijn tienerdochter terecht kwam en er een walgelijk beeld in de maag gesplitst kreeg. Ik zag dat zij, samen met zo goed als al haar klasgenootjes en vele andere Facebookvriendjes, getagd was in dit vieze plaatje (voor diegenen die niet vertrouwd zijn met FB: 'taggen' is iemands naam in een foto vermelden, zodat die foto ook op zijn/haar tijdlijn verschijnt).
Het leek erop dat deze link door één van haar klasgenootjes op FB was geplaatst en dat hij al die kinderen erin had getagd. 'Bah! Waarom zou een 12-jarige nu zo iets doen? Waar gaat de wereld naartoe?' dacht ik moedeloos bij mezelf.
Onmiddellijk riep ik dochterlief ter orde en vroeg ik haar waarom die klasgenoot zo iets walgelijks in godsnaam zou posten. Ze bleek oprecht van niets te weten, gelukkig! Eigenlijk is ze helemaal niet zo actief of FB of andere social media.
Grote puberzoon dan maar om raad gevraagd, want die weet nogal veel van dat soort zaken. Hij wist onmiddellijk waar het om ging; 'Mama' zei hij 'die jongen heeft dat helemaal niet op zijn tijdlijn gepost en er zeker zijn vrienden niet in getagd, dat is een virus!'
'Hoe komt dat ding dan op zijn tijdlijn en op die van je zus, dat gebeurt toch niet zomaar?' vroeg ik mijn zoon. Ik ken nu eenmaal heel erg weinig van dat soort zaken, en toegeven, ik ben er ook best wel naïef in.
'Simpel hé mama, hij heeft nietsvermoedend op die link geklikt en dan doet het virus de rest: het nestelt zich op zijn tijdlijn en tagt lekker al zijn vrienden. Vervolgens klikken er weer mensen op die link en zo gaat dat maar door en door...'
Die jongen heeft dus - waarschijnlijk uit nieuwsgierigheid - op dat vieze filmpje geklikt (maar welke puber doet dat nu niet af en toe), maar zeker niet met de bedoeling om het te verspreiden, laat staan op zijn tijdlijn te plaatsen en anderen erin te taggen. Hij zou wel gek zijn...
Een tijdje geleden zag ik ook al zo een degoutante foto passeren op FB. Het was het beeld van een hand die die is weggevreten door een nieuwe mysterieuze ziekte die zogezegd voorkomt in Europa en al duizenden levens eiste. Ja, dat staat er dan bij de foto, maar die is vals natuurlijk. In werkelijkheid is er uiteraard geen sprake van die nieuwe ziekte (dan hadden we dat allang wel op het nieuws gezien). Het is gewoon een gephotoshopte foto van een bloem op een hand, maar het ziet er wel vréselijk vies uit. De bedoeling is natuurlijk hier ook dat je nietsvermoedend uit nieuwgierigheid op die link klikt en op die manier proberen ze dan aan je gegevens te geraken om je op te lichten. De link verspreid zich dan ook weer verder op de bovengenoemde manier op zoek naar altijd maar meer en meer slachtoffers. Niet op kikken dus! En als je het per ongeluk toch zou hebben gedaan: onmiddellijk je paswoord op FB wijzigen, de link verwijderen en rapporteren aan FB. (Klik HIER voor mee info over dit soort virussen)
Daarstraks had ik weer prijs hoor. Ik keek op mijn tijdlijn en wat zag ik daar: beikes, nu was het pas echt een gore foto. Bah, bah, bah... Ik heb hem direct verwijderd en gerapporteerd aan FB. Maar wat ik me nu afvraag: kunnen ze bij FB zelf hier nu echt niets aan doen, want het wordt een echte plaag.
Ons volledig bespioneren kunnen ze wel bij FB en ons gericht reclames sturen naargelang de websites die we bezoeken, dat kunnen ze ook. Waarom kunnen ze dan niets ondernemen tegen al die irritante virussen, want het is echt geen marginaal verschijnsel meer, je komt ze tegenwoordig bijna dagelijks tegen.
Kwamen jullie dit soort walgelijke foto's of filmpjes al tegen op Facebook en wisten jullie wat het was?
maandag 13 juli 2015
Schreeuwende kinderen.
Enkele dagen geleden belandde ik per toeval op een blog - ik kan zelfs niet meer zeggen welk, maar je weet wel hoe dat gaat hé: via de leeslijst van het ene blog naar het andere... - waar het ging over de ergernis die krijsende/schreeuwende/decibels producerende kinderen opleveren, én vooral over hun nalatige/incompetente/luie ouders.
Blijkbaar vond de blogster veel bijval bij haar lezers, want in al hun reacties was te lezen dat ze het roerend met haar eens waren: niets zo hinderlijk en asociaal als niet-opgevoede luidruchtige koters. Toch wil ik hierop nog even reageren en daarom deze brief:
Beste mevrouw de blogster van wie ik de naam niet meer weet,
Ik had niet de moed om te reageren op uw blog (dom en laf, ik weet het...), maar ik wil hier best een bekentenis doen: ik ben zo'n moeder waar u en uw lezers zich mateloos aan ergeren, ik héb namelijk luidruchtige kinderen.
Moet ik dit nu vertellen met het schaamrood op mijn wangen? Want ik ben toch - volgens u tenminste - een moeder die het niet nodig vindt om haar krijsende kroost het zwijgen op te leggen?
Ik moet u trouwens nog een bekentenis doen beste mevrouw, en misschien vindt u mij nu helemaal een ontaarde moeder... maar ik durf zelfs te beweren dat kinderen af en toe best wel eens keihard mogen krijsen/schreeuwen/decibels produceren. Misschien zouden, wij volwassenen, dat ook beter eens doen in plaats van steeds maar binnen de lijntjes te kleuren en onze frustraties op te kroppen...
Begrijp me niet verkeerd hé mevrouw, ik doe wel degelijk een poging om mijn kinderen op te voeden. Een poging zeg ik, want volgens u doe ik het vast niet zoals het hoort en van mezelf zou ik nooit durven beweren dat ik onfeilbaar ben in de belangrijkste job die er is in het leven.
Ik doe dus oprecht mijn best om mijn kinderen te begeleiden op hun weg naar volwassenheid en dat gaat - jammerlijk genoeg - gepaard met af en toe wat hinder en ongewenste decibles. Mag ik u dit even verduidelijken met een voorbeeld uit de dagelijkse praktijk, beste mevrouw?
Wel, als ik de supermarkt binnentreed - want dat is nu eenmaal een plaats waar, wij moeders met onze steeds hongerige kroost, meerdere malen per week ronddwalen - durf ik u wel eens een keertje te hinderen met mijn lawaaierige kleuter. In zo'n tempel - met allerlei strategisch geplaatste verlokkingen voor een vierjarige - wil het namelijk wel eens mislopen.
Wat doe je als moeder als jouw eigen vlees en bloed het op een krijsen zet om de nieuwste (veel te dure) auto van Hotweels in zijn bezit te krijgen of die overheerlijke (bah!) Mars in zijn buikje wil doen verdwijnen?
Tja, dan heb je verschillende opties natuurlijk. Ofwel geef je toe en dan is het krijsen direct gedaan (ben ik dan volgens u een goede moeder mevrouw?), ofwel zeg je neen (al dan niet gestaafd met een reden) en dan neemt het krijsen meestal nog sterk toe (hoe hard hangt af van de aard van het kind). Maar dan ben ik dus volgens u een slechte moeder, want ik kan mijn kind niet in bedwang houden...
Volgens mij werkt optie twee nochtans het beste op de lange termijn, nietwaar mevrouw? Ok, toegeven, het gaat gepaard met wat hinder voor de omgeving, maar op den duur zal het kind wel doorhebben dat het met krijsen zijn zin niet krijgt. En mevrouw, wat ik u ook nog wil zeggen: denkt u nu echt dat ik als moeder zo graag mijn kind hoor krijsen in de supermarkt? Néén! Ik vind het vreselijk! Daarom juist dat ik er niet aan toegeef en dat het krijsen misschien nog even toeneemt.
Los daarvan, beste mevrouw, vind ik dat kinderen in hun vrije tijd récht hebben op af en toe wat luidruchtig spel in de tuin, op het strand of op het speelplein. Sorry als u daar hinder van ondervindt, maar we verwachten van onze minderjarigen dat ze hun hele jeugd zeven uren per dag gewillig op de schoolbanken doorbrengen, mogen ze zich dan aub even wat uitleven in hun vrije tijd misschien?
Ik dank u bij voorbaat voor uw begrip.
Met beleefde groeten,
Miss Milla
Blijkbaar vond de blogster veel bijval bij haar lezers, want in al hun reacties was te lezen dat ze het roerend met haar eens waren: niets zo hinderlijk en asociaal als niet-opgevoede luidruchtige koters. Toch wil ik hierop nog even reageren en daarom deze brief:
Beste mevrouw de blogster van wie ik de naam niet meer weet,
Ik had niet de moed om te reageren op uw blog (dom en laf, ik weet het...), maar ik wil hier best een bekentenis doen: ik ben zo'n moeder waar u en uw lezers zich mateloos aan ergeren, ik héb namelijk luidruchtige kinderen.
Moet ik dit nu vertellen met het schaamrood op mijn wangen? Want ik ben toch - volgens u tenminste - een moeder die het niet nodig vindt om haar krijsende kroost het zwijgen op te leggen?
Ik moet u trouwens nog een bekentenis doen beste mevrouw, en misschien vindt u mij nu helemaal een ontaarde moeder... maar ik durf zelfs te beweren dat kinderen af en toe best wel eens keihard mogen krijsen/schreeuwen/decibels produceren. Misschien zouden, wij volwassenen, dat ook beter eens doen in plaats van steeds maar binnen de lijntjes te kleuren en onze frustraties op te kroppen...
Begrijp me niet verkeerd hé mevrouw, ik doe wel degelijk een poging om mijn kinderen op te voeden. Een poging zeg ik, want volgens u doe ik het vast niet zoals het hoort en van mezelf zou ik nooit durven beweren dat ik onfeilbaar ben in de belangrijkste job die er is in het leven.
Ik doe dus oprecht mijn best om mijn kinderen te begeleiden op hun weg naar volwassenheid en dat gaat - jammerlijk genoeg - gepaard met af en toe wat hinder en ongewenste decibles. Mag ik u dit even verduidelijken met een voorbeeld uit de dagelijkse praktijk, beste mevrouw?
Wel, als ik de supermarkt binnentreed - want dat is nu eenmaal een plaats waar, wij moeders met onze steeds hongerige kroost, meerdere malen per week ronddwalen - durf ik u wel eens een keertje te hinderen met mijn lawaaierige kleuter. In zo'n tempel - met allerlei strategisch geplaatste verlokkingen voor een vierjarige - wil het namelijk wel eens mislopen.
Wat doe je als moeder als jouw eigen vlees en bloed het op een krijsen zet om de nieuwste (veel te dure) auto van Hotweels in zijn bezit te krijgen of die overheerlijke (bah!) Mars in zijn buikje wil doen verdwijnen?
Tja, dan heb je verschillende opties natuurlijk. Ofwel geef je toe en dan is het krijsen direct gedaan (ben ik dan volgens u een goede moeder mevrouw?), ofwel zeg je neen (al dan niet gestaafd met een reden) en dan neemt het krijsen meestal nog sterk toe (hoe hard hangt af van de aard van het kind). Maar dan ben ik dus volgens u een slechte moeder, want ik kan mijn kind niet in bedwang houden...
Volgens mij werkt optie twee nochtans het beste op de lange termijn, nietwaar mevrouw? Ok, toegeven, het gaat gepaard met wat hinder voor de omgeving, maar op den duur zal het kind wel doorhebben dat het met krijsen zijn zin niet krijgt. En mevrouw, wat ik u ook nog wil zeggen: denkt u nu echt dat ik als moeder zo graag mijn kind hoor krijsen in de supermarkt? Néén! Ik vind het vreselijk! Daarom juist dat ik er niet aan toegeef en dat het krijsen misschien nog even toeneemt.
Los daarvan, beste mevrouw, vind ik dat kinderen in hun vrije tijd récht hebben op af en toe wat luidruchtig spel in de tuin, op het strand of op het speelplein. Sorry als u daar hinder van ondervindt, maar we verwachten van onze minderjarigen dat ze hun hele jeugd zeven uren per dag gewillig op de schoolbanken doorbrengen, mogen ze zich dan aub even wat uitleven in hun vrije tijd misschien?
Ik dank u bij voorbaat voor uw begrip.
Met beleefde groeten,
Miss Milla
donderdag 21 mei 2015
Soms denk ik: waarom blijven ze niet gewoon klein?
Eén van de nadelen van het hebben van kinderen met een aanzienlijk leeftijdsverschil ertussen is dat je altijd al een idee hebt van wat er gaat komen in de volgende fase. Zolang ze klein zijn valt het allemaal nogal mee: ok, peuter- of kleuterdriftbuien zijn niet leuk, maar je hebt het in zekere zin nog wel een beetje in de hand.
Ik weet dat het van sommige pedagogen niet meer mag, maar de time-out in de gang bewijst hier toch nog steeds zijn dienst. Niet dat ik wil zeggen dat het met kleine kinderen altijd makkelijk is hoor. De mijne hebben, hoe zal ik het zeggen... een 'sterk' karakter, als jullie begrijpen wat ik bedoel ;-)
Kleine kinderen geven je echter zoveel affectie dat je het snel vergeet als ze weer eens de supermarkt op stelten hebben gezet omdat ze dat zakje snoep - dat zo strategisch aan de kassa naar hen staat te lonken - écht niet krijgen. Dagelijks word je vertederd door de schattigheid die ze van nature uitstralen.
Soms zit ik naar mijn jongste zoontje te kijken, en dan zou ik hem wel kunnen plat knuffelen omdat ik hem zo lief vind. Zélfs al heeft hij een uurtje daarvoor mij de oren van de kop gezeurd voor een tweede ijsje...
Alles wordt anders wanneer de pubertijd zijn intrede doet. Deze brug tussen kind en volwassenheid is niet alleen voor de jongere zelf een verwarrende periode, maar ook voor zijn ouders. Had je het daarvoor al moeilijk met loslaten, houd dan je hart maar vast als de hormoontjes om de hoek komen kijken. De pubertijd is een heuse les in loslaten!
Niet alleen het uiterlijk van je kind verandert drastisch - het raarste vind ik dat het 'kindergezichtje' geleidelijk aan plaats maakt voor de meer volwassen versie - maar ook het eens zo aanhankelijke jongetje (of meisje) begint zich plots wel heel erg hard los te maken van zijn ouders.
De periode dat je hun held was en dat ze naar je opkeken is echt wel voorbij eens ze puber zijn. Waar is plots dat kleine jongetje gebleven dat ooit nog met me wilde trouwen en dat ruzie maakte met zijn zus om naast me in de zetel te kunnen zitten?
Dat jongetje zit nu alleen op zijn kamer te gamen, dat jongetje gaat op stap met zijn vrienden, dat jongetje heeft zopas zijn eerste pintje (en niet zijn laatste) gedronken, dat jongetje denkt helemaal niet meer dat ik meer weet dan hij, integendeel: hij weet alles beter, want ik ben ouderwets en niet mee met mijn tijd (en ik zeur altijd).
Ach, ik mag nog niet klagen hoor... momenteel gaat het relatief goed hier. Ik heb de indruk dat de heftigste periode bij mijn oudste zoon (voorlopig?) voorbij is, maar mijn dochter is pas twaalf... en ik heb nog geen ervaring met pubermeisjes ;-)
Maar eigenlijk wou ik het hier niet hebben over mijn eigen kinderen, maar over een tafereeltje dat ik gisteren zag: in de namiddag ging ik even met mijn jongste zoontje tot bij het speeltuintje in de stad. Hij vindt het er heerlijk, zelfs al stelt het daar helemaal niet zoveel voor. Dat is dus ook zo leuk aan kleine kinderen, ze zijn nog snel tevreden ;-)
Zoontje amuseerde zich dus kostelijk en ik zat even op een bankje. Plots kwamen er drie pubermeisjes - van een jaar of vijftien - op het andere bankje, even verderop, zitten. Ze zagen er lief en vriendelijk uit. Ik dacht even: hoe zou mijn dochter er over drie jaartjes uitzien? Zou ze er zo uitzien als deze meisjes en zou ze hier dan ook zitten met haar vriendinnetjes? Daar zou ik mee kunnen leven, want het leken me erg brave tieners.
Plots werd dit idyllische plaatje verstoord: er kwam een jongen op de proppen op zo'n bmx fietsje. Hij gaf snel iets af aan één van de meisjes. Het meisje nam het aan en pakte direct een aansteker uit haar zak. En neen, het was geen gewoon sigaretje (da's al erg genoeg) dat toen van hand tot hand ging...
Blijkbaar stoorden deze tieners zich ook helemaal niet aan mijn aanwezigheid, voor hun was dat jointje de normaalste zaak van de wereld.
Terug thuis vroeg ik aan mijn oudste zoon: 'Hé, ken jij kinderen die wiet roken?' 'Tuurlijk mama, er zijn er zo een paar in mijn klas', antwoordde hij in alle eerlijkheid.
Hij vond dat helemaal niet vreemd blijkbaar. Ik wel dus. Hij verzekerde mij dat hij van de wiet afblijft.
Ik hoop het, ik hoop het echt!
En jij, mijn jongste, lieve kleuter: blijf jij nog maar even klein en onschuldig...
Ik weet dat het van sommige pedagogen niet meer mag, maar de time-out in de gang bewijst hier toch nog steeds zijn dienst. Niet dat ik wil zeggen dat het met kleine kinderen altijd makkelijk is hoor. De mijne hebben, hoe zal ik het zeggen... een 'sterk' karakter, als jullie begrijpen wat ik bedoel ;-)
Kleine kinderen geven je echter zoveel affectie dat je het snel vergeet als ze weer eens de supermarkt op stelten hebben gezet omdat ze dat zakje snoep - dat zo strategisch aan de kassa naar hen staat te lonken - écht niet krijgen. Dagelijks word je vertederd door de schattigheid die ze van nature uitstralen.
Soms zit ik naar mijn jongste zoontje te kijken, en dan zou ik hem wel kunnen plat knuffelen omdat ik hem zo lief vind. Zélfs al heeft hij een uurtje daarvoor mij de oren van de kop gezeurd voor een tweede ijsje...
Alles wordt anders wanneer de pubertijd zijn intrede doet. Deze brug tussen kind en volwassenheid is niet alleen voor de jongere zelf een verwarrende periode, maar ook voor zijn ouders. Had je het daarvoor al moeilijk met loslaten, houd dan je hart maar vast als de hormoontjes om de hoek komen kijken. De pubertijd is een heuse les in loslaten!
Niet alleen het uiterlijk van je kind verandert drastisch - het raarste vind ik dat het 'kindergezichtje' geleidelijk aan plaats maakt voor de meer volwassen versie - maar ook het eens zo aanhankelijke jongetje (of meisje) begint zich plots wel heel erg hard los te maken van zijn ouders.
De periode dat je hun held was en dat ze naar je opkeken is echt wel voorbij eens ze puber zijn. Waar is plots dat kleine jongetje gebleven dat ooit nog met me wilde trouwen en dat ruzie maakte met zijn zus om naast me in de zetel te kunnen zitten?
Dat jongetje zit nu alleen op zijn kamer te gamen, dat jongetje gaat op stap met zijn vrienden, dat jongetje heeft zopas zijn eerste pintje (en niet zijn laatste) gedronken, dat jongetje denkt helemaal niet meer dat ik meer weet dan hij, integendeel: hij weet alles beter, want ik ben ouderwets en niet mee met mijn tijd (en ik zeur altijd).
Ach, ik mag nog niet klagen hoor... momenteel gaat het relatief goed hier. Ik heb de indruk dat de heftigste periode bij mijn oudste zoon (voorlopig?) voorbij is, maar mijn dochter is pas twaalf... en ik heb nog geen ervaring met pubermeisjes ;-)
Maar eigenlijk wou ik het hier niet hebben over mijn eigen kinderen, maar over een tafereeltje dat ik gisteren zag: in de namiddag ging ik even met mijn jongste zoontje tot bij het speeltuintje in de stad. Hij vindt het er heerlijk, zelfs al stelt het daar helemaal niet zoveel voor. Dat is dus ook zo leuk aan kleine kinderen, ze zijn nog snel tevreden ;-)
Zoontje amuseerde zich dus kostelijk en ik zat even op een bankje. Plots kwamen er drie pubermeisjes - van een jaar of vijftien - op het andere bankje, even verderop, zitten. Ze zagen er lief en vriendelijk uit. Ik dacht even: hoe zou mijn dochter er over drie jaartjes uitzien? Zou ze er zo uitzien als deze meisjes en zou ze hier dan ook zitten met haar vriendinnetjes? Daar zou ik mee kunnen leven, want het leken me erg brave tieners.
Plots werd dit idyllische plaatje verstoord: er kwam een jongen op de proppen op zo'n bmx fietsje. Hij gaf snel iets af aan één van de meisjes. Het meisje nam het aan en pakte direct een aansteker uit haar zak. En neen, het was geen gewoon sigaretje (da's al erg genoeg) dat toen van hand tot hand ging...
Blijkbaar stoorden deze tieners zich ook helemaal niet aan mijn aanwezigheid, voor hun was dat jointje de normaalste zaak van de wereld.
Terug thuis vroeg ik aan mijn oudste zoon: 'Hé, ken jij kinderen die wiet roken?' 'Tuurlijk mama, er zijn er zo een paar in mijn klas', antwoordde hij in alle eerlijkheid.
Hij vond dat helemaal niet vreemd blijkbaar. Ik wel dus. Hij verzekerde mij dat hij van de wiet afblijft.
Ik hoop het, ik hoop het echt!
En jij, mijn jongste, lieve kleuter: blijf jij nog maar even klein en onschuldig...
woensdag 8 april 2015
Hersteltherapie?
Onlangs kon ik de slaap niet vatten, en wat doe ik dan in het holst van de nacht? Naar beneden gaan, me in de zetel zetten, en zappen.
Meestal kom in dan terecht bij één van mijn favoriete zenders, namelijk Animal Planet, maar nu bleef ik hangen bij Vitaya, waar een uitzending van de ons allen bekende Dr. Oz bezig was. Ik ben niet echt fan van deze man, maar af en toe kan ik wel eens een uitzendinkje uitzitten - vooral in het holst van de nacht, als ik toch niets beters te doen heb.
Het begin van de uitzending had ik gemist, maar op het moment dat ik inhaakte had dr. Oz het over 'hersteltherapie'. Aha, dacht ik, dat zal één of andere manier zijn om van een fysiek of geestelijk trauma te herstellen...
Toen ik hoorde waar het werkelijk om ging was ik geshockeerd: het is dus blijkbaar een therapie om mensen die worstelen met hun geaardheid te 'herstellen'. Kort gezegd: om van iemand die homoseksueel is, een heteroseksueel te maken.
Ik heb een paar keer moeten terugspoelen om me er van te vergewissen dat ik niet aan het hallucineren of dromen was... maar neen hoor, deze 'therapie' bestaat dus wel degelijk in de VS.
Dr. Oz is de kwaadste nog niet. Hij zei dat hij het in zijn show over dit fenomeen wou hebben omdat het altijd beter is om zulke zaken openlijk te bespreken, dan in het verborgene. Ik kan hem hierin geen ongelijk geven natuurlijk.
Hij had, zoals het zijn gewoonte is, voor- en tegenstanders van deze 'therapie' uitgenodigd, alsook enkele ervaringsdeskundigen die het 'herstelprogramma' hadden gevolgd.
Uit de uitzending bleek duidelijk dat Oz niet hoog opliep met deze bedenkelijke vorm van therapie - zonder dat hij dit ook uitsprak - maar door de verschillende partijen hun zegje te laten doen, werd het voor elk weldenkend mens sowieso al snel duidelijk dat 'hersteltherapie' een mensonwaardige praktijk is, die men naar mijn bescheiden mening maar beter direct bij wet kan verbieden.
De voorstanders van 'hersteltherapie' schermden met argumenten die ik echt griezelig vond. Een greep uit hun 'gelal' - tja want een ander woord heb ik er niet voor:
Meestal kom in dan terecht bij één van mijn favoriete zenders, namelijk Animal Planet, maar nu bleef ik hangen bij Vitaya, waar een uitzending van de ons allen bekende Dr. Oz bezig was. Ik ben niet echt fan van deze man, maar af en toe kan ik wel eens een uitzendinkje uitzitten - vooral in het holst van de nacht, als ik toch niets beters te doen heb.
Het begin van de uitzending had ik gemist, maar op het moment dat ik inhaakte had dr. Oz het over 'hersteltherapie'. Aha, dacht ik, dat zal één of andere manier zijn om van een fysiek of geestelijk trauma te herstellen...
Toen ik hoorde waar het werkelijk om ging was ik geshockeerd: het is dus blijkbaar een therapie om mensen die worstelen met hun geaardheid te 'herstellen'. Kort gezegd: om van iemand die homoseksueel is, een heteroseksueel te maken.
Ik heb een paar keer moeten terugspoelen om me er van te vergewissen dat ik niet aan het hallucineren of dromen was... maar neen hoor, deze 'therapie' bestaat dus wel degelijk in de VS.
Dr. Oz is de kwaadste nog niet. Hij zei dat hij het in zijn show over dit fenomeen wou hebben omdat het altijd beter is om zulke zaken openlijk te bespreken, dan in het verborgene. Ik kan hem hierin geen ongelijk geven natuurlijk.
Hij had, zoals het zijn gewoonte is, voor- en tegenstanders van deze 'therapie' uitgenodigd, alsook enkele ervaringsdeskundigen die het 'herstelprogramma' hadden gevolgd.
Uit de uitzending bleek duidelijk dat Oz niet hoog opliep met deze bedenkelijke vorm van therapie - zonder dat hij dit ook uitsprak - maar door de verschillende partijen hun zegje te laten doen, werd het voor elk weldenkend mens sowieso al snel duidelijk dat 'hersteltherapie' een mensonwaardige praktijk is, die men naar mijn bescheiden mening maar beter direct bij wet kan verbieden.
De voorstanders van 'hersteltherapie' schermden met argumenten die ik echt griezelig vond. Een greep uit hun 'gelal' - tja want een ander woord heb ik er niet voor:
- Een linkshandige kan je, mits de nodige oefening, ook rechts leren schrijven. (Mijn drie kids zijn linkshandig, geen haar op een hoofd heeft er ooit aan gedacht om dit te veranderen.)
- Homoseksualiteit wordt door de meeste wereldgodsdiensten niet aanvaard, dus is het beter om er van af te geraken om niet met jezelf in de knoop te liggen. (Misschien kan je dan maar beter het juk van een godsdienst die pleit voor onverdraagzaamheid van je afwerpen...)
- Ouders hebben het recht om hun kind te begeleiden in de worsteling met hun geaardheid.(Tuurlijk mogen ouders hun kind begeleiden, maar moeten ze niet vooral hun kind aanvaarden zoals het is... Je kind naar hersteltherapie sturen lijkt me geen goede zet als je kind worstelt met zijn geaardheid.)
- En dan was er nog een figuur die beweerde vroeger homo te zijn, maar nu gelukkig getrouwd (met iemand van het andere geslacht) en vader van een aantal kinderen. Allemaal dankzij de hersteltherapie! (Volgens mij wreekt het zich op lange termijn sowieso als je jezelf op die manier verloochend, en dan heb ik vooral medelijden met het gezin van deze heer.)
De tegenstanders van 'hersteltherapie' waren vooral héél erg kwaad. Ze hadden het over de schadelijkheid van zulke praktijken. Enkelen onder hen waren door een ware hel gegaan, nadat hun ouders hen naar deze 'therapie' hadden gestuurd.
Deskundigen benadrukten dat zulke praktijken inderdaad heel veel schade kunnen aanrichten bij de 'cliënt', met zelfs suïcide tot gevolg. Mensonwaardig en volkomen onetisch noemden ze het ook.
Ik kan hen geen ongelijk geven...
De dag nadien had ik het aan tafel met mijn twee oudste kinderen over deze bedenkelijke therapie. Ik vind het belangrijk om zulke onderwerpen niet uit de weg te gaan.
Mijn zoon zei dat hij er al wel eens over gehoord had. 'Tja, dat zijn die gekke conservatieve Amerikanen hé mama', zei hij.
'Gelukkig denken ze er niet allemaal zo over daar hé', repliceerde ik.
Ik weet één ding alvast heel zeker: als een van mijn kinderen me ooit zou vertellen dat hij of zij zich aangetrokken voelt tot iemand van hetzelfde geslacht, zou ik niet over hersteltherapie beginnen, maar hen met veel liefde omarmen zoals ze zijn. En zo hoort het ook.
Hoorden jullie al ooit over 'hersteltherapie'?
dinsdag 7 april 2015
Opruimen of naar 't bos?
Paasvakantie, eindelijk! De kiddo's waren er aan toe, maar mama ook... Even lekker niet stressen 's morgens, want ik ben en blijf nu eenmaal een stresskonijn.
Vaak vraag ik me af: hoe deed ik dat in hemelsnaam toen ik nog een betaalde job had? Het is nu al zo erg 's morgens met die bloedjes van mij.
De oudste geen probleem, maar de twee jongsten zijn echt Oost-Indisch doof, geloof ik. Dochterlief moet ik wel tien maal oproepen (jep, ik heb het eens geturfd) voor ik überhaupt een antwoord krijg, en onze kleine man heeft 's ochtens ook wel betere dingen te doen (lees: iPad, TV, kleuren, spelen,...) dan zich aan te kleden en de tandjes te poetsen. Laat de commentaren maar achterwege dat ik een slechte moeder ben omdat ik mijn kids 's morgens tv laat kijken. Ik heb lang geleden al besloten dat ik geen perfecte mams hoef te zijn. Wat een bevrijding... ik kan het iedereen aanraden!
'Talk to the hand': ik weet als geen ander wat ze hiermee bedoelen, zucht... Mijn man zegt dat het komt omdat ik geen gezag heb, maar da's makkelijk praten, want hij is er 's ochtends niet.
Het bijkomende probleem is dat ik zelf in de vroege uurtjes helemaal geen fut heb. Eigenlijk heb ik tegenwoordig hélemaal geen fut. Voorjaarsmoeheid noemen ze zoiets, geloof ik. Ik heb licht nodig, zon... dat geeft me energie.
De twee oudste kiddo's waren trouwens ook best wel uitgeput de laatste weken, en écht aan rust toe. Onze kleinste kabouter daarentegen, is altijd vol energie: 's morgens, 's avonds en alles wat daar tussenin ligt (vergelijk hem gerust met een duracell-konijntje). Even een powernap in de zetel van een kwartiertje, en hij kan weer voor uren verder. Daar ben ik dus echt jaloers op: als ik me een kwartiertje in de zetel durf te zetten raak ik er gewoon niet meer uit, vrees ik.
Gisteren, op Paasmaandag, had ik echt geen energie meer, maar mijn man wou toch nog een uitstapje doen met onze kabouter. Ze zijn dus samen naar 't bos getrokken en Fleurtje mocht uiteraard ook mee.
Ik dacht bij mezelf: nu kan ik me even in de zetel leggen en een dutje doen, maar toen zag ik de rommel in de woonkamer... In zo'n chaos kan ik niet tot rust komen, echt niet.
Hoe doe je dat trouwens, minimalistisch leven met kids in huis? Ik wou dat ik het wist, echt waar, want hier lukt dat niet. En dan heb ik al dozen en dozen met speelgoed laten verdwijnen. Ik hoop dat mijn bloedjes er geen jeugdtrauma aan overhouden ;-)
Eerst opruimen dus, en dan een uiltje kappen. Zo gezegd, zo gedaan... Het werd echter niet alleen opruimen, maar ook stofzuigen, keukenkastjes uitpoetsen, de oven schoonmaken, de vette vingers van de tv verwijderen (neen, die heeft géén touch screen kleine man), de eetbakjes van de hond schoonmaken,...
Tegen de tijd dat man- en zoonlief terug thuis waren van hun uitstap, was ik net klaar met alles. En weet je: eigenlijk was ik toen helemaal niet moe meer. Een opgeruimd huis is veel aangenamer dan een rommelboel - dat kan ik je wel zeggen - want eigenlijk heb ik een pesthekel aan rommel.
Gelukkig had manlief wat foto's genomen van de boswandeling, want ik had er stiekem toch wel wat spijt van dat ik niet was meegegaan.
Maar niet getreurd: ik heb nog twee weken de tijd om naar 't bos te gaan, want 't is Paasvakantie. En als ik in 't bos ben met met de kids maken ze alvast geen rommel ;-)
Vaak vraag ik me af: hoe deed ik dat in hemelsnaam toen ik nog een betaalde job had? Het is nu al zo erg 's morgens met die bloedjes van mij.
De oudste geen probleem, maar de twee jongsten zijn echt Oost-Indisch doof, geloof ik. Dochterlief moet ik wel tien maal oproepen (jep, ik heb het eens geturfd) voor ik überhaupt een antwoord krijg, en onze kleine man heeft 's ochtens ook wel betere dingen te doen (lees: iPad, TV, kleuren, spelen,...) dan zich aan te kleden en de tandjes te poetsen. Laat de commentaren maar achterwege dat ik een slechte moeder ben omdat ik mijn kids 's morgens tv laat kijken. Ik heb lang geleden al besloten dat ik geen perfecte mams hoef te zijn. Wat een bevrijding... ik kan het iedereen aanraden!
'Talk to the hand': ik weet als geen ander wat ze hiermee bedoelen, zucht... Mijn man zegt dat het komt omdat ik geen gezag heb, maar da's makkelijk praten, want hij is er 's ochtends niet.
Het bijkomende probleem is dat ik zelf in de vroege uurtjes helemaal geen fut heb. Eigenlijk heb ik tegenwoordig hélemaal geen fut. Voorjaarsmoeheid noemen ze zoiets, geloof ik. Ik heb licht nodig, zon... dat geeft me energie.
De twee oudste kiddo's waren trouwens ook best wel uitgeput de laatste weken, en écht aan rust toe. Onze kleinste kabouter daarentegen, is altijd vol energie: 's morgens, 's avonds en alles wat daar tussenin ligt (vergelijk hem gerust met een duracell-konijntje). Even een powernap in de zetel van een kwartiertje, en hij kan weer voor uren verder. Daar ben ik dus echt jaloers op: als ik me een kwartiertje in de zetel durf te zetten raak ik er gewoon niet meer uit, vrees ik.
Gisteren, op Paasmaandag, had ik echt geen energie meer, maar mijn man wou toch nog een uitstapje doen met onze kabouter. Ze zijn dus samen naar 't bos getrokken en Fleurtje mocht uiteraard ook mee.
Ik dacht bij mezelf: nu kan ik me even in de zetel leggen en een dutje doen, maar toen zag ik de rommel in de woonkamer... In zo'n chaos kan ik niet tot rust komen, echt niet.
Hoe doe je dat trouwens, minimalistisch leven met kids in huis? Ik wou dat ik het wist, echt waar, want hier lukt dat niet. En dan heb ik al dozen en dozen met speelgoed laten verdwijnen. Ik hoop dat mijn bloedjes er geen jeugdtrauma aan overhouden ;-)
Eerst opruimen dus, en dan een uiltje kappen. Zo gezegd, zo gedaan... Het werd echter niet alleen opruimen, maar ook stofzuigen, keukenkastjes uitpoetsen, de oven schoonmaken, de vette vingers van de tv verwijderen (neen, die heeft géén touch screen kleine man), de eetbakjes van de hond schoonmaken,...
Tegen de tijd dat man- en zoonlief terug thuis waren van hun uitstap, was ik net klaar met alles. En weet je: eigenlijk was ik toen helemaal niet moe meer. Een opgeruimd huis is veel aangenamer dan een rommelboel - dat kan ik je wel zeggen - want eigenlijk heb ik een pesthekel aan rommel.
Gelukkig had manlief wat foto's genomen van de boswandeling, want ik had er stiekem toch wel wat spijt van dat ik niet was meegegaan.
Maar niet getreurd: ik heb nog twee weken de tijd om naar 't bos te gaan, want 't is Paasvakantie. En als ik in 't bos ben met met de kids maken ze alvast geen rommel ;-)
zaterdag 28 maart 2015
Ja, ook mensen gaan dood...
Eergisteren schreef (klik) ik over ons kipje dat plots dood lag. Ik vroeg jullie toen hoe ik dit slechte nieuws het beste zou brengen aan mijn 4-jarig zoontje. Iedereen was het er over eens dat ik gewoon het beste de waarheid zou vertellen. (Bedankt voor de hulp!)
Toen hij thuiskwam van het schooltje zei ik hem dus dat ik ons kipje dood had gevonden in het kippenhok. Ik liet hem de keuze of hij haar nog wou zien (thanks Jolanda van consuminderenmetplezier voor deze tip).
Hij wou haar zien. Ze zag er trouwens nog heel mooi uit, net alsof ze sliep. Mijn zoontje vroeg waarom haar oogjes toe waren. Ik legde hem uit dat dat zo is als je dood bent.
Voor een kleuter is het onherroepelijke van de dood nog niet te vatten. Dat bewees zijn opmerking dat ik dan maar snel de dierenarts moest bellen, zodat die er voor zou kunnen zorgen dat haar oogjes terug open zouden gaan. Ik probeerde hem uit te leggen dat ze niet meer zou wakker worden. Ze zou vertrekken naar de 'kippenhemel' en dan een sterretje worden tussen al die andere sterretjes die we s' avonds hoog in de lucht kunnen zien.
Haar mee begraven wou hij niet. Dat heb ik dus ik alleen gedaan, de volgende dag, als hij op school was. In zijn beleving vliegt ze met haar vleugeltjes hoog door de wolken naar de sterretjes. Ik vind dat een heel mooi beeld, en ik denk dat hij dit beeld zou kwijtspelen, als hij ziet dat we haar in de grond stoppen.
Hij is ook nog zo klein, veel te klein om de dood te vatten zoals wij dit doen als volwassenen. Trouwens, over hoe het hiernamaals er uit ziet, en of het überhaupt wel bestaat, zijn er zoveel verschillende beschouwingen...
Ikzelf ben in principe niet gelovig, al sluit ik niet uit dat er waarschijnlijk heel veel is dat we als mens niet kunnen waarnemen en waar we nooit en verklaring voor zullen vinden. We weten veel meer niet, dan wel... daar ben ik van overtuigd. Maar als er dan toch een hemel, of één of andere manier van voortbestaan na de dood zou zijn, dan ben ik ervan overtuigd dat niet alleen wij mensen er een plekje krijgen, maar ook dieren. Als er een ziel bestaat, dan hebben zij ook een ziel. Dat is toch mijn (bescheiden) overtuiging.
Ik denk dat we allemaal, mensen, dieren, planten,... sowieso op één of andere manier verder leven. Niet op de manier waarop de meeste godsdiensen dit zien. Onze genen leven verder in onze kinderen, maar zelfs als we die niet hebben wordt alles op aarde, in het heelal hergebruikt, niets gaat verloren... Ik vind het een prachtige gedachte te weten dat we allemaal eigenlijk uit sterrenstof bestaan.
Ik ben zelf misschien niet gelovig in de strikte zin van het woord, maar dat wil niet zeggen dat ik geen respect heb voor mensen die dat wel zijn. Ik vind verdraagzaamheid het hoogste goed en respecteer dus alle levensbeschouwingen. Alleen misbruik van geloof om de eigen (verderfelijke) agenda op te dringen verfoei ik. Want of je nu gelovig bent of niet, steven naar het goede moet toch altijd ons doel zijn, onze taak in de korte tijd die we hier mogen doorbrengen...
Ik wil nog nog even terugkomen op mijn zoontje. Vanmorgen vroeg hij me toen we nog in bed lagen: 'Mama, gaan mensen ook dood, zoals kippen? Neen, toch hè?' Ik had natuurlijk kunnen verwachten dat hij deze vraag zou stellen. Gelukkig heeft hij nog nooit een dierbare uit zijn omgeving verloren, maar ooit gaat dat moment er wel komen... 'Ja, jongen, ook mensen gaan dood. Iedereen gaat ooit dood.'
Ik zag dat hij dit niet begreep. Maar al snel ging hij terug over tot de orde van de dag: 'Mama, gaan we naar beneden nu en mag ik Ketnet kijken?'
'Tuurlijk, mag jij dat.'
Toen hij thuiskwam van het schooltje zei ik hem dus dat ik ons kipje dood had gevonden in het kippenhok. Ik liet hem de keuze of hij haar nog wou zien (thanks Jolanda van consuminderenmetplezier voor deze tip).
Hij wou haar zien. Ze zag er trouwens nog heel mooi uit, net alsof ze sliep. Mijn zoontje vroeg waarom haar oogjes toe waren. Ik legde hem uit dat dat zo is als je dood bent.
Voor een kleuter is het onherroepelijke van de dood nog niet te vatten. Dat bewees zijn opmerking dat ik dan maar snel de dierenarts moest bellen, zodat die er voor zou kunnen zorgen dat haar oogjes terug open zouden gaan. Ik probeerde hem uit te leggen dat ze niet meer zou wakker worden. Ze zou vertrekken naar de 'kippenhemel' en dan een sterretje worden tussen al die andere sterretjes die we s' avonds hoog in de lucht kunnen zien.
Haar mee begraven wou hij niet. Dat heb ik dus ik alleen gedaan, de volgende dag, als hij op school was. In zijn beleving vliegt ze met haar vleugeltjes hoog door de wolken naar de sterretjes. Ik vind dat een heel mooi beeld, en ik denk dat hij dit beeld zou kwijtspelen, als hij ziet dat we haar in de grond stoppen.
Hij is ook nog zo klein, veel te klein om de dood te vatten zoals wij dit doen als volwassenen. Trouwens, over hoe het hiernamaals er uit ziet, en of het überhaupt wel bestaat, zijn er zoveel verschillende beschouwingen...
Ikzelf ben in principe niet gelovig, al sluit ik niet uit dat er waarschijnlijk heel veel is dat we als mens niet kunnen waarnemen en waar we nooit en verklaring voor zullen vinden. We weten veel meer niet, dan wel... daar ben ik van overtuigd. Maar als er dan toch een hemel, of één of andere manier van voortbestaan na de dood zou zijn, dan ben ik ervan overtuigd dat niet alleen wij mensen er een plekje krijgen, maar ook dieren. Als er een ziel bestaat, dan hebben zij ook een ziel. Dat is toch mijn (bescheiden) overtuiging.
Ik denk dat we allemaal, mensen, dieren, planten,... sowieso op één of andere manier verder leven. Niet op de manier waarop de meeste godsdiensen dit zien. Onze genen leven verder in onze kinderen, maar zelfs als we die niet hebben wordt alles op aarde, in het heelal hergebruikt, niets gaat verloren... Ik vind het een prachtige gedachte te weten dat we allemaal eigenlijk uit sterrenstof bestaan.
Ik ben zelf misschien niet gelovig in de strikte zin van het woord, maar dat wil niet zeggen dat ik geen respect heb voor mensen die dat wel zijn. Ik vind verdraagzaamheid het hoogste goed en respecteer dus alle levensbeschouwingen. Alleen misbruik van geloof om de eigen (verderfelijke) agenda op te dringen verfoei ik. Want of je nu gelovig bent of niet, steven naar het goede moet toch altijd ons doel zijn, onze taak in de korte tijd die we hier mogen doorbrengen...
Ik wil nog nog even terugkomen op mijn zoontje. Vanmorgen vroeg hij me toen we nog in bed lagen: 'Mama, gaan mensen ook dood, zoals kippen? Neen, toch hè?' Ik had natuurlijk kunnen verwachten dat hij deze vraag zou stellen. Gelukkig heeft hij nog nooit een dierbare uit zijn omgeving verloren, maar ooit gaat dat moment er wel komen... 'Ja, jongen, ook mensen gaan dood. Iedereen gaat ooit dood.'
Ik zag dat hij dit niet begreep. Maar al snel ging hij terug over tot de orde van de dag: 'Mama, gaan we naar beneden nu en mag ik Ketnet kijken?'
'Tuurlijk, mag jij dat.'
donderdag 5 februari 2015
Een moeder heeft...
- Steeds handen tekort: gelukkig ben ik inmiddels verlost van maxi cosy's, buggy's, reuze verzorgingstassen en dergelijke, maar toch kom ik nog steeds handen tekort. Gisteren nog tijdens het boodschappen doen was het een heel gedoe: kleuter in het gareel houden tussen de rekken, de band razendsnel vol tassen, betalen,... Wie heeft er eigenlijk uitgevonden dat alles zo snel moet gaan in de supermarkt? Sinds de kassiersters alles scannen kan ik het tempo écht niet meer volgen. Het lijkt soms wel alsof ik de enige ben met dit probleem. Manlief beweert heel relaxt te kunnen winkelen mét de kids. Liegt hij of ben ik een traag stresskonijn?
- Zo vreselijk vaak last van dat eeuwige schuldgevoel: ik beloon/straf mijn kids teveel, of neen... ik beloon/straf ze te weinig. Ik geef mijn kids teveel (verwen ik ze?), of neen... de anderen krijgen véél meer. Ik heb te weinig geduld, of neen ... ze spelen met mijn voeten. Ik maak te weinig tijd om met hen te spelen, of neen... ze moeten zichzelf leren vermaken. Ik geef ze teveel snoep, of neen... straks hebben ze nog een jeugdtrauma omdat ze hier thuis nooit cola krijgen.
- Altijd tijd tekort: na school wou ik soms dat ik mezelf in drie kon splitsen. Kleuter wil aandacht, dochter wil eten, huiswerk moet begeleid worden, intussen moet puber aan het station opgepikt worden, kleuter jengelt want wil niet mee in de auto...
- De mooiste 'job' van de wereld: zeker weten! Maar dat wil niet zeggen dat het daarom ook de makkelijkste is...
Jullie kennen ze vast ook wel: die mama's aan de schoolpoort waar alles altijd op rolletjes lijkt te lopen. In plaats van met een verwaaide kop, staan ze steeds mooi afgeborsteld - in de nieuwste mode - te blinken, als ze hun - steeds gehoorzame en al even modieus geklede - kroost opwachten. Ze hebben ook allemaal een toffe job die prima te combineren valt met de schooluren. Als je ze vraagt: 'Hoe gaat het met de kinderen?', antwoorden ze steevast: 'Príma!' En dan krijg je nog te horen dat ze een héél goed rapport hadden, perfect zelfstandig kunnen studeren, hélemaal geen last hebben van de pubertijd, altijd helpen in het huishouden en nooit dwars zijn...
Pfff... je zou toch van minder onzeker worden, of niet soms? Na drie kinderen wéét ik het inmiddels zeker: ze liegen! Ze liegen zelfs dat ze zwart zien!
Perfecte kinderen bestaan immers niet, net zomin als perfecte ouders bestaan... en weet je: da's helemaal niets om je voor te schamen!
We doen allemaal ons best, en de ene mama heeft al wat meer geduld dan de andere. Met kinderen is het net zo: je hebt nu eenmaal rustige exemplaren, maar je hebt er ook die behoorlijk druk én dwars kunnen zijn (zoals de mijne af en toe)...
Gelukkig heb ik een aantal moeders in mijn vriendenkring die wél eerlijk durven te zijn. Zodat we af en toe eens goed kunnen klagen tegen mekaar, maar evengoed ook kunnen lachen én vertellen hoe lief onze kindertjes wel kunnen zijn. En weet je: dat doet deugd, te weten dat wij moeders ook maar mensen van vlees en bloed zijn, met onze gebreken, maar ook met onze talenten ...
Eén ding hebben we in ieder geval gemeen: zelfs al zijn we niet altijd perfect en zelfs af en toe een beetje ontaard, we zien onze kinders doodgraag en we zouden er ons leven voor geven...
Pfff... je zou toch van minder onzeker worden, of niet soms? Na drie kinderen wéét ik het inmiddels zeker: ze liegen! Ze liegen zelfs dat ze zwart zien!
Perfecte kinderen bestaan immers niet, net zomin als perfecte ouders bestaan... en weet je: da's helemaal niets om je voor te schamen!
We doen allemaal ons best, en de ene mama heeft al wat meer geduld dan de andere. Met kinderen is het net zo: je hebt nu eenmaal rustige exemplaren, maar je hebt er ook die behoorlijk druk én dwars kunnen zijn (zoals de mijne af en toe)...
Gelukkig heb ik een aantal moeders in mijn vriendenkring die wél eerlijk durven te zijn. Zodat we af en toe eens goed kunnen klagen tegen mekaar, maar evengoed ook kunnen lachen én vertellen hoe lief onze kindertjes wel kunnen zijn. En weet je: dat doet deugd, te weten dat wij moeders ook maar mensen van vlees en bloed zijn, met onze gebreken, maar ook met onze talenten ...
Eén ding hebben we in ieder geval gemeen: zelfs al zijn we niet altijd perfect en zelfs af en toe een beetje ontaard, we zien onze kinders doodgraag en we zouden er ons leven voor geven...
dinsdag 27 januari 2015
Zen blijven?
De ochtenden vind ik altijd het ergste. Zo'n gedoe om die kids op tijd op school te krijgen, elke dag opnieuw dezelfde miserie.
Pré-puber ráákt gewoon niet uit bed, tenzij na 10 keer roepen en 5 keer haar kamer binnenstormen en wijzen op de klok die genadeloos verder tikt.
Kleuter raakt wel uit bed, maar dan weer véél te vroeg: meestal zo tussen vijf en zes. Grrr... echt blij ben ik hier ook niet om, moet ik zeggen. Gelukkig hebben we op dit vroege uur nog de onpedagogische tv en iPad ter beschikking om als babysit te fungeren, zodat ikzelf met een overdosis koffie er voor kan zorgen dat ik uit de zombie modus raak.
Over puberzoon 's ochtends alleen maar lof. Ik roep hem 1 keer op en hij staat elke dag fris gewassen en aangekleed klaar op het afgesproken uur om naar school te vertrekken. Gelukkig! Drie van die ochtendhumeurtjes zou ik niet redden denk ik... Nu is hij ook wel niet het zonnetje in huis hoor, in de vroege uren. Hij zegt gewoon niets of net het hoogst noodzakelijke ('waar is mijn turnzak?'), meer komt er niet uit. Maar ja, je kan niet alles hebben hè.
Soms zijn de ochtenden nog lastiger. Bijvoorbeeld als dochterlief nog een deel van haar huiswerk moet afmaken omdat ze 's avonds te weinig tijd heeft gehad. Ze turnt namelijk 13 uur per week en dan doet ze ook nog aan paardrijden. Minderen met turnen ziet ze echt niet zitten én ik ook niet. Dan moet heel mijn meubilair er aan geloven vrees ik. Turnen doet ze toch, is het niet in de turnzaal dan desnoods op de rand van de zetels.
Nu moet ik zeggen dat het vanochtend erg rustig verliep. In plaats van lopen te stressen voelde ik me redelijk zen, en ook de kids werkten zonder zeuren mee. Fijn, dacht ik bij mezelf! Maar voordat ik kon vertrekken moest ik nog snel even naar het toilet. Kijk maar even mee wat ik daar aantrof:
Dáárom was onze kleuter dus zo stil. Werkelijk de hele voorraad wc-papier had eraan mogen geloven, en die rol in 't wasbakje had hij voor de volledigheid helemaal nat gesproeid.
Het positieve is wel dat hij helemaal alleen flink naar het toilet is geweest, dát dan weer wel...
Hoe verlopen de ochtenden bij jullie?
Pré-puber ráákt gewoon niet uit bed, tenzij na 10 keer roepen en 5 keer haar kamer binnenstormen en wijzen op de klok die genadeloos verder tikt.
Kleuter raakt wel uit bed, maar dan weer véél te vroeg: meestal zo tussen vijf en zes. Grrr... echt blij ben ik hier ook niet om, moet ik zeggen. Gelukkig hebben we op dit vroege uur nog de onpedagogische tv en iPad ter beschikking om als babysit te fungeren, zodat ikzelf met een overdosis koffie er voor kan zorgen dat ik uit de zombie modus raak.
Over puberzoon 's ochtends alleen maar lof. Ik roep hem 1 keer op en hij staat elke dag fris gewassen en aangekleed klaar op het afgesproken uur om naar school te vertrekken. Gelukkig! Drie van die ochtendhumeurtjes zou ik niet redden denk ik... Nu is hij ook wel niet het zonnetje in huis hoor, in de vroege uren. Hij zegt gewoon niets of net het hoogst noodzakelijke ('waar is mijn turnzak?'), meer komt er niet uit. Maar ja, je kan niet alles hebben hè.
Soms zijn de ochtenden nog lastiger. Bijvoorbeeld als dochterlief nog een deel van haar huiswerk moet afmaken omdat ze 's avonds te weinig tijd heeft gehad. Ze turnt namelijk 13 uur per week en dan doet ze ook nog aan paardrijden. Minderen met turnen ziet ze echt niet zitten én ik ook niet. Dan moet heel mijn meubilair er aan geloven vrees ik. Turnen doet ze toch, is het niet in de turnzaal dan desnoods op de rand van de zetels.
Nu moet ik zeggen dat het vanochtend erg rustig verliep. In plaats van lopen te stressen voelde ik me redelijk zen, en ook de kids werkten zonder zeuren mee. Fijn, dacht ik bij mezelf! Maar voordat ik kon vertrekken moest ik nog snel even naar het toilet. Kijk maar even mee wat ik daar aantrof:
Het positieve is wel dat hij helemaal alleen flink naar het toilet is geweest, dát dan weer wel...
Hoe verlopen de ochtenden bij jullie?
maandag 26 januari 2015
Dubbele broek
Eerst en vooral heel veel dank voor de reacties op mijn vorige blogberichtje: zooo lief! Het gaat inmiddels een stuk beter met mij, en ook mijn stem is min of meer terug. Ik denk wel dat ik eens een vitaminekuurtje ga nemen, want ik voel me behoorlijk moe de laatste tijd. Het gebrek aan zonlicht doet er ook geen goed aan. Pfff, altijd maar die grijze lucht, ik word er niet vrolijker van...
Maar genoeg geklaagd nu. Ik wou het even hebben over de 'dubbele broek'. Huh, kennen jullie dat niet, een dubbele broek? Wel, ik moet toegeven dat ik er vroeger ook nog nooit van had gehoord. Tot mijn zoontje van inmiddels vier, deze term hier heeft ingevoerd. Nu is een 'dubbele' broek voor ons een woord zoals een ander, een woord dat ook meermaals per dag valt.
In zijn kleuterlogica is zijn boxershort de eerste broek, en de broek die er overheen komt de tweede (en dus dubbele broek). Spreek dit maar eens tegen!
Wanneer meneertje thuiskomt van school moet de dubbele broek zo snel mogelijk uit, evenals de schoenen. Met een beetje geluk mogen de kousen wel aanblijven. Van de kou lijkt hij geenszins last te hebben, als de broek maar uit mag, da's het belangrijkste.
Nu heb ik er mijn hoofd al over gebroken waarom onze kleuter zich zo irriteert aan een broek. Ik begrijp dat hij niet zo graag jeansbroekjes draagt, die zijn meestal namelijk nogal hard van structuur. Maar ook als ze uit de droogtrommel komen en gewassen zijn met een overdosis wasverzachter wil hij er niet van weten.
Ik kocht bij wijze van test eens een broekje van hele zachte katoen, maar ook deze dubbele broek moest na schooltijd onmiddellijk uit.
Een joggingbroekje proberen dan maar misschien? Eureka, dat wou hij wel aanhouden. Misschien omdat er in zo'n broekje geen rits zit en omdat het een hele zachte binnenkant heeft? Ik weet het niet, eerlijk gezegd. Feit is wel dat hij na schooltijd dus enkel een joggingbroek wil aanhouden en geen gewone broek.
Elke dag een joggingbroek aan vind ik wel wat te ver gaan. We maakten nu met hem de afspraak dat hij op schooldagen woensdag en vrijdag een jogging mag dragen, omdat ze dan turnles hebben. De rest van de schooldagen moet hij een gewone broek aan (die hij dan wel onmiddellijk uitzwiert na school). In het weekend mag hij dragen wat hij wil.
Och, het zal wel een 'probleem' van voorbijgaande aard zijn zeker? Da's natuurlijk het voordeel van een nakomertje. Je hebt al zoveel met de oudsten meegemaakt, en je weet dat heel veel 'probleemgedrag' vanzelf verdwijnt.
Ik moet eerlijk gezegd wel toegeven dat veel dingen waar andere mama's zich druk om maken mij niet zo bezighouden. Mijn kiddo's hebben bijvoorbeeld nooit hun bordje verplicht moeten leegeten. Ik ga ervan uit dat gezonde kinderen echt wel zullen eten als ze honger hebben (als ze niet flink aten kregen dan wel natuurlijk geen koek of zo tussendoor).
Ook het 'probleem' van steeds 's nachts in het bed tussen mama en papa te kruipen relativeer ik graag. De twee oudsten deden het allebei en de jongste doet het nog steeds. Het is soms best irritant als er in het midden van de nacht ineens een kind je van je plaats duwt, maar heel vaak merk ik het zelfs niet en slaap ik lekker verder. Ik weet héél zeker dat onze kleuter dit niet tot zijn achttiende gaat doen, dus eigenlijk geniet ik er stiekem nog een beetje van... Manlief daarentegen denkt er ietwat anders over vrees ik...
Misschien vinden sommigen, als ze dit lezen, mij een lakse moeder, maar dat ben ik zeker niet. Soms ben ik zelfs wat overbezorgd, vind ik. Dochterlief (van bijna twaalf) mag van mij bijvoorbeeld nog niet alleen ergens naartoe fietsen, dus fungeer ik constant als taxichauffeur. Ik denk wel dat dit haar frustreert, maar ik vind haar gewoon nog niet verkeersrijp. Zoonlief van vijftien breng ik ook heel vaak naar school omdat ik niet wil dat hij om zeven uur 's ochtends in het donker naar de bus fietst.
Tja, elke mama heeft haar eigen opvoedingsstijl, en elk kind heeft zijn eigen karakter en noden. En ja, ik kan die van mij heus wel eens achter het behang plakken hoor, maar een andere keer zou ik ze willen plat knuffelen. En dat doe ik dan ook, 't is te zeggen met de jongste tenminste, want de puber en pré-puber moeten daar niets meer van weten... Loslaten is dat zeker?
Maar genoeg geklaagd nu. Ik wou het even hebben over de 'dubbele broek'. Huh, kennen jullie dat niet, een dubbele broek? Wel, ik moet toegeven dat ik er vroeger ook nog nooit van had gehoord. Tot mijn zoontje van inmiddels vier, deze term hier heeft ingevoerd. Nu is een 'dubbele' broek voor ons een woord zoals een ander, een woord dat ook meermaals per dag valt.
In zijn kleuterlogica is zijn boxershort de eerste broek, en de broek die er overheen komt de tweede (en dus dubbele broek). Spreek dit maar eens tegen!
Wanneer meneertje thuiskomt van school moet de dubbele broek zo snel mogelijk uit, evenals de schoenen. Met een beetje geluk mogen de kousen wel aanblijven. Van de kou lijkt hij geenszins last te hebben, als de broek maar uit mag, da's het belangrijkste.
Nu heb ik er mijn hoofd al over gebroken waarom onze kleuter zich zo irriteert aan een broek. Ik begrijp dat hij niet zo graag jeansbroekjes draagt, die zijn meestal namelijk nogal hard van structuur. Maar ook als ze uit de droogtrommel komen en gewassen zijn met een overdosis wasverzachter wil hij er niet van weten.
Ik kocht bij wijze van test eens een broekje van hele zachte katoen, maar ook deze dubbele broek moest na schooltijd onmiddellijk uit.
Een joggingbroekje proberen dan maar misschien? Eureka, dat wou hij wel aanhouden. Misschien omdat er in zo'n broekje geen rits zit en omdat het een hele zachte binnenkant heeft? Ik weet het niet, eerlijk gezegd. Feit is wel dat hij na schooltijd dus enkel een joggingbroek wil aanhouden en geen gewone broek.
Elke dag een joggingbroek aan vind ik wel wat te ver gaan. We maakten nu met hem de afspraak dat hij op schooldagen woensdag en vrijdag een jogging mag dragen, omdat ze dan turnles hebben. De rest van de schooldagen moet hij een gewone broek aan (die hij dan wel onmiddellijk uitzwiert na school). In het weekend mag hij dragen wat hij wil.
Och, het zal wel een 'probleem' van voorbijgaande aard zijn zeker? Da's natuurlijk het voordeel van een nakomertje. Je hebt al zoveel met de oudsten meegemaakt, en je weet dat heel veel 'probleemgedrag' vanzelf verdwijnt.
Ik moet eerlijk gezegd wel toegeven dat veel dingen waar andere mama's zich druk om maken mij niet zo bezighouden. Mijn kiddo's hebben bijvoorbeeld nooit hun bordje verplicht moeten leegeten. Ik ga ervan uit dat gezonde kinderen echt wel zullen eten als ze honger hebben (als ze niet flink aten kregen dan wel natuurlijk geen koek of zo tussendoor).
Ook het 'probleem' van steeds 's nachts in het bed tussen mama en papa te kruipen relativeer ik graag. De twee oudsten deden het allebei en de jongste doet het nog steeds. Het is soms best irritant als er in het midden van de nacht ineens een kind je van je plaats duwt, maar heel vaak merk ik het zelfs niet en slaap ik lekker verder. Ik weet héél zeker dat onze kleuter dit niet tot zijn achttiende gaat doen, dus eigenlijk geniet ik er stiekem nog een beetje van... Manlief daarentegen denkt er ietwat anders over vrees ik...
Misschien vinden sommigen, als ze dit lezen, mij een lakse moeder, maar dat ben ik zeker niet. Soms ben ik zelfs wat overbezorgd, vind ik. Dochterlief (van bijna twaalf) mag van mij bijvoorbeeld nog niet alleen ergens naartoe fietsen, dus fungeer ik constant als taxichauffeur. Ik denk wel dat dit haar frustreert, maar ik vind haar gewoon nog niet verkeersrijp. Zoonlief van vijftien breng ik ook heel vaak naar school omdat ik niet wil dat hij om zeven uur 's ochtends in het donker naar de bus fietst.
Tja, elke mama heeft haar eigen opvoedingsstijl, en elk kind heeft zijn eigen karakter en noden. En ja, ik kan die van mij heus wel eens achter het behang plakken hoor, maar een andere keer zou ik ze willen plat knuffelen. En dat doe ik dan ook, 't is te zeggen met de jongste tenminste, want de puber en pré-puber moeten daar niets meer van weten... Loslaten is dat zeker?
woensdag 1 oktober 2014
Dit ben ik!
Dit is hoe ik eruit zie, volgens mijn zoontje van (bijna) vier dan toch tenminste.
En oh... wat ben ik blij met deze tekening, want al meer dan een half jaar tekent hij alleen maar auto's, bussen, camions,... kortom alles met wielen en een motor. Geen enkele 'kopvoeter' kwam er hier op papier. Een echte jongen dus hé.
Maar nu worden er dus ook mannetjes getekend. Eureka! Wat vind ik dat toch altijd zo leuk, die kleuterportretten van broer, zus, papa en mama, om nog maar te zwijgen van de zelfportretten.
Ik vind het al bijna zo fijn als de fase waarin kinderen beginnen te praten, da's zo superschattig en vaak ook grappig. Wanneer ons jongste zoontje zo'n anderhalf was had hij één lievelingswoordje: niet mama of papa, maar 'kaka'. En hij bedoelde hier niet mee wat wij er onder verstaan, nl. drolletje, maar wel 'auto'. Hoe hij hier bij kwam? Geen idee, maar hij is dit woord zeker een half jaar halsstarrig blijven gebruiken wanneer hij auto bedoelde. Ik herinner me nog dat we eens bezoek hadden en hij zei: "mama, kaka grond evallen" (vertaling: mama, mijn auto is op de grond gevallen). Je begrijpt dat we toen héél hard moesten lachen.
Wat geniet ik toch van al die fases in de ontwikkeling van mijn zoontje. Het lijkt wel of ik er nu veel meer bij stilsta dan bij mijn twee oudere kinderen. Misschien omdat ik nu ouder ben, of omdat ik weet dat alles zo snel voorbij gaat, of misschien wel omdat ik nu niet meer zo druk bezig ben met mezelf voorbij te hollen...
En oh... wat ben ik blij met deze tekening, want al meer dan een half jaar tekent hij alleen maar auto's, bussen, camions,... kortom alles met wielen en een motor. Geen enkele 'kopvoeter' kwam er hier op papier. Een echte jongen dus hé.
Maar nu worden er dus ook mannetjes getekend. Eureka! Wat vind ik dat toch altijd zo leuk, die kleuterportretten van broer, zus, papa en mama, om nog maar te zwijgen van de zelfportretten.
Ik vind het al bijna zo fijn als de fase waarin kinderen beginnen te praten, da's zo superschattig en vaak ook grappig. Wanneer ons jongste zoontje zo'n anderhalf was had hij één lievelingswoordje: niet mama of papa, maar 'kaka'. En hij bedoelde hier niet mee wat wij er onder verstaan, nl. drolletje, maar wel 'auto'. Hoe hij hier bij kwam? Geen idee, maar hij is dit woord zeker een half jaar halsstarrig blijven gebruiken wanneer hij auto bedoelde. Ik herinner me nog dat we eens bezoek hadden en hij zei: "mama, kaka grond evallen" (vertaling: mama, mijn auto is op de grond gevallen). Je begrijpt dat we toen héél hard moesten lachen.
Wat geniet ik toch van al die fases in de ontwikkeling van mijn zoontje. Het lijkt wel of ik er nu veel meer bij stilsta dan bij mijn twee oudere kinderen. Misschien omdat ik nu ouder ben, of omdat ik weet dat alles zo snel voorbij gaat, of misschien wel omdat ik nu niet meer zo druk bezig ben met mezelf voorbij te hollen...
zaterdag 23 augustus 2014
Dag Fientje...
Waar is Josefientje nu?
Wanneer komt ze terug thuis?
Als de dierenarts haar goed te eten geeft wordt ze toch wel beter hé, mama?
Waar is de kippenhemel?
Hoog in de lucht bij de sterretjes?
Is ze dan daar naartoe gevlogen?
Ik wil niet dat ze zo hoog vliegt! Ze moet terug thuiskomen!
Hoe leg je aan een (bijna) 4-jarige uit dat ons kipje Josefien gestorven is? Dat ze nooit meer zal rondscharrelen bij de andere kipjes?
Gisteren schreef ik dat Fientje geopereerd zou worden omdat ze erg ziek was. Ik wist dat de dierenarts er om 18 u aan zou beginnen. Om 18.15 u kreeg ik telefoon. Het was het nummer van de dierenarts. Ik wist onmiddellijk dat dit niet goed was...
De dierenarts zei dat de schimmelinfectie inwendig zo hard had gewoekerd dat het niet wenselijk was om Josefientje nog te laten wakker worden. Ze zou de operatie wellicht wel overleven, maar ze zou een leven vol pijn tegemoet gaan. Neen, dat wou ik niet. Een dier nodeloos laten afzien, dat kan niet, dat mag niet...
Ik stemde er dus mee in om ze niet meer te laten wakker worden.
Ik zei tegen de dierenarts dat ik spijt had dat ik niet eerder had opgemerkt dat het zo ernstig was. Er was buiten een korstje (waarvan ik dacht dat het gewoon van een klein wondje was) boven haar snavel niets te zien... Ze zei dat zo'n schimmelinfectie ongemerkt alles binnenin kapot vreet, ook de longen kunnen op die manier worden aangetast. Waarschijnlijk had Fientje al een verlaagde weerstand, waardoor die schimmelinfectie ongestoord kon woekeren.
Ik voel me zo rot nu. Vooral omdat ik besef dat het diertje erg pijn moet hebben gehad... Ze at en dronk nog wel erg goed tot op het laatst. Aan haar gedrag was niet echt te merken dat ze ziek was. Ze fladderde zelfs nog om op het kippenhok te gaan zitten, haar lievelingsplaatsje.
De dierenarts zei dat ik niet had kunnen zien dat het zo erg was...
Toch raak ik dat laatste (levende) beeld dat ik van haar heb maar niet kwijt. Ze keek me aan vanuit het kattenbenchje waarin ik haar had gezet om haar te vervoeren. Ik vond het zo'n intrieste blik, alsof ze zelf wist dat we mekaar niet meer zouden terug zien...
Ik troost me met de gedachte dat haar lijden nu voorbij is. Ook de rest van het gezin heeft het er wel moeilijk mee. De twee oudsten begrijpen dat er geen andere optie was dan haar niet meer wakker te laten worden. Onze jongste niet. Da's normaal natuurlijk, gezien zijn leeftijd. Ik probeerde met de 'kippenhemel', maar dan wordt hij nog verdrietiger. Hoe leg je zo iets uit aan een klein kind?
Ik hoop dat mijn kinderen toch iets leren uit deze situatie. Ik hoop dat ze opgroeien met respect voor levende wezens, mensen én dieren. Dat is één van de belangrijkste waarden die ik hen wil meegeven in het leven.
Wanneer komt ze terug thuis?
Als de dierenarts haar goed te eten geeft wordt ze toch wel beter hé, mama?
Waar is de kippenhemel?
Hoog in de lucht bij de sterretjes?
Is ze dan daar naartoe gevlogen?
Ik wil niet dat ze zo hoog vliegt! Ze moet terug thuiskomen!
Hoe leg je aan een (bijna) 4-jarige uit dat ons kipje Josefien gestorven is? Dat ze nooit meer zal rondscharrelen bij de andere kipjes?
Gisteren schreef ik dat Fientje geopereerd zou worden omdat ze erg ziek was. Ik wist dat de dierenarts er om 18 u aan zou beginnen. Om 18.15 u kreeg ik telefoon. Het was het nummer van de dierenarts. Ik wist onmiddellijk dat dit niet goed was...
De dierenarts zei dat de schimmelinfectie inwendig zo hard had gewoekerd dat het niet wenselijk was om Josefientje nog te laten wakker worden. Ze zou de operatie wellicht wel overleven, maar ze zou een leven vol pijn tegemoet gaan. Neen, dat wou ik niet. Een dier nodeloos laten afzien, dat kan niet, dat mag niet...
Ik stemde er dus mee in om ze niet meer te laten wakker worden.
Ik zei tegen de dierenarts dat ik spijt had dat ik niet eerder had opgemerkt dat het zo ernstig was. Er was buiten een korstje (waarvan ik dacht dat het gewoon van een klein wondje was) boven haar snavel niets te zien... Ze zei dat zo'n schimmelinfectie ongemerkt alles binnenin kapot vreet, ook de longen kunnen op die manier worden aangetast. Waarschijnlijk had Fientje al een verlaagde weerstand, waardoor die schimmelinfectie ongestoord kon woekeren.
Ik voel me zo rot nu. Vooral omdat ik besef dat het diertje erg pijn moet hebben gehad... Ze at en dronk nog wel erg goed tot op het laatst. Aan haar gedrag was niet echt te merken dat ze ziek was. Ze fladderde zelfs nog om op het kippenhok te gaan zitten, haar lievelingsplaatsje.
De dierenarts zei dat ik niet had kunnen zien dat het zo erg was...
Toch raak ik dat laatste (levende) beeld dat ik van haar heb maar niet kwijt. Ze keek me aan vanuit het kattenbenchje waarin ik haar had gezet om haar te vervoeren. Ik vond het zo'n intrieste blik, alsof ze zelf wist dat we mekaar niet meer zouden terug zien...
Ik troost me met de gedachte dat haar lijden nu voorbij is. Ook de rest van het gezin heeft het er wel moeilijk mee. De twee oudsten begrijpen dat er geen andere optie was dan haar niet meer wakker te laten worden. Onze jongste niet. Da's normaal natuurlijk, gezien zijn leeftijd. Ik probeerde met de 'kippenhemel', maar dan wordt hij nog verdrietiger. Hoe leg je zo iets uit aan een klein kind?
Ik hoop dat mijn kinderen toch iets leren uit deze situatie. Ik hoop dat ze opgroeien met respect voor levende wezens, mensen én dieren. Dat is één van de belangrijkste waarden die ik hen wil meegeven in het leven.
vrijdag 15 augustus 2014
Die eeuwige schuldgevoelens toch...
Schuldgevoelens en het moederschap: ze lijken wel onverbrekelijk met elkaar verbonden te zijn.
Ikzelf ben er niet vrij van en ook bij vele andere mama's lijkt het alsof die schuldgevoelens altijd wel ergens aanwezig zijn.
Bij sommigen steken ze slechts sporadisch de kop op (de gelukkigen), bij anderen zijn ze constant aanwezig, zoals een duiveltje dat altijd op je schouder zit (de waarschijnlijk minder gelukkigen). Er zijn natuurlijk ook vrouwen die beweren dat ze er nooit last van hebben (de leugenaars, volgens mij).
Waarom, ... waarom achtervolgen die onaangename gedachten ons toch zo vaak? Is dit eigen aan het vrouw zijn, aan het moeder zijn? Mannen lijken er zoveel minder mee te kampen. Of lijkt dat misschien maar zo, en verbergen ze de boel gewoon veel beter dan wij?
Schuldgevoelens worden volgens mijn bescheiden mening vaak veroorzaakt omdat, wij vrouwen, de lat voor onszelf zo vreselijk hoog leggen. We moeten alles, en het moet perfect: een toegewijde moeder zijn, een goede echtgenote, een gedreven werkneemster, en dat combineren we uiteraard met een boeiend en druk sociaal leven.
Is dit allemaal niet een beetje teveel van het goede? Moet het allemaal steeds op rolletjes lopen? Moeten we ja zeggen op elk 'interessant' aanbod?
Eerlijkheid over de gevoelens die er bij het moederschap komen kijken, ook de minder aangename, is iets waar vele mama's het nog erg moeilijk mee hebben, merk ik. Waarschijnlijk uit..., juist ja: schuldgevoel. Het is vaak 'not done' om toe te geven dat je even toe bent aan rust als je dreumes voor de duizendste keer zijn eten op de grond heeft gekwakt, of als je peuter weer eens op de mat heeft geplast. Dat zijn allemaal normale zaken die horen bij het opvoeden van kinderen, maar sta ons mama's alstublieft toe om hierover af en toe eens flink te ventileren tegenover elkaar. Liefst nog met de nodige dosis humor erbij.
Is dit niet veel leuker dan steeds de schijn maar op te houden dat alles zó leuk is, en dat we zelfs de ergste driftbuien van onze koters met stoïcijns geduld doorstaan...
Ik hoop een heel klein beetje het taboe te helpen doorbreken dat het ouderschap niet altijd omgeven is door een gouden randje, en dat het heel normaal is dat het je af en toe wat zwaarder valt. Daarom gooi ik mijn lijst met schuldgevoelens (van uit het verleden en van nu) op het net.
Mijn lijst:
Ikzelf ben er niet vrij van en ook bij vele andere mama's lijkt het alsof die schuldgevoelens altijd wel ergens aanwezig zijn.
Bij sommigen steken ze slechts sporadisch de kop op (de gelukkigen), bij anderen zijn ze constant aanwezig, zoals een duiveltje dat altijd op je schouder zit (de waarschijnlijk minder gelukkigen). Er zijn natuurlijk ook vrouwen die beweren dat ze er nooit last van hebben (de leugenaars, volgens mij).
Waarom, ... waarom achtervolgen die onaangename gedachten ons toch zo vaak? Is dit eigen aan het vrouw zijn, aan het moeder zijn? Mannen lijken er zoveel minder mee te kampen. Of lijkt dat misschien maar zo, en verbergen ze de boel gewoon veel beter dan wij?
Schuldgevoelens worden volgens mijn bescheiden mening vaak veroorzaakt omdat, wij vrouwen, de lat voor onszelf zo vreselijk hoog leggen. We moeten alles, en het moet perfect: een toegewijde moeder zijn, een goede echtgenote, een gedreven werkneemster, en dat combineren we uiteraard met een boeiend en druk sociaal leven.
Is dit allemaal niet een beetje teveel van het goede? Moet het allemaal steeds op rolletjes lopen? Moeten we ja zeggen op elk 'interessant' aanbod?
Eerlijkheid over de gevoelens die er bij het moederschap komen kijken, ook de minder aangename, is iets waar vele mama's het nog erg moeilijk mee hebben, merk ik. Waarschijnlijk uit..., juist ja: schuldgevoel. Het is vaak 'not done' om toe te geven dat je even toe bent aan rust als je dreumes voor de duizendste keer zijn eten op de grond heeft gekwakt, of als je peuter weer eens op de mat heeft geplast. Dat zijn allemaal normale zaken die horen bij het opvoeden van kinderen, maar sta ons mama's alstublieft toe om hierover af en toe eens flink te ventileren tegenover elkaar. Liefst nog met de nodige dosis humor erbij.
Is dit niet veel leuker dan steeds de schijn maar op te houden dat alles zó leuk is, en dat we zelfs de ergste driftbuien van onze koters met stoïcijns geduld doorstaan...
Ik hoop een heel klein beetje het taboe te helpen doorbreken dat het ouderschap niet altijd omgeven is door een gouden randje, en dat het heel normaal is dat het je af en toe wat zwaarder valt. Daarom gooi ik mijn lijst met schuldgevoelens (van uit het verleden en van nu) op het net.
Mijn lijst:
- Schuldgevoelens omdat ik soms de doos met Play 'Doh verstop in de hoop dat de kleinste niet op de gedachte komt om met klei te spelen. Ik kan zo opzien tegen de rotzooi dat dit met zich meebrengt. Maar hé, is het niet normaal dat je je huis héél even netjes wilt houden als je die dag al 3 keer hebt gestofzuigd en 7 keer hebt opgeruimd? Dus: weg met dat schuldgevoel!
- Schuldgevoelens omdat ik af en toe maar met een half oor naar de verhalen van de kids luister. Hoe ouder ze worden hoe meer ze dit door hebben moet ik wel zeggen. Maar hé, soms heeft een mens gewoon véél aan zijn hoofd. Dus: weg met dat schuldgevoel!
- Schuldgevoelens omdat ik bij momenten veel te weinig bezig kan zijn met de 2 oudsten, omdat de kleinste aandacht vraagt en natuurlijk ook nog niet zo zelfstandig is als zij. Ook schuldgevoelens omdat ik soms vraag aan grote broer en zus om de kleine broer te entertainen (op een moment dat ze daar geen zin in hebben) omdat ik op dat ogenblik andere dingen te doen heb (of even rust wil). Maar hé, hoe deden ze dat vroeger met die écht grote gezinnen? Toen was het heel normaal dat de oudsten zelfs mee zorgden voor de kleinsten... en deze mensen zijn ook niet allemaal aan jeugdtrauma's ten onder gegaan. Dus: weg met dat schuldgevoel!
- Schuldgevoelens omdat de 2 oudsten vaak naar de opvang zijn gemoeten. Maar hé, onlangs zei mijn zoon van 15 dat hij die opvang helemaal niet zo erg vond en dat hij er zelfs veel heeft geleerd. Dus: weg met dat schuldgevoel!
- Schuldgevoelens als ik vroeger na een lange werkdag soms geen fut meer had om met de kinderen te spelen. Maar hé, ik ben ook maar een mens en een mens kan nu eenmaal moe zijn. En trouwens: kinderen moeten ook leren om zich alleen bezig te houden. Dus: weg met dat schuldgevoel!
- Schuldgevoelens als de kinderen stout zijn geweest en ik boos word en ze straf. Vooral als ze dan nog eens hartverscheurend huilen. Maar hé, kinderen moeten beseffen dat niet elk gedrag door de beugel kan. Ze huilen overigens vaak om toch hun gelijk te krijgen en in deze val mogen we niet trappen. Dus: weg met dat schuldgevoel!
- Schuldgevoelens als ik geen zin heb om met de kinderen te spelen. Maar hé, als ik de kleinste zijn zin geef zit ik de godganse dag op de speelmat en wordt er niet meer gekookt of gepoetst. Dus: weg met dat schuldgevoel!
- Schuldgevoelens omdat de borstvoeding bij de kleinste echt niet goed liep en ik vanaf 3 maanden al moest bijvoeden met flesjes. Maar hé, 3 maanden volledige borstvoeding is ook al goed. Trouwens, ikzelf heb nooit borstvoeding gekregen en ik ben nog steeds 'alive and kicking'. Dus weg met dat schuldgevoel!
- Schuldgevoel omdat ik na 8 weken vakantie blij ben dat de school terug begint. Maar hé, 8 weken is lang genoeg en het is toch ook geen schande om dan even te snakken naar wat rust in huis. Dus: Weg met die VERDOMDE schuldgevoelens!
zaterdag 9 augustus 2014
De waarom fase
We zitten hier momenteel in de 'waarom fase' geloof ik. 't Is te zeggen, ik weet het wel zeker!
Op alles, maar dan ook écht alles, wat de kleinste ziet volgt de vraag: "Waarom?"
Dit is heel goed natuurlijk, het hoort bij de normale ontwikkeling van een kleuter, maar ik kan me niet herinneren dat mijn twee oudsten het zo erg hadden.
Nu moet ik wel bekennen dat je als ouder best wel wat zaken over het opgroeien van je kinderen vergeet of misschien soms wel verdringt -laten we eerlijk zijn- die stinkende luiers en driftbuien hoeven we ons niet persé te herinneren hé. Ik kan dus niet met zekerheid zeggen dat nummertje drie de kroon spant wat betreft het waarommen, maar wat ik wel zeker weet is dat hij mij regelmatig met mijn mond vol tanden laat staan met zijn vragen.
Waarom geeft de zon licht? Waarom is het nu donker? Waarom is het gras groen? Waarom moeten auto's tanken? Waarom moet ik kaka doen? Waarom slaapt mijn broer zo lang? Waarom moet ik slapen? Waarom gaan mensen en dieren soms dood? Waarom worden ze dan begraven en gaan ze dan ook terug leven in de grond? Waarom gaan ze niet terug leven in de grond? Waarom zijn jouw schoenen blauw? Waarom komt de maan als het donker is? En ga zo maar door...
Ik heb eens willen turven hoeveel keer ons mannetje waarom op een dag zegt, maar na een half uurtje hield ik dat al voor bekeken. Niet vol te houden, echt niet.
Natuurlijk zijn al die vragen best wel schattig en soms ook vertederend, maar vaak ook moeilijk om te beantwoorden op het niveau van een driejarige (als ik het antwoord überhaupt al ken ). Ook neemt meneertje uiteraard geen genoegen met antwoorden als: "Ik weet het niet" of "Ik zal dat straks wel uitleggen". De vraag in kwestie moet onmiddellijk en volledig worden beantwoord, eerder is hij echt niet tevreden.
Best wel een vermoeiende fase dus, die 'waarom fase'. Ik weet trouwens niet of dat wel zo genoemd wordt hoor, ik ben ten slotte geen pedagoog, maar gewoon een 'ervaringsdeskundige'. Ik vind dat de term 'waarom fase' gewoon gewoon goed bij deze leeftijd past.
Nieuwe woorden verzinnen wanneer hij het eigenlijke woord voor iets nog niet kent (bv. pieuweren=schieten met een geweertje) is nog zo iets wat ik geweldig vind aan de leeftijd die mijn zoontje nu heeft.
Wat hij af en toe ook doet is de volgorde van samengestelde woorden verwisselen (muisvleer=vleermuis, ijzerstrijk=strijkijzer) en ook de vervoegingen van werkwoorden worden nog niet altijd correct gebruikt (ik heeft). Of het geslacht wordt verwisseld (hij i.p.v. zij tegen de zus).
Ooh, ik vind dat allemaal superschattig en ik moet dan ook telkens de neiging onderdrukken om die foute woorden niet zelf over te nemen.
Ik herhaal, zoals het hoort (geloof ik), de zin dan op een correcte manier en op den duur heeft mijn mannetje wel door hoe het moet in goed Nederlands.
Ik weet nu al dat ik die heerlijke periode van de waarom-vragen ga missen wanneer ze gepasseerd is. Ik vind die open en nieuwsgierige blik van een kleuter op de wereld echt fantastisch. Maar anderzijds voel ik me ook schuldig als ik zo iets zeg, want ik mag heel blij zijn dat mijn kleintje zich goed ontwikkeld en steeds meer en meer zelfstandig in de wereld gaat staan. Loslaten... is dat niet één van de moeilijkste, maar ook mooiste dingen aan het ouderschap?
Op alles, maar dan ook écht alles, wat de kleinste ziet volgt de vraag: "Waarom?"
Dit is heel goed natuurlijk, het hoort bij de normale ontwikkeling van een kleuter, maar ik kan me niet herinneren dat mijn twee oudsten het zo erg hadden.
Nu moet ik wel bekennen dat je als ouder best wel wat zaken over het opgroeien van je kinderen vergeet of misschien soms wel verdringt -laten we eerlijk zijn- die stinkende luiers en driftbuien hoeven we ons niet persé te herinneren hé. Ik kan dus niet met zekerheid zeggen dat nummertje drie de kroon spant wat betreft het waarommen, maar wat ik wel zeker weet is dat hij mij regelmatig met mijn mond vol tanden laat staan met zijn vragen.
Waarom geeft de zon licht? Waarom is het nu donker? Waarom is het gras groen? Waarom moeten auto's tanken? Waarom moet ik kaka doen? Waarom slaapt mijn broer zo lang? Waarom moet ik slapen? Waarom gaan mensen en dieren soms dood? Waarom worden ze dan begraven en gaan ze dan ook terug leven in de grond? Waarom gaan ze niet terug leven in de grond? Waarom zijn jouw schoenen blauw? Waarom komt de maan als het donker is? En ga zo maar door...
Ik heb eens willen turven hoeveel keer ons mannetje waarom op een dag zegt, maar na een half uurtje hield ik dat al voor bekeken. Niet vol te houden, echt niet.
Natuurlijk zijn al die vragen best wel schattig en soms ook vertederend, maar vaak ook moeilijk om te beantwoorden op het niveau van een driejarige (als ik het antwoord überhaupt al ken ). Ook neemt meneertje uiteraard geen genoegen met antwoorden als: "Ik weet het niet" of "Ik zal dat straks wel uitleggen". De vraag in kwestie moet onmiddellijk en volledig worden beantwoord, eerder is hij echt niet tevreden.
Best wel een vermoeiende fase dus, die 'waarom fase'. Ik weet trouwens niet of dat wel zo genoemd wordt hoor, ik ben ten slotte geen pedagoog, maar gewoon een 'ervaringsdeskundige'. Ik vind dat de term 'waarom fase' gewoon gewoon goed bij deze leeftijd past.
Nieuwe woorden verzinnen wanneer hij het eigenlijke woord voor iets nog niet kent (bv. pieuweren=schieten met een geweertje) is nog zo iets wat ik geweldig vind aan de leeftijd die mijn zoontje nu heeft.
Wat hij af en toe ook doet is de volgorde van samengestelde woorden verwisselen (muisvleer=vleermuis, ijzerstrijk=strijkijzer) en ook de vervoegingen van werkwoorden worden nog niet altijd correct gebruikt (ik heeft). Of het geslacht wordt verwisseld (hij i.p.v. zij tegen de zus).
Ooh, ik vind dat allemaal superschattig en ik moet dan ook telkens de neiging onderdrukken om die foute woorden niet zelf over te nemen.
Ik herhaal, zoals het hoort (geloof ik), de zin dan op een correcte manier en op den duur heeft mijn mannetje wel door hoe het moet in goed Nederlands.
Ik weet nu al dat ik die heerlijke periode van de waarom-vragen ga missen wanneer ze gepasseerd is. Ik vind die open en nieuwsgierige blik van een kleuter op de wereld echt fantastisch. Maar anderzijds voel ik me ook schuldig als ik zo iets zeg, want ik mag heel blij zijn dat mijn kleintje zich goed ontwikkeld en steeds meer en meer zelfstandig in de wereld gaat staan. Loslaten... is dat niet één van de moeilijkste, maar ook mooiste dingen aan het ouderschap?
zaterdag 21 juni 2014
Schietgeweren...
Krijgen jullie kiddies speelgoedpistolen? Een heikele vraag... De ene mama vindt dat het moet kunnen, de andere vindt het gruwelijk.
Toen mijn oudste zoon geboren werd had ik me heilig voorgenomen dat er bij ons geen agressief speelgoed in huis kwam. Ik heb dat een heel aantal jaartjes kunnen volhouden. Dit was niet zo heel moeilijk, tot hij een jaar of vijf werd en af en toe eens bij een ander kindje mocht gaan spelen waar wel geweren aanwezig waren. Dit wekte (uiteraard) zijn interesse en vanaf toen begon hij ook te zagen voor 'schietgeweren'.
Halsstarrig bleef ik 'neen' zeggen, tot we eens een keertje naar de kermis gingen en daar zag hij zijn kans schoon. Bij het eendjes vissen kon je ook van die 'leuke' geweertjes winnen en in een moment van zwakte liet ik het toe. Vanaf toen werden er op de kermis altijd geweertjes of ander schietmateriaal gekozen. Ik had inmiddels ook wel door dat dingen verbieden blijkbaar vaak het omgekeerde resultaat geeft dan wat je eigenlijk voor ogen had...
Intussen is mijn inmiddels 15-jarige zoon opgegroeid tot een puber (die groter is dan ik!) en zijn interesse voor schietgeweren is gelukkig al lang verdwenen (buiten af en toe zo'n vies game waar ook wapens aan te pas komen). Ik merk ook dat hij er erg pacifistische opvattingen op nahoudt. Oef! Het spelen met geweertjes heeft van hem dus geen agressief kind gemaakt...
Toen onze oudste vier was werd ons tweede kind geboren: een dochter. Echt een meisje-meisje zelfs, met een passie voor roze en frulletjes en prulletjes. Zij had dus helemaal geen interesse voor geweren. Lekker makkelijk!
Bijna acht jaar na de geboorte van ons tweede kind kwam er nog een derde bij: een zoontje. Ook bij hem had ik me voorgenomen om de geweren zo lang mogelijk buiten de deur te houden.
Nu hebben we echter nog een rommelschuurtje en daarin lagen nog bergen speelgoed van de oudste zoon. Op een gegeven moment werden de 'pieuwers' (zo noemt hij geweren) ontdekt. Ik denk dat ons zoontje toen zo een jaar of twee was. Ik moet zeggen dat hij daarvoor ook al wel geweertjes nadeed met zijn wijsvinger en dan 'pieuw' riep. Ik vermoed dat hij dat had geleerd op het kinderdagverblijf van de iets grotere kindjes.
Toen hij daar opeens die speelgoed 'pieuwers' zag was hij door het dolle heen. Dagenlang liep hij ermee te 'pieuwen'. Dit heeft wel enkele weekjes geduurd. Nu is hij inmiddels al drie en een half, en zijn interesse voor geweertjes is sterk bekoeld. Af en toe neemt hij nog wel eens een waterpistool ter hand, maar da's dan vooral omdat hij het zo leuk vind om ons nat te spuiten...
Wat is nu het beste: geen of wel geweertjes toelaten? Ik weet het niet.
Wel weet ik dat het bij een eerste kind véél makkelijk is om bepaalde zaken buiten de deur te houden. Mijn kleinste keek al veel eerder tv dan de oudste, hij wil uiteraard ook op de iPad, hij kent woorden die een kleuter eigenlijk nog niet hoeft te kennen,...
Dit is onvermijdelijk, vrees ik. Je wordt vaak ook wat makkelijk en losser bij een tweede en derde kind. Ik denk dat dat trouwens helemaal niet zo slecht is. Ikzelf ben in elk geval nu een veel relaxtere moeder dan pakweg 10 jaar geleden, en dat breng je toch over op de kids. De eerste wordt vaak echt onder een glazen stolp gezet...
Toch zijn er bij ons bepaalde regels die echt aan leeftijd gekoppeld zijn: geen gsm voor 12 jaar, zakgeld vanaf ze naar het middelbaar gaan, niet uitgaan voor 16 jaar en alcohol zou ik graag pas toestaan vanaf 18 jaar (maar ik vrees dat dit ijdele hoop is).
Hoe staan jullie tegenover speelgoedgeweren?
Toen mijn oudste zoon geboren werd had ik me heilig voorgenomen dat er bij ons geen agressief speelgoed in huis kwam. Ik heb dat een heel aantal jaartjes kunnen volhouden. Dit was niet zo heel moeilijk, tot hij een jaar of vijf werd en af en toe eens bij een ander kindje mocht gaan spelen waar wel geweren aanwezig waren. Dit wekte (uiteraard) zijn interesse en vanaf toen begon hij ook te zagen voor 'schietgeweren'.
Halsstarrig bleef ik 'neen' zeggen, tot we eens een keertje naar de kermis gingen en daar zag hij zijn kans schoon. Bij het eendjes vissen kon je ook van die 'leuke' geweertjes winnen en in een moment van zwakte liet ik het toe. Vanaf toen werden er op de kermis altijd geweertjes of ander schietmateriaal gekozen. Ik had inmiddels ook wel door dat dingen verbieden blijkbaar vaak het omgekeerde resultaat geeft dan wat je eigenlijk voor ogen had...
Intussen is mijn inmiddels 15-jarige zoon opgegroeid tot een puber (die groter is dan ik!) en zijn interesse voor schietgeweren is gelukkig al lang verdwenen (buiten af en toe zo'n vies game waar ook wapens aan te pas komen). Ik merk ook dat hij er erg pacifistische opvattingen op nahoudt. Oef! Het spelen met geweertjes heeft van hem dus geen agressief kind gemaakt...
Toen onze oudste vier was werd ons tweede kind geboren: een dochter. Echt een meisje-meisje zelfs, met een passie voor roze en frulletjes en prulletjes. Zij had dus helemaal geen interesse voor geweren. Lekker makkelijk!
Bijna acht jaar na de geboorte van ons tweede kind kwam er nog een derde bij: een zoontje. Ook bij hem had ik me voorgenomen om de geweren zo lang mogelijk buiten de deur te houden.
Nu hebben we echter nog een rommelschuurtje en daarin lagen nog bergen speelgoed van de oudste zoon. Op een gegeven moment werden de 'pieuwers' (zo noemt hij geweren) ontdekt. Ik denk dat ons zoontje toen zo een jaar of twee was. Ik moet zeggen dat hij daarvoor ook al wel geweertjes nadeed met zijn wijsvinger en dan 'pieuw' riep. Ik vermoed dat hij dat had geleerd op het kinderdagverblijf van de iets grotere kindjes.
Toen hij daar opeens die speelgoed 'pieuwers' zag was hij door het dolle heen. Dagenlang liep hij ermee te 'pieuwen'. Dit heeft wel enkele weekjes geduurd. Nu is hij inmiddels al drie en een half, en zijn interesse voor geweertjes is sterk bekoeld. Af en toe neemt hij nog wel eens een waterpistool ter hand, maar da's dan vooral omdat hij het zo leuk vind om ons nat te spuiten...
Wat is nu het beste: geen of wel geweertjes toelaten? Ik weet het niet.
Wel weet ik dat het bij een eerste kind véél makkelijk is om bepaalde zaken buiten de deur te houden. Mijn kleinste keek al veel eerder tv dan de oudste, hij wil uiteraard ook op de iPad, hij kent woorden die een kleuter eigenlijk nog niet hoeft te kennen,...
Dit is onvermijdelijk, vrees ik. Je wordt vaak ook wat makkelijk en losser bij een tweede en derde kind. Ik denk dat dat trouwens helemaal niet zo slecht is. Ikzelf ben in elk geval nu een veel relaxtere moeder dan pakweg 10 jaar geleden, en dat breng je toch over op de kids. De eerste wordt vaak echt onder een glazen stolp gezet...
Toch zijn er bij ons bepaalde regels die echt aan leeftijd gekoppeld zijn: geen gsm voor 12 jaar, zakgeld vanaf ze naar het middelbaar gaan, niet uitgaan voor 16 jaar en alcohol zou ik graag pas toestaan vanaf 18 jaar (maar ik vrees dat dit ijdele hoop is).
Hoe staan jullie tegenover speelgoedgeweren?
Abonneren op:
Posts (Atom)