Zijn ze mooi?

Oh, wat vind ik ze leuk, de nieuwe schoenen van mijn dochter! 

Ik dénk dat ik ze bijna net zo leuk vind als zijzelf. En wat is dat kind er blij mee! Zo blij dat ze me zelfs de toestemming gaf om er een blogje over te schrijven ;-)

Toegeven: eigenlijk ben ik helemaal geen fan van dit soort schoenen. Volgens mij zijn ze niet echt goed voor de kinderlijke voetjes. Neen, heel degelijk zijn ze wellicht niet te noemen, om nog maar te zwijgen van de steun die ze zouden moeten bieden aan de poezelige - bij momenten zweterige - tienervoetjes... Maarreh mooi zijn ze wel hé, toch?
Volgens dochterlief zitten ze bovendien héérlijk. Ze zijn inderdaad gevoerd met een zacht stofje en in de zolen zitten een soort luchtkussentjes.

Op zo'n momenten vind ik het jammer dat ik zelf geen tiener - of alleszins geen jong ding - meer ben. In mijnen jongen tijd  bestonden zulke hippe schoenen niet... en ze op mijn leeftijd (40+) nog dragen is écht geen optie volgens dochterlief.
't Is niet eerlijk!

Gelukkig kan ik er ook van genieten dat mijn dochter precies dezelfde dingen leuk vindt als ikzelf. Nu ja, die dingen hangen of staan wel in haar kast, maar 90% van de tijd loopt ons madammeke rond in sportkledij. Ze is nu eenmaal een vat vol energie, en bijna dagelijks staat haar portie turnen op het programma. Op dat gebied lijkt ze dan weer helemaal niet op mij. Ik ben al buiten adem als ik de trap op loop! Vroeger was ik wel erg lenig, maar nu is daar helaas nog maar bitter weinig van te merken.

Ik heb sport ook nooit echt leuk gevonden, 't is meer een opgave voor mij. Dochterlief daarentegen, lééft voor de sport. Zij kan gewoonweg niet stilzitten. Eten doet ze als een bouwvakker - niet normaal wat dat kind naar binnen speelt (acht pannenkoeken zijn geen uitzondering) - en toch ziet ze er nog steeds uit als een ranke gazelle.

Ik ben altijd jaloers geweest op mensen die plezier beleven aan sport, ik kén dat niet. Ik doe het (af en toe) omdat het 'moet', maar steeds weer is er die weerstand. Erg hé!
Oh, wat moet het toch leuk zijn als je met plezier kan sporten, en er echt naar uitkijkt om een rondje te gaan joggen. Ik ben al mega fier op mezelf als ik de fiets neem in plaats van de auto... Gelukkig heb ik niet de aard om heel snel moddervet te worden, maar een beetje meer stevigheid en enkele kilootjes minder zouden toch zeker niet mistaan!

Als ik nu eens begin met niet al te veel rotzooi meer te eten en flashy sportkleren koop, zou dat geen goed begin zijn? Neen, waarschijnlijk niet: dan blijven die kleren in de kast hangen omdat dochterlief zegt dat ik er véél te oud voor ben, en dan begin ik weer koeken te vreten uit frustratie ;-)

De onesie: vloek of zegen?

OMG, de onesie, of het kruippak voor volwassenen, heeft nu ook onherroepelijk zijn intrede gedaan ten Huize Miss Milla.
Toen ik de eerste keer zo'n ding zag hangen in de rekken, moest ik mezelf toch even knijpen om er zeker van te zijn dat ik niet aan het dromen of hallucineren was.
Rompertjes voor baby's, ja dat kende ik wel, maar de volwassenen versie van dit soort kledij zag er in mijn ogen toch vrij belachelijk uit.

Gek hoe snel een mens went aan nieuwe dingen. Ik weet nog hoe gruwelijk lelijk ik in eerste instantie de broekpakken en de pyjamabroeken vond, om er uiteindelijk zelf één te kopen, én zelfs te dragen. Het comfort van zulke kledij maakt veel goed natuurlijk... het zit een pak beter en aangenamer dan een harde, stijve jeansbroek.

Maar er zijn grenzen aan mijn aanpassingsvermogen: zo vind ik de onesies in de gedaante van een dier met oortjes en een staartje echt not done voor mensen boven de 16, om nog maar te zwijgen van de mannelijke versie van de onesie. Oh, dat gaat er écht wel ver over hoor! Onsesies voor mannen, daar kunnen de witte sokken in sandalen en de driekwartsbroeken niet tegenop.

Nu moet ik eerlijk gezegd wel toegeven dat mijn eigen husbandy mij ook al heeft gewaarschuwd: 'De dag dat jij hier rondloop in zo'n onesie, vraag ik acuut de scheiding aan!' Een dreigement om niet mee te spotten, lijkt me. Gezien het huwelijk me wel bevalt, neem ik dus maar geen risico en laat ik het desbetreffende kledingstuk links liggen.
Dochterlief daarentegen, moet met zulke zaken nog geen rekening houden en is dus wel vrij om een kruippak te dragen.
Achter de rug van papalief gingen we dus shoppen om een onesie te scoren. Ik gaf toe aan haar wens om een onesie te kopen uit een soort van egoïsme, moet ik toegeven. Mevrouw is namelijk een echte koukleum en zeurt altijd dat de verwarming hoger moet. Ik, daarentegen, heb het helemaal niet zo snel koud. Een onesie leek me dus wel een ideaal kledingstuk om thuis mee rond te lummelen en als pyjama voor haar.

Omdat ik niet teveel geld wou uitgeven aan een dergelijk stuk textiel ging ik al snel overstag in de H.ema waar we er eentje vonden voor het democratische bedrag van 16 euro.
En ja hoor, jullie mogen even meekijken...

En voor onze Miss Koukleum kochten we er gelijk ook deze sloefjes (niet in de H.ema) bij. Geef toe, schattig toch!

Hebben jullie al een onesie eigenlijk?

Schoenen!

Help!!! Mijn lievelingssandalen hebben de geest gegeven. Ik had ze al zeker al 5 jaar, liet reeds 2 maal de hakjes repareren, maar nu is het er echt mee gedaan. Voorgoed! Geen oplapwerken zullen ze nog kunnen redden, want de zool van de linkerschoen is zomaar ineens helemaal doorgescheurd, langs de binnen- en de buitenkant.

Hoe kan dat zomaar gebeuren? Ik moet toegeven -tot mijn grote schaamte- dat ik ons Fleurtje er eerst een beetje van verdacht mijn schoenen naar de vaantjes te hebben gebeten. Bij nader inzien kan dit niet, want ze zaten netjes opgeborgen in de schoenenkast en ik merkte de scheur pas op toen ik ze al een half uurtje aanhad. Ons Fleurtje kan veel, heel veel, maar een schoenenkast openen, schoenen pakken en ze daarna netjes terugzetten in de kast: dat kan ze nu nog net niet. Trouwens sinds haar puppytijd achter de rug is heeft ze nooit nog iets stukgebeten, de lieverd.

Ik zal dus moeten aanvaarden dat mijn lievelings shoes gewoon zijn bezweken door natuurlijke slijtage. Hun laatste rustplaats wordt het containerpark, want in de kringloopwinkel zitten ze volgens mij ook niet te wachten op zulke versleten sandalen...

Ik vind het wel jammer, ik droeg ze écht graag. Ze waren elegant, maar toch ook makkelijk. Dat zijn nu juist de twee vereisten waaraan een schoen voor mij moet voldoen.
Nu denken jullie misschien: hoe zagen die schoenen er dan eigenlijk uit? Wel, ik ga nu eens geen foto posten van deze schoenen. En weten jullie waarom niet? Omdat ik me er een beetje voor schaam. Bij nader inzien waren ze eigenlijk al lang versleten, maar ik vond ze zo leuk dat ik ze maar bleef dragen... Een foto van deze aftandse onderdanen wil ik eigenlijk liever niet de wereld insturen. Jahaa, ook Miss Milla heeft haar trots.

Maar voor jullie nu medelijden met mij krijgen, vanwege dit grote (schoenen)verlies: niet doen!
Pssst... niet voortzeggen hé, maar eigenlijk heb ik meer dan genoeg schoenen hoor. Genoeg om de komende decennia niet op blote voeten te hoeven lopen.

Yep, ik wéét dat dit een beetje schandalig is, maar het is mijn zwakte. Nu ja... één van mijn zwaktes, want ik heb er nog (zoals mijn koffieverslaving bijvoorbeeld).
Gelukkig heb ik de laatste jaren op schoenengebied mijn leven serieus gebeterd. Reden: ik vond het wel een beetje decadent worden, zoveel schoenen en ik heb er trouwens ook geen plaats meer voor.
Gelukkig heb ik altijd de meeste van mijn schoenen in de solden gekocht, zodat ik er nooit een financiële kater aan heb overgehouden. Ik heb ze ook niet allemaal ineens gekocht natuurlijk. Mijn collectie schoenen is in de loop der jaren aangegroeid tot een verzameling van respectabele grootte.

En omdat ik vandaag goed gezind ben gun ik jullie een blik in mijn heiligdom:

Sam Edelman: één van mijn favoriete merken

Laura en Ko: ik houd vooral van de zomerse kleur

Janet Sport: veel sport is er wel niet aan hé

Mery: korte zomerlaarsjes

Chica's for Noë: beetje retro, altijd mooi vind ik

Jhay: super makkelijke ballerina's

Via Vai: hoge hakken, maar wel makkelijk om op te stappen

Janet & Janet: fantastisch schoenenmerk

Dit is maar een deel van mijn schoentjes natuurlijk, maar ik wil jullie niet vervelen met allemaal saaie schoenenfoto's onder elkaar ;-). Misschien post ik later mijn laarzencollectie nog wel eens, mocht het iemand interesseren...

Ik vrees trouwens dat ik dochterlief ook al besmet heb met mijn schoenenobsessie. Alhoewel, volgens mij zit het in de genen. Al voor ze kon spreken wist ze al duidelijk te maken welke schoenen ze wou en dan maar stampvoeten als ze die niet kreeg... (ze zou de halve winkel hebben gekocht).

Mijn soldenbuit!

Ik neem me altijd voor om niet meer in de oorden der verderf te komen, namelijk kleding- en schoenenwinkels, maar in de soldenperiode is het gewoon sterker dan mezelf.
Oh, wat kan ik toch blij zijn als ik leuke spullen kan scoren aan sterk gereduceerde prijzen... Klinkt best oppervlakkig, ik weet het wel, maar laat dit nu net mijn kleine afwijking zijn. En trouwens, ik had het écht nodig -euh...ja, dat maak ik mezelf toch wijs- kwestie van dat eeuwige schuldgevoel te onderdrukken.

Kijken jullie even mee naar mijn buit:

• Schoenen voor onze kleine man, gekocht in mijn favoriete schoenenwinkel, waar je in de solden altijd superkoopjes kan doen:

Geox 17,50 euro (komen van 70 euro)

Little David  21,50 euro (komen van 86 euro)

• De buit voor dochterlief, gekocht bij L&L:

2 kleedjes met 2 bijpassende vestjes en kousen,

alles samen 41 euro (komt van 137,5 euro)

• En mezelf ben ik ook niet vergeten:

t-shirt van Smashed Lemon 22 euro (normaal 44 euro)
en broek van Diversa 49 euro (normaal 70 euro) 

Nu is het even gedaan met shoppen. Ik moet trouwens het goede voorbeeld geven aan mijn dochter, want die is goed op weg een echte shopping queen te worden. Zonder verpinken past ze met gemak een halve kledingwinkel en dan is ze het nog niet beu. Dergelijk gedrag herken ik hélemaal niet bij mijn zoons. Gelukkig maar misschien...

Hebben jullie nog solden koopjes gedaan?

Gek van rosé goud

Jarenlang droeg ik enkel zilverkleurige juweeltjes en accessoires. Waarom weet ik eigenlijk niet zo. Ik vond het gewoon leuker, denk ik. Goudkleur had direct zo iets chichi madammen-achtig voor mij.
Kleur-stylisten zeggen wel eens dat je goud- en zilvertypes hebt. De ene huidtint zou beter met goudkleur staan, de andere dan weer met zilver. Om er achter te komen wat voor jou de juiste kleur is zou je dan een gouden en zilveren juweeltje bij je gezicht moeten houden, en kijken wat je het mooiste staat. Ik heb dat al meermaals geprobeerd, al dan niet met de hulp van een vriendin, en nooit komen we er uit wat nu het beste is. Ik ga er dan maar gemakshalve van uit dat zowel goud- als zilverkleur mij mooi staat. Een mens moet altijd een beetje optimist zijn hè.

De goudkleurige slippers zijn van dochterlief, de zilverkleurige van mij.

Ik moet bekennen dat ik door de jaren al heel wat juweeltjes heb verzameld. Neen, géén echte hoor, maar van die goedkopere versies die ook erg leuk zijn en waarbij je niet bang hoeft te zijn om overvallen te worden door geboefte. Ook altijd mooi meegenomen, lijkt me.
En trouwens, als dochterlief dan een paar oorbelletjes leent en er eentje van kwijt doet, hoef ik hiervoor niet (te) kwaad te worden en een stressaanval te krijgen. Alles voor de rust in huis, toch? En ja, ik zal het maar toegeven dames, ik heb ook helemaal geen geld voor van die dure dingen... en als ik het had zou ik er waarschijnlijk nog geen geld aan (willen) uitgeven.

Na jarenlang zilverkleur, ben ik dus stilletjes aan meer en meer in het kamp van de goudkleur beland. Het is begonnen met die modetrend: namelijk rosé goudkleur. Oh, dat vind ik zó mooi!
Kijk maar eens even mee naar de spulletjes die ik heb in deze kleur.

Ik vind trouwens dat iedereen staat met rosé goud, van bleekscheten die weinig of niet bruinen (zoals ik) tot mensen met een meer getaande huid. Leve het rosé goud!
Nu ik helemaal verknocht ben geraakt aan deze prachtige kleur (misschien omdat ik als groot meisje stiekem roze ook nog steeds gewéldig vind) is de stap naar de klassieke goudkleur ook veel kleiner geworden. Ik heb mijn collectie juweeltjes (tja, da's een kleine verslaving van mij) de laatste tijd dan ook uitgebreid  met een aantal goudkleurige items. Kijken jullie even mee?

En weet je, het is nu al zover gekomen dat ik op dit moment helemaal geen zilverkleur meer draag. Weggooien doe ik mijn zilverkleurige juweeltjes niet hoor. Je weet nooit dat ik van gedacht verander en volgend jaar misschien alleen nog maar zilver wil dragen.

Wat verkiezen jullie: goud, zilver of rosé?

Het broekpak

Een tijdje geleden schreef ik over de 'pyjamabroek'. Uit de reacties die ik hierop kreeg bleek dat de meeste vrouwen niet echt fan zijn van dit mode-item.
Toegeven, ik heb ook een beetje een haat/liefde verhouding met dergelijke broeken. Langs de ene kant doet de pyjamabroek het figuur van weinig vrouwen eer aan, langs de andere kant zit zo'n broek superlekker en mits je een beetje juist combineert kan het er toch best leuk uitzien. Maar dit is mijn eigen bescheiden mening.

Een slaaf van de mode zal ik nooit worden, denk ik. Veel trends laat ik gewoon aan mij voorbij gaan of laat ik over aan de jongere versie van mezelf: dochterlief. Zij is wel gevoelig voor de trends in modeland en het zal haar zeker wel af en toe frustreren dat ik niet wil meegaan in al haar kledingwensen. Maar ja, ... ik moet eerlijk bekennen dat ik vroeger, toen ik haar leeftijd had, ook altijd vond dat ik te weinig kleding kreeg en dacht dat iedereen meer had dan ikzelf.
Eigenlijk is ze wel nog best snel tevreden hoor, ik mag zeker niet klagen. Ze hoeft niet persé dure kledij te hebben, en ze is ook nog blij met spullen die ik van vriendinnen krijg (te kleine kleding van hun dochters).
Uiteindelijk heeft ze toch wel vrij veel kleding in haar kast hangen. Goed voor haar, want kledingstukken passen en combineren is bijna een hobby voor haar. Soms tot mijn grootste wanhoop, want ondergetekende kan er dan weer voor zorgen dat alles terug netjes in de kast belandt. 't Is te zeggen, zij doet ook wel een poging, maar vaak lijkt die meer op proppen dan op stapelen...

Juffrouwtje had nu haar oog laten vallen op nog zo een zomerrage waar we niet onder uitkomen: het broekpak. Een pyamabroek durf ik zelf, zoals gezegd, nog wel te dragen, maar een broekpak... nooit van mijn leven!
Gelukkig is zo een 11-jarige als mijn dochter nog wel  gezegend met een perfect lijntje en kan ze zich op modegebied veel meer permitteren dan mamaatjelief, zonder zich hopeloos belachelijk te maken. Als ik dat zou durven dragen hoor ik ze achter mijn rug al fluisteren: "Die heeft het oud zot".

Na een zoektocht langs vele (zucht) winkels vonden we dit broekpak:

Ik vind het wel leuk staan bij haar, en nog belangrijker: ze is zo fier als een gieter met haar nieuwe kleren, en daar doen we het voor :-)

Heb jij al een pyjamabroek?

De pyjamabroek: zonder twijfel de must have van deze zomer. Nu ben ik zeker geen fashionista die de laatste modetrends naloopt zoals een schoothondje zijn baasje (lees: ons Fleurtje), maar ik ben ook niet volledig ongevoelig voor wat er in modeland beweegt. Dat moet ook wel met een dochter die beweert dat zij later net als Jani (!) wilt worden (voor de Nederlandse lezers: een bekende stylist, die geen blad voor de mond neemt).

Maar ik ging het hier hebben over DE PYJAMABROEK. Al maanden zeg ik: "Mij zullen ze nooit zien in zo'n lelijk ding!" en "Met zo'n broek aan krijg je er gratis en voor niks 10 kilo bij". Ik ben geen echte fan van deze trend dus. Waarschijnlijk heb ik al te veel vrouwen zien passeren met zo een gebloemde broek in de meest waanzinnige kleuren. Je kan toch niet anders dan toegeven dat dit kledingstuk bij sommigen niet echt een flatterend effect heeft.

Anderzijds hebben de meeste van mijn vriendinnen al een pyjamabroek in hun kleerkast hangen en zijn ze er volledig verknocht aan geraakt. Constant hoor ik: echt een ideaal kledingstuk bij zomerse temperaturen, zit superlekker, goed te combineren met een effen bovenstuk, ...

Ok, het kan geen kwaad om er eens eentje te passen, dacht ik dus bij mezelf. Met een hoofd vol vooroordelen ging ik een winkel binnen waar ze zeker dit soort broeken in de rekken zouden hebben hangen. Wat zeg ik nu? Dit slaagt werkelijk nergens op! In élke winkel hangen die broeken. Behalve in herenwinkels, dat hoop ik toch alleszins...
Ik koos er wel een niet te dure winkel uit, want veel geld uitgeven aan een mode item waarmee ze je volgend jaar ongetwijfeld keihard uitlachen (al dan niet achter je rug) als je je er dan nog in durft te vertonen, dan doen we dus niet. Ik zag dadelijk een hele rek met van die broeken hangen in de meest schreeuwerige kleuren en prints die je je kan inbeelden. Twee voor 30 euro stond erbij. Hmm... dat valt nog goed mee, dacht ik, en ik koos er de enige uit met een redelijk neutrale print.
Man, viel me dat mee! Zo'n broek zit inderdaad super goed. Direct kwam er een verkoopstertje aangetrippeld die wist te melden dat ik er best twee kon kopen vanwege de niet te missen actie 2 voor 30 euro. Ze zei: "Je moet dat fel gebloemde exemplaar echt eens aantrekken met dat bordeauxkleurig topje erop, hebben we al mega veel verkocht". Ok dan, wie niet waagt niet wint. Yekkes, dit vond ik echt erover gaan hoor. Die broek had een bloemenprint in wel zeventig kleuren, een (oma)gordijn was er niks tegen. Dit zou ik nog in geen honderd jaar durven dragen (alleen voor een weddenschap misschien, als het genoeg opbrengt). Wel moedig van de vele vrouwen die het wel durven te dragen, petje af!

Ik stapte de winkel dus buiten met één exemplaar aan 20 euro, ipv 2 voor 30 euro. Nog steeds goedkoop...
Thuisgekomen showde ik trots mijn aankoop aan manlief, maar hij was verre van enthousiast. Ik heb nu eenmaal een man die op dit gebied geen leugentjes om bestwil vertelt. Maar..., volgens hem vindt geen enkele man zo'n broek mooi.
Kan me lekker niets schelen want ze zit super lekker, mijn pyjamabroek!

Wat vinden jullie van deze modetrend en hebben jullie er al eentje in de kast hangen?