Mijn kind is de slimste, de mooiste, de beste!

Zo, de scholen zijn weer begonnen! Sommige mama's en papa's slaken een kreet van opluchting als ze hun kroost opnieuw kunnen afzetten aan de schoolpoort, anderen vinden het jammer dat de vakantie zo snel voorbij is gevlogen...
Ikzelf vind het enerzijds wel een beetje spijtig dat die mooie zomer weer voorbij is (geen huistaken of proefwerken, geen kinderen 's morgens achter de veren zitten, niet snellen naar de hobby's na een drukke schooldag, ...), anderzijds ben ik toch ook wel blij met het ritme en de structuur die het schoolleven biedt.

Onze jongste is nu officieel kleuter af, want hij gaat naar de lagere school! Dat is best een grote stap: voor hemzelf, maar ook voor ons als ouders.
Jahaaa, want in de grote school gaat het gebeuren! Lezen, schrijven en ja...  ook rekenen natuurlijk. Dat is allemaal heel erg spannend voor zo'n kind. Gelukkig beseffen ze in de meeste scholen dat zo'n 5- of 6-jarig kind nog heel veel ruimte nodig heeft om te spelen en wordt daar ook voldoende aandacht aan besteed. Een kind moet zich immers in eerste instantie goed voelen in de klas, en dan  kan het pas tot leren komen!

Mijn zoontje is gelukkig erg enthousiast aan deze grote stap begonnen. Laten we hopen dat het zo blijft, want leren gaat met vallen en opstaan, en voor de meeste kinderen vraagt leren nu eenmaal een inspanning.
Nochtans krijg ik tegenwoordig de indruk - als ik moet afgaan op alle verhalen die ik hoor - dat minstens 80 procent van de kinderen hoogbegaafd, of toch tenminste bovengemiddeld begaafd zijn. Puur statistisch gezien kan dit niet, want de meerderheid van de de mensen moet het stellen met een gemiddeld IQ. Ik snap niet waarom zij persé een kind willen dat het véél beter doet dan de rest. Alsof het voor mensen die (echt) hoogbegaafd zijn zo makkelijk is...

(Ik wil het hier uiteraard niet hebben over de ouders met een hoog- of bovengemiddeld begaafd kind, maar over de opscheppers die de capaciteiten van hun kind overschatten en er vaak zelfs ronduit over liegen)

Ik krijg de kriebels van het soort ouders dat niet anders doet dan hun kinderen bewieroken: hun kinderen konden al lopen op 10 maanden (wat zeg ik, 9 maanden!), konden uiteraard al lezen, schrijven én rekenen voor ze naar de lagere school gingen en zijn vanzelfsprekend ook de beste in sport. Bovendien zijn ze veel mooier dan de andere kindjes van hun klas.

Nu mag een ouder best fier zijn op zijn kinderen. Ik ben ook apetrots op mijn drie kinderen! Maar waarom ben ik trots? Niet omdat ze de beste punten halen van de klas , niet omdat ze uitblinken in een welbepaalde sportdiscipline of omdat ze razend knap zijn... neen mijn kinderen scoren 'gemiddeld' op de meeste vlakken en daar is niets mis mee! Zelfs al waren ze de 'zwakste' van de klas, dan nog zou ik fier op hen zijn.

Ik ben trots op mijn kinderen omdat ze een spin die in een hoekje van de woonkamer zit, voorzichtig in een papiertje vangen om ze dan ongeschonden buiten te zetten. Omdat ze het opnemen voor een vriendinnetje dat gepest wordt. Omdat ze toch nog een 6,5 op (het gehate) Frans halen omdat ze zo hard gestudeerd hebben. Omdat ze het verdwaalde stuk van twee euro -  dat nog ergens in de badkamer rondslingerde omdat het waarschijnlijk uit mijn broekzak was gevallen - komen brengen in plaats van het stiekem te houden... Er zijn zo veel dingen om trots te zijn!

Maar zelfs een kind dat af en toe liegt (doen ze dat allemaal niet?), dat een jaartje (of zelfs twee jaartjes) moet overzitten of dat wel eens een brutale mond durft op te zetten, blijft nog steeds een kind waar we trots op kunnen zijn. Het blijft een kind waar we in moeten blijven geloven.

Ik heb jaren gewerkt met mensen met een mentale en/of fysieke beperking en één van de dingen die me altijd is bijgebleven is dat ouders die in hun kind geloven en er trots op zijn het vleugels geven. Kinderen die aanvaard worden zoals ze zijn worden meestal gelukkige volwassenen die stevig in hun schoenen staan.
Het tegendeel hiervan heb ik in mijn vroegere werkomgeving jammer genoeg ook gezien: ouders die de beperking van hun kind niet kunnen aanvaarden. Dit leidt vaak tot zware emotionele problemen. Niet alleen het kind, maar ook de ouders worden er doodongelukkig van.
Vanwaar komt toch het waanidee dat een mens meer waard zou zijn als hij slim, sportief of mooi is? Ik heb zoveel geleerd van deze mensen met - volgens de buitenwereld - een beperking. De manier waarop zij in het leven staan kan soms zo puur, onbevangen en verfrissend zijn. Waarom kijken we niet meer naar wat iemand wél kan (al is dat in onze ogen misschien maar iets heel kleins), dan altijd maar te focussen op wat iemand niet kan of wat afwijkt van de 'norm'.

Soms denk ik dat de ouders die hun kinderen op een voetstuk plaatsen, net de ouders zijn die hun eigen onzekerheden willen compenseren door middel van hun nageslacht. Hoe moeilijk moet het voor een kind niet zijn om altijd maar te moeten voldoen aan de (hoge) verwachtingen van zijn ouders?

Ik heb van mijn kinderen geleerd dat zij hun eigen weg moeten volgen. Dat ze moeten doen wat ze graag doen en waar ze in geloven, ook al had ik in mijn hoofd misschien andere plannen voor hen...

September = dure maand

Het nieuwe schooljaar is sinds een week terug begonnen. Het is toch verbazingwekkend hoe snel een mens hier weer aan went.
Nu, ik klaag niet hoor... twee maanden vakantie is ruimschoots voldoende, en de kiddo's waren dringend toe aan weer wat meer structuur in hun leven.

Voor mij is het ook een pak rustiger - overdag dan toch tenminste - want 's morgens en 's avonds ben ik herleid tot een soort taxichauffeur. De oudste gaat nu naar school in een andere stad en dankzij de rotslechte busverbinding ben ik genoodzaakt om hem elke ochtend met de auto weg te brengen. Met de fiets is dit helaas niet te doen wegens de te verre afstand.
Daar gaat mijn goede voornemen om de twee jongsten zoveel mogelijk met de fiets naar school te brengen...
Na school heeft mijn oudste zoon gelukkig wel een goede bus aansluiting en dan hoef ik hem enkel maar aan het station op te pikken.
Ik durf niet uit te tellen hoeveel mij dit extra aan benzine gaat kosten, want hier baal ik wel serieus van. Om nog maar de zwijgen over de belasting voor het milieu dat dit met zich meebrengt, want daar voel ik me ook wel wat schuldig over.
Als de kids eenmaal thuis zijn van school houdt het nog niet op met rondrijden hoor: dan moet ik weer mijn kepie van taxichauffeur opzetten om - vooral dochterlief - naar de hobby's te brengen. Ook zaterdag blijf ik niet gespaard van het hele haal- en brenggebeuren, want die dag staat eveneens helemaal in het teken van turnen en paardrijden. Gelukkig wil manlief zaterdags ook wel eens in de rol van taxichauffeur kruipen, als hij dan niet hoeft te werken tenminste.

Misschien denken sommigen nu bij zichzelf : 'Waarom sta je dan ook toe dat je dochter zoveel hobby's doet?'
Wel, dochterlief is een bruisend vat vol energie, en die energie moet ze kwijt. Anders wordt ze ambetant van zichzelf, en begint ze turnoefeningen op de leuningen van de zetels enzo te doen. Die twaalf uur turnen per week maken haar gelukkig, dus wie ben ik om haar dat te ontnemen? Zolang haar schoolwerk er niet onder lijdt zal ik dus nog een tijdje met haar moeten rondrijden....

Nu ik toch volop aan het zagen en klagen ben: krijg ik van jullie permissie om nog even door te gaan? Dat kan toch zo opluchten hé, je grieven af en toe eens goed ventileren!

Wat is die eerste maand van het schooljaar toch een verdomd dure maand. Alle inschrijvingsgelden van de hobby's, het schoolgeld, allerlei schoolspullen,... moeten betaald worden, en tot overmaat van ramp zijn de kinderen natuurlijk ook nog eens uit hun kleren gegroeid. Nu heb ik wel magere kindertjes, dus ze doen heel lang met hun kleren. Echter, wanneer de rokjes van dochterlief echt wel onfatsoenlijk kort worden en als de lange broeken van de zonen doen vermoeden dat er water in de kelder staat, moet er toch wat nieuws in de kasten komen.
Natuurlijk komen er in maanden als september ook nog tal van rekeningen binnen zoals water, elektriciteit, stookolie, verzekeringen, het kan niet op...

Pfff, ... van vakantiemodus gaan we dus naar bespaarmodus, vrees ik.
Is september voor jullie ook zo'n financiële aderlating?

Spreekbeurt: stress of fun?

Tegen het einde van het schooljaar is het weer zo ver: examenperiode voor de oudste zoon (15) en toetsenperiode voor de dochter (11). Onze kleinste bengel van 3 blijft nog even buiten schot. Voorlopig nog geen proefwerken bij onze kleuters. Alhoewel er in de laatste kleuterklas wel de gevreesde 'toetertesten' zijn, wat voor veel stress kan zorgen bij het kleine grut (en hun ouders). 

Onze kleine man wil net zoals de groten ook zijn 'huiswerk' maken. Ik geef hem dan een kleurplaat of zo, en dan voelt hij zich echt belangrijk. Fier komt hij dan melden als hij klaar is: "Morgen geef ik mijn huiswerk aan de juf!"

Bij de oudste is de examenperiode iets minder leuk, vrees ik. 

Ikzelf vond dat vroeger ook altijd zo'n een nare periode met veel stress en faalangst, bij momenten. Soms stond ik zelfs om vier uur 's morgens op om te herhalen. Moordend vond ik die examenperiode... Het gebeurt nu nog af en toe dat ik opeens wakker schiet uit een nare droom dat ik examens heb en mijn leerstof niet ken. Dat je daar na al die jaren nog zo mee bezig kan zijn, de menselijke geest zit toch raar ik mekaar.

Nu vind ik wel dat mijn zoon zich een heel pak relaxter door deze periode loodst. Da's typisch voor jongens, hoor ik dan links en rechts. Meisjes zijn veel plichtbewuster is mij zelfs al door leerkrachten bevestigd. Of dit werkelijk ook zo is, dat weet ik niet. Ik heb nog geen ervaring met meisjes in de examenperiode. 

Eigenlijk is het misschien ook helemaal niet slecht om met wat minder stress door die periode te gaan. Hopelijk heeft mijn zoon er na twintig jaar geen nachtmerries meer over ;-).

Dochterlief heeft ook wel heel wat toetsen in deze periode, en daar moet ze natuurlijk voor studeren, maar dit is toch nog op een heel andere manier dan in het middelbaar. Ook zij lijkt mij niet erg te stressen. Alhoewel ze er nochtans een super drukke agenda op nahoudt, met acht uur turnen en dan nog een uur paardrijden in de week. En neen hoor, ze moet dat helemaal niet van ons (want dat wordt dan weleens gedacht), ze kiest daar zelf voor. Eigenlijk zou ze nog een hobby of twee erbij willen, maar dit laten we niet toe. Ik wil mijn dochter af en toe nog wel eens zien!

Vandaag moest ze haar spreekbeurt voor de klas brengen, samen met een klasgenootje. Gisteren hadden we nog een heleboel werk aan de voorbereiding, aangezien ons juffertje ziek was geweest.

De tekst was gelukkig al helemaal af, maar nu moest er nog een powerpoint presentatie gemaakt worden en er moesten koekjes gebakken worden. Ja, koekjes, want de spreekbeurt gaat over Malta en daar hoort natuurlijk een typisch gerechtje bij. 

Nu heb ik al wel wat bakervaring, maar die Maltese koekjes hebben me toch bloed, zweet en tranen gekost. Normaal gezien biedt google antwoord op al mijn vragen, maar nu bleef mijn 'beste vriend' toch even in gebreke. Uiteindelijk vond ik wel een geschikt receptje, maar eens bezig bleek het langs geen kanten te kloppen.  De consistentie van het deeg was veel te droog en te brokkelig, daar kreeg ik echt geen fatsoenlijk koekje uit gemaakt. Dochterlief stond me bij met raad en daad, maar het lukte voor geen meter. Ok, dan maar wat foefelen zeker. Ik paste het recept naar eigen goeddunken aan en op hoop van zegen schoven we de koekjes in de oven. Gelukkig kwamen er redelijk acceptabele koekjes te voorschijn na een 20-tal minuutjes. Oef! Anders had ik echt serieus gebaald, dat kan ik wel zeggen. Er moest wel 300 gram amandelpoeder in het recept en da's nu ook niet bepaald goedkoop, om nog maar te zwijgen van de teleurstelling die het zou zijn geweest voor mijn meisje.

Ok, de koekjes waren gelukt. Nu nog even samen een powerpointje maken. Weer wat stressen, want tot mijn grootste schaamte moet ik bekennen dat ik dit nog nooit had gedaan. Wonderwel lukte het en na een uurtje of twee waren we klaar. Inmiddels was het al wel half tien 's avonds, ik had zelfs geen tijd gehad om fatsoenlijk te koken. Maar goed, hot dogs brengen altijd een snelle oplossing in geval van nood (tot grote tevredenheid van de kinderen uiteraard) en voor de volwassen werd het een snel slaatje.

Toch best veel tijd kruipt er in zo'n spreekbeurt, vind ik. Als ouder moet je altijd nog wat helpen op die leeftijd. Maar eigenlijk vind ik het stiekem ook wel super leuk om te doen hoor. Misschien is er toch een beetje een schooljuf aan mij verloren gegaan? 

En weet je, dochterlief mág ik nog helpen, de oudste al lang niet meer... "Ik kan dat zelf wel hoor, ik heb jouw hulp niet nodig", klinkt het dan. Slik...