De laatste tijd voel ik me zoooo moe, écht uitgeput bij momenten. Ik heb ook spierpijn en voel me stram en stijf. Vooral mijn nek en bovenrug lijken wel helemaal vast te zitten.
Dit is al enkele maanden aan de gang.
Eerst dacht ik aan voorjaarsmoeheid en dus ging ik er van uit dat het wel zou beteren eens de zon wat meer ging schijnen. Ik weet van mezelf namelijk dat ik best wel last heb van de donkere periodes in de herfst en de winter.
Maar de lente en de zomer kwamen en waar ik op hoopte gebeurde helaas niet: nog steeds moe en stram in plaats van fit en vitaal. De ene dag al wat beter dan de andere, maar niet zoals het zou moeten... en zo oud ben ik nu toch ook nog niet. Neen, ik ben nog in de fleur van mijn leven en ik wil me helemaal niet zo slecht voelen.
'Ga dan naar de dokter!' Hoeveel keren heb ik dat niet moeten horen in mijn omgeving? Maarrrr, op dat gebied ben ik dus écht een angsthaas. Ik zie in mijn verbeelding al direct de ergste scenario's passeren... neen, dan weet ik het maar liever niet... denk ik. Flauw hé, ik weet het wel, echt flauw. Want ik ben wél diegene die anderen direct naar de dokter stuurt als ik ook maar dénk dat er iets mis zou kunnen zijn.
Dan maar mijn toevlucht nemen tot het internet zeker. Tja, wat doe je anders als je niet zelf voor dokter hebt gestudeerd? Dom natuurlijk, héél dom! Want die studies geneeskunde duren nu eenmaal niet voor niets minstens zeven jaar...
Gevolg: je komt terecht op allerlei enge websites waarvan de ene er al wat betrouwbaarder uitziet dan de andere. Neen! Ik heb geen raad nodig van een online 'dokter' en néén ik vul die vragenlijst niet in om dan tot een diagnose te komen. Laat staan dat ik ga betalen voor één of ander zelfhulpboek. Daaaag!
Ik heb daarna ook nog eens een poging gedaan om super gezond te eten en de rotzooi uit mijn voeding te bannen in de hoop dat dat zou helpen, maar met mijn karakter van een garnaal was die poging natuurlijk weer gedoemd om te mislukken vooraleer ze nog maar goed en wel begonnen was. Miss Milla: je bent hopeloos!
Dan toch maar naar een échte dokter gaan misschien? Er zat niet anders op, want mijn huisgenoten waren mijn geklaag en gezeur over mijn gezondheid onderhand meer dan beu.
Na een uurtje of twee in de wachtzaal was ik aan de beurt en mocht ik het dokterskabinet betreden. Ik deed mijn verhaal en de dokter vroeg me: 'Gaat het wel goed met je? Euhm... ik bedoel mentaal?' Ik legde haar uit dat ik echt sterk het gevoel heb dat het niet 'tussen mijn oren zit' maar dat er een lichamelijke oorzaak is voor mijn klachten. Ik weet (uit ervaring) dat je door geestelijke stress ook heel wat lichamelijke klachten kan ervaren, maar ik was er heel erg zeker van dat dit nu zeker niet het geval is... ik voel me goed namelijk, mentaal.
'Ok, dan gaan we bloedprikken' zei de dokter. 'Het kan best zijn dat je een ijzer-tekort hebt, want je eet namelijk al heel lang geen vlees'. ' Maar ik eet wel één of twee keertjes per week vis hoor, en heel veel groenten en bruin brood! Is dat niet genoeg dan?' 'Ijzer uit vlees wordt veel makkelijk opgenomen dan uit plantaardige voeding, we hebben als mens nu eenmaal niet de maag van een koe hé!', verduidelijkte de dokter. Daar heeft ze wel een punt misschien, maar ik ga sowieso niet terug vlees eten! No way!
Na een weekje mocht ik terug naar de dokter voor de resultaten. Oef! Geen enge ziektes onder de leden, géén ijzertekort (goed bezig Miss Milla, zie je wel dat ik geen vlees hoef te eten), zelfs geen vitamine B12 tekort (dat wordt ook wel eens gelinkt aan vegetarische voeding)... maar wél: een serieus vitamine D tekort én klierkoorts.
Oh, wat ben ik opgelucht. Eindelijk weet ik dat ik me mijn klachten niet verbeeld (ik begon al aan mezelf te twijfelen) en dat ik me binnen enkele maanden vast een heel pak beter ga voelen. Ik neem nu een vitamine D supplement en die klierkoorts zal op een gegeven moment vanzelf het onderspit moeten delven.
Naar het schijnt kampen heel veel mensen met een vitamine D tekort en kan het niet te onderschatten klachten geven: vermoeidheid, spierpijnen, gewrichtspijnen, zwakke botten, angststoornissen, lusteloosheid, en zelfs depressie...
Tegenwoordig worden we ook zo bang gemaakt van de zon, maar de zon hebben we nu eenmaal nodig om deze waardevolle vitamine te kunnen aanmaken in ons lichaam.
Ikzelf heb een zeer lichte hypergevoelige huid. Ik kan het me helaas niet permitteren om in de zomer langer dan een kwartiertje mijn huid onbeschermd bloot te stellen aan de zon. Ik bekoop het dan met zonne-allergie en een knalrode kop. Niet leuk! Maar ook vooral niet gezond... Moet ik dan kiezen tussen de pest en de cholera (verbranden en wel vit D of beschermen en geen vit D)?
Neen, er is een andere oplossing: elke dag een kwartiertje onbeschermd in de zon en nadien voor bescherming zorgen. Je hoeft immers echt niet uren te gaan zonnekloppen om je vitamientjes op te nemen. Dit is een misverstand!
Nu schijnt in ons deel van de wereld de zon meestal niet genoeg om elke dag voldoende vitamine D op te nemen, dus dat is de reden waarom er zoveel mensen rondlopen met dit tekort. Supplementen zijn volgens de dokter voor veel mensen noodzakelijk, maar neem ze nooit in het wilde weg, laat eerst je bloed even testen. Vitamine D is immers een vetoplosbare vitamine die je niet uitplast als je lichaam er teveel van opneemt (en dat is natuurlijk ook weer niet goed).
Maar welke van mijn klachten zijn er nu gelinkt aan het vitamine D tekort en welke aan klierkoorts? Ik zou het niet weten... misschien is het ook niet zo belangrijk, zolang ze maar overgaan en ik mijn oude zelf weer wordt.
Posts tonen met het label gezond. Alle posts tonen
Posts tonen met het label gezond. Alle posts tonen
dinsdag 14 juli 2015
dinsdag 19 mei 2015
Waarom lukt het nu niet?
Eén van de (vele ;-) nadelen van het niet meer zo piepjong zijn is zeker dat proberen gewicht te verliezen niet meer zo vanzelfsprekend is dan daarvoor.
Ik weet dat ik niet mag klagen: echt veel te zwaar heb ik nooit gewogen, en mijn BMI zit nog netjes onder 25... maar wat mij betreft mag er nu toch best een kilootje of 5 af.
Ik voel me er gewoon niet goed bij dat mijn broeken spannen (als ik er überhaupt nog in raak) en dat er zich een (blubber)buikje manifesteert.
Vroeger in mijn jonge tijd - toen de dieren nog spraken - moest ik bij wijze van spreken een weekje geen rotzooi naar binnen spelen en gelijk gaf de weegschaal 2 kilootjes minder aan. Die tijd lijkt voorgoed voorbij.
Ik ben al twee weken super gezond aan het eten: smoothies, fruit, een overdosis groenten, volkoren pasta en bruin brood, kokosolie, havermout, geen gebak, snoep of chips...
Goed bezig dus zal je zeggen, maar wat zegt de weegschaal? Geen enkele kilo eraf!
Echt motiverend is dat natuurlijk niet, maar het voordeel is wél dat ik intussen helemaal geen drang meer heb naar al die zoete rotzooi, maar eerder snak naar een schaaltje heerlijke aardbeien als dessert.
Ik weiger - ondanks dat ik blijkbaar niet afval - om in de val van de crashdiëten te trappen. Met zo'n dieet val je wel af - dat weten we allemaal intussen - maar nadien kom je het dubbel en dik weer bij. Ik haat het trouwens om weinig te eten en honger te lijden. Dan word ik vreselijk chagrijnig en niet meer te genieten voor mijn omgeving.
Sommigen zeggen dat je de koolhydraten zoveel mogelijk moet schrappen uit je voeding. Ik ben er zeker van dat dit werkt, maar oh... ik eet veel te graag aardappelen en pasta.
Hopelijk werkt mijn aanpak - van gewoon gaan voor gezonde voeding en verder niets bijzonders - wél op lange termijn. Ik voel me in ieder geval al een pak fitter en niet meer zo hondsmoe. Da's eigenlijk nog belangrijker dan een maatje 36, nietwaar?
Trouwens: eens boven de 40 krijg je er toch alleen maar rimpels bij als je teveel afvalt!
Wat doen jullie om je gezond gewicht te behouden?
zondag 22 maart 2015
Weet je wat ik nu zo oneerlijk vind?
Dat de meeste honden maar gemiddeld zo'n 10 à 12 jaar worden. Sommige grote hondenrassen halen zelfs amper 8 jaar... Als er dan toch een godheid bestaat: waarom heeft hij onze viervoeters maar zo'n vreselijk kort leven gegund? Om nog maar te zwijgen van wat hij de baasjes aandoet, met het onmenselijke verdriet waar zij steeds door moeten bij het afscheid van hun geliefde viervoeter.
Na onze labrador Sheila heeft het drie jaar geduurd eer we weer toe waren aan een hond. Zij haalde gelukkig wel de hoge (honden)leeftijd van 15 jaar. De laatste jaren van haar leven waren echter niet zonder zorgen. Ze was erg zwak geworden en zelfs niet zindelijk meer. Het was niet makkelijk, en achteraf gezien nemen we het onszelf kwalijk dat we haar niet eerder hebben laten inslapen. Maar het is zo verdomd moeilijk om voor God te spelen op zo'n moment. Pas toen ze helemaal 'op' was hebben we haar voor de laatste keer geknuffeld en laten vertrekken naar de eeuwige jachtvelden.
Het was een troost dat er in die periode toevallig een zwerfkatje van een maand of zes bij ons aankwam. We namen haar op in ons gezin en ze kreeg de naam Sterre.
Nu ben ik meer een honden dan een kattenmens - als kind eens vreselijk door een kat gekrabd geweest - maar Sterre wist toch binnen een mum van tijd mijn hart te veroveren.
We lieten haar inenten en steriliseren, en binnen de kortste keren lag ze lekker bij ons op bed te spinnen...
Ze was erg lief en aanhankelijk, maar het nadeel van een kat vind ik dat je ze ook haar vrijheid moet gunnen. Ze maakte dus dagelijks haar uitstapjes, maar toch zat ze ook elke avond op mij te wachten in de voortuin, op het uur dat ik van mijn werk kwam.
Op een dag zat ze er niet... We hebben gezocht, gezocht, gezocht,... maar Sterre kwam niet meer. Ik denk niet dat ze is doodgereden door een auto, want dan had ik haar toch wel érgens moeten zien liggen. Ik vrees eerder dat ze is vergiftigd door een nare man in de buurt. Er doen geruchten de ronde over andere mensen die ook hun kat hebben verloren... Maar iemand beschuldigen zonder enig bewijs, da's ook weer een brug te ver natuurlijk.
Na het verdriet om Sterre bleven we een hele tijd huisdierloos. Tot het toch weer te erg begon te kriebelen... Ik vind een huis zonder viervoeter altijd een beetje leeg, dus begonnen we na te denken over een nieuwe hond in ons leven.
Een hond in huis halen mag nooit een impulsieve beslissing zijn. Je moet goed beseffen dat je vanaf het moment dat hij er is verantwoordelijk bent voor hem, voor de rest van zijn leven. Dat geldt voor alle huisdieren trouwens, naar mijn bescheiden mening. En dier kost je geld, kost je tijd, brengt vreugde, maar ook verdriet. Als het niet bevalt kan je het (uiteraard) niet terugsturen...
We kozen deze keer bewust voor een iets kleiner exemplaar, omdat ons dat een pak makkelijker leek om op vakantie te gaan en zo. Met onze drie kiddies zit de auto immers al behoorlijk vol.
Ook wilden we een ras dat van nature heel zachtaardig is. Onze jongste was op dat moment een peuter en het leek ons het beste om op dat gebied de risico's zoveel mogelijk uit te sluiten. Peuters durven immers al eens dingen te doen die hondjes niet zo tof vinden. Tuurlijk moet er altijd toezicht zijn, maar een ongeluk is toch snel gebeurd en ik heb nu eenmaal ook geen ogen op mijn rug.
Verder moest de hond geboren zijn in een warm gezin, en niet geïmporteerd uit één of ander Oost -Europees land of geboren in een vieze eenzame schuur, waar het moederdier een rotleven leidt. Broodfokkerijen verfoei ik als de pest, dus nooit van mijn leven zal ik daar een hond kopen!
We waren er al snel uit dat we een Cavalier King Charles Spaniël wilden, vanwege zijn uitermate zachte karakter. Het is ook een echte gezinshond die het liefst zoveel mogelijk bij alles betrokken wordt. Dit konden we zo'n hond wel bieden vonden we: mee op reis, mee op uitstap, 's avonds lekker samen in de zetel...
Het enige nadeel van de Cavalier is dat het ras enorme gezondheidsproblemen kent, veroorzaakt door ondoordacht fokken vanuit een te kleine groep honden.
Serieuze fokkers testen hun honden om te vermijden dat die gezondheidsproblemen worden overgedragen, maar jammer genoeg zijn er ook vele 'cowboys' werkzaam in de sector die hier lak aan hebben, en enkel denken aan hun portemonnee. 'Garantie tot aan de deur' en 'trek uw plan als uw hond ziek is'.
Van zo iemand wilden wij uiteraard geen hond kopen. We wisten dat het best duur zou worden, maar een gezonde hond was voor ons toch prioritair.
Na wat zoeken vonden we een hele lieve dame die bezeten is door haar Cavaliers. Zij fokt af en toe een nestje en ook enkel met kerngezonde honden die vrij zijn van erfelijke ziektes. Haar hondjes worden ook prima gesocialiseerd en zitten niet ergens in een schuurtje of zo, maar in haar woonkamer.
Ik moet zeggen dat het een beetje op een sollicitatie leek toen we voor het eerst bij haar op bezoek waren. Het was snel duidelijk dat deze dame haar honden niet zomaar aan iedereen verkoopt. Maar laat dit nu net het kenmerk zijn van een goede fokker...
Nog steeds hebben we contact met haar via mail en sturen we regelmatig een fotootje door van ons Fleurtje. Ja, ook zij is blij dat een van haar 'kindjes' het goed stelt.
Ons Fleurtje wordt volgende maand alweer 2 jaar. Vanaf het moment dat ze bij ons kwam heeft ze enkel maar vreugde gebracht.
Jaja, natuurlijk moest ik in het begin wel 30 keer per dag naar buiten om haar zindelijk te krijgen, en ja, overgeven was haar ook niet vreemd. Maar net zoals ik zonder nadenken de pipi, kaka en andere substanties zoals kwijl en braaksel van mijn kindertjes vakkundig heb verwijderd toen ze kleiner waren, deed ik dat ook in haar puppy periode. (Eerlijkheidshalve moet ik wel toegeven dat het proces van volwassen worden bij doggies ietwat vlotter verloopt dan bij kiddies. Haar hondenpubertijd was bijvoorbeeld peanuts, in vergelijking met wat ik bij mijn kroost al voor de kiezen heb gekregen ;-)
Och, ik zou nog uren over haar kunnen vertellen, zo gek ben ik op haar! Maar da's voor een andere keer, want ik denk dat de niet-hondenliefhebbers al lang hebben afgehaakt bij 't lezen...
Na onze labrador Sheila heeft het drie jaar geduurd eer we weer toe waren aan een hond. Zij haalde gelukkig wel de hoge (honden)leeftijd van 15 jaar. De laatste jaren van haar leven waren echter niet zonder zorgen. Ze was erg zwak geworden en zelfs niet zindelijk meer. Het was niet makkelijk, en achteraf gezien nemen we het onszelf kwalijk dat we haar niet eerder hebben laten inslapen. Maar het is zo verdomd moeilijk om voor God te spelen op zo'n moment. Pas toen ze helemaal 'op' was hebben we haar voor de laatste keer geknuffeld en laten vertrekken naar de eeuwige jachtvelden.
Het was een troost dat er in die periode toevallig een zwerfkatje van een maand of zes bij ons aankwam. We namen haar op in ons gezin en ze kreeg de naam Sterre.
Nu ben ik meer een honden dan een kattenmens - als kind eens vreselijk door een kat gekrabd geweest - maar Sterre wist toch binnen een mum van tijd mijn hart te veroveren.
We lieten haar inenten en steriliseren, en binnen de kortste keren lag ze lekker bij ons op bed te spinnen...
Ze was erg lief en aanhankelijk, maar het nadeel van een kat vind ik dat je ze ook haar vrijheid moet gunnen. Ze maakte dus dagelijks haar uitstapjes, maar toch zat ze ook elke avond op mij te wachten in de voortuin, op het uur dat ik van mijn werk kwam.
Op een dag zat ze er niet... We hebben gezocht, gezocht, gezocht,... maar Sterre kwam niet meer. Ik denk niet dat ze is doodgereden door een auto, want dan had ik haar toch wel érgens moeten zien liggen. Ik vrees eerder dat ze is vergiftigd door een nare man in de buurt. Er doen geruchten de ronde over andere mensen die ook hun kat hebben verloren... Maar iemand beschuldigen zonder enig bewijs, da's ook weer een brug te ver natuurlijk.
Na het verdriet om Sterre bleven we een hele tijd huisdierloos. Tot het toch weer te erg begon te kriebelen... Ik vind een huis zonder viervoeter altijd een beetje leeg, dus begonnen we na te denken over een nieuwe hond in ons leven.
Een hond in huis halen mag nooit een impulsieve beslissing zijn. Je moet goed beseffen dat je vanaf het moment dat hij er is verantwoordelijk bent voor hem, voor de rest van zijn leven. Dat geldt voor alle huisdieren trouwens, naar mijn bescheiden mening. En dier kost je geld, kost je tijd, brengt vreugde, maar ook verdriet. Als het niet bevalt kan je het (uiteraard) niet terugsturen...
We kozen deze keer bewust voor een iets kleiner exemplaar, omdat ons dat een pak makkelijker leek om op vakantie te gaan en zo. Met onze drie kiddies zit de auto immers al behoorlijk vol.
Ook wilden we een ras dat van nature heel zachtaardig is. Onze jongste was op dat moment een peuter en het leek ons het beste om op dat gebied de risico's zoveel mogelijk uit te sluiten. Peuters durven immers al eens dingen te doen die hondjes niet zo tof vinden. Tuurlijk moet er altijd toezicht zijn, maar een ongeluk is toch snel gebeurd en ik heb nu eenmaal ook geen ogen op mijn rug.
Verder moest de hond geboren zijn in een warm gezin, en niet geïmporteerd uit één of ander Oost -Europees land of geboren in een vieze eenzame schuur, waar het moederdier een rotleven leidt. Broodfokkerijen verfoei ik als de pest, dus nooit van mijn leven zal ik daar een hond kopen!
We waren er al snel uit dat we een Cavalier King Charles Spaniël wilden, vanwege zijn uitermate zachte karakter. Het is ook een echte gezinshond die het liefst zoveel mogelijk bij alles betrokken wordt. Dit konden we zo'n hond wel bieden vonden we: mee op reis, mee op uitstap, 's avonds lekker samen in de zetel...
Het enige nadeel van de Cavalier is dat het ras enorme gezondheidsproblemen kent, veroorzaakt door ondoordacht fokken vanuit een te kleine groep honden.
Serieuze fokkers testen hun honden om te vermijden dat die gezondheidsproblemen worden overgedragen, maar jammer genoeg zijn er ook vele 'cowboys' werkzaam in de sector die hier lak aan hebben, en enkel denken aan hun portemonnee. 'Garantie tot aan de deur' en 'trek uw plan als uw hond ziek is'.
Van zo iemand wilden wij uiteraard geen hond kopen. We wisten dat het best duur zou worden, maar een gezonde hond was voor ons toch prioritair.
Na wat zoeken vonden we een hele lieve dame die bezeten is door haar Cavaliers. Zij fokt af en toe een nestje en ook enkel met kerngezonde honden die vrij zijn van erfelijke ziektes. Haar hondjes worden ook prima gesocialiseerd en zitten niet ergens in een schuurtje of zo, maar in haar woonkamer.
Ik moet zeggen dat het een beetje op een sollicitatie leek toen we voor het eerst bij haar op bezoek waren. Het was snel duidelijk dat deze dame haar honden niet zomaar aan iedereen verkoopt. Maar laat dit nu net het kenmerk zijn van een goede fokker...
Nog steeds hebben we contact met haar via mail en sturen we regelmatig een fotootje door van ons Fleurtje. Ja, ook zij is blij dat een van haar 'kindjes' het goed stelt.
 |
| Fleurtje 14 weken |
Jaja, natuurlijk moest ik in het begin wel 30 keer per dag naar buiten om haar zindelijk te krijgen, en ja, overgeven was haar ook niet vreemd. Maar net zoals ik zonder nadenken de pipi, kaka en andere substanties zoals kwijl en braaksel van mijn kindertjes vakkundig heb verwijderd toen ze kleiner waren, deed ik dat ook in haar puppy periode. (Eerlijkheidshalve moet ik wel toegeven dat het proces van volwassen worden bij doggies ietwat vlotter verloopt dan bij kiddies. Haar hondenpubertijd was bijvoorbeeld peanuts, in vergelijking met wat ik bij mijn kroost al voor de kiezen heb gekregen ;-)
Och, ik zou nog uren over haar kunnen vertellen, zo gek ben ik op haar! Maar da's voor een andere keer, want ik denk dat de niet-hondenliefhebbers al lang hebben afgehaakt bij 't lezen...
woensdag 3 december 2014
Stevia: wat moet ik ermee?
Weer eens een poging ondernomen om van de snelle suikers en andere rotzooi af te blijven. Deze keer is het me één week gelukt om niet overstag te gaan voor de koeken, chocolademannetjes, chips, appeltaart, wit brood en dergelijke. Maar het is niet omdat ik gisteren een stuk taart naar binnen heb gespeeld dat ik het nu al opgeef! Neen hoor, vandaag ben ik weer gewoon met een schone lei begonnen. Ik ben - Eureka!!! - op die schamelijke week namelijk al een kilo kwijtgespeeld.
Nog vier te gaan en dan ben ik tevreden. 't Is te zeggen, die kilo's minder zijn eigenlijk niet de hoofdreden van mijn poging tot een gezondere levensstijl. Ik voel me namelijk zooo moe de laatste tijd.
Niet verwonderlijk natuurlijk met een kleuter die élke dag rond vijf uur klaarwakker is, een echtgenoot die voor dag en dauw naar zijn werk vertrekt, dat verdomde gebrek aan zonlicht deze tijd van het jaar, en mijn verfproject.
Over dat laatste: ik heb me in het hoofd gehaald dat zo goed als alle kamers in het huis wel een nieuw laagje verf kunnen gebruiken. Al weken ben ik bezig met deze rotklus, met stramme spieren en hoofdpijn van die vieze verflucht als gevolg. Maarja, ik moet niet klagen natuurlijk. Strikt noodzakelijk was het niet, dus ik heb me die ellende gewoon zelf op de hals gehaald. En als ik eenmaal iets in mijn hoofd heb, kan ik best wel doorzetten om het tot een goed einde te brengen, ook al heb ik er een vreselijke pesthekel aan.
Ik ben dus moe, maar komt dit alleen omdat ik het druk heb, of zit die suiker-rotzooi er ook voor iets tussen? Ze zeggen toch altijd dat teveel suiker je moe maakt en je lichaam uitput. Trouwens, elk jaar een kilootje of twee erbij zie ik ook niet zitten, waar eindigt dat op den duur? Tijd om in te grijpen dus.
Het probleem is dat ik best wel van zoet houd en graag bak. Toen stevia - eindelijk - op de markt kwam had ik dus hoge verwachtingen. Het leek wel een droom: een puur natuurlijke zoetstof zonder die nare calorieën. De eerste keer dat ik het goedje tot mij nam was dan ook een flinke afkapper. Mijn verwachtingen werden jammer genoeg niet ingelost. Ik vind de smaak vréselijk. Ik weet dat stevia afkomstig is van een plantje, maar toch vind ik er een chemisch smaakje aanzitten. Bah!
Je kan suiker in vele bakbereidingen trouwens niet zomaar vervangen door stevia. Dat komt vast niet goed dan met je cake.
Weet je, misschien ligt het wel aan mij. Misschien moet ik me wat meer gaan verdiepen in dat goedje, zodat ik het op de juiste manier leer te gebruiken. Vele anderen zijn immers wel enthousiast over stevia. Of zou ik dan toch zo'n afwijkende smaak hebben?
Graag had ik geweten wat julie ervaringen zijn met stevia. Tips zijn meer dan welkom. Alvast eeuwige dank!
Nog vier te gaan en dan ben ik tevreden. 't Is te zeggen, die kilo's minder zijn eigenlijk niet de hoofdreden van mijn poging tot een gezondere levensstijl. Ik voel me namelijk zooo moe de laatste tijd.
Niet verwonderlijk natuurlijk met een kleuter die élke dag rond vijf uur klaarwakker is, een echtgenoot die voor dag en dauw naar zijn werk vertrekt, dat verdomde gebrek aan zonlicht deze tijd van het jaar, en mijn verfproject.
Over dat laatste: ik heb me in het hoofd gehaald dat zo goed als alle kamers in het huis wel een nieuw laagje verf kunnen gebruiken. Al weken ben ik bezig met deze rotklus, met stramme spieren en hoofdpijn van die vieze verflucht als gevolg. Maarja, ik moet niet klagen natuurlijk. Strikt noodzakelijk was het niet, dus ik heb me die ellende gewoon zelf op de hals gehaald. En als ik eenmaal iets in mijn hoofd heb, kan ik best wel doorzetten om het tot een goed einde te brengen, ook al heb ik er een vreselijke pesthekel aan.
Ik ben dus moe, maar komt dit alleen omdat ik het druk heb, of zit die suiker-rotzooi er ook voor iets tussen? Ze zeggen toch altijd dat teveel suiker je moe maakt en je lichaam uitput. Trouwens, elk jaar een kilootje of twee erbij zie ik ook niet zitten, waar eindigt dat op den duur? Tijd om in te grijpen dus.
Het probleem is dat ik best wel van zoet houd en graag bak. Toen stevia - eindelijk - op de markt kwam had ik dus hoge verwachtingen. Het leek wel een droom: een puur natuurlijke zoetstof zonder die nare calorieën. De eerste keer dat ik het goedje tot mij nam was dan ook een flinke afkapper. Mijn verwachtingen werden jammer genoeg niet ingelost. Ik vind de smaak vréselijk. Ik weet dat stevia afkomstig is van een plantje, maar toch vind ik er een chemisch smaakje aanzitten. Bah!
Je kan suiker in vele bakbereidingen trouwens niet zomaar vervangen door stevia. Dat komt vast niet goed dan met je cake.
Weet je, misschien ligt het wel aan mij. Misschien moet ik me wat meer gaan verdiepen in dat goedje, zodat ik het op de juiste manier leer te gebruiken. Vele anderen zijn immers wel enthousiast over stevia. Of zou ik dan toch zo'n afwijkende smaak hebben?
Graag had ik geweten wat julie ervaringen zijn met stevia. Tips zijn meer dan welkom. Alvast eeuwige dank!
zaterdag 25 oktober 2014
Bloemkool-prei soep met een pittige toets van mosterd
De mensen die regelmatig een kijkje nemen op mijn blog weten dat ik een echte soepmadame ben. Ik kan elk seizoen genieten van een heerlijke soepje, maar in de herfst vind ik soep toch nog altijd het beste smaken. Wanneer de temperaturen zakken en de wind guur begint te blazen, kan een kommetje soep mij vaak behoeden van een aanval op de snoepkast.
Bij het koken ga ik meestal uit van het principe 'eenvoud siert'. Ik houd van pure recepten, zonder al te veel tierlantijntjes. Dit principe probeer ik trouwens door te trekken naar de meeste domeinen in mijn leven: ik wil niet verdrinken in een overdaad aan spullen, ik wil geen duizend 'vrienden' op Facebook die ik toch niet ken, ik wil mezelf niet voorbij hollen om steeds meer en meer bezit te verwerven ...
Maar ik wijk af... Dit soepje is heerlijk eenvoudig, maar toch vol en romig van smaak:
Dit heb je nodig:
Bij het koken ga ik meestal uit van het principe 'eenvoud siert'. Ik houd van pure recepten, zonder al te veel tierlantijntjes. Dit principe probeer ik trouwens door te trekken naar de meeste domeinen in mijn leven: ik wil niet verdrinken in een overdaad aan spullen, ik wil geen duizend 'vrienden' op Facebook die ik toch niet ken, ik wil mezelf niet voorbij hollen om steeds meer en meer bezit te verwerven ...
Maar ik wijk af... Dit soepje is heerlijk eenvoudig, maar toch vol en romig van smaak:
Dit heb je nodig:
- 1 bloemkool
- 4 stengels prei (alleen het wit gebruiken)
- 2 teentjes knoflook
- 2 kleine aardappelen
- olijfolie
- 2 liter water
- 4 bouillonblokjes
- 4 koffielepels mosterd
- zwarte peper
- zout
Zo maak je het:
- Snijd de groenten, de aardappelen en de knoflook in kleine stukjes en stoof enkele minuten aan in olijfolie.
- Voeg het water en de bouillonblokjes toe en laat gaar koken.
- Mix de soep fijn met een staafmixer
- Voeg de mosterd toe en mix nog even door.
- Kruid af met peper en zout.
woensdag 1 oktober 2014
Autoperikelen
Enkele dagen geleden schreef ik een blogbericht over, mijn door marters beknabbelde, auto (klik). Voor diegenen die het mocht interesseren hoe het nu verder ging: mijn auto is inmiddels al een paar dagen in de garage en de kosten liepen intussen al op ter waarde van een spiksplinternieuwe iPhone, met nog ruim geld over voor wat luxe accessoires. Vréselijk duur dus. Ik moet jullie dus waarschijnlijk niet vertellen dat ik baal hiervan.
De mensen zonder auto zullen nu wel zeggen: "Tja, als je met de auto wilt rijden moet je de kosten er ook maar bijnemen." Ze hebben gelijk natuurlijk. Op het moment doe ik alles - voor zover de afstanden het toelaten - met de fiets. Ook moet ik beroep doen op anderen, die wel over een auto beschikken. Mijn oudste zoon gaat met de bus naar school, maar moet hiervoor om 6 uur zijn bedje al uit. Hij doet dit zonder morren, maar ik vind het toch wel wat zielig.
Al bij al lukt het wel zonder wagen. Weet je, eigenlijk is dit wel een goede test hoe het nu zou zijn moest ik niet beschikken over een auto. In ieder geval véél goedkoper, beter voor het milieu, gezonder,... Maar,... eerlijk is eerlijk, ook: lastiger, afhankelijker van anderen en over elke verplaatsing moet nagedacht worden. Verder moet ik toegeven dat het fysiek zwaar is. Het is hier best wel heuvelachtig en met zo'n kleuter op je fietsstoeltje is het toch wel zweten om zo'n pittige berg op te raken (vaak moet ik dan ook afstappen).
Ik heb hier wel heel de tijd de schuld op die marters gestoken voor de kosten aan mijn wagen, maar eigenlijk viel de schade die zij hadden aangericht nog wel mee. Het was de startmotor die stuk was en de centrale vergrendeling die niet meer werkte (dat heb je met al die elektronica in auto's tegenwoordig) die vooral de kosten van de herstelling deden oplopen. Mijn auto is dan ook al bijna tien jaar oud... Omdat ik vorige maand al voor vierhonderd euro kosten had gedaan, besloot ik deze kosten er dan nog maar bij te nemen. Immers, als ik zo'n oude auto wil verkopen krijg ik er sowieso bijna niets meer voor.
Het heeft me wel aan het denken gezet hoor: kan ik leven zonder auto? Ja tuurlijk! Zonder eten, drinken, slapen en onderdak kan een mens niet, maar zonder auto wel natuurlijk... Het is alleen een stukje luxe, een stukje vrijheid misschien zelfs, dat je opgeeft. Ben ik bereid om dit op te geven? Neen, op dit moment (nog) niet. Maar ooit, als mijn kinderen groter en zelfstandiger zijn (en mij niet meer altijd als taxi nodig hebben) misschien wel.
Vandaag zou mijn auto klaar zijn en hopelijk mag ik hem vanmiddag ophalen in de garage. Als ik een vrijwilliger vind om mij tot daar te brengen tenminste ;-) En nu maar hopen dat ik dan weer een heel tijdje verder kan zonder al te veel kosten.
De mensen zonder auto zullen nu wel zeggen: "Tja, als je met de auto wilt rijden moet je de kosten er ook maar bijnemen." Ze hebben gelijk natuurlijk. Op het moment doe ik alles - voor zover de afstanden het toelaten - met de fiets. Ook moet ik beroep doen op anderen, die wel over een auto beschikken. Mijn oudste zoon gaat met de bus naar school, maar moet hiervoor om 6 uur zijn bedje al uit. Hij doet dit zonder morren, maar ik vind het toch wel wat zielig.
Al bij al lukt het wel zonder wagen. Weet je, eigenlijk is dit wel een goede test hoe het nu zou zijn moest ik niet beschikken over een auto. In ieder geval véél goedkoper, beter voor het milieu, gezonder,... Maar,... eerlijk is eerlijk, ook: lastiger, afhankelijker van anderen en over elke verplaatsing moet nagedacht worden. Verder moet ik toegeven dat het fysiek zwaar is. Het is hier best wel heuvelachtig en met zo'n kleuter op je fietsstoeltje is het toch wel zweten om zo'n pittige berg op te raken (vaak moet ik dan ook afstappen).
Ik heb hier wel heel de tijd de schuld op die marters gestoken voor de kosten aan mijn wagen, maar eigenlijk viel de schade die zij hadden aangericht nog wel mee. Het was de startmotor die stuk was en de centrale vergrendeling die niet meer werkte (dat heb je met al die elektronica in auto's tegenwoordig) die vooral de kosten van de herstelling deden oplopen. Mijn auto is dan ook al bijna tien jaar oud... Omdat ik vorige maand al voor vierhonderd euro kosten had gedaan, besloot ik deze kosten er dan nog maar bij te nemen. Immers, als ik zo'n oude auto wil verkopen krijg ik er sowieso bijna niets meer voor.
Het heeft me wel aan het denken gezet hoor: kan ik leven zonder auto? Ja tuurlijk! Zonder eten, drinken, slapen en onderdak kan een mens niet, maar zonder auto wel natuurlijk... Het is alleen een stukje luxe, een stukje vrijheid misschien zelfs, dat je opgeeft. Ben ik bereid om dit op te geven? Neen, op dit moment (nog) niet. Maar ooit, als mijn kinderen groter en zelfstandiger zijn (en mij niet meer altijd als taxi nodig hebben) misschien wel.
Vandaag zou mijn auto klaar zijn en hopelijk mag ik hem vanmiddag ophalen in de garage. Als ik een vrijwilliger vind om mij tot daar te brengen tenminste ;-) En nu maar hopen dat ik dan weer een heel tijdje verder kan zonder al te veel kosten.
zondag 14 september 2014
Decibels
Een mens kan toch veranderen in de loop der jaren. Nu ja, ik toch in ieder geval.
Wie had vroeger gedacht dat ik ooit nog graag cakes zou bakken en zelf confituur maken? Als puber vond ik dat maar belachelijk. Veel liever ging ik naar festivals waar luide muziek uit de boxen knalde.
Ik houd nog steeds van muziek, alleen mag die nu niet meer zo luid staan dat mijn oren er van gaan tuten. Vroeger werd je uitgelachen als je oordopjes gebruikte, en die tuut in je oren hoorde gewoon bij een avondje op stap gaan. Dat vervelende geluid verdween vanzelf wel, dachten we...
Inmiddels is er godzijdank een heuse mentaliteitswijziging aan de gang. Oordopjes zijn algemeen aanvaard en worden vaak zelfs gratis uitgedeeld.
Ik liet er voor mezelf op maat maken. Wel niet goedkoop, maar het geld meer dan waard. Ik heb namelijk last van tinnitus: een tuut die niet meer weggaat. Nooit meer. Ook heb ik een overgevoeligheid voor harde geluiden.
Dit had ik vroeger niet, maar sinds één luide knal enkele jaren geleden op oudejaarsavond, is het nooit meer echt stil in mijn hoofd. Wanneer er genoeg omgevingsgeluiden zijn heb ik geen last van tinnitus, maar 's nachts is die tuut mijn eeuwige metgezel.
Gelukkig is het met de jaren wat verbeterd. 't Is te zeggen, het is niet weg natuurlijk, maar ik heb ermee leren leven. Ik heb er momenteel nog relatief weinig last van.
Het is natuurlijk wel belangrijk dat het niet verergert, want bij mij is het gelukkig maar een lichte tuut. Bij sommigen is die pieptoon luid en soms zelfs in verschillende toonhoogtes. Ik kan me goed voorstellen dat je hier op den duur knettergek van wordt. Er bestaan namelijk geen pillekes of zo om dat constante geluid weg te krijgen uit je oren. Eens je het hebt is het in principe te laat...
Dus als je na een feestje thuis komt met zo'n piep in je oren, besef dan dat je oren sowieso schade hebben opgelopen. De tuut zal aanvankelijk verdwijnen, maar het kan kan zijn dat er een moment komt dat je oren echt genoeg hebben van die overbelasting. Vanaf dan wordt de pieptoon een blijvertje, of je dat nu leuk vind of niet.
Mijn kinderen gaan nog niet op stap. Ik kan alleen maar hopen dat ze in de toekomst zo verstandig zullen zijn om hun oren te beschermen.
Gisterenavond was er een muziekfestival op zo'n drie kilometer (in vogelvlucht) van bij ons. De muziek stond er zo luid dat ik de bassen tot in ons huis kon horen. Alle deuren en vensters waren nochtans gesloten.
Denk nu niet dat ik de jeugd hun pleziertjes niet gun hé, ik ben zelf ook jong geweest. Alleen vraag ik me af waarom het nu zó luid moet. Eigenlijk is het toch absurd dat je oordoppen moet dragen om je te beschermen tegen die overdreven decibels. Het is toch veel eenvoudiger om de muziek gewoon wat stiller te zetten.
Gelukkig zijn er intussen wettelijke geluidsnormen, maar ik vrees dat die heel vaak niet gerespecteerd worden.
Ik hoop in ieder geval dat de jongeren die gisteren zo leuk gefeest hebben hun voorzorgen hebben genomen, zodat ze er geen blijvende herinnering aan overhouden...
Wie had vroeger gedacht dat ik ooit nog graag cakes zou bakken en zelf confituur maken? Als puber vond ik dat maar belachelijk. Veel liever ging ik naar festivals waar luide muziek uit de boxen knalde.
Ik houd nog steeds van muziek, alleen mag die nu niet meer zo luid staan dat mijn oren er van gaan tuten. Vroeger werd je uitgelachen als je oordopjes gebruikte, en die tuut in je oren hoorde gewoon bij een avondje op stap gaan. Dat vervelende geluid verdween vanzelf wel, dachten we...
Inmiddels is er godzijdank een heuse mentaliteitswijziging aan de gang. Oordopjes zijn algemeen aanvaard en worden vaak zelfs gratis uitgedeeld.
Ik liet er voor mezelf op maat maken. Wel niet goedkoop, maar het geld meer dan waard. Ik heb namelijk last van tinnitus: een tuut die niet meer weggaat. Nooit meer. Ook heb ik een overgevoeligheid voor harde geluiden.
Dit had ik vroeger niet, maar sinds één luide knal enkele jaren geleden op oudejaarsavond, is het nooit meer echt stil in mijn hoofd. Wanneer er genoeg omgevingsgeluiden zijn heb ik geen last van tinnitus, maar 's nachts is die tuut mijn eeuwige metgezel.
Gelukkig is het met de jaren wat verbeterd. 't Is te zeggen, het is niet weg natuurlijk, maar ik heb ermee leren leven. Ik heb er momenteel nog relatief weinig last van.
Het is natuurlijk wel belangrijk dat het niet verergert, want bij mij is het gelukkig maar een lichte tuut. Bij sommigen is die pieptoon luid en soms zelfs in verschillende toonhoogtes. Ik kan me goed voorstellen dat je hier op den duur knettergek van wordt. Er bestaan namelijk geen pillekes of zo om dat constante geluid weg te krijgen uit je oren. Eens je het hebt is het in principe te laat...
Dus als je na een feestje thuis komt met zo'n piep in je oren, besef dan dat je oren sowieso schade hebben opgelopen. De tuut zal aanvankelijk verdwijnen, maar het kan kan zijn dat er een moment komt dat je oren echt genoeg hebben van die overbelasting. Vanaf dan wordt de pieptoon een blijvertje, of je dat nu leuk vind of niet.
Mijn kinderen gaan nog niet op stap. Ik kan alleen maar hopen dat ze in de toekomst zo verstandig zullen zijn om hun oren te beschermen.
Gisterenavond was er een muziekfestival op zo'n drie kilometer (in vogelvlucht) van bij ons. De muziek stond er zo luid dat ik de bassen tot in ons huis kon horen. Alle deuren en vensters waren nochtans gesloten.
Denk nu niet dat ik de jeugd hun pleziertjes niet gun hé, ik ben zelf ook jong geweest. Alleen vraag ik me af waarom het nu zó luid moet. Eigenlijk is het toch absurd dat je oordoppen moet dragen om je te beschermen tegen die overdreven decibels. Het is toch veel eenvoudiger om de muziek gewoon wat stiller te zetten.
Gelukkig zijn er intussen wettelijke geluidsnormen, maar ik vrees dat die heel vaak niet gerespecteerd worden.
Ik hoop in ieder geval dat de jongeren die gisteren zo leuk gefeest hebben hun voorzorgen hebben genomen, zodat ze er geen blijvende herinnering aan overhouden...
woensdag 27 augustus 2014
Koolrabisoep
Groenten in kinderen krijgen is niet altijd evident. Zéker niet als het om minder gebruikelijke groenten gaat zoals koolrabi. Nu kreeg ik van een gulle gever enkele van die groene knollen (of hoe noem je die dingen). De kinderen hadden al gelijk hun commentaartjes klaar natuurlijk: "Beikes, dat ziet er raar uit, dan zal het vast ook wel vies smaken".
Uit ervaring weet ik dat ik ze meestal toch bijna alle groenten kan doen eten, als ik ze maar serveer in de vorm van soep. Meestal vragen ze zich niet eens af welke groenten er nu juist in die soep zitten.
Wij zijn echt een gezin van soepeters. Ikzelf vind soep ook heerlijk. Ideaal om een klein hongertje mee te bestrijden en zo niet op rooftocht te moeten in de snoepkast.
Koolrabi smaakt een beetje zoals radijsjes en ik vind het uitermate geschikt om een soepje van te maken.
Dit heb je nodig:
Uit ervaring weet ik dat ik ze meestal toch bijna alle groenten kan doen eten, als ik ze maar serveer in de vorm van soep. Meestal vragen ze zich niet eens af welke groenten er nu juist in die soep zitten.
Wij zijn echt een gezin van soepeters. Ikzelf vind soep ook heerlijk. Ideaal om een klein hongertje mee te bestrijden en zo niet op rooftocht te moeten in de snoepkast.
Koolrabi smaakt een beetje zoals radijsjes en ik vind het uitermate geschikt om een soepje van te maken.
Dit heb je nodig:
- een stuk of 5 koolrabiknollen
- 1 ui
- 3 teentjes knoflook
- 2 aardappelen
- olijfolie
- 3 bouillonblokjes
- 1,5 l water
- 3 koffielepels mosterd
- cayennepeper (of zwarte peper)
Zo maak je het:
- Snijd alle groenten in stukjes en stoof ze even aan in olijfolie.
- Voeg het water en de bouillonblokjes toe en laat gaar koken.
- Voeg de mosterd toe en mix de soep fijn.
- Kruid af met cayennepeper.
Kan het nog simpeler? Ik denk het niet en 't is bovendien een makkelijke manier om eens koolrabi te proberen.
dinsdag 19 augustus 2014
Paprika-tomatensoep: zalig simpel
Zijn simpele recepten niet vaak de beste? Ik vind van wel in ieder geval!
Deze supergezonde soep kan het kleinste kind bereiden, maar de smaak is er niet minder om, geloof me...
Ik kocht zondag op de markt 4 kilo tomaten (2 euro) en 3 kilo rode paprika's (4 euro). Voor die prijs kan je dat toch niet laten liggen hè?
Gelukkig had ik mijn man bij als pakezel ;-). Als het aan mij had gelegen had ik nog véél meer groenten meegenomen, maar ik kon zelf niets meer dragen want ik had mijn handen vol om zoonlief (het mensenkind) en Fleurtje (het hondenkind) in het gareel te houden.
Met deze overdaad aan rode groenten maakte ik de volgende soep:
paprika-tomatensoep.
Dit heb je nodig:
Deze supergezonde soep kan het kleinste kind bereiden, maar de smaak is er niet minder om, geloof me...
Ik kocht zondag op de markt 4 kilo tomaten (2 euro) en 3 kilo rode paprika's (4 euro). Voor die prijs kan je dat toch niet laten liggen hè?
Gelukkig had ik mijn man bij als pakezel ;-). Als het aan mij had gelegen had ik nog véél meer groenten meegenomen, maar ik kon zelf niets meer dragen want ik had mijn handen vol om zoonlief (het mensenkind) en Fleurtje (het hondenkind) in het gareel te houden.
Met deze overdaad aan rode groenten maakte ik de volgende soep:
paprika-tomatensoep.
Dit heb je nodig:
- 1 kg tomaten
- een stuk of 5 rode paprika's (mogen ook puntpaprika's zijn)
- 2 uien
- 2 teentjes knoflook
- 2 kleine aardappelen
- wat pili-pili vlokjes
- olijfolie
- 1 el suiker
- 4 bouillonblokjes
- 1,5 l water
- zwarte peper
Zo maak je het:
- Snijd alle groenten in stukjes.
- Stoof ze enkele minuten aan in wat olijfolie.
- Voeg het water en de bouillonblokjes toe.
- Voeg ook de suiker en de pili-pili toe toe.
- Laat koken tot de groenten gaar zijn.
- Mix de soep fijn.
- Kruid af met flink wat zwarte peper.
zaterdag 16 augustus 2014
Pittige uien-aardappelsoep: niet voor doetjes!
Koken verloopt bij mij zelden of nooit volgens het boekje. Meestal snuffel ik wat rond op het internet, in mijn kookboeken en in mijn eigen aantekeningen om wat inspiratie op te doen.
Daarna ga ik aan de slag. Vaak komt het hier op neer: ik kijk wat ik in huis heb en mik dan wat ingrediënten bij elkaar. Soms slaagt dat wat tegen, maar heel vaak kom ik zo tot verrassende gerechtjes.
Altijd binnen de lijntjes kleuren is nooit zo mijn ding geweest, en zeker niet op kookgebied. Nieuwe combinaties uitproberen maakt koken net leuk, en wat is er heerlijker dan achteraf complimentjes krijgen over je probeersels.
Van een goede Marokkaanse vriendin leerde ik dat je flink kruiden niet hoeft te schuwen. Zij leerde me gebruik te maken van dingen als gember, komijn, kurkuma, paprikapoeder, zwarte peper, dragon, koriander ...
Met haar kooktips in gedachten kwam ik tot het volgende receptje voor een pittige soep: uien-aardappelsoep.
Dit heb je nodig:
Daarna ga ik aan de slag. Vaak komt het hier op neer: ik kijk wat ik in huis heb en mik dan wat ingrediënten bij elkaar. Soms slaagt dat wat tegen, maar heel vaak kom ik zo tot verrassende gerechtjes.
Altijd binnen de lijntjes kleuren is nooit zo mijn ding geweest, en zeker niet op kookgebied. Nieuwe combinaties uitproberen maakt koken net leuk, en wat is er heerlijker dan achteraf complimentjes krijgen over je probeersels.
Van een goede Marokkaanse vriendin leerde ik dat je flink kruiden niet hoeft te schuwen. Zij leerde me gebruik te maken van dingen als gember, komijn, kurkuma, paprikapoeder, zwarte peper, dragon, koriander ...
Met haar kooktips in gedachten kwam ik tot het volgende receptje voor een pittige soep: uien-aardappelsoep.
Dit heb je nodig:
- een 5-tal aardappelen
- 2 grote uien
- het wit van 1 grote prei
- 3 teentjes knoflook
- 2 cm verse gember (of 3 cm als je het extra pikant wilt)
- een flinke scheut olijfolie
- 3 bouillonblokjes
- 1,5 l water
- 1 tl paprikapoeder
- 1 tl kurkuma
- 1 tl koriander
- flink wat vers gemalen zwarte peper
- 250 ml lichte room
- verse bieslook voor de garnering
Zo maak je het:
- Snijd de uien en de gember in kleine stukjes, pers de knoflookteentjes.
- Stoof aan in de olijfolie.
- Voeg de in ringen gesneden prei en de in blokjes gesneden aardappelen toe. Laat nog even mee aanstoven.
- Bestrooi met de kruiden en roer goed door.
- Voeg 1,5 l water toe en 3 bouillonblokjes.
- Laat koken tot alle groenten gaar zijn en mix dan de soep fijn.
- Voeg de room toe.
- Kruid eventueel bij met peper en garneer met verse bieslook.
- Serveer met een dik gesneden stuk vers brood.
Deze soep is best wel pittig, dus ik dacht dat de kiddies hier ze niet zouden lusten. Niets was minder waar: de kleinste at zelfs 2 bordjes soep. Geef toe, stoer hé ;-)
maandag 28 april 2014
Vegetarische spaghetti
Spaghetti blijft een toppertje bij ons thuis. Minstens één maal per week staat het zeker op het menu. Meestal maak ik de saus in een dubbele portie en dan vries ik de helft ervan in. Kwestie van altijd een snelle maaltijd in huis te hebben, en zo afhaalmaaltijden te vermijden in periodes van tijdsnood.
Afhaalmaaltijden zijn in mijn ogen zoveel mogelijk te mijden wegens: ongezond, te duur, veel te vettig, en bovenal niet lekker.
Dit receptje is mijn vegetarische versie van spaghetti bolognaise.
Dit heb je nodig:
Zo maak je het:
Bon appetit!
Afhaalmaaltijden zijn in mijn ogen zoveel mogelijk te mijden wegens: ongezond, te duur, veel te vettig, en bovenal niet lekker.
Dit receptje is mijn vegetarische versie van spaghetti bolognaise.
Dit heb je nodig:
- 2 uien
- 5 tomaten
- 2 wortels
- 3 kleuren paprika's
- een halve broccoli
- vegetarisch gehakt
- 1 bouillonblokje
- 1 pot spaghetti saus (zonder vlees)
- paprikapoeder
- spaghetti kruiden
- scheut rode wijn
- olijfolie
- 500 g volkoren pasta
Zo maak je het:
- Groenten wassen en fijn snijden.
- Uien even aanbakken in olijfolie, vegetarisch gehakt toevoegen.
- De rest van de groenten toevoegen en stoven op een matig vuurtje, regelmatig roeren. Bouillonblokje, paprikapoeder en spaghetti kruiden toevoegen.
- Spaghetti saus toevoegen, scheut wijn toevoegen en nog een 20 tal minuten verder laten sudderen.
- Opdienen met volkoren pasta.
Bon appetit!
donderdag 24 april 2014
Broccolisoep met dragon
Ik hoop dat ik jullie (nog) niet verveel met mijn soep receptjes, maar hier komt er nog eentje.
Sinds ik dit soepje proefde bij een vriendin (en haar het receptje kon ontfutselen) is het één van mijn favorieten.
Ik vind broccoli op zich een vrij saaie groente. Eigenlijk houd ik er niet zo van. Het staat hier dus niet vaak op het menu. Jammer, want het schijnt heel erg gezond te zijn.
Gezien ik een echt soepjesmens ben, is dit recept de ideale manier om toch de broccoli-vitamientjes binnen te krijgen op een lekkere manier. Want,... ik wil graag gezond eten, maar 't moet wel lekker zijn! Anders krijg ik het hier thuis trouwens toch niet verkocht ;-).
Dit heb je nodig:
Zo maak je het:
Sinds ik dit soepje proefde bij een vriendin (en haar het receptje kon ontfutselen) is het één van mijn favorieten.
Ik vind broccoli op zich een vrij saaie groente. Eigenlijk houd ik er niet zo van. Het staat hier dus niet vaak op het menu. Jammer, want het schijnt heel erg gezond te zijn.
Gezien ik een echt soepjesmens ben, is dit recept de ideale manier om toch de broccoli-vitamientjes binnen te krijgen op een lekkere manier. Want,... ik wil graag gezond eten, maar 't moet wel lekker zijn! Anders krijg ik het hier thuis trouwens toch niet verkocht ;-).
Dit heb je nodig:
- broccoli 's
- 2 kleine uien
- 2 aardappels
- olijfolie
- 4 groente bouillon blokjes
- 2 l water
- peper, zout en dragon
Zo maak je het:
- Was de groenten en snijd ze in stukjes.
- Stoof eerst de uien even aan in olijfolie, voeg de broccoli en de aardappel stukjes toe. En laat nog enkele minuten verder stoven.
- Voeg het water toe met de bouillon blokjes toe.
- Laat in ongeveer 25 minuten gaar koken.
- Mix de soep fijn.
- Kruid af met peper, zout en dragon.
zaterdag 19 april 2014
Weg met die vreselijke suikerverslaving
In het begin van het jaar schreef ik een blogje over mijn goede voornemens. Hierin had ik het onder andere over mijn wens om gezonder te eten. Ik had (uiteraard) de intentie om me dit keer eens echt te houden aan mijn plan, maar zoals jullie al kunnen raden is er natuurlijk weer zeer weinig van in huis gekomen. Ik vermoed dat dit fenomeen bij velen onder jullie gekend is: je iets voornemen is makkelijk, het een week of twee volhouden gaat ook nog wel, maar daarna ... is het om zeep.
Een aantal jaren geleden (voor de hype rond gezond eten) was ik nogal fanatiek bezig met voeding: geen snelle suikers meer, alleen gezonde vetten, weinig brood maar wel havermoutpap, biologische groenten, enzomeer.
Ik was na mijn tweede zwangerschap wat kilo's bijgekomen die ik niet meer kwijtraakte. Het ging hier toch over zo'n 10 kilo, en dat vond ik verre van amusant.
Op een gegeven moment was ik het zat en besloot ik er iets aan te doen. Ik kocht een aantal boeken over gezonde voeding en hield me strikt aan de adviezen. Dit resulteerde in een vrij snel gewichtsverlies van maar liefst 13 kilogram. Ik blij natuurlijk. Bepaalde mensen dachten zelfs dat ik een ziekte onder de leden had omdat ik zo sterk en snel (in 6 maanden) was afgevallen.
Hier was niets van aan. Ik at letterlijk gewoon geen enkel koekje meer, zelfs niet bij de koffie. Geen frietjes, weinig brood (en dan nog alleen volkoren), veel groenten en fruit, soya producten, haverzemelen,...
Ook frequenteerde ik meermaals per week de natuurvoedingswinkel. (H)eerlijke producten hebben ze daar, alleen wel vrij duur jammer genoeg. Maar hier ga ik niet over zeuren, want de kwaliteit is zeer goed en meestal gaat het ook over fair trade producten trouwens.
Iedereen in mijn omgeving dacht dat die kilo's er wel weer heel snel terug zouden bijkomen, maar dit was niet het geval (tot grote ergernis van een aantal jaloerse vrouwmensen). Ik slaagde er wonder boven wonder in om mijn gezonde levensstijl aan te houden. Ik genoot ervan dat ik kon gaan shoppen en dat bijna alles mij stond.
Maar toen was ons nummertje drie op komst. Tijdens de zwangerschap kon ik me nog wel redelijk beheersen, maar toch kwam er al wat sleet op mijn goede eetgewoontes. Ik steek het hier maar op de hormonen ;-).
Na de bevalling werd ik zo opgeslorpt door dit kleine wondertje dat de gezonde voeding nog meer naar de achtergrond verdween. Godzijdank was ik maar een tiental kilo's bijgekomen tijdens de zwangerschap, en gelukkig dat je door borstvoeding heel wat extra calorieën verbruikt, zodat de schade beperkt bleef. Na enkele maanden waren de meeste kilo's er weer terug af. 't Is te zeggen, ik woog nog een kilo of 2 meer dan voor de zwangerschap, maar dat vond ik helemaal niet erg.
Ik besefte ook dat ik misschien wat te fanatiek bezig was geweest met (gezonde) voeding en dat wou ik niet meer...
Inmiddels is mijn jongste drie en een half en is er ongemerkt toch weer vier kilo extra blijven plakken. Ik weet dat ik niet te klagen heb, want veel mensen vinden mij helemaal niet te dik en mijn BMI valt ook nog netjes onder de 25, maar het voelt niet goed.
Ik weet perfect hoe het komt dat die die extra kilo's er zijn: koekjes, cake, taart, chocolade, chips, fruitsap, ... De gekende boosdoeners dus. Langzamerhand heeft het suikermonster weer bezit van mij genomen. En suiker is verslavend: je wilt er altijd maar meer van en als je een nieuw 'suikershot' nodig hebt laat je lichaam dat weten. Ik word dan kregelig, voel me ijl in het hoofd en krijg 'den bibber'.
Ok, ik ben geen junkie natuurlijk, ik ga geen criminele daden plegen of zo om aan mijn stuff te komen, maar ik voel gewoon aan mijn lichaam hoe verwoestend suiker is. Misschien ben ik hier wel extra gevoelig voor, ik weet het niet. Mijn man lijkt hier helemaal geen last van te hebben...
Mijn probleem beperkt zich gelukkig ook vooral tot suiker, voor de rest eet ik wel vrij veel groenten en fruit, geen vlees, wel vis en volkoren producten.
Ik wil gewoon weer van die suikerverslaving af. Die vicieuze cirkel moet doorbroken worden. Niet persé voor een maatje 38, maar vooral voor mijn gezondheid.
Ik denk dat ik maar voor extreem ga gaan in de eerste fase: cold turkey. Dit zal moelijk zijn, maar dit werkt nu eenmaal het beste voor mij. Daarna wil ik af en toe weer iets zoets eten, maar niet dagelijks meer. Anders ben ik zo weer verloren.
Het moeilijkste vind ik het feit dat hier altijd wel lekkers in huis is voor de kids en dat ik heel graag bak. Ook mijn dochter is gek van bakken en dat plezier kan ik haar niet ontnemen natuurlijk.
Mijn ervaring leert me wel, dat als je eens bent 'afgekickt' van de suiker je een Mars of zo helemaal niet lekker meer vindt, wegens véél te zoet. Dus als ik nu doorbijt moet het lukken.
Wat is jullie relatie met suiker? Hier ben ik wel benieuwd naar.
Ik houd jullie in ieder geval op de hoogte van mijn poging om van de koeken, de chocolade en consoorten af te blijven.
Fijn Paasweekend!
(Eigenlijk is mijn timing wel rotslecht, besef ik nu ineens, met al die chocolade eieren).
Een aantal jaren geleden (voor de hype rond gezond eten) was ik nogal fanatiek bezig met voeding: geen snelle suikers meer, alleen gezonde vetten, weinig brood maar wel havermoutpap, biologische groenten, enzomeer.
Ik was na mijn tweede zwangerschap wat kilo's bijgekomen die ik niet meer kwijtraakte. Het ging hier toch over zo'n 10 kilo, en dat vond ik verre van amusant.
Op een gegeven moment was ik het zat en besloot ik er iets aan te doen. Ik kocht een aantal boeken over gezonde voeding en hield me strikt aan de adviezen. Dit resulteerde in een vrij snel gewichtsverlies van maar liefst 13 kilogram. Ik blij natuurlijk. Bepaalde mensen dachten zelfs dat ik een ziekte onder de leden had omdat ik zo sterk en snel (in 6 maanden) was afgevallen.
Hier was niets van aan. Ik at letterlijk gewoon geen enkel koekje meer, zelfs niet bij de koffie. Geen frietjes, weinig brood (en dan nog alleen volkoren), veel groenten en fruit, soya producten, haverzemelen,...
Ook frequenteerde ik meermaals per week de natuurvoedingswinkel. (H)eerlijke producten hebben ze daar, alleen wel vrij duur jammer genoeg. Maar hier ga ik niet over zeuren, want de kwaliteit is zeer goed en meestal gaat het ook over fair trade producten trouwens.
Iedereen in mijn omgeving dacht dat die kilo's er wel weer heel snel terug zouden bijkomen, maar dit was niet het geval (tot grote ergernis van een aantal jaloerse vrouwmensen). Ik slaagde er wonder boven wonder in om mijn gezonde levensstijl aan te houden. Ik genoot ervan dat ik kon gaan shoppen en dat bijna alles mij stond.
Maar toen was ons nummertje drie op komst. Tijdens de zwangerschap kon ik me nog wel redelijk beheersen, maar toch kwam er al wat sleet op mijn goede eetgewoontes. Ik steek het hier maar op de hormonen ;-).
Na de bevalling werd ik zo opgeslorpt door dit kleine wondertje dat de gezonde voeding nog meer naar de achtergrond verdween. Godzijdank was ik maar een tiental kilo's bijgekomen tijdens de zwangerschap, en gelukkig dat je door borstvoeding heel wat extra calorieën verbruikt, zodat de schade beperkt bleef. Na enkele maanden waren de meeste kilo's er weer terug af. 't Is te zeggen, ik woog nog een kilo of 2 meer dan voor de zwangerschap, maar dat vond ik helemaal niet erg.
Ik besefte ook dat ik misschien wat te fanatiek bezig was geweest met (gezonde) voeding en dat wou ik niet meer...
Inmiddels is mijn jongste drie en een half en is er ongemerkt toch weer vier kilo extra blijven plakken. Ik weet dat ik niet te klagen heb, want veel mensen vinden mij helemaal niet te dik en mijn BMI valt ook nog netjes onder de 25, maar het voelt niet goed.
Ik weet perfect hoe het komt dat die die extra kilo's er zijn: koekjes, cake, taart, chocolade, chips, fruitsap, ... De gekende boosdoeners dus. Langzamerhand heeft het suikermonster weer bezit van mij genomen. En suiker is verslavend: je wilt er altijd maar meer van en als je een nieuw 'suikershot' nodig hebt laat je lichaam dat weten. Ik word dan kregelig, voel me ijl in het hoofd en krijg 'den bibber'.
Ok, ik ben geen junkie natuurlijk, ik ga geen criminele daden plegen of zo om aan mijn stuff te komen, maar ik voel gewoon aan mijn lichaam hoe verwoestend suiker is. Misschien ben ik hier wel extra gevoelig voor, ik weet het niet. Mijn man lijkt hier helemaal geen last van te hebben...
Mijn probleem beperkt zich gelukkig ook vooral tot suiker, voor de rest eet ik wel vrij veel groenten en fruit, geen vlees, wel vis en volkoren producten.
Ik wil gewoon weer van die suikerverslaving af. Die vicieuze cirkel moet doorbroken worden. Niet persé voor een maatje 38, maar vooral voor mijn gezondheid.
Ik denk dat ik maar voor extreem ga gaan in de eerste fase: cold turkey. Dit zal moelijk zijn, maar dit werkt nu eenmaal het beste voor mij. Daarna wil ik af en toe weer iets zoets eten, maar niet dagelijks meer. Anders ben ik zo weer verloren.
Het moeilijkste vind ik het feit dat hier altijd wel lekkers in huis is voor de kids en dat ik heel graag bak. Ook mijn dochter is gek van bakken en dat plezier kan ik haar niet ontnemen natuurlijk.
Mijn ervaring leert me wel, dat als je eens bent 'afgekickt' van de suiker je een Mars of zo helemaal niet lekker meer vindt, wegens véél te zoet. Dus als ik nu doorbijt moet het lukken.
Wat is jullie relatie met suiker? Hier ben ik wel benieuwd naar.
Ik houd jullie in ieder geval op de hoogte van mijn poging om van de koeken, de chocolade en consoorten af te blijven.
Fijn Paasweekend!
(Eigenlijk is mijn timing wel rotslecht, besef ik nu ineens, met al die chocolade eieren).
vrijdag 18 april 2014
Venkelsoep: een aanrader!
Ik kook al eens graag met minder evidente groenten. Zo was er vorige week venkel te koop in de L*dl voor een spotprijs. Dit kon ik niet laten liggen natuurlijk. Venkel heeft een wat anijsachtige smaak, en hier moet je van houden.
De vriendelijke dame achter mij in de winkel vroeg me wat ik ging maken met die venkel. Goede vraag, hier had ik eigenlijk nog niet over nagedacht. Veel hangt af van mijn inspiratie van het moment, en anders hebben we het internet nog. "Een soepje maar, denk ik" antwoordde ik, en ik zag dat zij ook enkele venkelknollen in haar karretje legde.
Een soepje werd het dus, ideaal om met een sneetje (zelfgebakken) brood te eten, als ik geen zin heb om uitgebreid te koken.
Ik vond het erg lekker, dus al jullie het ook eens willen proberen, hier het receptje:
Dit heb je nodig:
Zo maak je het:
Ook heerlijk om net voor het opdienen nog wat stukjes gerookte zalm door het soepje te roeren.
De vriendelijke dame achter mij in de winkel vroeg me wat ik ging maken met die venkel. Goede vraag, hier had ik eigenlijk nog niet over nagedacht. Veel hangt af van mijn inspiratie van het moment, en anders hebben we het internet nog. "Een soepje maar, denk ik" antwoordde ik, en ik zag dat zij ook enkele venkelknollen in haar karretje legde.
Een soepje werd het dus, ideaal om met een sneetje (zelfgebakken) brood te eten, als ik geen zin heb om uitgebreid te koken.
Ik vond het erg lekker, dus al jullie het ook eens willen proberen, hier het receptje:
- 3 à 4 venkelknollen
- 1 ui
- 1 aardappel
- olijfolie
- 4 bouillonblokjes
- 250 ml lichte room
- peper en zout
- wat verse kruiden voor de garnering (peterselie, bieslook) of wat groen van de venkel
Zo maak je het:
- Snijd de groenten in stukjes en was ze. Gebruik alleen de knollen van de venkel, houd eventueel wat groen apart voor de garnering.
- Stoof eerst de ui wat aan in olijfolie, voeg dan de aardappelstukjes en de venkelstukjes toe.
- Stoof de groenten nog een vijftal minuten.
- Voeg 2 liter water toe en 4 bouillonblokjes.
- Laat ongeveer een half uurtje koken.
- Mix de soep fijn.
- Voeg de room toe en kruid af met peper en zout.
- Garneer met verse kruiden of groen van de venkel.
Ook heerlijk om net voor het opdienen nog wat stukjes gerookte zalm door het soepje te roeren.
donderdag 3 april 2014
Bezorgd...
Onlangs las ik in de krant dat de eitjes van onze eigen kippen uit de tuin meestal ongezonder zijn dat de commerciële eieren uit de winkel, zelfs uit regio's waar nauwelijks vervuiling voorkomt.
De bron waaruit dit nieuws komt is betrouwbaar, namelijk het Departement Leefmilieu, Natuur en Energie (LNE) van de Vlaamse Overheid.
De reden zou zijn dat dat particulieren hun kippen vaak restjes uit de keuken te eten geven en dat deze kippen ook vaker verontreiniging uit de lucht naar binnen zouden krijgen, zoals bijvoorbeeld roetdeeltjes. Ook zouden sommige kippen op vervuilde terreinen (bv. door dioxines) rondscharrelen.
Dit bericht stemt mij een beetje triest. Ik vind het erg dat kippen, die vaak niet eens de buitenlucht te zien krijgen, blijkbaar gezondere eitjes voortbrengen dan kippen uit bijvoorbeeld legbatterijen.
Ok, commerciële eitjes worden natuurlijk getest en moeten aan heel strenge normen voldoen. Eigenlijk bewijst dit voor mij hoe ver we tegenwoordig van de natuur vervreemd zijn...
Ons milieu is al zodanig vervuild dat er nu zelfs wordt nagedacht over richtlijnen voor het eten van eitjes van eigen kweek.
Even nog iets over zo'n ander heet hangijzer: tegenwoordig wordt er door (bijna) iedereen aangenomen dat de opwarming van de aarde een feit is. Zelfs de grootste 'non-believers' kunnen hun kop niet langer in het zand blijven steken.
Jazeker, deze heerlijke temperaturen zo vroeg op het jaar zijn geweldig, maar toch hebben ze voor mij ook een beetje een bittere nasmaak. Bijna elke maand hoor je wel op het weerbericht dat er weer een record is gebroken sinds het begin van de waarnemingen. Toeval? Hier geloof ik niet meer in.
Zijn wij niet een beetje aan het genieten op korte termijn van de voordelen die het veranderende klimaat voor ons meebrengt? In grote delen van de wereld hebben ze jammer genoeg al mogen proeven van wat de opwarming van de aarde voor de toekomst in petto heeft. En het zal er helaas niet beter op worden, vrees ik...
Waarom schuiven we zo vaak de verantwoordelijk voor de uitstoot van broeikasgassen door naar de industrie. Tuurlijk spelen die een grote rol in de vervuiling van ons leefmilieu, maar wordt het ook eens geen tijd dat ieder van ons zijn verantwoordelijkheid neemt. Ik wil hier grif toegeven dat ikzelf ook nog veel meer zou kunnen doen om mijn ecologische voetafdruk te verkleinen.
Ik zou mijn wagen kunnen laten links liggen, of zelfs wegdoen. Ik zou geen vis meer kunnen eten en volledig vegetariër worden (ik eet al heel lang geen vlees of kip meer). Ik zou zonnepanelen op het dak kunnen leggen,... Over dit en over nog vele andere punten ben ik duchtig aan het bezinnen.
Ik wil niemand met de vinger wijzen, maar het stoort me wel dat sommigen blijkbaar hélemaal niet om het milieu geven.
Zo ken ik bijvoorbeeld mensen die alle mogelijke afval (plastiek, geverfd hout,...) in hun allesbrander kappen om zo hun huis goedkoop te verwarmen en bovendien uit te sparen op (dure) huisvuilzakken. Heel de buurt mag dan lekker 'meegenieten ' van de vuile rook die er uit hun schouw komt. Ook een aantal mensen hier in de buurt gebruiken voor een afstandje van minder dan 300 m systematisch hun auto. Alle onkruiden in hun tuin moeten uiteraard vernietigt worden met herbiciden, want manueel onkruid verwijderen is wel heel erg veel werk... Dit zijn maar enkele voorbeeldjes die me zo nu direct te binnen schieten.
Nogmaals, ikzelf ben ook niet zonder zonden, maar waarom blijven sommigen zo hard de verantwoordelijkheid van zich af schuiven, zonder er zelfs maar over na te denken?
Dit moest me even van het hart, want soms maak ik me echt zorgen over de toekomst van onze prachtige aarde. Wij hebben toch niet het recht om alles hier in recordtempo naar de haaien te helpen?
En ja, even dit nog: desalniettemin ga ik toch kipjes houden, en hun eitjes zullen er voor mij niet minder om smaken.
Groetjes,
Milla
De bron waaruit dit nieuws komt is betrouwbaar, namelijk het Departement Leefmilieu, Natuur en Energie (LNE) van de Vlaamse Overheid.
De reden zou zijn dat dat particulieren hun kippen vaak restjes uit de keuken te eten geven en dat deze kippen ook vaker verontreiniging uit de lucht naar binnen zouden krijgen, zoals bijvoorbeeld roetdeeltjes. Ook zouden sommige kippen op vervuilde terreinen (bv. door dioxines) rondscharrelen.
Dit bericht stemt mij een beetje triest. Ik vind het erg dat kippen, die vaak niet eens de buitenlucht te zien krijgen, blijkbaar gezondere eitjes voortbrengen dan kippen uit bijvoorbeeld legbatterijen.
Ok, commerciële eitjes worden natuurlijk getest en moeten aan heel strenge normen voldoen. Eigenlijk bewijst dit voor mij hoe ver we tegenwoordig van de natuur vervreemd zijn...
Ons milieu is al zodanig vervuild dat er nu zelfs wordt nagedacht over richtlijnen voor het eten van eitjes van eigen kweek.
Even nog iets over zo'n ander heet hangijzer: tegenwoordig wordt er door (bijna) iedereen aangenomen dat de opwarming van de aarde een feit is. Zelfs de grootste 'non-believers' kunnen hun kop niet langer in het zand blijven steken.
Jazeker, deze heerlijke temperaturen zo vroeg op het jaar zijn geweldig, maar toch hebben ze voor mij ook een beetje een bittere nasmaak. Bijna elke maand hoor je wel op het weerbericht dat er weer een record is gebroken sinds het begin van de waarnemingen. Toeval? Hier geloof ik niet meer in.
Zijn wij niet een beetje aan het genieten op korte termijn van de voordelen die het veranderende klimaat voor ons meebrengt? In grote delen van de wereld hebben ze jammer genoeg al mogen proeven van wat de opwarming van de aarde voor de toekomst in petto heeft. En het zal er helaas niet beter op worden, vrees ik...
Waarom schuiven we zo vaak de verantwoordelijk voor de uitstoot van broeikasgassen door naar de industrie. Tuurlijk spelen die een grote rol in de vervuiling van ons leefmilieu, maar wordt het ook eens geen tijd dat ieder van ons zijn verantwoordelijkheid neemt. Ik wil hier grif toegeven dat ikzelf ook nog veel meer zou kunnen doen om mijn ecologische voetafdruk te verkleinen.
Ik zou mijn wagen kunnen laten links liggen, of zelfs wegdoen. Ik zou geen vis meer kunnen eten en volledig vegetariër worden (ik eet al heel lang geen vlees of kip meer). Ik zou zonnepanelen op het dak kunnen leggen,... Over dit en over nog vele andere punten ben ik duchtig aan het bezinnen.
Ik wil niemand met de vinger wijzen, maar het stoort me wel dat sommigen blijkbaar hélemaal niet om het milieu geven.
Zo ken ik bijvoorbeeld mensen die alle mogelijke afval (plastiek, geverfd hout,...) in hun allesbrander kappen om zo hun huis goedkoop te verwarmen en bovendien uit te sparen op (dure) huisvuilzakken. Heel de buurt mag dan lekker 'meegenieten ' van de vuile rook die er uit hun schouw komt. Ook een aantal mensen hier in de buurt gebruiken voor een afstandje van minder dan 300 m systematisch hun auto. Alle onkruiden in hun tuin moeten uiteraard vernietigt worden met herbiciden, want manueel onkruid verwijderen is wel heel erg veel werk... Dit zijn maar enkele voorbeeldjes die me zo nu direct te binnen schieten.
Nogmaals, ikzelf ben ook niet zonder zonden, maar waarom blijven sommigen zo hard de verantwoordelijkheid van zich af schuiven, zonder er zelfs maar over na te denken?
Dit moest me even van het hart, want soms maak ik me echt zorgen over de toekomst van onze prachtige aarde. Wij hebben toch niet het recht om alles hier in recordtempo naar de haaien te helpen?
En ja, even dit nog: desalniettemin ga ik toch kipjes houden, en hun eitjes zullen er voor mij niet minder om smaken.
Groetjes,
Milla
donderdag 6 maart 2014
Jongens en de zon...
Met dit heerlijk zonnetje van de laatste dagen begin ik al te dagdromen over de zomer. Dan zie ik in gedachten mijn kleinste kapoen al ronddartelen over het gras en plonzen in het opblaasbadje.
Grote zus houdt ook van de zomer. Mijn twee jongsten zijn echte 'buitenkinderen'.
Puberjongens hebben niet zoveel meer met de buitenlucht, hun wereld speelt zich liefst zoveel mogelijk online af (zucht).
Ik hou ook wel van de zomer, alleen kan ik dan nooit buitenkomen zonder een factor 50+ op mijn lijf. Ik heb namelijk een erg gevoelige huid, en als ik mijn voorzorgen niet neem zie ik er binnen het half uur uit als een kreeft (auw!). Al dat insmeren vind ik soms wel vervelend, maar verbranden is nog erger. Er zit nu eenmaal niets anders op...
Mijn kids heb ik van kleins af al gebrainwasht dat ze zich moeten beschermen tegen de zon. Zeker op kinderleeftijd is dit zeer belangrijk om later huidkanker en vroegtijdige huidveroudering te voorkomen. Ja, je eerste rimpeltje rond je dertigste heb je eigenlijk al opgelopen op je tiende op de speelplaats...
Grote broer en zus kunnen inmiddels zichzelf al insmeren, maar die kleine pagadder natuurlijk niet. Hij maakt zich ook altijd zo snel mogelijk uit de voeten als ik weer eens met de tube zonnebrandcrème kom aangelopen. Frustrerend, voor hem en voor mij...
Gelukkig heb ik hier nu een oplossing voor gevonden, denk ik. Zo kon ik onlangs voor minder dan 20 euro en heel mooi zwemsetje op de kop tikken. Het bestaat uit een soort zwempakje voor jongens en een petje met randbescherming. De stof is gelijk met een factor 50+, zelfs in natte toestand. Dan moet ik voortaan alleen nog maar een deeltje van zijn armen en benen insmeren, en zijn gezichtje :)
Het setje was ook in (roze) meisjesversie te verkrijgen.
Ik denk trouwens dat ik nu ook wel wat ga uitsparen aan zonnecrème, da's altijd mooi meegenomen natuurlijk.
Toch fijn dat je tegenwoordig zoveel coole spulletjes vindt voor jongens. Dat was vijftien jaar geleden wel anders bij de geboorte van mijn oudste zoon. Toen moest je al diep in je geldbeugel tasten, als je je kleine boy origineel voor de dag wou laten komen (en niet altijd in het donkerblauw, bruin of grijs).
Nu ga ik stoppen met schrijven en verder dagdromen over een mooie zomer... daag.
Grote zus houdt ook van de zomer. Mijn twee jongsten zijn echte 'buitenkinderen'.
Puberjongens hebben niet zoveel meer met de buitenlucht, hun wereld speelt zich liefst zoveel mogelijk online af (zucht).
Ik hou ook wel van de zomer, alleen kan ik dan nooit buitenkomen zonder een factor 50+ op mijn lijf. Ik heb namelijk een erg gevoelige huid, en als ik mijn voorzorgen niet neem zie ik er binnen het half uur uit als een kreeft (auw!). Al dat insmeren vind ik soms wel vervelend, maar verbranden is nog erger. Er zit nu eenmaal niets anders op...
Mijn kids heb ik van kleins af al gebrainwasht dat ze zich moeten beschermen tegen de zon. Zeker op kinderleeftijd is dit zeer belangrijk om later huidkanker en vroegtijdige huidveroudering te voorkomen. Ja, je eerste rimpeltje rond je dertigste heb je eigenlijk al opgelopen op je tiende op de speelplaats...
Grote broer en zus kunnen inmiddels zichzelf al insmeren, maar die kleine pagadder natuurlijk niet. Hij maakt zich ook altijd zo snel mogelijk uit de voeten als ik weer eens met de tube zonnebrandcrème kom aangelopen. Frustrerend, voor hem en voor mij...
Gelukkig heb ik hier nu een oplossing voor gevonden, denk ik. Zo kon ik onlangs voor minder dan 20 euro en heel mooi zwemsetje op de kop tikken. Het bestaat uit een soort zwempakje voor jongens en een petje met randbescherming. De stof is gelijk met een factor 50+, zelfs in natte toestand. Dan moet ik voortaan alleen nog maar een deeltje van zijn armen en benen insmeren, en zijn gezichtje :)
Het setje was ook in (roze) meisjesversie te verkrijgen.
Ik denk trouwens dat ik nu ook wel wat ga uitsparen aan zonnecrème, da's altijd mooi meegenomen natuurlijk.
Toch fijn dat je tegenwoordig zoveel coole spulletjes vindt voor jongens. Dat was vijftien jaar geleden wel anders bij de geboorte van mijn oudste zoon. Toen moest je al diep in je geldbeugel tasten, als je je kleine boy origineel voor de dag wou laten komen (en niet altijd in het donkerblauw, bruin of grijs).
Nu ga ik stoppen met schrijven en verder dagdromen over een mooie zomer... daag.
woensdag 19 februari 2014
Pannenkoeken met havermout
We weten intussen allemaal dat havermout super gezond is.
Ik vind het bovendien erg lekker en je kan er verrassend veel kanten mee uit. Vaak eet ik het als ontbijt met sojamelk en appeltjes. Mmmmmm!
Mijn twee jongsten zijn ook dol op havermout, maar de oudste vindt het echt héél vies.
Pannenkoeken eten ze echter alle drie graag, dus dacht ik bij mezelf: ik vervang gewoon 1/4 van de bloem door havermout. Eureka!
Maar... ik mag niet te vroeg victorie kraaien natuurlijk. Dan zit ik natuurlijk nog altijd met het probleem dat de structuur van de pannenkoeken iets grover gaat zijn door de havermout.
Wanneer kinderen een bepaalde leeftijd bereiken moet je al wat slinkser te werk gaan...
Als ik nu gewoon zeg dat het meergranen pannenkoeken zijn, daar ziet hij vast geen graten in. Maarrrr... is liegen toegestaan voor de goede zaak? Een dilemma!
Je moet als mama toch altijd het goede voorbeeld geven nietwaar?
Weet je wat, dacht ik bij mezelf, ik doe gewoon alsof mijn neus bloedt en misschien merkt hij het wel helemaal niet op (wishful thinking!). Als hij toch nog moeilijk doet, verzin ik op het moment zelf wel iets. Goed plan.
Zo gezegd, zo gedaan. De kinderen komen aan tafel, gelokt door de geur van pannenkoeken.
"Mmmm... lekker, zijn het meergranenpannenkoeken?" vraagt dochterlief. "Ja, ja, ahum... lust je ze?" vraag ik.
Grote zoon antwoordt in haar plaats: "Ja, maar met gewoon wit meel zijn ze toch nog lekkerder hoor".
Desalniettemin hebben ze een behoorlijke stapel pannenkoekjes naar binnen gewerkt.
Soms moet je gewoon een beetje slecht zijn...
Ik vind het bovendien erg lekker en je kan er verrassend veel kanten mee uit. Vaak eet ik het als ontbijt met sojamelk en appeltjes. Mmmmmm!
Mijn twee jongsten zijn ook dol op havermout, maar de oudste vindt het echt héél vies.
Pannenkoeken eten ze echter alle drie graag, dus dacht ik bij mezelf: ik vervang gewoon 1/4 van de bloem door havermout. Eureka!
Maar... ik mag niet te vroeg victorie kraaien natuurlijk. Dan zit ik natuurlijk nog altijd met het probleem dat de structuur van de pannenkoeken iets grover gaat zijn door de havermout.
Wanneer kinderen een bepaalde leeftijd bereiken moet je al wat slinkser te werk gaan...
Als ik nu gewoon zeg dat het meergranen pannenkoeken zijn, daar ziet hij vast geen graten in. Maarrrr... is liegen toegestaan voor de goede zaak? Een dilemma!
Je moet als mama toch altijd het goede voorbeeld geven nietwaar?
Weet je wat, dacht ik bij mezelf, ik doe gewoon alsof mijn neus bloedt en misschien merkt hij het wel helemaal niet op (wishful thinking!). Als hij toch nog moeilijk doet, verzin ik op het moment zelf wel iets. Goed plan.
Zo gezegd, zo gedaan. De kinderen komen aan tafel, gelokt door de geur van pannenkoeken.
"Mmmm... lekker, zijn het meergranenpannenkoeken?" vraagt dochterlief. "Ja, ja, ahum... lust je ze?" vraag ik.
Grote zoon antwoordt in haar plaats: "Ja, maar met gewoon wit meel zijn ze toch nog lekkerder hoor".
Desalniettemin hebben ze een behoorlijke stapel pannenkoekjes naar binnen gewerkt.
Soms moet je gewoon een beetje slecht zijn...
dinsdag 28 januari 2014
Witte kool soep
Mijn kids zijn niet echt dol op witte kool. Lees: ze weigeren het halstarrig te eten, en hun weigering gaat gepaard met luid protest.
Nu had ik nog een halve witte kool in de koelkast liggen. Wat moest ik hier nu mee aanvangen? Weggooien vond ik geen optie, dus besloot ik maar even te zoeken op het internet wat de mogelijkheden waren.
Van witte kool kan je blijkbaar heel goed soep maken. Dit heb ik nog nooit gegeten (toch niet dat ik weet tenminste). Ik wist zelfs niet dat er van kool soep gemaakt kon worden. Erg hé!
Wie niet waagt, niet wint, dus ik besloot het maar eens te proberen. Het is trouwens een super gemakkelijk receptje. Ik vond het op de website van Solo en paste het lichtjes aan.
Zo maakte ik het:
Ik moet toegeven dat ik wel wat bang was dat de soep niet zo lekker zou smaken, maar dit viel echt 100% mee.
De gember geeft deze soep wat meer pit. Dit heb ik geleerd van een Marokkaanse vriendin. Zij gebruikt veel gember in haar gerechten en dat is heel lekker (en gezond).
Zelfs de (onwetende) kids hebben flink gesmuld van deze soep.
Ik heb ze toch maar mooi liggen gehad ;-)
Nu had ik nog een halve witte kool in de koelkast liggen. Wat moest ik hier nu mee aanvangen? Weggooien vond ik geen optie, dus besloot ik maar even te zoeken op het internet wat de mogelijkheden waren.
Van witte kool kan je blijkbaar heel goed soep maken. Dit heb ik nog nooit gegeten (toch niet dat ik weet tenminste). Ik wist zelfs niet dat er van kool soep gemaakt kon worden. Erg hé!
Wie niet waagt, niet wint, dus ik besloot het maar eens te proberen. Het is trouwens een super gemakkelijk receptje. Ik vond het op de website van Solo en paste het lichtjes aan.
Zo maakte ik het:
- Een halve witte kool, 2 kleine uien en 2 aardappelen in stukken snijden.
- Aanstoven in wat olijfolie.
- 2 liter water toevoegen met 4 groentebouillonblokjes.
- Een half uurtje laten koken.
- Fijn mixen.
- Kruiden met peper en zout en wat gemberpoeder.
- Garneren met bieslook en eventueel wat room.
Ik moet toegeven dat ik wel wat bang was dat de soep niet zo lekker zou smaken, maar dit viel echt 100% mee.
De gember geeft deze soep wat meer pit. Dit heb ik geleerd van een Marokkaanse vriendin. Zij gebruikt veel gember in haar gerechten en dat is heel lekker (en gezond).
Zelfs de (onwetende) kids hebben flink gesmuld van deze soep.
Ik heb ze toch maar mooi liggen gehad ;-)
maandag 27 januari 2014
2 snelle gezonde ontbijtjes
Wie mijn blog af en toe leest weet dat ik vooral houd van eenvoudige gerechtjes. Als ze dan ook nog gezond zijn is dat mooi meegenomen.
Ik moet jullie vast niet vertellen dat goed ontbijten belangrijk is. Je lichaam heeft na de nacht nieuwe 'brandstof' nodig, en een goed ontbijt brengt de stofwisseling weer op gang.
Sommigen denken dat ze door het ontbijt over te slaan gewicht kunnen verliezen, omdat ze 's morgens dan geen calorieën opnemen. Niets is minder waar!
Wanneer je niet of onvoldoende ontbijt zal je zeker en vast in de loop van de voormiddag razende honger krijgen, en een onbedaarlijke drang naar zoet. Dit resulteert dan meestal in het eten van koekjes of ongezonde snacks, die je bloedsuikerpijl weer even laten pieken. Na korte tijd wordt je dan weer 'flauw van de honger'.
Het is veel beter om voor een evenwichtig ontbijt te kiezen dat niet voor het grootste deel bestaat uit 'snelle suikers', maar uit voedingsmiddelen die je energie geven tot de middag.
Ik weet wel dat snel een kommetje cornflakes eten makkelijk is. De reclame wil ons ook maar al te graag laten geloven dat we dan goed bezig zijn. Wat ze er niet bij zeggen is dat de meeste ontbijtgranen en cornflakes bomvol suikers zitten. Hiervan krijg je wel snel wat energie, maar om 10 uur barst je alweer van de honger, wat dan weer leidt tot snoepen. Een vicieuze cirkel...
Toch is het ook mogelijk om snel en gezond te ontbijten. Twee van mijn favoriete ontbijtjes zijn:
Havermout met kaneel en appel
Het volgende ontbijtje is nog makkelijker.
Muesli met yoghurt en fruit
Ik moet jullie vast niet vertellen dat goed ontbijten belangrijk is. Je lichaam heeft na de nacht nieuwe 'brandstof' nodig, en een goed ontbijt brengt de stofwisseling weer op gang.
Sommigen denken dat ze door het ontbijt over te slaan gewicht kunnen verliezen, omdat ze 's morgens dan geen calorieën opnemen. Niets is minder waar!
Wanneer je niet of onvoldoende ontbijt zal je zeker en vast in de loop van de voormiddag razende honger krijgen, en een onbedaarlijke drang naar zoet. Dit resulteert dan meestal in het eten van koekjes of ongezonde snacks, die je bloedsuikerpijl weer even laten pieken. Na korte tijd wordt je dan weer 'flauw van de honger'.
Het is veel beter om voor een evenwichtig ontbijt te kiezen dat niet voor het grootste deel bestaat uit 'snelle suikers', maar uit voedingsmiddelen die je energie geven tot de middag.
Ik weet wel dat snel een kommetje cornflakes eten makkelijk is. De reclame wil ons ook maar al te graag laten geloven dat we dan goed bezig zijn. Wat ze er niet bij zeggen is dat de meeste ontbijtgranen en cornflakes bomvol suikers zitten. Hiervan krijg je wel snel wat energie, maar om 10 uur barst je alweer van de honger, wat dan weer leidt tot snoepen. Een vicieuze cirkel...
Toch is het ook mogelijk om snel en gezond te ontbijten. Twee van mijn favoriete ontbijtjes zijn:
Havermout met kaneel en appel
- Doe wat havermout (Quaker) in een kommetje.
- Schil een appel en snijd hem in kleine stukjes.
- Giet (soja)melk over de havermout tot ze onder staat.
- Voeg wat kaneel en eventueel stevia toe.
- Roer goed en zet een tweetal minuten (naargelang het vermogen) in de microgolfoven.
- Klaar!
Het volgende ontbijtje is nog makkelijker.
Muesli met yoghurt en fruit
- Doe wat (soja) yoghurt in een kommetje
- Voeg wat (ongesuikerde!) muesli toe, deze vind je o.a. bij Aldi.
- Voeg wat fruit in stukjes toe (banaan, appel, mandarijn, bosbessen, meloen, kiwi, peer, ...)
- Eventueel kan je nog wat ahornsiroop toevoegen om het wat zoeter te maken.
- Als je het écht super gezond wilt maken kan je wat haverzemelen (natuurwinkel) toevoegen.
Smakelijk!
Abonneren op:
Posts (Atom)