Posts tonen met het label zondag. Alle posts tonen
Posts tonen met het label zondag. Alle posts tonen

maandag 6 april 2015

Depressieve kangoeroe

Gisteren, met Pasen, was het godzijdank eindelijk een weertje waar ik me iets van lente bij kon voorstellen. Ik snak echt naar de zon op dit moment, naar licht vooral. Een mens zou toch depri worden van altijd maar die grijze lucht. Ik heb daar echt last van. Als ik rijk was zou ik best wel kunnen wennen aan een huisje in Zuid-Frankrijk, geloof ik...
Gelukkig was het gisteren een mooie dag, en we hebben er met volle teugen van genoten: eitjes rapen met de kiddo's - de twee kleinsten, de puber lag op dat uur nog in bed uiteraard, een wandeling in 't bos, en tot slot een lekkere maaltijd op een terras met uitzicht op een mega speeltuin.





Ik ben fan van terrassen met een speeltuin erbij. Het is de enige manier om, als ouder van een kleuter, lekker rustig te kunnen genieten van een drankje en een hapje zonder gejengel aan je hoofd: zalig!
De kleine hield zich dus goed bezig en wij hadden even wat rust. Rust... altijd mooi meegenomen als je 40-plus bent én ouder van een kind waar een Duracell-konijntje nog wat van kan leren. Een heerlijk kind, dat wel, maar soms kan ik hem gewoon echt niet meer volgen - en dat mag je rustig letterlijk opnemen ;-)

De locatie van de taverne was bovendien prachtig, nabij een bos. Wauw, wat een ontdekking dacht ik nog...
Tot mijn dochter kwam melden dat ik eens achter de taverne moest gaan kijken: 'Mama daar zitten allemaal beestjes: kippen, herten, sierduiven,... zelfs een kangoeroe!'
OMG, een kangoeroe, dacht ik nog, hoort dat hier wel thuis eigenlijk?

Ik mee kijken dus, en wat ik zag verpestte deze perfecte dag voor mij onmiddellijk.
We wandelden voorbij een aantal hokken waar kippen in de modder zaten. Enkele van die beestjes waren duidelijk doodziek. Sommigen snakten naar adem met hun bek wijd open, anderen lagen te slapen - in de modder. Geloof me, een gezonde kip slaapt niet overdag. Deze beestjes waren gewoon aan het creperen: echt vreselijk.
Maar het ergste moest nog komen: een kangoeroe, in de modder -geen sprietje gras te zien - helemaal alleen, in een troosteloos hok.
Ik ben geen dierenpsychiater, maar volgens mij zag dit beestje het helemaal niet meer zitten: hij zat roerloos in een hoekje. Wat een vreselijke aanblik.


Hier word ik dus kwaad van hé! Echt kwaad! Er was nochtans genoeg ruimte op dat domein, met gras, bomen en stuiken. Waarom moet dat beestje dan in zo'n klein troosteloos hok zitten? Waarom zou je überhaupt een kangoeroe houden hier? Leven die beesten normaal gezien niet in Australië?
Verder zaten er ook nog herten, in de modder...


Wat moet ik hier nu mee: het personeel van de taverne aanspreken? Een klacht indienen bij de dierenbescherming?

Misschien is het maar een tijdelijk onderkomen voor deze dieren, want deze horecazaak zou vroeger een soort zorgboerderij zijn geweest volgens mijn schoonmoeder. Ik hoop het, ik hoop het echt, want zo kan het echt niet verder met die dieren.
Ik ga het maar eens proberen uit te zoeken denk ik, want mijn kop in 't zand steken voelt niet goed, helemaal niet goed...




donderdag 26 juni 2014

Violetta

Zondag schreef ik een bericht over ons kipje Violetta. Ze was doodziek en de dierenarts wist niet of ze het ging halen.
Nu kan ik gelukkig melden dat ons Violetje aan de beterhand is. Ze is nog zwakjes, maar ze gaat elke dag vooruit. Ze zit nog steeds in quarantaine (in een hondenbench in het speelschuurtje), maar vandaag heb ik haar voor de eerste keer weer even op het gras gezet. Ze was wat onwenning, maar al snel zette ze toch enkele stapjes.
Ons Fleurtje is ook heel lief voor haar en ging voorzichtig even snuffelen. Het is net alsof Fleur ook aanvoelt dat Violetta ziek is en dat ze niet wild mag doen. Ik vond het heerlijk om die twee zo samen te zien op het gras, het had zelfs iets ontroerends...


Na vijf minuutjes heb ik Violetta terug in de bench gezet, want ze is nog te zwak om lang rond te stappen. Maar het komt goed, daar ben ik van overtuigd.
Afgelopen zondag zag het er veel minder rooskleurig uit voor haar. Bij de dierenarts kon ze zelfs niet meer op haar pootjes staan en had ze de kracht niet om haar kopje omhoog te houden. Het was net alsof ze het al had opgegeven. Gelukkig kwamen we terecht bij een dierenarts die vond dat we toch moesten proberen om haar nog een kans te geven om te herstellen, ook al was het niet zeker dat dit zou lukken.

De verzorging was intensief de eerste dagen, want ze kon niet meer zelfstandig eten of drinken. Met een spuitje voerden we haar wat in melk geweekt brood en water. Toen ze wat beter werd en al terug wat zelf kon pikken kreeg ze kuikenmeel om terug op kracht te komen. Ook kreeg ze meermaals per dag haar medicatie. Gelukkig had ik telkens goede helpers: mijn drie kids hebben om beurt geholpen om haar vast te houden wanneer ze gevoerd moest worden en medicatie moest krijgen.
Voorlopig durf ik haar nog niet bij de andere kippen te zetten. Ik ben wel eens tot het kippenhok met haar gewandeld en ze vond dat best interessant had ik de indruk.

Zoals jullie weten was Violetta helemaal aangetast door rode mijten (ook wel bloedluis genoemd). Deze bloed zuigende parasieten kunnen een (verzwakte) kip letterlijk dood zuigen. Violetta had bovendien ook nog een infectie aan de ademhalingswegen (het zogenaamde 'snot'), waardoor ze al erg verzwakt was. Op zo een moment ben je blij dat er zo iets bestaat als antibiotica. Zonder behandeling was ze sowieso gestorven.

Ik moet tot mijn schaamte bekennen dat ik tot vorige week nog nooit van die bloedluizen had gehoord. Was ik wel op de hoogte geweest dan had ik het hok regelmatig kunnen inspecteren en tijdig ingrijpen. Ik poetste regelmatig het hok, legde vers stro, zorgde dagelijks voor vers eten en drinken,... dus ik dacht dat dat voldoende was voor het welzijn van mijn kipjes. Niet dus...
Maar een verwittigd mens is er twee waard. Nu weet ik dat ik alert moet zijn voor die vieze beestjes als de temperaturen stijgen en dat er heel wat maatregelen zijn om preventief te werken en zo'n mijtenplaag te voorkomen.

Dankzij een link die een lieve lezeres me stuurde kwam ik terecht op het blog van Neurootje en daar vond ik tal van tips over het bestrijden en voorkomen van bloedluizen. Echt een aanrader voor kippenbezitters om eens te lezen.
We vonden in de dierenspeciaalzaak ook een ecologisch product waarmee we het hok helemaal behandeld hebben en dit lijkt heel goed te werken. Ik houd niet zo van insecticiden, dus ik was blij dat we deze plaag ook op een ecologische manier konden aanpakken.

Wat ik heb geleerd uit heel deze historie: dat ik alerter moet zijn voor ongedierte, dat ik mijn diertjes nog liever zie dan ik al dacht, maar ook dat ik hele lieve lezers heb!
Bedankt voor jullie lieve berichtjes en jullie betrokkenheid. Ik vind het ook heerlijk te weten dat zo velen onder jullie echte dierenvrienden zijn... Mensen die van dieren houden zijn vaak hele lieve, zachtaardige mensen. Ik vind het een hele eer te weten dat jullie mijn blog lezen.



zondag 15 juni 2014

Mijn kleine ergernissen: deel 2

Gisteren schreef ik een bericht over de dingen die mij zoal ergeren. Bij nader inzien was mijn lijstje eigenlijk verre van compleet.
Wat ben ik toch een zeur, maar ze hebben me altijd wijsgemaakt dat je je frustraties niet moet opkroppen maar uiten... Ik gooi dus snel nog wat extra ergernissen in de groep. Kwestie van er niet mee te blijven zitten en dus niet te eindigen als een compleet gefrustreerd vrouwmensch .
Alvast bedankt om te luisteren naar mijn relaas, lieve lezertjes.

Waar erger ik mij mateloos aan?

  • Televerkopers die je bijna dagelijks lastigvallen als je (nog) in het bezit bent van een vaste lijn en je allerlei goederen en diensten willen aansmeren die je niet nodig hebt. Als ik een onderbroek nodig heb zal ik die zelf wel gaan kopen en hoeven ze me die niet vrijblijvend (???! ) op te sturen om uit te proberen. Jaha, geloof het of niet, zelfs hiervoor bellen ze je op!
  • 14- of 15-jarigen die stoer lopen te doen met een sigaret in hun mond, en zeker als het dan nog klasgenoten van mijn oudste zoon zijn. Ik moet dan altijd vreselijk op mijn lip bijten om geen franke opmerking te maken en zo mijn zoon ten schande te brengen.
  • Hondenbezitters die hun hond niet opvoeden en als hij dan storend gedrag vertoont zeggen met een mierzoet stemmetje: "Nee, Boemerke, da mag ni lieveke." Tja, als je het op zo'n toontje zegt gaat je hond het zéker begrijpen hoor.
  • Die steeds terugkomende telefoontjes in erbarmelijk Engels (dat mij doet denken aan Apu van de Kwik E Markt in The Simpsons) van die oplichters van de zogezegde 'Windows services'. Geef het op losers aub, jullie gestalk leidt tot niets, zoek een ander slachtoffer of liever nog: loop eindelijk eens tegen de lamp, stelletje boeven!
  • Mijn kids die steeds (ongemerkt) proberen mee te kijken als ik mijn pincode intik en daarna triomfantelijk roepen: 'Haha, mama, ik weet jouw pin code!' Mispoes kinders!
  • Aan mensen die de drollen van hun hond niet opruimen en al zeker als die drollen dan nog voor mijn huis worden geplaceerd.
  • Mensen van bepaalde politieke partijen die de schuld van alles wat er misloopt in de maatschappij geven aan minderheidsgroepen en de zwakkeren in onze samenleving. 
  • Aan kappers die je vreselijk dure producten willen aansmeren -die je volgens hen écht nodig hebt- terwijl je kapsel al een rib uit je lijf kost.
  • Aan mezelf: omdat ik al zo lang véél gezonder wil gaan eten en er maar niet in slaag. Waarom heb ik op dat gebied toch het karakter van Winnie the Pooh als hij een pot honing ziet?
  • En nog eens aan mezelf omdat ik me nog steeds opjaag in dergelijke futiliteiten in plaats van gewoon 'zen' te blijven en me hier niets van aan te trekken.

Poeh! Dat lucht op zeg! 
Nog een fijne zondag toegewenst (zonder ergernissen).

zondag 25 mei 2014

Nieuw leven!

Ik kon het toch niet laten om even te piepen in het vogelnestje, en kijk eens wat ik zag:



Groetjes,
Milla

maandag 19 mei 2014

Zee en ziek

Gisteren reden we naar 't zeetje. Niet naar onze Belgische kust, maar naar Renesse bij onze noorderburen. Ik houd van die Nederlandse kustdorpjes in Zeeland. Geen volgebouwde kustlijn, niet als sardientjes naast mekaar gepropt op een handdoekje liggen, ... heerlijk. Maar voor ik heel de Belgische kustlobby op mijn dak krijg: de Belgische kust heeft ook zeker zijn charmes hoor. Ik wissel gewoon graag af tussen de twee.

't Is van bij ons toch dik twee uurtjes rijden, maar gelukkig hadden we (bijna) geen file. Onze kleinste mannetje sliep bijna heel de rit, wat ik al vrij verdacht vond. Op een gegeven moment werd hij wakker en vroeg hij wat te drinken. Na een flinke slok water kwam heel zijn ontbijt er opeens uit. Ziek dus. Omdat we bijna op onze bestemming waren besloten we maar niet meteen terug te keren. Na wat poetswerk en schone kleren (die we altijd in de auto hebben liggen) reden we verder.

Ons mannetje voelde zich al wat beter, eens goed overgeven kan soms toch opluchten hé...  We besloten er dan maar een blitsbezoekje aan het strand van te maken. Grote zus begon schelpjes te zoeken en ons mannetje hielp ondanks zijn ziek buikje met groot enthousiasme mee. Prachtig die verwondering in zijn oogjes, telkens als hij een mooi schelpje vond (dat nog heel was). Spijtig dat wij, grote mensen, die verwondering voor een groot stuk verliezen.
Zus was ook heel blij dat ze een stukje echte spons vond. Alhoewel ze al elf is blijft ze schelpjes zoeken toch nog heel leuk vinden. Binnenkort, als zij ook tot het rijk van de pubers gaat behoren, is dat voorbij. Dit beseffende geniet ik maar extra van dit schouwspel.


Onze oudste was niet mee. Schelpjes zoeken is niet meer aan hem besteed en er lag nog veel schoolwerk op hem te wachten.
Ja, ze worden zo snel groot. Dit besef ik nu nog veel meer dan vroeger. Da's misschien wel het grootste nadeel aan veel leeftijdverschil tussen de kinderen. Je weet dat alles razendsnel voorbij gaat en je weet dat die schattige kleuter op een gegeven moment een nukkige puber wordt.
Alhoewel, zo'n puber in huis is bij momenten ook heel handig hoor. Om je computer terug op gang te helpen als hij weer eens hopeloos is vastgelopen, om te lachen met de dezelfde humor, om te luisteren naar dezelfde radiozender (Stubru uiteraard) en om te beseffen dat je oud(er) wordt ;-)


zondag 11 mei 2014

Blij

Moederkesdag vandaag. Platte commercie of een ode aan moeder de vrouw? Vul zelf maar in...
Ik, hebberig meisje dat ik ben, moet toegeven dat ik het wel fijn vind om op deze dag in de bloemekes te worden gezet.
Ik heb nog een levende herinnering aan mijn allereerste Moederdag, alweer 15 jaar geleden. We woonden toen nog in de stad, in een oud huis dat we helemaal eigenhandig hadden gerenoveerd (terwijl we er woonden, vreselijk!). Hard labeur was dat geweest! We waren nog erg jong en naïef, en als ik erop terug denk, misschien wel een beetje gek ook. We hadden heel veel kosten en weinig geld.
Maar het lukte ons! Toen ons huisje eindelijk af was, kwam ook ons eerste kindje.


We waren helemaal overdonderd en dolgelukkig met ons zoontje. Een braaf baby'tje eigenlijk. Nog steeds braaf hoor, maar nu is 't inmiddels een pubertje ;-).
Ik kreeg toen een teak houten tuinstel van manlief voor mijn eerste Moederdag. We hebben het nog steeds. Elk jaar wordt het zorgvuldig gepoetst en geolied. Ik wil dat het mooi blijft, want het herinnert mij aan die bijzondere dag...

Vijftien jaar, da's lang geleden, die eerste Moederdag. Intussen is er veel veranderd in ons leven. De naïviteit van toen heeft plaats gemaakt voor een meer realistische en doordachte kijk op het leven. De impulsiviteit van weleer is getemperd. Moet ik dat toejuichen of niet? Dat weet ik eigenlijk  niet, maar het gaat meestal onvermijdelijk gepaard met ouder worden...
Ons huis in de stad is al jaren vervangen door een huis in een dorp, ons stadstuintje werd een tuin met flinke afmetingen. Ons gezin werd uitgebreid met nog een dochter en een zoon, manlief veranderde van werk, ...

Veel veranderingen... 15 jaar geleden stonden er nog veel opties open, nu zijn die voor groot stuk ingevuld. We blijven hier wonen (dat is toch de bedoeling), er komen geen kinderen meer. De grote keuzes zijn gemaakt.
Gelukkig maar misschien, want met het ouder worden merk ik bij mezelf dat ik het alsmaar moeilijk ga vinden om keuzes te maken. Altijd denk ik: als ik dit doe, dan gebeurt er misschien dat ... uiteindelijk kom je dan niet meer tot beslissingen nemen.
Ik ben blij met de keuzes die ik heb gemaakt in mijn leven. Blij met mijn drie kinderen. Blij met mijn man. Blij met mijn hond en mijn kipjes.  Blij met mijn huis en tuin. En blij met alle leuke knutsels die ik elk jaar krijg met Moederdag. Alleen van onze puber krijg ik geen knutseltjes meer ;-)

vrijdag 2 mei 2014

Update: Violetta and the Bitches

Enkele dagen geleden schreef ik over de intriges in het kippenhok.
Kort samengevat komt het hier op neer: Jasmijntje de Verschrikkelijke en Annabelle maken Violetta het leven zuur.
Nu ken ik (nog) niet veel van kippen psychologie, maar ik denk dat kippen gewoon een beetje hetzelfde in mekaar zitten als (sommige) vrouwen ;-). Is er eentje veel slimmer dan zijzelf, dan kunnen ze dat nog net verkroppen, maar oh wee als er eentje veel en veel mooier is. Dan steekt jaloezie keihard de kop op en willen ze mekaar het liefst de ogen uitpikken.
Ja, geef maar toe, we kennen allemaal wel van deze exemplaren in onze omgeving: collega's, buurvrouwen, zogenaamde vriendinnen, en jazeker soms zelfs zussen...

Ik heb van nature altijd het meeste sympathie voor de underdog. 't Is sterker dan mijzelf, ik wil ons Violettaatje dus helpen. Maar hoe doe ik dat?
De simpelste oplossing is volgens mij een haan in 't kippenhok, om de lady's wat in toom te houden (dit zou in de mensenwereld de zaken alleen nog maar erger maken vrees ik).
Ik zou wel een haan willen, want ik vind het prachtige dieren. Alleen vrees ik dat de buren dit niet zo heel tof zouden vinden (alhoewel we niet in de stad wonen) en binnen de kortste keren de arm der wet zouden langs sturen. Verder heb ik ook niet veel zin in een kuiken in mijn cake ;-), dus een haan komt er hier voorlopig niet in.

Een andere oplossing dus... Nu hoorde ik dat als er zich eens een hiërarchie heeft gevormd in het kippenhok en er komt nadien nog eentje bij, deze automatisch de laagste wordt in rang.
Ik wil sowieso nog wel een kippetje bij en de ruimte is er, dus waarom niet? Dan is ons Violetje tenminste niet meer alleen in haar onderdanige positie, en met een beetje geluk stijgt ze nog in rang. Geef toe, strak plan hé!

Wij dus naar de befaamde zondagsmarkt in H**st op den Berg, waar ze al deze leuke kippetjes verkopen. Druk, druk, druk,... echt niet te doen! En met een kleuter en een hond in je kielzog valt dat helemaal niet mee. Gelukkig vonden we al snel de kraam met kippen. Nu ken ik helemaal niets van kippenrassen, dus kies ik gewoon een kip uit die ik mooi vind en die er rustig uitziet. Ik zag er eentje met een hele mooie bevedering, en onze kleuter vond deze ook leuk, dus zij werd het.
Toen zagen we nog een heel mooi wit kipje, net een pluizenbolletje. Na wat smekende puppy blikken van onze kleuter en van ondergetekende richting manlief namen we deze ook mee naar huis.

Inmiddels zijn we bijna een week later en na geduldige en grondige observatie heb ik zicht op de nieuwe hiërarchische verhoudingen in het kippenhok.
De opper bitch is nog steeds Jasmijntje de Verschrikkelijke. Haar vriendin en bondgenoot blijft Annabelle (de meeloper haha) en dan is er nog de nieuwe kip (Josefien) die ze ook min of meer tolereren. Josefien doet er blijkbaar ook alles aan om in de gunst van het tweetal te komen, de slijmbal...

Jasmijntje (opper bitch) en Annalbelle (meeloper)
Josefien (de slijmbal)

Dan gaan we over tot de laagste in rang: inderdaad, nog steeds ons Violettaatje. Het goede nieuws is dat de witte pluizenbol (Pluizemieke) ook een onderdanig kipje is, en dat ze veel optrekt met Violetta. Nu staat ons kneusje tenminste niet meer helemaal alleen.

Pluizemieke (vriendin van Violetta)

's Avonds sluit ik de kipjes op in hun slaaphok, zodat ze niet ten prooi kunnen vallen aan stoute roofdieren. De (inmiddels) drie bitches zitten als het begint te schemeren altijd al lekker in hun hok. De twee kneusjes mogen er van deze dames niet in, en als het aan hen ligt moeten ze de nacht maar onder de blote sterrenhemel doorbrengen. Violetta en Pluizemieke pak ik dus op (dit laten deze lieverdjes gewillig toe) en zet ik ook binnen.
Violetta (de zielepoot)

Manlief had intussen ook medelijden gekregen met deze twee sukkelaartjes. Dus maakte hij met wat restjes hout een privé huisje voor onze poppemiekes.
Vanavond mogen ze er voor de eerste keer in slapen. Hopelijk zijn ze er blij mee!
Ik houd jullie op de hoogte...






zondag 30 maart 2014

Tijd voor voetverzorging!

Mama's met een dochter weten waarschijnlijk dat de meeste meisjes dol zijn op nagellak. Voor mijn dochter geldt: hoe zotter hoe liever, op voorwaarde dat er paars of roze aan te pas komt. Ja, ze is nog steeds een roze-adept!
Ik heb ze dus vanmorgen eens in de watten gelegd met een mani- en pedicure. Knippen, veilen, lakken,...  de hele santenboetiek.

Eerst een laagje blauwe nagelak:



Dan een laagje van die, volledig 'over the top', paarse glitter craquelé lak:



En blij dat ze weer was!!!

Even daarna kwam ons andere dametje weer binnen van haar uitje in de tuin.

 
Ik denk dat zij ook een mani- én pedicure nodig heeft ;-)!.

zondag 16 maart 2014

Liebster Blog Award... wasda?

Van collega blogster Willy Cats van het leuke blog Creadraadjes kreeg ik onlangs de Liebster Blog Award.
Nu ben ik misschien een echte 'noob' in blogland , maar ik moet jullie eerlijk bekennen dat ik even ben moeten gaan 'googelen' om uit te vissen wat dit nu eigenlijk is.
Ik heb er uit begrepen dat het een soort Award is om kleinere blogs wat te promoten, door middel van een soort 'doorgeefstokje'.
Een leuk initiatief, vind ik. Dus oprechte dank aan Willy om mij te nomineren .


Dit zijn de spelregels:
  • De Liebster Blog Award is bedoeld voor bloggers met minder dan 200 Bloglovin leden.
  • Je moet '11 facts about me' delen.
  • Je moet degene die jou genomineerd heeft linken in je blogpost.
  • Je moet de 11 vragen beantwoorden van degene die jou genomineerd heeft.
  • Kies 10 nieuwe bloggers die jij wilt nomineren en link ze in je blogpost.
  • Stel 11 nieuwe vragen op voor de bloggers die jij hebt genomineerd.
  • Laat een comment achter op de blogs die jij wilt nomineren.


Ik zal beginnen met de 11 vragen van Willy te beantwoorden: 

  1. Hoe lang blog je al? Ik lees al een hele tijd blogs, maar echt zelf bloggen doe ik nog maar een maand of drie.
  2. Zit je door het bloggen wel eens in tijdsnood? Ja en neen, bloggen is natuurlijk geen verplichting. Ik verdien er niets mee, ik zie het eigenlijk als een hobby. Ik hoef dus niet dagelijks of zo te bloggen. Het probleem is dat ik het heel erg leuk vind en er soms ook wel wat meer tijd aan besteed dan ik voorzien had in de planning.
  3. Wat doe je nog meer dan bloggen? In de eerste plaats ben ik mama. Ik heb drie fantastische kinderen (3, 11 en 15 jaar), een lieve echtgenoot en een schat van een hondje. Ik heb mijn handen vol met mijn gezin en alles wat daarbij komt kijken. Ik heb heel lang het moederschap gecombineerd met werk in de sociale sector. Op dit moment ben ik thuisblijfmama en dat bevalt mij super.
  4. Waar ben je op dit moment mee bezig op schrijf- of handwerkgebied? Schrijven doe ik momenteel alleen maar op mijn blog.  Wat betreft handwerk doe ik wel eens een poging tot breien. Verder dan wat simpele dingetjes kom ik echter voorlopig niet. Ik bewonder wel graag al die knappe breisels of haaksels van collega blogsters. Wat ik heel graag doe is koken en experimenteren met nieuwe smaken en receptjes. Ook ben ik een echte tuinliefhebster en houd ik van interieurstyling en mode.
  5. Wat is je lievelingseten? Teveel om op te noemen... Ik eet al 20 jaar geen vlees of kip meer, wel nog af en toe vis. Ik ben het dus gewoon om creatief te koken. Ik hou wel van de wereldkeuken: vooral als we uit eten gaan kies ik graag voor smaken die ik nog niet ken, Nepalees of Indisch bijvoorbeeld. Ik heb ook een vriendin van Marokkaanse origine, en door haar is er voor mij een nieuwe wereld opengegaan van ingrediënten en kruiden die ik daarvoor niet kende. Dat vind ik allemaal heel erg boeiend. Als ik zelf kook hou ik vooral van pure smaken en niet teveel bewerkt voedsel. Ik ben gek op makkelijke receptjes met producten van het seizoen.
  6. Wat is je favoriete kleur? Ik hou van zoveel kleuren: rood, appelblauwzeegroen, roze, wit, maar ook van grijs - en natuurtinten.
  7. Waar zou je graag eens heen willen op vakantie? Landen zoals Noorwegen en Zweden trekken met wel aan. Maar bovenaan mijn verlanglijstje staat toch Finland.
  8. Maak je wel eens iets voor een ander? Ja, maar dan vooral op het gebied van koken.
  9. Op wie of wat ben je trots? Op mijn drie kinderen, op mijn man en op mijn hondje Fleur.
  10. Wat is je grootste droom? Mijn kinderen zien opgroeien tot gelukkige volwassenen en ooit oma worden (maar ook niet te snel ;-))
  11. Doe je aan sport? Veel te weinig. Soms ga ik wel eens joggen, en ik neem zoveel mogelijk de fiets. Telt in de tuin werken ook mee als sport?

Nu nog de '11 facts about me':
  1. Ik ben mama van twee zonen en één dochter.
  2. Gelukkig getrouwd.
  3. Gek van honden, en dan in het bijzonder van ons cavaliertje Fleur.
  4. Ga niet op reis als Fleurtje niet mee kan.
  5. Zou hier heel graag nog een drietal kippetjes hebben rondlopen (hun namen heb ik al, nu nog manlief overtuigen ;-)).
  6. Ben gelukkig als 't zonnetje schijnt.
  7. En als mijn kinderen en woefke rondrennen in de tuin.
  8. Heb een hekel aan onbeleefde mensen, rascisten en mensen met vooroordelen.
  9. En ook aan mensen die dieren uitbuiten, pijn doen en slecht behandelen.
  10. Vind dat het innerlijk iemand mooi maakt en dat streven naar uiterlijke schijn (voor de buitenwereld) vaak tijdverspilling is.
  11. Ga bloggen elke dag leuker en leuker vinden.

Mijn 11 vragen voor de genomineerden:
  1. Waarom ben je begonnen met bloggen?
  2. Wat trekt je aan in andere blogs?
  3. Heb je kinderen en welke leeftijd hebben ze?
  4. Ben je creatief bezig? Zo ja, op welk gebied?
  5. Kook je graag?
  6. Ben je een dierenvriend en heb je zelf huisdieren?
  7. Wat maakt je gelukkig?
  8. Waar heb je een echte hekel aan?
  9. Wat zijn je hobby's?
  10. Wat wil je heel graag ooit nog realiseren?
  11. Welke eigenschappen waardeer je bij andere mensen?

Ten slotte nog de 10 blogs die ik nomineer (hopelijk zijn jullie er (een beetje) blij mee):

  1. http://mmiirraah.blogspot.be/
  2. http://thuisblijfmommy.blogspot.be/
  3. http://potjethee.blogspot.be/2014/03/little-garden.html
  4. http://kleinfarmhuus.blogspot.be/
  5. http://www.mamanatuurlijk.nl/
  6. http://zomaareenmoeder.blogspot.be/
  7. http://blogpraatje.blogspot.be/2014/03/de-dingen-die-bijna-elke-dag-hetzelfde.html
  8. http://vlijtigmetzuinigheid.blogspot.be/
  9. http://mamasgoud.wordpress.com/
  10. http://kreamieke.blogspot.be/


zondag 19 januari 2014

Restjes receptjes

Ik vind het zo'n zonde om altijd maar restjes oud brood weg te gooien.
Steeds krijg ik een rotgevoel over mij als ik weer eens een zakje oud brood in de vuilnisbak kieper.
Een aantal kippetjes in de  tuin zouden hiervoor een dankbare oplossing bieden. Ze staan al lang op mijn verlanglijstje, maar ik heb Mister Cavalier (manlief) spijtig genoeg nog steeds niet kunnen overtuigen...
Zolang ik mijn zin niet krijg, en hier geen dus geen kippetjes ronddartelen, moet er een andere oplossing komen voor onze 'broodverspilling'.

Je kan natuurlijk het oude brood roosteren, maar dat zijn de kids hier nu stilaan wel beu aan het worden.
Behalve de kleinste, die bijt enkele stukjes uit het brood tot hij er een autootje of zo in ziet. Hier kan hij dan lekker mee spelen in plaats van het op te eten.



's Zondags maakt Mister Cavalier wel eens 'verloren brood', en daar kan vooral dochterlief zich aan overeten. Ze is dan ook een echte fan van alles wat lekker zoet is. Gelukkig is ze verslaafd aan sporten, dus blijft ze voorlopig rank en slank.

Mister Cavaliers receptje voor verloren brood:
 
 
Dit heb je nodig:
  • 5 eieren
  • 400 ml melk
  • 1 zakje vanillesuiker
  • 1 koffielepel kaneel
  • suiker
  • oude sneden wit of grijs brood

Zo maak je het:
  • Kluts de eieren
  • Voeg de melk, vanillesuiker en kaneel toe
  • Meng goed
  • Neem de sneden brood en snijd ze midden door
  • Dompel het brood aan beide zijden kort in het beslag
  • Bak onmiddellijk aan beide zijden bruin in een hete pan
  • Dien direct op en bestrooi met suiker

Een heerlijk en super simpel receptje, dat ze hier nog steeds heerlijk vinden.
Voor mezelf bestrooi ik het verloren brood met wat stevia in plaats van met gewone suiker. Kwestie van mijn goede voornemens hé!


Een tweede dankbaar receptje tegen broodverspilling is broodpudding:


Dit heb je nodig:
  • 1/2 liter volle melk
  • 400 g wit, grijs of bruin brood
  • 1 koffielepel kaneel
  • 80 g bruine suiker
  • 80 g rietsuiker
  • 1 zakje vanille suiker
  • 5 eieren
  • 25 g boter
  • 1 appel, in stukjes gesneden
  • 100 g rozijnen

 Zo maak je het:
  • Verwarm de (hetelucht) oven voor op 200°C
  • Verwarm de melk op een matig vuur, maar laat niet koken
  • Haal de melk van het vuur en roer de suiker en de kaneel  erdoor
  • Snijd het brood in kleine stukjes
  • Overgiet het brood met het suiker-melk mengsel
  • Kluts de eieren en smelt de boter (in de microgolfoven)
  • Meng de eieren en de boter ook door het mengsel
  • Prak het broodmengsel fijn met een vork
  • Roer de stukjes appel en de rozijnen erdoor
  • Vet een bakvorm in
  • Bak ongeveer 40 minuten in de oven op 200°C

Ook dit receptje is erg makkelijk. Zelfs de grootste keukenkluns kan het tot een goed einde brengen.
En dat het lekker is, bewijst het feit dat de schaal na slechts een half uurtje reeds helemaal leeg was. We zijn met z'n vijven, maar niemand had meer dan één stuk gegeten. Een raadsel.
Trouwens... Mister Cavalier: Heb je gemerkt hoeveel eitjes er in deze receptjes moeten?

Smakelijk!


zondag 12 januari 2014

Zonnige zondag

Na een koude start vanmorgen laat de zon zich vandaag van haar mooiste kant zien.
Mijn jongste zoontje zei vanmorgen toen het nog wat schemerde: "Kijk, sneeuw mama!". Hij bedoelde natuurlijk de witte laag die er op het gras te zien was na de vorst van deze nacht. Groot was zijn teleurstelling toen ik zei dat het niet gesneeuwd had.



Zou het er nog van komen deze winter? De kinderen zouden het in ieder geval wel erg leuk vinden. Voor mij hoeft het niet persé, want ik ben een echte angsthaas in de auto als het landschap wit kleurt.

 
 
Zo'n weertje als vandaag vind ik eigenlijk wel aangenaam. Ideaal om nog wat op te ruimen in de tuin, met Fleurtje in mijn kielzog.