Néén, een museum bezoeken is niet saai!

Al wekenlang zat onze kleine man te zeuren over het 'dino-museum', en dat hij er persé naartoe wilde. Ik weet niet hoe hij op het idee kwam, maar feit blijft dat dino's een bijzondere aantrekkingskracht uitoefenen op kinderen. Onze oudste zoon heeft in zijn kleuterjaren ook zo'n 'dino-fase' doorgemaakt. Dochterlief niet, zij had - toen al - meer interesse voor schoenen dan voor dino's ('t is een echt vrouwtje, zou prins (nu koning) Filip zeggen... voor de Belgen onder de lezers ;-)

Misschien dat zoontjelief al een beetje gebrainwasht is door 'Dinotrux' op Netflix. Jahaaa... wij hebben nu ook eindelijk Netflix. Ik ben bezweken voor de druk die de kinderen hier uitoefenden. "Mama, de eerste maand is gratis. Mama, je zit nergens aan vast, je kan het elk maand opzeggen. Mama, iederéén heeft Netflix. Mama, het is toch niet duur. Mama, er is voor jou ook héél veel op Netflix. Mama, je gaat het geweldig vinden."

Ja kinderen, mama vindt het inderdaad geweldig. Opletten dat ik niet verslaafd raak, haha. Ik ben al dagen véél te laat gaan slapen omdat ik nog een filmpje wilde zien op Netflix. En ik word zelfs niet betaald om dit te schrijven, stel je voor.

Maar ik dwaal weer af van het onderwerp dat ik eigenlijk voor ogen had in deze post, nl. museumbezoek. Nu vind ik musea van nature best wel interessant, en neen, ik ben heus geen intellectueel, maar gewoon een meisje van op de buiten. 

Vanwaar komt eigenlijk de misvatting dat musea saai zouden zijn? Van die duffe studiereizen op school vroeger misschien? Alhoewel, alles was toch beter dan zitten te suffen in de les. Tegenwoordig zijn de meeste musea trouwens interactief en zo opgevat dat ook kinderen er wat aan hebben.

Zoontjelief wou dus naar het 'dino-museum' en mama is altijd erg bereidwillig om zo'n wens te vervullen. Uit ervaring weet ik immers dat zoontjelief over een twaalftal jaartjes wellicht liever naar een  - al dan niet met alcohol overgoten - fuif zal gaan dan naar het museum... Genieten dus nu nog, want het blijft niet duren dat ze je hand willen vasthouden. Tsjaa, da's dan weer één van de nadelen als je ook al uit de kluiten gewassen kinderen hebt: je wéét wat er gaat komen en dat kan de pret wel eens wat bederven... pubermoeders weten vast wat ik bedoel ;-)

We gingen dus gisteren naar het Museum voor Natuurwetenschappen (KLIK). 

Dit museum kan ik echt iedereen aanraden. Naast indrukwekkende skeletten van reuzegrote dino's (KLIK) is er nog veel meer interessants te zien. Je hebt er onder andere de 'Galerij van de Evolutie' (KLIK) waar op een toegankelijke manier de evolutie van het leven op aarde wordt uitgelegd. 

Er is ook een zaal met insecten (dode en levende), maar deze heb ik wijselijk overgeslagen vanwege mijn insectenfobie. Tot groot jolijt van de kinderen natuurlijk, én de man. Van je familie moet je 't hebben...

Ook nieuwste zaal, de 'Gallerij van de Mens' (KLIK), vond ik zeer de moeite. Hier wordt visueel duidelijk gemaakt hoe de mens is geëvolueerd. Ook voor kinderen is dit, toch wel vrij moeilijke onderwerp, toegankelijk en begrijpbaar gemaakt door allerlei interactieve toepassingen.  

Ik stel voor dat jullie even zelf gaan kijken op de website van dit museum (mocht het je interesseren natuurlijk), want er is nog véél meer te zien en ik denk dat niemand hier zit te wachten op een saaie beschrijving van een museum.

Ik vond het in ieder geval zeer de moeite en ook zeker doenbaar met kinderen. Zowel ons zoontje van vier als onze dochter van twaalf hadden een erg leuke namiddag. Zoontjes fantasie begon op een gegeven moment zelfs een beetje op hol te slaan. Hij vertelde ons heel serieus dat hij al die skeletten zelf 'gemaakt' had samen met de archeologen. Toen wij vroegen: 'Hoezo?' antwoordde hij doodleuk: 'Maar jullie weten toch dat ik hier werk, in het museum.' We hebben het spelletje toen maar meegespeeld. Op een gegeven moment toonde hij zelfs zijn bureau in het museum. Wat kan de wereld van een vierjarige toch magisch zijn...

Laat je dus zeker niet afschrikken: een museum bezoeken met kids is fun en zeker niet saai!

De beste uitstapjes zijn vaak... gratis!

ACHT lange weken vakantie hier in België. Leuk natuurlijk, maar ook vermoeiend (vooral voor mama haha).
De eerste weken vallen nog wel mee - de kids (en mama ook jaja) zijn dan zoooo toe aan vakantie na die hectische laatste weken van het schooljaar - maar na een maandje of zo begint de verveling er toch behoorlijk in te sluipen.

Mijn drie kinderen zijn ook van een behoorlijk verschillende leeftijd - een kleuter van vier, een bijna-puber van twaalf en een échte puber van zestien - wat het vinden van gezamenlijke activiteiten er niet makkelijker op maakt.
Nu moet ik direct bekennen dat de puber eigenlijk helemaal geen interesse meer heeft in gezamenlijke activiteiten. Die zorgt zelf wel voor zijn activiteiten (gamen, fitnessen, gamen, series kijken op internet, gamen, chillen met vrienden, gamen,... wat een leven).
Ik vind dat jammer natuurlijk, maar het zij zo... Soms word ik wel eens overmand door schuldgevoelens en dan denk ik: had ik maar meer activiteiten gedaan met dat kind toen hij nog kleiner was. Mijn man zegt dan onmiddellijk: 'Ben je gek? We hebben zoveel gedaan met hem!' Mannen schijnen altijd minder last te hebben van schuldgevoelens. Makkelijk toch, man zijn, op dat gebied tenminste...

De verveling begint dus toe te slaan, vooral bij bijna-puberdochter en bij kleuterzoon. Bijna-puberdochter zou wel weten wat ze wil hoor, om zich bezig te houden: Pairi Daiza, Walibi, Bobbejaanland, De Efteling, zwemmen bij Centerparcs,... heel leuk allemaal natuurlijk, daar ga ik niet over strijden... alleen trekt mijn portemonnee dat niet.

We leven hier momenteel van één inkomen en ik vind dat soms best pittig met drie groter wordende kinderen. Ik lees heel graag bespaarblogs. Ik heb er al veel van geleerd en ik vind ze vaak inspirerend maar... ze maken me soms ook een beetje moedeloos. Vaak schrijven ze over hun (hoge) buffer die maar blijft groeien. Hoe doen ze dat in godsnaam? Ik bespaar me suf en toch wil die buffer maar niet groeien. Altijd lijken er wel kosten bij te komen die roet in het eten gooien: auto kapot, dus andere moeten kopen, dure (maar noodzakelijke) beugel voor zoonlief, grasmachine kapot en niet meer te repareren, zoonlief die uit al zijn kleren is gegroeid,... 't zal ooit wel eens beteren zeker (als ik de lotto win hahaha).

Geen dure uitstapjes dus voorlopig, maar wie niet rijk is, moet slim creatief zijn. Mijns inziens moeten kinderen trouwens ook nog tevreden kunnen zijn met met 'gewone' dingen. Het hoeft niet altijd spectaculair te zijn, toch?

Omdat ik er zeker van ben dat er hier nog mama's meelezen die de lotto (nog) niet hebben gewonnen, deel ik graag mijn tips om de kroost op een budgetvriendelijke manier bezig te houden en alzo de vakantie te overleven:

• Nodig eens een vriendje of vriendinnetje uit. Kinderen vinden het heerlijk om in de vakantie op te trekken met hun leeftijdsgenootjes. Vaak missen ze de sociale contacten die ze dagelijks hebben op school toch wel een beetje in de vakantie. Met een stapel (budgetvriendelijke) pannenkoeken erbij wordt het bijna een feestje.
• Wandelen met de kids. Als je de trotse eigenaar bent van een viervoeter is het natuurlijk dubbel plezier. Eén van mijn lievelingplaatsen om te wandelen met kinderen is de Kabouterberg in Kasterlee. Dagelijks worden er vertellingen georganiseerd, maar ook zonder die vertelling is het zeer de moeite. Overal in het bos staan houten kabouters, er is een kabouterschooltje, houten paddenstoeltjes en de bomen in het bos hebben heel bijzondere wortels die boven de grond uit steken. Het bos spreekt erg tot de verbeelding van kleuters. Al moet ik zeggen dat onze kleuter het niet zo voor liefelijke spelletjes heeft. Neen, hij neemt liever zijn reuze waterpistool mee om alle kabouters uit te schakelen. Tja...

• De zee. Oh, wat houd ik van de zee! Niet zozeer van onze Belgische kust (die is wat te druk voor mij), maar van de Nederlandse kust. Ik vind het geweldig dat je bij onze noorderburen op sommige stranden gewoon je hond mag meenemen: heerlijk! Je vindt er ook nog gratis parkeerplaats (als je wat zoekt) en de kustlijn is niet helemaal verpest door hoogbouw. Ok, een echt gratis uitstap kan je dit natuurlijk niet noemen, want als je niet tot de één van de gelukkigen behoort die vlakbij de zee wonen, ben je wel wat kwijt aan benzine natuurlijk. Desalniettemin, vind ik een dagje aan het strand altijd een beetje vakantie. Onze twee jongste kinderen amuseren zich er steevast kostelijk.Wij zijn niet zozeer mensen die uren op een handdoek gaan liggen bakken, maar wandelen, zandkastelen bouwen en pootjebaden maken ons perfect gelukkig. De dag sluiten we dan af met een ongezond maar niet al te duur frietje.

• De speeltuin. Er zijn nog pareltjes van speeltuinen te vinden als je een beetje zoekt. Ik heb een pesthekel aan van die plastic binnenspeeltuinen, maar met goed weer is een leuke buitenspeeltuin altijd een top uitstap. Eén van mijn favoriete speeltuinen is die van Bokrijk. Er is voor ieder wat wils en het beste nieuws van al: volledig gratis!

• Maar waarom het altijd elders zoeken? In je eigen tuin kan er ook plezier gemaakt worden. Een klein zwembadje heeft onze kleuter hier al uren zoet gehouden.

Hebben jullie nog budgetvriendelijke tips voor mij, want we hebben hier nog drie weken te gaan.

Eerlijk of klikspaan?

'Ben ik nu een klikspaan die een oud mannetje erbij lapt?', dat is de vraag die ik mezelf vanmorgen stelde.

Eerst even de situatie schetsen: ik had vanmorgen rond half tien afgesproken op een pleintje in de stad om een koffietje te gaan drinken met een vriendin. We hadden mekaar in maanden niet gezien en heel wat bij te praten...
Ik was wat te vroeg, dus ik zette mij op een muurtje om te wachten. Het was wat frisjes, maar in het zonnetje was het goed te doen. Ik keek wat rond om de tijd te doden, maar het was vrij rustig op de parking aan het pleintje waar ik zat.
Mijn aandacht werd getrokken door een oud mannetje in een Mercedes die zijn auto wel erg vlotjes in een parkeerplaats reed. Iets té vlot, want ik hoorde een luid 'schraatttssss'. De meneer in kwestie had duidelijk het voertuig in het parkeervak naast het zijne geraakt.
Ik zag dat hij naar mij keek, waarschijnlijk vroeg hij zich af of ik iets gemerkt had... Vervolgens stapte hij uit om de schade aan zijn wagen te checken: hij wreef even over zijn bumper, stapte terug in zijn auto en vervolgens wilde hij gewoon wegrijden.
'Zo niet hé', dacht ik bij mezelf, dus ik ging naast zijn auto staan en deed teken dat hij zijn raampje moest openen. Duidelijk met tegenzin deed hij dat ook. Ik vroeg waarom meneer wegreed terwijl hij een andere auto had geraakt. Hij beweerde van niets te weten...
Toen ik hem zei dat ik wel had gezien dat hij uitstapte om naar de schade te kijken, besloot hij het over een andere boeg te gooien: 'Maar wat moet ik dan doen, ik weet dat niet'. Hij speelde - met weinig overtuiging - de rol van zielig oud mannetje.
Ik stelde hem voor de keuze: 'Ofwel stap ik naar de politie, ofwel steekt u zelf een briefje met uw gegevens achter de ruitenwisser van de andere auto.'
Hij aarzelde, en murmelde toen nog dat ze zijn auto ook al vaak geraakt hadden zonder iets te zeggen.  Ik werd (inwendig) toen wel een beetje boos en zei: 'En dan doet u maar hetzelfde? Dat kan écht niet hoor!'
Uiteindelijk schreef hij een briefje en stak het onder de ruitenwisser. 'Zo goed?', vroeg hij nog. Ik knikte.

Ik hield een heel onaangenaam gevoel over aan dit voorval. In zekere zin voelde ik me een klikspaan, maar anderzijds vind ik het ook helemaal niet kunnen als mensen zo hun positie als 'zwak oudje' proberen uit te buiten. Want dat was dit heertje duidelijk niet.
Hij was wél slinks genoeg om eronderdoor proberen te muizen, en iemand anders met schade die hij had veroorzaakt op te zadelen. Het ging trouwens om een aanzienlijk stel grote krassen op de bumper van die andere auto.
Ik zou het ook niet leuk vinden als ze mij dit zouden flikken... wat ze trouwens jammer genoeg al meermaals deden in het verleden :(

Eigenlijk vind ik het vooral erg dat ik die meneer op zijn plichten moest wijzen, omdat hij zelf niet genoeg burgerzin had. Zo ben ik in ieder geval niet opgevoed.

Wat zouden jullie gedaan hebben in deze situatie?

Opruimen of naar 't bos?

Paasvakantie, eindelijk! De kiddo's waren er aan toe, maar mama ook... Even lekker niet stressen 's morgens, want ik ben en blijf nu eenmaal een stresskonijn.
Vaak vraag ik me af: hoe deed ik dat in hemelsnaam toen ik nog een betaalde job had? Het is nu al zo erg 's morgens met die bloedjes van mij.
De oudste geen probleem, maar de twee jongsten zijn echt Oost-Indisch doof, geloof ik. Dochterlief moet ik wel tien maal oproepen (jep, ik heb het eens geturfd) voor ik überhaupt een antwoord krijg, en onze kleine man heeft 's ochtens ook wel betere dingen te doen (lees: iPad, TV, kleuren, spelen,...) dan zich aan te kleden en de tandjes te poetsen. Laat de commentaren maar achterwege dat ik een slechte moeder ben omdat ik mijn kids 's morgens tv laat kijken. Ik heb lang geleden al besloten dat ik geen perfecte mams hoef te zijn. Wat een bevrijding... ik kan het iedereen aanraden!

'Talk to the hand': ik weet als geen ander wat ze hiermee bedoelen, zucht... Mijn man zegt dat het komt omdat ik geen gezag heb, maar da's makkelijk praten, want hij is er 's ochtends niet.
Het bijkomende probleem is dat ik zelf in de vroege uurtjes helemaal geen fut heb. Eigenlijk heb ik tegenwoordig hélemaal geen fut. Voorjaarsmoeheid noemen ze zoiets, geloof ik. Ik heb licht nodig, zon... dat geeft me energie.

De twee oudste kiddo's waren trouwens ook best wel uitgeput de laatste weken, en écht aan rust toe. Onze kleinste kabouter daarentegen, is altijd vol energie: 's morgens, 's avonds en alles wat daar tussenin ligt (vergelijk hem gerust met een duracell-konijntje). Even een powernap in de zetel van een kwartiertje, en hij kan weer voor uren verder. Daar ben ik dus echt jaloers op: als ik me een kwartiertje in de zetel durf te zetten raak ik er gewoon niet meer uit, vrees ik.

Gisteren, op Paasmaandag, had ik echt geen energie meer, maar mijn man wou toch nog een uitstapje doen met onze kabouter. Ze zijn dus samen naar 't bos getrokken en Fleurtje mocht uiteraard ook mee.

Ik dacht bij mezelf: nu kan ik me even in de zetel leggen en een dutje doen, maar toen zag ik de rommel in de woonkamer... In zo'n chaos kan ik niet tot rust komen, echt niet.
Hoe doe je dat trouwens, minimalistisch leven met kids in huis? Ik wou dat ik het wist, echt waar, want hier lukt dat niet. En dan heb ik al dozen en dozen met speelgoed laten verdwijnen. Ik hoop dat mijn bloedjes er geen jeugdtrauma aan overhouden ;-)

Eerst opruimen dus, en dan een uiltje kappen. Zo gezegd, zo gedaan... Het werd echter niet alleen opruimen, maar ook stofzuigen, keukenkastjes uitpoetsen, de oven schoonmaken, de vette vingers van de tv verwijderen (neen, die heeft géén touch screen kleine man), de eetbakjes van de hond schoonmaken,...
Tegen de tijd dat man- en zoonlief terug thuis waren van hun uitstap, was ik net klaar met alles. En weet je: eigenlijk was ik toen helemaal niet moe meer. Een opgeruimd huis is veel aangenamer dan een rommelboel - dat kan ik je wel zeggen - want eigenlijk heb ik een pesthekel aan rommel.

Gelukkig had manlief wat foto's genomen van de boswandeling, want ik had er stiekem toch wel wat spijt van dat ik niet was meegegaan.
Maar niet getreurd: ik heb nog twee weken de tijd om naar 't bos te gaan, want 't is Paasvakantie. En als ik in 't bos ben met met de kids maken ze alvast geen rommel ;-)

Depressieve kangoeroe

Gisteren, met Pasen, was het godzijdank eindelijk een weertje waar ik me iets van lente bij kon voorstellen. Ik snak echt naar de zon op dit moment, naar licht vooral. Een mens zou toch depri worden van altijd maar die grijze lucht. Ik heb daar echt last van. Als ik rijk was zou ik best wel kunnen wennen aan een huisje in Zuid-Frankrijk, geloof ik...
Gelukkig was het gisteren een mooie dag, en we hebben er met volle teugen van genoten: eitjes rapen met de kiddo's - de twee kleinsten, de puber lag op dat uur nog in bed uiteraard, een wandeling in 't bos, en tot slot een lekkere maaltijd op een terras met uitzicht op een mega speeltuin.

Ik ben fan van terrassen met een speeltuin erbij. Het is de enige manier om, als ouder van een kleuter, lekker rustig te kunnen genieten van een drankje en een hapje zonder gejengel aan je hoofd: zalig!
De kleine hield zich dus goed bezig en wij hadden even wat rust. Rust... altijd mooi meegenomen als je 40-plus bent én ouder van een kind waar een Duracell-konijntje nog wat van kan leren. Een heerlijk kind, dat wel, maar soms kan ik hem gewoon echt niet meer volgen - en dat mag je rustig letterlijk opnemen ;-)

De locatie van de taverne was bovendien prachtig, nabij een bos. Wauw, wat een ontdekking dacht ik nog...
Tot mijn dochter kwam melden dat ik eens achter de taverne moest gaan kijken: 'Mama daar zitten allemaal beestjes: kippen, herten, sierduiven,... zelfs een kangoeroe!'
OMG, een kangoeroe, dacht ik nog, hoort dat hier wel thuis eigenlijk?

Ik mee kijken dus, en wat ik zag verpestte deze perfecte dag voor mij onmiddellijk.
We wandelden voorbij een aantal hokken waar kippen in de modder zaten. Enkele van die beestjes waren duidelijk doodziek. Sommigen snakten naar adem met hun bek wijd open, anderen lagen te slapen - in de modder. Geloof me, een gezonde kip slaapt niet overdag. Deze beestjes waren gewoon aan het creperen: echt vreselijk.
Maar het ergste moest nog komen: een kangoeroe, in de modder -geen sprietje gras te zien - helemaal alleen, in een troosteloos hok.
Ik ben geen dierenpsychiater, maar volgens mij zag dit beestje het helemaal niet meer zitten: hij zat roerloos in een hoekje. Wat een vreselijke aanblik.

Hier word ik dus kwaad van hé! Echt kwaad! Er was nochtans genoeg ruimte op dat domein, met gras, bomen en stuiken. Waarom moet dat beestje dan in zo'n klein troosteloos hok zitten? Waarom zou je überhaupt een kangoeroe houden hier? Leven die beesten normaal gezien niet in Australië?
Verder zaten er ook nog herten, in de modder...

Wat moet ik hier nu mee: het personeel van de taverne aanspreken? Een klacht indienen bij de dierenbescherming?

Misschien is het maar een tijdelijk onderkomen voor deze dieren, want deze horecazaak zou vroeger een soort zorgboerderij zijn geweest volgens mijn schoonmoeder. Ik hoop het, ik hoop het echt, want zo kan het echt niet verder met die dieren.
Ik ga het maar eens proberen uit te zoeken denk ik, want mijn kop in 't zand steken voelt niet goed, helemaal niet goed...

Bezoekje Brugge met de kids

Ik durf het bijna niet hardop te zeggen, maar ik was nog nooit eerder in Brugge geweest. Beschamend nietwaar, dus vond ik het hoog tijd om deze West-Vlaamse parel eens met een bezoekje te vergasten.
Ik vind stadsbezoekjes altijd leuk en interessant, maar met kiddo's in je kielzog is dit zoals jullie wellicht wel weten niet altijd even makkelijk en ontspannend.

De enige optie om het voor groot en klein wat boeiend te houden is een mix vinden tussen vertier voor de jongsten en een sprokkeltje cultuur voor de volwassenen.
Vooral met dit laatste mag je naar mijn ervaring niet overdrijven, wil je niet heel de namiddag geplaagd worden door gezeur, gejengel, gehuil,...
Wij gingen samen op uitstap met een ander koppel die ook hun kids bij hadden: slimme zet, de kids houden mekaar bezig en de volwassenen hoeven hierdoor niet voortdurend zelf de kroost te entertainen.

Te gek toch, een kerststal van chocolade 

Nog een gouden tip: zorg steeds dat je nageslacht goed gevoerd is vooraleer je op pad gaat, anders kan je gegarandeerd stoppen bij de eerste wafelkraam die je tegenkomt en diep in je buidel tasten (toeristenprijzen, weet je wel).
Nuja, een wafel moet dochterlief sowieso hebben als we op uitstap gaan hoor. Zij chanteert mij namelijk altijd: "Geen wafel, geen foto's mama!". Ze weet dat ik constant met mijn fototoestel in de aanslag sta, en weigert pertinent om mooi en gewillig te poseren als ik daar om vraag. Voor een wafel als vergoeding wil ze wel op de foto, maar dan nog trekt ze de meest onnozele gezichten die je je kan voorstellen. Tja, bijna-pubers en manipulatie: ik weet er alles van!

Niet alleen wafels maar ook smoutebollen gaan goed binnen

Mooi versierde ijspiste

De grote puberzoon wil al een tijdje niet meer op uitstap met zijn duffe ouders. Zo jammer vind ik dat! Maarja, we vertrokken nu eenmaal al om 10u, en zo vroeg opstaan is helaas écht niet haalbaar voor een 15-jarige.
Waar is dat schattig enthousiast jongetje (dat elke dag om 6u 's morgens opstond) toch gebleven, vraag ik me soms af. En paar jaartjes geleden was hij er nog, en nu is hij veranderd in een reus die groter is dan mezelf en de computer veel interessanter vind dan zijn oudjes. Ook dat is loslaten zeker? Als je pas mama bent denk je om één of andere reden dat ze eeuwig schattig en klein blijven. Geloof me, jonge mama's, niets is minder waar!
Eerlijkheidshalve moet ik wel toegeven dat opgroeiende kiddo's ook tal van voordelen bieden: daag kaka-broeken, daag gebroken nachten (tenzij je ze in het holst van de nacht ergens moet gaan ophalen natuurlijk), daag waarom-vragen (zij weten toch alles zelf beter), daag Bumba (godzijdank!!!),...

Maar zoals gewoonlijk wijk ik weer af van mijn oorspronkelijk onderwerp, namelijk Brugge.
Echt de moeite om eens te doen. De mooie kerstverlichting die nu doorheen heel de stad hangt maakt het nog feeërieker. We bezochten de kerstmarkt, waar dochterlief mij nog een stel wanten aftroggelde (heb ik écht nodig mama) en waar de botsautootjes, de eendjeskraam en de paardenmolen zorgden voor het vertier van de jongsten.

Daarna was het tijd voor een snuifje cultuur. We bezochten de Basiliek van het Heilige Bloed, waar we het relikwie konden aanschouwen waar, naar het schijnt, het bloed van Christus inzit. Fascinerend en om even stil van te worden! Voor ons volwassenen tenminste, dochterlief kon alleen een soort 'ieuww!!!' uitbrengen.

Heilig Bloedbasiliek

Verder zijn er fantastische winkeltjes te spotten in Brugge: zo gezellig en uniek. Daarnaast vind je er natuurlijk ook de gebruikelijke ketens zoals in elke stad.
We maakten een lange wandeling en wonder boven wonder werd er niet gezeurd over pijnlijke voeten en dergelijke. We hadden het slim aangepakt en de kids beloofd dat we nadien lekker frietjes zouden gaan eten. Ik kan je zeggen: die van mij doen alles voor eten! Normaal gezien ben ik verre van een frituurmensch, maar het smaakte.

Eigenlijk hadden we ook nog een bezoekje aan het  Ijssculpturen Festival op de planning staan, maar onze kaars was uit. Dat zal voor een ander keertje zijn, want één ding is zeker: Brugge, we will be back soon!