De vos

Eerst en vooral wil ik jullie oprecht bedanken voor de talrijke lieve, troostende en hartverwarmende reacties die ik kreeg op mijn blogbericht van eergisteren. Het valt me steeds weer op wat een fantastische mensen hier komen lezen. Heel veel dierenvrienden in hart en nieren ook, geloof ik. Ik vind het zo'n eer dat jullie de moeite nemen om bij mij te lezen :-) Thanks!

Veel mensen vragen me: 'Ben je niet verschrikkelijk kwaad op de vos die jouw kippen doodbeet?' Mijn antwoord hierop zal jullie misschien verbazen, maar het is 'neen'.
Tuurlijk vind ik het vreselijk triest wat er is gebeurd. Ik heb er veel moeite mee om momenteel naar de kippenren te gaan. Het is er zo leeg en rustig. Vier krielkipjes heb ik nog, en noem me gek, maar ik heb de indruk dat deze beestjes ook een soort van trauma hebben opgelopen. Ik kan het niet uitleggen, maar ook zij gedragen zich op één of andere manier anders.
Het moet dan ook een vreselijk schouwspel zijn geweest wat ze te zien hebben gekregen. Het is me nog steeds een raadsel waarom zij het wél hebben overleefd, want ik las al vaak dat een vos elke kip in de ren doodbijt.

Onze kleuter blijft maar vragen naar Violetta en zelfs mijn man heeft het er moeilijk mee. Hij is nochtans niet echt een 'kippenmens'.
Ik had mijn ex-legkippen zo graag nog een lang en mooi leven gegund. Ze hebben al zo'n rotleven in kooien achter de rug en dan komen ze op zo'n manier aan hun einde... Als ik daar aan denk springen de tranen me in de ogen.

Toch kan ik niet boos zijn op de vos. Hij is een roofdier en volgt zijn instinct. Dat instinct is jagen. Hij heeft die prooien nu eenmaal nodig om te overleven.
Sommigen zeggen: 'De vos zou beter gedood worden om de kippen te beschermen', maar elke vos heeft zijn eigen territorium en als er eentje verdwijnt neemt een andere gewoon zijn territorium in. Vossen zijn trouwens nuttige dieren, want zij helpen op natuurlijke wijze de populatie van kleine knaagdieren, konijnen, vogels,... te reguleren. Bovendien zijn het prachtige dieren. Ik houd van de natuur, dus ook van vossen.

Maar waarom bijten ze alle dieren in de ren dood die ze te pakken krijgen, terwijl ze er maar enkele (in mijn geval drie) meenemen? Vanuit menselijk standpunt bekeken lijkt dat natuurlijk heel erg wreed en zinloos. Vanuit het standpunt van de vos is dat juist slim. Dit fenomeen heet surplus killing. De vos probeert een voorraad voedsel aan te leggen. De kippen die hij niet onmiddellijk meeneemt wil hij later komen ophalen, maar hiertoe krijgt hij de kans natuurlijk niet, want de kippen worden meestal snel opgeruimd door de eigenaar.

Het komt er dus op neer dat het aan de mens is om zijn kippen te beschermen.
En hier ben ik dus in gebreke gebleven. Dat moet ik toegeven met pijn in mijn hart. Ik dacht dat vossen (en marters) enkel 's nachts kwamen, en ging er dus vanuit dat mijn kippen veilig zouden zijn als ik ze bij valavond opsloot in hun nachthok. Blijkbaar is dit dus niet voldoende.

We gaan zo snel mogelijk de ren volledig overspannen met kippengaas. Jammer genoeg zullen de kippen het dan met een pak minder ruimte moeten stellen. Verder baart het me ook zorgen er hier veel marters zitten. Zij kunnen door het kleinste gaatje en het is niet simpel om dat op te lossen. Laat ons hopen dat deze roofdieren enkel 's nachts komen en dat hiervoor het nachthok (dat volledig afgesloten is en op een fundering staat) voldoende bescherming biedt.

Mijn man maakte al een plannetje hoe hij de overkapping gaat maken en een lijstje met de benodigde materialen. Is hij dan misschien toch ook stiekem een kippenmens?

Dag lieve Violetta...

Gisteren - zo rond een uur of vier - ging ik nietsvermoedend naar het kippenhok met een schaaltje etensresten. Normaal gezien komen de kipjes mij dan altijd enthousiast begroeten. Ze weten dat ik meestal wat lekkers voor ze bij heb. Deze keer was het opvallend stil. Ik zag alleen Annabelle en Pluisje en mijn twee nieuwe kleine krielkippen die ik zopas adopteerde uit het opvangcentrum (ik wou er nog een post aan wijden).
Waar was de rest? Ik wist onmiddellijk dat er iets niet klopte...

Waar was mijn lieve Violetta? Violetta komt altijd direct aandacht vragen als ze me ziet. Zij is ook de enige kip die aandacht boven eten verkiest.
En waar was de rest? Mijn vier ex-legkippen die zo goed hersteld waren en weer helemaal mooi bevederd. En ons kleine Jasmijntje?

Ik wist dat ik iets ergs te zien ging krijgen... Het kippenhok zag er opeens zo akelig leeg uit. Na even zoeken vond ik mijn twee bruine legkippen (Lily en Fee) en Jasmijntje. Dood. Ze lagen tegen het hek in een hoek, helemaal verstopt onder de struiken. Ze hebben nog willen ontsnappen, zoveel is duidelijk.
Maar geen spoor van Violetta en mijn twee witte legkippen (Lola en Liza). Alleen wat witte pluimen op de grond... Van Violetta lag er zelfs geen enkel veertje. Zij zal wel het eerste slachtoffer zijn geweest, zo tam als ze was.

Ik was beetje in shock geloof ik. Ik ben naar binnen gelopen en heb de dode kippen gewoon laten liggen. Mijn man heeft ze later opgeruimd.
Het dringt nog niet goed tot me door dat ik Violetta en mijn andere kippen nooit meer zal zien.
Maar Violetta... zij was echt speciaal. Zo tam, zo aanhankelijk, zo lief. Ik zei altijd: 'Violetta is meer een hond dan een kip'. Ooit is ze heel ziek (klik) geweest en toen heb ik haar er met heel veel moeite weer door gekregen, en nu is ze dood.

Violetta

Vorig jaar nam ik haar nog mee naar het kleuterschooltje van mijn zoontje en toen hebben alle kindjes haar geaaid. Wat genoot ze van die aandacht.

Ik denk dat er een vos is langsgekomen... Maar ik dacht altijd dat die 's nachts kwamen, niet overdag. 's Nachts zitten mijn kippen veilig opgesloten in hun nachthok, maar hoe kan ik ze overdag beschermen? We denken er over om de kippenren helemaal aan de bovenkant te overspannen met kippengaas. Ik hoop dat dat een oplossing kan zijn...

Ik zal goed zorgen voor mijn vier kipjes die nog over zijn, maar ik heb nu even geen zin meer in nieuwe kippen.
Het verdriet om onze kat Sterre - die enkele jaren geleden zomaar wegbleef en nooit is terug gekeerd - komt nu ook weer naar boven. Sindsdien wil ik geen katten meer, want ze kunnen zomaar ineens wegblijven of dood gereden worden. Tenzij je ze opsluit natuurlijk, maar dat wil ik niet. Een kat heeft haar vrijheid nodig. Ik zal nooit vergeten toen ik Sterre voor de eerste keer in de sneeuw zag springen, zo mooi! Dat beeld is me altijd haarscherp bijgebleven.

Een hond kan je tenminste binnen houden en aan de lijn laten wandelen. Een hond, daar heb je controle over. Dat is toch iets wat ik mezelf wijsmaak... want diep vanbinnen weet ik natuurlijk ook dat een hond kan doodgaan. Zomaar. En diep vanbinnen weet ik ook dat zelfs een mens kan doodgaan...

Gisteren - zo rond een uur of vijf - zag ik een regenboog. En ik hoop, ik hoop heel erg, dat je nu bij die regenboog bent Violetta...

De metamorfose

Misschien vragen sommigen onder jullie zich af hoe het nu gaat met de ex-legbatterij kipjes die ik een maand geleden adopteerde. Wel... ik ben heel blij dat ik jullie kan melden dat het super goed gaat met de lady's.
De eerste week dat ze hier waren hadden ze nog flink wat extra zorg nodig, maar nadien ging het gestaag bergop én momenteel is het lijfje van de kipjes al weer bijna volledig bedekt met veren. Wel handig als de zon zo brandt, want ja, ook kipjes kunnen verbranden.

Maar soms zeggen beelden veel meer dan woorden, dus daarom deze voor en na:

De kipjes zoals ze hier toekwamen

En zo zien ze er nu dus uit!

Dit is één van de twee andere kipjes die ik een drietal weekjes geleden ook nog adopteerde. Ook met hen gaat alles prima, maar ze waren er dan ook bijlange niet zo erg aan toe als de bruine kipjes.

Zoals jullie zien gaat het dus prima met de dames, maar toch hoop ik echt uit de grond van mijn hart dat het op een dag niet meer nodig zal zijn om ex-batterijkipjes te adopteren... en dat ooit deze walgelijke manier van produceren van eieren gaat stoppen. Als consument kunnen we hiervoor ons steentje bijdragen door bewust te kiezen: kies niet enkel met je portemonnee, maar ook met je hart!

De moeders aan de schoolpoort

Gisteren was zo'n dag die ik graag snel weer vergeet. Niet dat er echte rampen zijn gebeurd of zo... helemaal niet, het was eerder een aaneenschakeling van kleine ergernissen. Zijn jullie klaar voor een klaagblog? Ik moet het namelijk even kwijt.

Eerst en vooral was er de hitte: voor veel mensen een zegen, voor mij een martelgang. Ik ben een bleekscheet, en kan dus bijgevolg helemaal niet tegen die tropische temperaturen en de brandende zon.
Noodgedwongen neem ik mijn toevlucht tot factor 50+: verbranden doe ik dus niet, maar jammer genoeg reageer ik allergisch op de meeste (alle?) zonnecrèmes. Het is dus kiezen tussen de cholera en de pest: verbranden en zonneallergie of irritatie en een knalrode kop door de zonnecrème.
Nu kan je wel zeggen: 'ja, mens, blijf dan gewoon de godganse dag binnen hé!', maar dat gaat nogal moeilijk met een kleuter in je kielzog en bovendien word ik depri van de hele dag binnen zitten...

Irritatie nummer twee dan: rond een uur of drie vertrok ik met de fiets om de kiddo's van school te halen. Al snel moest ik vol in de remmen omdat ik bij het rond punt bijna werd omvergereden door een - vermoedelijk door de hitte - verdwaasde chauffeur. Enkele minuten later kon ik mezelf op het nippertje redden toen een andere chauffeur het lollig vond om door het rode licht te rijden. De brutale blik in mijn richting - alsof het mijn fout was nota bene - maakte het af. Gelukkig bereikte ik even later toch nog ongeschonden de schoolpoort...

...en daar stonden natuurlijk weer enkele moeders lekker op te scheppen over hun kroost: 'Ja, ze halen altijd achter in de negentig, zonder te studeren uiteraard!' 'De pubertijd? Neen hoor, daar hebben ze geen last van.' Altijd vriendelijk en voornaam zijn hun kindertjes... ben ik nu écht de enige moeder hier op aarde die kinderen heeft waar je af en toe wél de handleiding bij moet zoeken?

Maar het ergste moest nog komen: op een gegeven moment vertelde een - overigens wél toffe - moeder dat er drie van haar kippen op klaarlichte dag waren doodgebeten door een vos. Niet leuk om te horen, zeker niet omdat zij in vogelvlucht maar enkele honderden meters bij mij vandaan woont. Nu sluit ik mijn kipjes 's nachts wel veilig op natuurlijk, maar als die vossen van tegenwoordig ook al overdag op bezoek komen...

Al snel kwam er een andere moeder bij de schoolpoort met de 'oplossing': 'Als je nieuwe kippen nodig hebt... ik heb er nog wel twee die mogen opgegeten worden door de vos'. 'Pardon?' antwoordde ik, 'wat bedoel je daarmee?'
Wat ze toen zei vond ik ronduit shockerend: de dame in kwestie beweerde dus doodleuk dat ze van die kippen 'af moet' omdat ze oud zijn en niet meer leggen. Ze kosten haar alleen nog maar geld en bovendien zitten ze onder de bloedluizen. Volgens haar was het dus hoog tijd om hen eigenhandig de nek om te wringen.
Nu heeft Miss Milla af en toe ook wel een brutale bek, dus antwoordde ik: ' Dat is dus de dank die jouw dieren krijgen als ze oud zijn en niet meer leggen! Zijn het gebruiksvoorwerpen of zo?'
Ik zag dat ze schrok van mijn harde taal. Gelukkig werd ik snel bijgetreden door een andere moeder. Ook zij vond dat je je dieren moet verzorgen...

Weet je... eigenlijk snap ik niet dat sommige mensen zo denken. Misschien moet ik maar aanvaarden dat niet iedereen denkt zoals ik (en ik heb de wijsheid natuurlijk ook niet in pacht), maar of ik het daarom goed kan keuren?
Er zijn ook mensen die het nodig vinden om hun hond aan een boom te binden als ze op vakantie vertrekken en daar helemaal geen graten in zien... Ik zou er niet van schrikken dat dit dezelfde categorie mensen zijn die hun kippen op die manier behandelen.

Zo, dat deed deugd om het even van me af te schrijven! Waar een blog niet goed voor is ;-), want al zou ik het wel willen: heel de wereld redden kan ik - jammer genoeg - niet.

Hoe gaat het nu met mijn scharminkeltjes?

Mijn ex-legkipjes zijn nu een weekje hier en het gaat goed! Na een moeizame start - waarbij ik even vreesde dat er eentje het misschien niet zou halen - lijken ze zich nu stilaan thuis te voelen.
Ze scharrelen (neen, dit kenden ze nog niet), ze hebben het door dat als ik ten tonele verschijn er meestal lekkers gebracht wordt, én dat ik geen vijand ben (ze komen me dus tegemoet in plaats van weg te duiken), ze eten zowaar echte graantjes (in plaats van kuikenmeel) en weten eindelijk zelfstandig het nachthok te vinden (oef, ik dacht dat ze het nooit zouden leren).

Ik zie ook al overal een soort van stoppeltjes verschijnen op hun kale lijfjes: binnenkort zijn mijn scharminkeltjes dus vast weer voorzien van een mooi verenkleed.

Wat is het toch fijn om te zien dat ze stilaan happy kippetjes worden. Ze worden zelfs al een beetje stoer, want ze verjagen de eksters en duiven die ook een graantje willen meepikken.
Het is wel duidelijk dat ze in de hiërarchie van het kippenhok nog helemaal onder aan de ladder staan: de krielkipjes laten dit duidelijk blijken, alhoewel deze mini's maar liefst twee maal zo klein zijn.

Het gaat zo goed dat ik heb besloten dat er morgen nog een tweetal bijkomt. Manlief heeft intussen de kippenren groter gemaakt - jahaaa... veel zeuren kan wel eens helpen - dus ze zijn van harte welkom. Daarna stop ik met kipjes adopteren: ze zijn dan al met acht tenslotte. Mijn dierenhart is groot, maar ik kan jammer genoeg niet de hele wereld redden...

Hebben jullie na het lezen van mijn verhaal misschien zin gekregen om ook een aantal ex-legkipjes te adopteren? Dat kan, en het is helemaal niet zo moeilijk. Wanneer je nog helemaal geen ervaring hebt met kipjes, raad ik wel aan om je op voorhand goed te informeren.
Ik ga hier geen reclame maken voor een bepaalde organisatie, maar als je even zoekt op het internet vind je vast wel een dergelijk initiatief bij jou in de buurt. Ik vond mijn kipjes gewoon via zo'n groepje op Facebook.
Houd er wel rekening mee dat deze kipjes niet volledig gratis zijn: ik betaalde 5 euro per kipje, maar da's heel normaal natuurlijk, want deze kipjes moeten ook 'vrijgekocht' worden bij de legbatterijen. Zij zijn dood immers ook nog geld waard... Verder hebben de vrijwilligers die de kipjes tijdelijk opvangen ook kosten natuurlijk: vervoer, huisvesting, eventueel medicatie en dierenartskosten...

Ik wil hier nog even kwijt dat ik het grootste respect en bewondering heb voor de vrijwilligers die zich inzetten voor deze kipjes. Dank zij hen vinden deze - toch al zo gekwelde dieren - hun 'gouden kippenhok' en kunnen ze nog jaren genieten van hun pensioen (op 17 maanden!) in plaats van te eindigen in het slachthuis.

Denk vooral niet dat deze kipjes niet meer leggen hé: ze zijn nog erg productief hoor, alleen niet productief genoeg meer voor de legbatterijen natuurlijk... In vergelijking met mijn vier krieltjes leggen ze zelfs mega veel eitjes ;-)

Omdat ik het gevoel heb dat deze kipjes het gaan halen heb ik besloten om ze nu ook een naamtje te geven.
Ik stel jullie dus voor met trots: Lily en Fee :-) Welkom dames!

Update: de ex-legkipjes

Willen jullie weten hoe het nu gaat met onze twee ex-legkipjes? Wel,... ze zien er nog steeds niet uit, maar al bij al gaat het redelijk goed.

Eén van de twee kipjes heb ik even moeten 'dwangvoederen' omdat ze uit zichzelf niet tot eten kwam: ze lag steeds ineengedoken te bibberen in het nachthok. Ik denk niet dat ze echt ziek was, maar eerder gewoon uitgeput en extreem angstig van alle indrukken die er nu opeens op haar afkomen. Nu ze weer wat eten binnen heeft, gaat het stukken beter. 

Gisteren hebben de lady's voor het eerst in de ren mogen rondlopen: scharrelen - zoals elke kip van nature doet - kennen ze helemaal (nog) niet. Qua voeding krijgen ze op dit moment enkel nog maar kuikenmeel (een soort van gemalen graan), hardere structuren lijken ze niet te verdragen en dat kennen ze trouwens ook helemaal niet.

Het valt me op hoe angstig deze dieren zijn: geblaf van ons Fleurtje, geluid van ons spelend zoontje, de andere kipjes die in de buurt komen,... van alles lijken ze zich rot te schrikken en zetten ze het op een lopen. Je kan het je voorstellen dat het dwangvoederen gisteren ook niet echt van een leien dakje liep... maar wat moet, dat moet.

Echt alles - wat een normale kip doet - moeten deze dieren nog leren, omdat ze gewoon nooit hebben kunnen leven als 'kip', maar dienst deden als industriële legmachine. 

's Avonds, wanneer het begint te schemeren, gaat een 'normale' kip automatisch naar het nachthok: deze kippen kennen dit niet. Ik moet ze dus trachten te vangen en dan opsluiten in het nachthok. Een nachtje in de openlucht overleven ze volgens mij niet op dit moment - ze zijn trouwens praktisch volledig kaal.  Ik vind het wel rot dat ik ze zo moet opjagen, want dan krijgen ze weer vreselijk veel stress natuurlijk. Hen lokken met eten lukt ook niet, helaas, ik ben al blij dat ze intussen door hebben waar de eet- en drinkbak staat...

Gelukkig lijken onze krielkippen zich niet te storen aan deze twee nieuwkomers: ze laten ze met rust en doen niet echt een poging om ze te verjagen. Behalve Jasmijtje dan, maar dat is dan ook de stoerste van de hoop... maar dat komt wel goed denk ik. 

Ik ben wel blij dat ik niet één, maar twee, kipjes heb geadopteerd. Het lijkt er immers wel op dat ze wat hebben aan mekaars gezelschap: zie je de ene, dan zie je ook (meestal) de andere. De zwakste van de twee vindt nog niet altijd uit zichzelf de drinkbak, maar als ze haar lotgenote ziet drinken dan lukt het haar ook. Leren door imiteren zeker?

Verklaar me voor gek, maar ik vind het erg boeiend om deze dames te observeren: in een volgend leven word ik vast dierenpsycholoog  of zo ;-)

Het is in het begin ook wel nodig om de boel wat in de gaten te houden: het gaat hier ten slotte om zwaar mishandelde dieren die nooit geleerd hebben om zelfstandig te leven. Ze konden zich in hun vorig leven amper bewegen door gebrek aan ruimte... ik vind het eigenlijk al een wonder hoe goed ze het nu dus doen, naar verhouding.

Jasmijntje: het contrast met een gezonde kip is wel erg groot hé

Ah ja, ik wil jullie nog eens heel erg bedanken voor de talrijke lieve reacties. Velen onder jullie zeggen dat ze al heel lang bio eitjes (categorie 0) kopen of het voortaan zeker zullen doen. Dat doet me zoveel plezier! 

Ik heb trouwens zo'n klein vermoeden dat de meeste lezers die hier komen duurzaamheid en diervriendelijkheid hoog in het vaandel dragen en dat maakt me blij :-)

En nu dus de foto's...

... van de ex-legkipjes waar ik vanmorgen (KLIK) al over schreef.

 

Het eerste wat ik dacht toen ik deze dieren zag was: 'Wat doen, wij mensen, deze kippen toch in hemelsnaam aan, alleen omdat we persé spotgoedkope eieren willen?'

Als ik deze ex-legkippen zie en hen vergelijk met mijn kerngezonde krielkippen, dan vraag ik me toch af wat de voedingswaarde van hun eieren is...
Ze hebben amper nog veren, hun kam is - in plaats van mooi helder felroze - eerder bleek wit-roze, hun kale poepje ziet er pijnlijk rood uit: een vreselijk staaltje van dierenmishandeling en -uitbuiting, iets anders kan ik er niet van maken.

En bang dat ze zijn, zo bang... maar da's normaal natuurlijk. Ze hebben nog nooit in hun leven daglicht gezien. Ook vast voedsel kunnen ze momenteel nog niet aan, dat kregen ze blijkbaar nooit in die 'legkippenfabriek'. Gelukkig had ik nog een zakje kuikenmeel staan.

Voorlopig mogen ze nog niet in de tuin, ze zijn geen geen frisse wind gewoon (dat is er niet in een loods natuurlijk) en hun weerstand is wellicht heel erg laag. Ik laat ze nu dus eerst een tijdje in het slaaphok (waar ook een klein rennetje aan vastzit). Ik vermoed dat ze daar trouwens al meer prikkels te verwerken krijgen dan ze aankunnen.
Stel het jezelf maar eens voor dat je heel je leven in een ruimte ter grootte van een (klein) toilet hebt moeten vertoeven, zonder raam... Je zou van minder gek worden als je dan opeens de echte wereld ziet.

Ik hoop dat deze lady's het redden en ik beloof hen plechtig: bij mij krijgen ze een mooi tweede leven. Zeker weten!

En weet je wat ik nu zo bizar vind trouwens: ze zouden dus normaal gezien geslacht worden omdat ze niet genoeg meer leggen, maar ik heb vandaag al twee eitjes van hen gevonden...

Straks komen ze: de sukkelaartjes

De lezers die hier regelmatig komen piepen weten dat ik een 'kippenmadame' ben. Voor de volledigheid: ook een hondenmadame natuurlijk, eigenlijk een dierenmadame, want ik vind (bijna) alle dieren leuk. Behalve spinnen, brrr...

Maar ik ging het hier dus over kipjes hebben. Ik vind het zo'n gezellige en lieve diertjes: zwaar onderschat!
Momenteel scharrelen er hier (nog) vier krieltjes rond:

• Violetta: mijn absolute lievelingskip! Ze is enorm lief en aanhankelijk. Voor mij zal ze altijd heel speciaal blijven. Vorig jaar was ze zo ziek dat de dierenarts haar maar weinig kans op overleven gaf.  Na intensieve verzorging en handmatig voederen  is ze weer kerngezond geworden. Lach me nu maar uit hoor, maar toen hebben we een hele nauwe band met elkaar gekregen, Violetta en ik. Ik hoop dat ze nog heel lang bij ons mag blijven.

Fleur en Violetta

• Annabelle: is momenteel broeds. Ze is altijd een beetje boos als ik haar van haar nest met (onbevruchte) eieren haal en deze dan ook nog eens steel, haha... ocharme. Maar we moeten streng zijn, want ons Annabelletje moet ook eten en drinken natuurlijk, en dat durft ze wel eens te vergeten als ze druk aan het broeden is.
• Jasmijntje: dat is de stoerste van de hoop. Zij durft (als enige) de eksters te verjagen als ze willen mee-eten. Verder is ze ook heel lief eigenlijk. Vroeger was ze vaak boos op Violetta, maar nu is de rust in het kippenhok weergekeerd, en komen de dames allemaal goed overeen met elkaar. Leven en laten leven...

Annabelle en Jasmijntje

• En dan is er nog ons Pluizemieke ('Pluisje' voor de vrienden): een wit zijdehoenderje. Ze is eigenlijk heel onopvallend van karakter, maar net zoals de andere drie erg zachtaardig.

Pluizemieke

Een tijdje geleden kocht ik twee nieuwe krieltjes op een markt - dé fout van mijn leven - maar ze waren erg ziek (KLIK). Ik ging uiteraard naar de dierenarts, echter na een week was er al eentje dood. Het andere kipje kon ik redden met veel intensieve zorgen en medicatie.

Ik was erg blij dat onze Wittekop het gehaald had, maar het mooie liedje heeft helaas niet lang mogen duren...

Op een gegeven moment was ons nieuwtje gewoon spoorloos verdwenen. Ik stond voor een raadsel: heel de tuin is afgespannen en ik had bij dit kipje de veertjes aan het vleugeltje aan één kant geknipt (geen nood hoor, dit is volledig pijnloos!), zodat ze niet meer kon vliegen (ze hebben dan immers geen evenwicht meer).

Waar kon dat beestje dan gebleven zijn? Ik hield het er maar op dat ze gepakt was door een roofvogel of zo. Ik vond het wel erg jammer: ik had dit doodziek kipje kunnen redden en nu was ze alsnog gestorven hoogstwaarschijnlijk.

Na enkele dagen werd me pijnlijk duidelijk wat er echt gebeurd was. Ik was samen met ons Fleurtje in de tuin. Plots hoor ik geroep vanop het veld achter onze tuin. Ik ga kijken, en wurm me door de struiken (helemaal achter in onze tuin staan allemaal hele grote struiken en bomen). De wandelaar vraagt me of ik misschien een hondje kwijt ben en hij tilt ons Fleurtje omhoog. Oh, neen! Dat is inderdaad Fleurtje!!!! Hoe is die weg geraakt in godsnaam??? De tuin is helemaal afgemaakt met een hek!

Snel ren ik naar het veld. Ik neem Fleurtje in mijn armen en kan die wandelaar wel omhelzen van dankbaarheid. Fleur is helemaal niet zo zelfstandig, ze zou nooit zelf de weg hebben teruggevonden, en voordat ik haar had gevonden was ze misschien al omvergereden geweest door een auto...

Plots zegt de wandelaar : 'Hé kijk, daar is een gat in je afspanning!' Hoe kan dat nu? Ik bekijk het van naderbij en ik zie duidelijk dat één of andere gek inderdaad onze draad heeft losgeknipt. Vanuit de tuin is dit niet te zien - door het oerwoud van struiken - maar aan de achterkant is er een gat zichtbaar van een halve meter. Hier is mijn kipje dus door ontsnapt... en daarna waarschijnlijk opgepeuzeld door één of ander roofdier. 

Ik vind het een enge gedachte dat iemand zoiets doet: vanzelf kan dat gat in de draad er immers onmogelijk gekomen zijn... Er wonen hier wel een aantal nare mensen in de buurt - dus ik heb een duister vermoeden - maar iemand zomaar beschuldigen, dat gaat ook niet natuurlijk.
Waakzaamheid is geboden in de toekomst! Ik wil mijn diertjes zeker niet opnieuw kwijt.

Maar even iets anders nu: vandaag komen er twee nieuwe kipjes! Deze keer koos ik heel bewust voor ex-legkipjes. Deze dames hebben een rotleven achter de rug als 'industriële legmachines' en als dank mogen ze dan, als ze wat minder productief zijn (op 18 maanden!) eindigen als soepkip. Gruwelijk toch, ik heb er geen ander woord voor.

Gelukkig bestaan er organisaties - die drijven op fantastische vrijwilligers - die zich het lot van deze sukkelaartjes aantrekken. Zij redden deze kipjes van hun wrede lot, door er een nieuwe tweede thuis voor te zoeken. Een tweede leven eigenlijk, want eindelijk mogen ze dan leven zoals een kip hoort te leven: in de buitenlucht lekker scharrelen en genieten van het zonnetje. Iets wat hen daarvoor nooit gegund was.

Nog steeds leven legkippen - anno 2015 - een gruwelijk leven. Enkel de eitjes met het biolabel (categorie 0) komen van kipjes die een veel beter en diervriendelijker leven hebben. Ze zijn wat duurder, maar mensen alsjeblieft, kies voor deze eitjes! Alleen als we als consument niet enkel kiezen voor goedkoop, kan er iets veranderen.
Wanneer er 'scharreleieren' (categorie 2) op de verpakking staat betekent dit niet dat deze kippen het goed hebben: ook zij zitten met véél te veel in een loods en zien nooit het daglicht. Laat je dus niet misleiden door deze benaming!
Als je niet voor het duurdere bio wilt gaan, kies dan tenminste voor eieren met categorie 1 (vrije uitloop): deze kipjes hebben wel de mogelijkheid om in de buitenlucht te vertoeven, maar stel je hier ook maar geen te idyllisch plaatje bij voor (kijk HIER voor wat meer info over de categorieën).
Of kies ervoor om ook een aantal ex-legkipjes te adopteren, als je er de ruimte en de tijd voor hebt.

Ik houd jullie op de hoogte en post straks zeker wat foto's van onze nieuwkomertjes.

Depressieve kangoeroe

Gisteren, met Pasen, was het godzijdank eindelijk een weertje waar ik me iets van lente bij kon voorstellen. Ik snak echt naar de zon op dit moment, naar licht vooral. Een mens zou toch depri worden van altijd maar die grijze lucht. Ik heb daar echt last van. Als ik rijk was zou ik best wel kunnen wennen aan een huisje in Zuid-Frankrijk, geloof ik...
Gelukkig was het gisteren een mooie dag, en we hebben er met volle teugen van genoten: eitjes rapen met de kiddo's - de twee kleinsten, de puber lag op dat uur nog in bed uiteraard, een wandeling in 't bos, en tot slot een lekkere maaltijd op een terras met uitzicht op een mega speeltuin.

Ik ben fan van terrassen met een speeltuin erbij. Het is de enige manier om, als ouder van een kleuter, lekker rustig te kunnen genieten van een drankje en een hapje zonder gejengel aan je hoofd: zalig!
De kleine hield zich dus goed bezig en wij hadden even wat rust. Rust... altijd mooi meegenomen als je 40-plus bent én ouder van een kind waar een Duracell-konijntje nog wat van kan leren. Een heerlijk kind, dat wel, maar soms kan ik hem gewoon echt niet meer volgen - en dat mag je rustig letterlijk opnemen ;-)

De locatie van de taverne was bovendien prachtig, nabij een bos. Wauw, wat een ontdekking dacht ik nog...
Tot mijn dochter kwam melden dat ik eens achter de taverne moest gaan kijken: 'Mama daar zitten allemaal beestjes: kippen, herten, sierduiven,... zelfs een kangoeroe!'
OMG, een kangoeroe, dacht ik nog, hoort dat hier wel thuis eigenlijk?

Ik mee kijken dus, en wat ik zag verpestte deze perfecte dag voor mij onmiddellijk.
We wandelden voorbij een aantal hokken waar kippen in de modder zaten. Enkele van die beestjes waren duidelijk doodziek. Sommigen snakten naar adem met hun bek wijd open, anderen lagen te slapen - in de modder. Geloof me, een gezonde kip slaapt niet overdag. Deze beestjes waren gewoon aan het creperen: echt vreselijk.
Maar het ergste moest nog komen: een kangoeroe, in de modder -geen sprietje gras te zien - helemaal alleen, in een troosteloos hok.
Ik ben geen dierenpsychiater, maar volgens mij zag dit beestje het helemaal niet meer zitten: hij zat roerloos in een hoekje. Wat een vreselijke aanblik.

Hier word ik dus kwaad van hé! Echt kwaad! Er was nochtans genoeg ruimte op dat domein, met gras, bomen en stuiken. Waarom moet dat beestje dan in zo'n klein troosteloos hok zitten? Waarom zou je überhaupt een kangoeroe houden hier? Leven die beesten normaal gezien niet in Australië?
Verder zaten er ook nog herten, in de modder...

Wat moet ik hier nu mee: het personeel van de taverne aanspreken? Een klacht indienen bij de dierenbescherming?

Misschien is het maar een tijdelijk onderkomen voor deze dieren, want deze horecazaak zou vroeger een soort zorgboerderij zijn geweest volgens mijn schoonmoeder. Ik hoop het, ik hoop het echt, want zo kan het echt niet verder met die dieren.
Ik ga het maar eens proberen uit te zoeken denk ik, want mijn kop in 't zand steken voelt niet goed, helemaal niet goed...

Ja, ook mensen gaan dood...

Eergisteren schreef (klik) ik over ons kipje dat plots dood lag. Ik vroeg jullie toen hoe ik dit slechte nieuws het beste zou brengen aan mijn 4-jarig zoontje. Iedereen was het er over eens dat ik gewoon het beste de waarheid zou vertellen. (Bedankt voor de hulp!)

Toen hij thuiskwam van het schooltje zei ik hem dus dat ik ons kipje dood had gevonden in het kippenhok. Ik liet hem de keuze of hij haar nog wou zien (thanks Jolanda van consuminderenmetplezier voor deze tip).
Hij wou haar zien. Ze zag er trouwens nog heel mooi uit, net alsof ze sliep. Mijn zoontje vroeg waarom haar oogjes toe waren. Ik legde hem uit dat dat zo is als je dood bent.
Voor een kleuter is het onherroepelijke van de dood nog niet te vatten. Dat bewees zijn opmerking dat ik dan maar snel de dierenarts moest bellen, zodat die er voor zou kunnen zorgen dat haar oogjes terug open zouden gaan. Ik probeerde hem uit te leggen dat ze niet meer zou wakker worden. Ze zou vertrekken naar de 'kippenhemel' en dan een sterretje worden tussen al die andere sterretjes die we s' avonds hoog in de lucht kunnen zien.
Haar mee begraven wou hij niet. Dat heb ik dus ik alleen gedaan, de volgende dag, als hij op school was. In zijn beleving vliegt ze met haar vleugeltjes hoog door de wolken naar de sterretjes. Ik vind dat een heel mooi beeld, en ik denk dat hij dit beeld zou kwijtspelen, als hij ziet dat we haar in de grond stoppen.

Hij is ook nog zo klein, veel te klein om de dood te vatten zoals wij dit doen als volwassenen. Trouwens, over  hoe het hiernamaals er uit ziet, en of het überhaupt wel bestaat, zijn er zoveel verschillende beschouwingen...
Ikzelf ben in principe niet gelovig, al sluit ik niet uit dat er waarschijnlijk heel veel is dat we als mens niet kunnen waarnemen en waar we nooit en verklaring voor zullen vinden. We weten veel meer niet, dan wel... daar ben ik van overtuigd. Maar als er dan toch een hemel, of één of andere manier van voortbestaan na de dood zou zijn, dan ben ik ervan overtuigd dat niet alleen wij mensen er een plekje krijgen, maar ook dieren. Als er een ziel bestaat, dan hebben zij ook een ziel. Dat is toch mijn (bescheiden) overtuiging.

Ik denk dat we allemaal, mensen, dieren, planten,... sowieso op één of andere manier verder leven. Niet op de manier waarop de meeste godsdiensen dit zien. Onze genen leven verder in onze kinderen, maar zelfs als we die niet hebben wordt alles op aarde, in het heelal hergebruikt, niets gaat verloren... Ik vind het een prachtige gedachte te weten dat we allemaal eigenlijk uit sterrenstof bestaan.

Ik ben zelf misschien niet gelovig in de strikte zin van het woord, maar dat wil niet zeggen dat ik geen respect heb voor mensen die dat wel zijn. Ik vind verdraagzaamheid het hoogste goed en respecteer dus alle levensbeschouwingen. Alleen misbruik van geloof om de eigen (verderfelijke) agenda op te dringen verfoei ik. Want of je nu gelovig bent of niet, steven naar het goede moet toch altijd ons doel zijn, onze taak in de korte tijd die we hier mogen doorbrengen...

Ik wil nog nog even terugkomen op mijn zoontje. Vanmorgen vroeg hij me toen we nog in bed lagen: 'Mama, gaan mensen ook dood, zoals kippen? Neen, toch hè?' Ik had natuurlijk kunnen verwachten dat hij deze vraag zou stellen. Gelukkig heeft hij nog nooit een dierbare uit zijn omgeving verloren, maar ooit gaat dat moment er wel komen... 'Ja, jongen, ook mensen gaan dood. Iedereen gaat ooit dood.'
Ik zag dat hij dit niet begreep. Maar al snel ging hij terug over tot de orde van de dag: 'Mama, gaan we naar beneden nu en mag ik Ketnet kijken?'
'Tuurlijk, mag jij dat.'

't Is toch niet waar zeker!

Kwam ik vanmorgen in het kippenhok om de kipjes te voeren. Blij, want ons ziek kuifkrieltje waar ik onlangs over schreef (klik), was al flink opgeknapt. Maar ik telde er maar vijf. Ons Sebrightje kwam niet op het eten af.

Levenloos lag ze op de grond, helemaal stijf. Ook zij was dus blijkbaar heel erg ziek geweest, maar hier had ik niets van gemerkt.
Oh, wat ben ik teleurgesteld. Zondag twee kipjes gekocht bij die (verdomde) marktkraam: eentje waar ik gelijk mee naar de dierenarts kon, en eentje na vier dagen al dood. Hoe behandelen deze marktkramers hun kippen vraag ik me dan af? Ik denk dat ik het zelfs niet wíl weten! Vreselijk.

Mijn andere kipjes zitten preventief aan de antibiotica om te voorkomen dat zij ook aangetast worden door de bacteriële infectie van het zieke kuifhoendertje, maar welke (verborgen) ziekte had het kipje dat nu dood is? Ik begin serieus schrik te krijgen dat mijn kipjes binnenkort allemaal plots dood liggen.  Misschien is het toeval, misschien had ze een hartaanval of een beroerte, ... Maar da's toch eerder zeldzaam voor zo'n jong volwassen beestje, lijkt me.

Hoe moet ik het nu weer zeggen tegen mijn jongste zoontje (van vier) als hij straks van school komt? Hij is zo dol op de kipjes. Eigenlijk was ik van plan om hem het dode kipje te laten zien en haar dan samen te begraven. Mijn man - die ik even belde op zijn werk - vindt dit echter geen goed idee. Hij zegt om het kipje beter gewoon te laten 'verdwijnen' en te zeggen dat ze is weggevlogen of zo.
Ik weet het niet hoor. Eigenlijk vind ik dat ik toch gewoon eerlijk moet zijn tegen hem. Doodgaan hoort ook bij het leven...  en anders denkt hij vast dat ze nog terugkomt. Het kipje ziet er trouwens nog erg mooi uit. Het is net alsof ze slaapt.

Toen leefde ze nog

Hoe zouden jullie dit aanpakken?

Waarom telt voor sommigen toch altijd alleen dat vervloekte geld?

Miss Milla is boos, én gefrustreerd, én teleurgesteld. Godzijdank bestaat er op er op zo'n moment nog zoiets als een blog om even het hart te luchten.

Waar gaat het nu om? Wel, diegenen die hier regelmatig lezen weten dat ik van kipjes houd. Ik heb een voorliefde voor krielkipjes, en ik moet mezelf constant ter orde roepen om er geen nieuwtje bij te kopen.
Helaas is de kippenren momenteel niet groot genoeg om er meer dan een zestal in goede omstandigheden te houden. Volgens sommigen kunnen er op die oppervlakte rustig tien rondlopen, maar hier ben ik het niet mee eens.
Onze tuin is nochtans groot genoeg hoor, en de kipjes mogen elke dag een aantal uurtjes 'los' om te scharrelen in de tuin. Ik heb echter ook nog ons Fleurje, en zij is eveneens dol op de tuin, én op de kippen opjagen. Er is dus een soort beurtrol tussen de kippen en de hond voor het gebruik van de tuin. Ik hoop dat jullie nog een beetje kunnen volgen...
Ik heb mijn man wel (bijna) zover gekregen dat hij de kippenren gaat vergroten, maar voorlopig moeten we ons dus zo behelpen.

Aangezien ik nog maar vier kipjes had - vorig jaar hebben we Josefientje en Piep verloren - vond ik dat het tijd werd om er weer eentje of misschien wel twee bij te kopen. Ik wou er sowieso terug eentje van het ras Sebright, omdat ik dat heel erg leuke kipjes vind, en misschien dan ook nog een Kuifhoender erbij. Dit is een erg zachtaardig en tam ras.

Nu zondag gingen we dus naar een welbepaalde markt in H**st-op-den B*rgh, waar een aantal kramen staan met hele leuke kipjes. Mijn keuze was al snel gemaakt en even later reden we naar huis met twee kipjes in een kartonnen doos. Een Sebright en een Hollandse Kuifhoender. Het viel me wel op dat het kuifhoendertje erg rustig was, maar omdat het nogal een tam ras is, was ik niet direct gealarmeerd.
Ik had wel gezien dat enkele van de andere kipjes in die marktkraam nogal vuile oogjes hadden en dat beviel me niet. Eigenlijk had ik toen al moeten rechtsomkeer maken, en zéker geen kip kopen. Maar ze zagen er zo schattig uit, en ik kon niet weerstaan aan de verleiding. Anderen ook niet blijkbaar, want de kipjes gingen vlot van de hand. Vooral mensen met jonge kinderen zag ik kippen kopen.

Ik voorzag niet veel problemen met mijn andere vier kipjes thuis, want eigenlijk zijn ze allemaal redelijk zachtaardig. 's Avonds mochten onze twee nieuwtjes dus de rest vervoegen. Wanneer je nieuwe kippen in het donker bij de anderen plaatst verloopt alles meestal goed. Ze zijn 's nachts immers niet actief, en tegen de ochtend dan al wat gewend aan de geur van de nieuwkomers.

Maandagochtend ging ik direct naar mijn nieuwtjes kijken. Met het Sebrightje leek alles goed te gaan, maar de Kuifhoender kon amper nog op haar pootjes staan. Ik pakte haar op en wat zag ik onder haar kuif: een ontstoken oogje, een bek die een beetje openstond omdat ze amper nog kon ademen en vieze neusgaten waar afscheiding uitkwam... Dat had ik gisteren dus niet gezien. Logisch natuurlijk, want onder zo'n kuif zie je de ogen en de neusgaten bijna niet.

Onze zieke kip

Het Sebrightje

Het was me heel duidelijk dat ik snel zou moeten ingrijpen of deze kip zou het niet redden én vermoedelijk al mijn andere kipjes besmetten.
Toen ik een jaar geleden aan kippen begon was ik een echte leek, maar inmiddels heb ik véél bijgeleerd. Je moet zeker geen dierenarts zijn om te zien dat deze kip het 'snot' heeft, een bacteriële luchtweginfectie die erg besmettelijk is, en waar kippen aan kunnen sterven.

Gelukkig is er hier vlakbij een dierenarts waar ik direct terecht kon. Ons nieuwtje moet antibiotica krijgen, en ook de anderen moeten preventief behandeld worden. Alle eitjes moeten dus de komende weken weggegooid worden.Verder moet ik meermaals per dag de oogjes en neusgaten schoonmaken en behandelen met een zalfje. Maar hiermee is de kous niet af: ook dwangvoederen komt er aan te pas, want het beestje is te zwak om zelf te eten en te drinken.
Ik denk wel dat ze het gaat halen, want ik merk dat ze al wat begint aan te sterken en terug een beetje op haar pootjes kan staan.

Nu vraag ik me af: waarom, ... waarom in godsnaam verkopen die mensen doodzieke kippen? Je gaat me toch niet vertellen dat ze van niets wisten? Als kippen kweken en verkopen je beroep is, dan ken je toch de courante kippenziektes, nietwaar?
Denken die mensen nu enkel aan geldgewin op korte termijn? Waarschijnlijk was mijn kip niet het enige zieke exemplaar, gezien 'snot' een erg besmettelijke ziekte is. En trouwens, ik zag duidelijk dat andere kipjes ook vuile (waarschijnlijk) ontstoken oogjes hadden.

Ik kan me goed voorstellen dat een naïeve mama (was ik vorig jaar ook, haha) die voor het eerst een paar kipjes voor de kindjes koopt, niet zo snel zou handelen als ik. Tja, en wat gebeurt er dan? Kipjes dood, kindjes verdrietig, mama denkt: oei, wat een pech, ik heb vast wat fout gedaan, ik zal maar snel een paar nieuwe kipjes kopen bij die kraam... Weer meer dierenleed.

Moraal van het verhaal: 't Is een wijze les geweest voor mij! Net zoals ik nooit een hond zou kopen van iemand waar ik niets van weet, en waar ik niet zeker van ben dat hij zijn dieren wel goed verzorgd, zal ik ook nooit meer zomaar van eender wie een kip kopen.
Misschien moeten ze dat ook maar eens verbieden: het verkopen van pluimvee, konijntjes, cavia's,... op markten. Het zijn immers ook dieren die goed verzorgd moeten worden, net zoals honden en katten. Ook zij voelen pijn, en ook zij hebben recht op een goed leven. Op markten doen mensen trouwens ook veel te vaak aan impulsaankopen en da's nooit goed als het over dieren gaat...

En nog één ding moet me van het hart: o wee diegene die me nog eens zegt: 'Och, 't is toch maar een kip'. Ik sta niet in voor de gevolgen, iedereen is gewaarschuwd ;-)

Kipjes: de voor- en nadelen

Sinds we kipjes hebben is het probleem van de 'voedselverspilling' hier opgelost. Ik sta er nog steeds van versteld welke hoeveelheden oud brood, groenteafval, graan,... die krielkipjes kunnen binnenspelen. Ze wegen amper 800 g,... ik vraag me oprecht af waar ze die bergen eten blijven steken, zonder moddervet te worden. Nu is een kip natuurlijk wel permanent aan het scharrelen, dit verklaart waarschijnlijk waarom ze een metabolisme hebben om jaloers op te zijn.

Het scheelt in ieder geval ontzettend veel in de hoeveelheid restafval die we hier hebben. Alles wat nog eetbaar is gaat naar de kipjes, en voor de aardappelschillen en het tuinafval hebben we onze (reuze) composthoop.

Nu wil ik wel even zeggen dat het houden van kipjes zeker niet alleen maar mooie kanten heeft hoor. Voor je er aan begint, kan je beter eventjes de voor- en nadelen op een rijtje zetten.
Ik ben dol op onze kipjes, maar om geld te besparen moet je er zeker geen in huis (ahum, in de tuin) halen!
Ze hebben al behoorlijk wat gekost aan dierenartsbezoekjes en ook hun huisvesting is natuurlijk niet gratis. Tel de prijs van een hok, een hek, bodemdekking en dergelijke maar eens samen... zoveel eieren kan een kip nooit leggen om die kosten terug te verdienen. Verder moet je uiteraard ook bijvoeren met graan (wat ook wel wat kost) en af en toe een vitaminekuurtje is nooit slecht om hun weerstand wat te versterken.

Niet dat ik dat allemaal erg vind hoor: besparen is nooit de reden voor mij geweest om deze beestjes te houden. Ik wil er alleen maar voor waarschuwen... teveel mensen beginnen aan dieren zonder zich op voorhand te bezinnen over de consequenties die dit met zich meebrengt, met alle nare gevolgen vandien.

Af en toe kan het ook gebeuren dat er een kipje sterft, ondanks alle goede zorgen... Da's helemaal niet leuk, want hoe je het draait of keert: hechten doe je je toch aan die diertjes. Ik in ieder geval wel.Wij hebben er vorig jaar spijtig genoeg twee verloren: Piep en Josefien.

Verder mag je ook niet vergeten dat kipjes élke dag verzorgd moeten worden (vers eten en proper water), ook in de winter wanneer het bitterkoud is. Ik geef grif toe dat het kippenhok schoonmaken wanneer het lekker warm is, veel minder lastig is dan wanneer je vingers er bijna af vriezen... Als het vriest moet je bovendien soms meerdere keren per dag voor ontdooid water zorgen.

Wanneer je aan kippen begint moet je er ook zeker van zijn dat je iemand kent die de verzorging op zich wilt nemen wanneer je bijvoorbeeld op vakantie bent.

Je ziet, er komt best wel wat bij kijken.
Ik moet eerlijk gezegd toegeven dat ik, voor ik aan kipjes begon, eigenlijk ook héél veel nog niet wist: ik had nog nooit gehoord van bloedluizen bijvoorbeeld of van het 'snot' , en wist ik veel dat kippen zoveel uitwerpselen produceren (in hun eigen nest dan nog wel)... Ben je vies van een beetje kaka? Koop je dan een megadoos wegwerphandschoenen (zoals ik) of begin er maar gewoon niet aan!

Fleur en Violetta

Maar genoeg gezeurd over de nadelen nu: ik zou nog bijna vergeten te vertellen hoe leuk deze beestjes wel zijn.
's Morgens waan ik me een echte filmster als ik ze hun eten breng: ze lópen om tot bij mij te komen, met een enthousiasme waar ons Fleurtje (het hondenkind) zelfs voor moet onder doen...
Ze hebben ook elk hun eigen karaktertje:

• Violetta: de knuffelkip. Ze is eigenlijk te goed voor deze wereld, en héél erg tam. Jammer genoeg is ze ook niet van de slimsten en ze laat ze (vaak letterlijk) de kaas van haar brood halen.

Violetta

• Jasmijn: de leider. Zij is de dominantste en beslist wat er gebeurt in het kippenhok. Het is ook een ongelofelijke veelvraat en schrikt er niet voor terug om eksters die een graantje willen meepikken te verjagen.
• Annabelle: de meeloper. Ze is vrij onderdanig en aanvaardt het gezag van Jasmijn. Waar Jasmijn is, is zij. 's Nachts kruipen ze samen, vermoedelijk voor de warmte.

Annabelle en Jasmijn

• Pluizemieke: de opportunist. Eigenlijk idem als Annabelle, maar ze is minder onderdanig en doet vooral waar ze het meeste voordeel mee denkt te hebben.

Pluizemieke

Verder vind ik het voor de kinderen erg leuk en leerrijk om op te groeien met dieren. Mijn kleinste vindt het heerlijk om eitjes te kunnen rapen en weet ook waar ze vandaan komen (ja lach maar, vele kinderen denken dat die eitjes vanzelf in zo'n kartonnen doos terecht komen). Hopelijk breng ik mijn kinderen ook respect en liefde voor dieren bij, want wie wreed is voor dieren is dat meestal ook voor mensen...

Soms wou ik dat ik het metabolisme van een kip had

Op kerstavond was er ten Huize Miss Milla een klein kerstfeestje. Geen overdreven toestanden met wilde diersoorten en vervette ganzenlevers op het menu uiteraard. Oh neen, dat hoeft écht niet voor ons.
Eenvoud siert: dat blijft toch een van mijn motto's.

Ik eet trouwens al meer dan 20 jaar geen vlees meer, af en toe wel een klein stukje vis. De huisgenootjes hier eten wel vlees hoor, maar zeker geen gekke dingen en absoluut niet elke dag.
Manlief heeft wel, als we elkaar nog maar pas kenden, een tijdje vleesloos geleefd. Dit was echter meer om indruk te maken op ondergetekende, dan uit overtuiging denk ik ;-).
Ook de kiddo's willen af en toe een stukje vlees op hun bord en dat vind ik geen probleem. Ik voel zeker niet de neiging om iedereen kost wat kost te overtuigen van mijn levensstijl.  Later, als ze groot zijn, zullen ze zelf wel een weloverwogen keuze maken.
Desalniettemin staan hier meestal toch wel vegetarische gerechtjes op het menu, omdat ík nu eenmaal het vaakst achter het fornuis sta.
En neen, we we hebben geen chronisch ijzertekort of een lijkbleke teint -nu ja, ikzelf ben wel een bleekscheet, maar da's nu eenmaal mijn huidtype- zoals de meeste (onwetende) mensen dan al snel denken.

Wat stond er op het menu bij ons op kerstavond? Heel simpele dingetjes, want ik houd zoals gezegd niet van decadent en ik heb op zo'n avond al helemaal geen zin om heel de tijd in de keuken te staan, terwijl de rest lekker met de voetjes onder tafel zit.
Jammer genoeg ben ik vergeten om fotootjes te nemen van de bordjes -ik vind dat trouwens altijd een beetje gênant in gezelschap- maar ik neem aan dat jullie voldoende verbeelding hebben om er een plaatje bij te denken ;-)

• Aperitiefhapjes uit de oven met een glaasje cava: lekker makkelijk en de kiddo's zijn er dol op. Euh... niet op de cava natuurlijk! Niet dat ik weet tenminste...
• Pompoen-wortelsoepje: ook ten gunste van de kids, maar de meeste volwassenen kunnen dat ook wel waarderen. Een voordeel van soep is dat je het op het moment zelf maar hebt op te warmen en eventueel wat af werken met room en verse kruiden.
• Zalm, gekruide aardappeltjes uit de oven, tomaatjes met Provençaalse kruiden en parmezaan (ook uit de oven) en een fris slaatje met honing-mosterddressing: ook hier heb je weinig werk aan, als je het merendeel op voorhand al klaar zet. Enkel nog even alles in de oven schuiven en het slaatje bereiden.
• Dessertbordje met een stukje kerststronk, een toefje slagroom en vers fruit met frambozencoulis.

Zoals jullie lezen ben ik zeker geen wonder in de keuken, maar er was niets aangebrand en de bordjes werden allemaal leeg gegeten. Het zal dus waarschijnlijk wel in orde zijn geweest. 

Het enige probleem is dat ik altijd veel te veel eten voorzie op zo'n avond. De gasten mogen zeker niet met honger van tafel gaan, of na het feestje nog even langs de frituur passeren om een frietje binnen te spelen. Da's toch de nachtmerrie van elke gastvrouw, niet?

Geen erg hoor, de kipjes kregen de dag nadien dus ook een heus kerstmaal geserveerd. Zo te zien vonden ze het overheerlijk, want in een mum van tijd was heel die berg eten weggewerkt.

Ik sta er altijd van te kijken hoeveel voedsel zulke kleine dieren kunnen eten. Het zijn tenslotte maar krielkipjes van minder dan een kilo lichaamsgewicht. Neen, van obesitas hebben deze beestjes geen last. Maar ja, zo heel de dag scharrelen zonder een minuut stil te zitten dat kost wel wat energie waarschijnlijk.

Klagen, mag dat?

Mag ik even een klaagmomentje aub? Frustratie ventileren kan namelijk zo opluchten, weet je wel...
Oké, toegeven, ik heb momenteel geen noemenswaardige problemen in mijn leven. Ik ben zelfs erg tevreden. Hoe kan het ook anders? Ik heb drie gezonde (meestal brave) kinderen, een hard werkende lieve echtgenoot, een hondje (of liever gezegd een godsgeschenk), schattige kippetjes, een aantal geweldige vriendinnen, voldoende tijd, een comfortabel huis, een mooie tuin, ...
Ik heb héél veel dus eigenlijk. Dat besef ik, zeker in vergelijking met vele andere mensen hier in België, maar vooral elders in de wereld. Ik kan me soms een beetje ergeren aan mensen waarvoor het nooit genoeg is. Mensen die klagen omdat ze zich geen nieuwe auto kunnen permitteren (heb ik ook nog nooit gehad), mensen die klagen omdat het gras bij de buren groener is (en dit bedoel ik figuurlijk, al is de jaloezie hierover bij sommigen ook letterlijk), mensen die klagen omdat hun kind niet de primus van de klas is, mensen die klagen dat ze nooit tijd hebben, maar wel héél veel werken om een mooier huis dan de buren te kunnen hebben (tja, je kan niet alles hebben, tenzij je rijk geboren bent natuurlijk)...
Hoe kan je in godsnaam niet beseffen in wat voor luxe de meesten van ons hier leven in vergelijking met het merendeel van de wereldbevolking...

Klagen voelt voor mij dus vaak een beetje fout, ik voel me er schuldig over. Anderzijds kan je op die manier ook alles kapot relativeren natuurlijk. Ergens in de wereld is er altijd wel iemand met ergere problemen dan jijzelf. Maar eigenlijk mag iederéén zich af en toe toch wel een beetje zielig voelen, vind je niet, zelfs al is er objectief gezien helemaal niets te klagen.

Waarover wil ik nu klagen? Wel, de mensen die mij kennen weten dat ik een dierenvriend ben. Ik besteed dus veel tijd en moeite aan de verzorging van ons Fleurtje (klik) en de kipjes (klik) . Ik ben vrij zuinig, maar ik  kijk niet op een cent wat betreft hun voeding en gezondheid.
Ik poets elke week het kippenhok grondig uit, ik ontsmet eet- en drinkbakken met dettol, regelmatig krijgen de kipjes een vitaminekuur, elke avond sluit ik ze trouw op zodat ze niet ten prooi vallen aan aan één of andere roofdier, ...
Wat doe ik toch verkeerd? Na ons Fientje is kleine Piep (klik) nu ook naar de kippenhemel vertrokken.
 's Morgens was er nog niets aan de hand: Piep kwam vrolijk graantjes pikken en scharrelen. s' Middags bracht ik nog wat broodrestjes naar de kipjes en zag ik Piep dood liggen. Ze was al helemaal stijf geworden. Er was niets aan haar te zien van verwondingen ofzo. Het is me echt een raadsel wat er is gebeurd. Geen kippengriep hoor, want de andere vier zijn springlevend. Voor de zekerheid gaan we nu wel een net over het hok spannen.
De kinderen waren ook erg geschrokken. Iedereen had hier een boontje voor Piep. Mijn jongste zoontje wou Piep nog eens zien. Ik twijfelde even, maar ik heb haar toch getoond aan hem. Volgens hem vertrekken dode kipjes 's nachts naar de kippenhemel. "Daar kan ze Fientje dan knuffelen," zei hij nog. Ik laat hem maar in zijn wijsheid... Ik wou dat hij gelijk had, maar ik weet niet eens of er wel een mensenhemel bestaat. Ik ben een agnost op dat gebied.

Ik voel me nu een beetje zielig omdat ik Piep mis, en omdat ik echt niet weet waarom al mijn kipjes hier ziek worden of dood gaan. Bij sommige mensen worden kippen héél oud zonder dat ze er ook maar enige moeite voor doen De meeste mensen dénken er trouwens niet aan om met een zieke kip naar de dierenarts te gaan en wringen het beest wel zelf zijn nek om.

Als het aan mij lag zou ik ook nog heel graag dwerggeitjes willen en een nog een hondje erbij, maar ik durf niet. Stel dat ze ook doodgaan...

Eén ding is zeker: dieren brengen veel vreugde, maar ook verdriet in je leven.

Welkom Piep

We hebben weer vijf kipjes. Na het heengaan van ons Fientje (klik), die nu in de kippenhemel verblijft (tussen de sterretjes), is er een nieuw kipje bijgekomen.
Ik had me nochtans voorgenomen om het vanaf nu bij vier kipjes te houden, maar na een bezoekje aan een welbekende markt in Heist op den Berg ben ik toch overstag gegaan. Tja, dat komt er natuurlijk van als je de kinderen bij hebt en zelf ook niet kan weerstaan aan zo'n schattig kipje.
En schattig is ze, geloof me. Misschien omdat ze zo klein is, het lijkt eerder een vogeltje dan een kip op dit moment. Natuurlijk moet ze nog wat groeien, maar echt groot zal ze nooit worden. Ze is namelijk van het ras Sebright (klik) en deze krieltjes zijn erg klein.

De verkoper verzekerde mij dat het geen probleem zou zijn om haar te houden tussen andere krielkipjes, want anders was ik er sowieso niet aan begonnen.
Als ik haar zie lopen tussen mijn andere kipjes, die ook al niet groot zijn, valt nog meer op hoe klein ze is. Mijn moedergevoelens worden er onmiddellijk door geactiveerd ;-). Hoewel ik de indruk heb dat ze in Violetta (klik) meer een moederfiguur ziet. Misschien omdat Violetta zo'n lieve kip is, of omdat ze een gelijkaardig verenkleed heeft. Ze loopt Violetta de ganse dag achterna, en slaapt 's nachts onder haar buik. Schattig!

Ik hoop vooral dat ze niet ziek wordt, want ik ben ons Fientje nog niet vergeten... Ze is reeds gevaccineerd, maar volgend jaar in het voorjaar krijgt ze zeker weer een prikje.
Oh, ik word steeds gekker op mijn kipjes! Ik vind het zo'n leuke diertjes. En erg nuttig bovendien. Je staat er versteld van hoeveel keukenrestjes en oud brood ze kunnen verorberen. Hun kleine eitjes vind ik ook heerlijk smaken.
Nuja, om te besparen hoef je geen kipjes te nemen, want het geld dat onze dames mij al aan de dierenarts hebben gekost kunnen ze nooit meer terugverdienen onder de vorm van eitjes.
Maar geen erg hoor, ik wou dan ook geen kipjes uit besparingsoverwegingen, maar vooral omdat ik ze zo leuk en gezellig vind. Voor diertjes zorgen kost nu eenmaal geld, en daar moeten we vooral niet over zeuren. Dat hoort er bij.

Jasmijntje, Annalbelle, Pluizemieke en Violetta

Een naam zoeken voor ons nieuwtje was nog een probleem. Mijn zoontje wou persé dat ze ook Fientje zou heten, maar hier heb ik het wat moeilijk mee. Mijn dochter wou de naam Teigetje, vanwege haar beverdering. Uiteindelijk kwamen we tot een consensus: ze zou Jullliette gaan heten. Mooie naam vinden we allemaal. Al moet ik toegeven dat ik ze in de praktijk gewoon Piep noem, omdat ze zo ongelofelijk schattig kan piepen.

Nog meer balen door nog meer (financiële) pech

Eerder schreef ik al een blogbericht (klik) over de onverwachte kosten die we hadden deze maand. Ik was hoopvol gestemd, en dacht dat we het ergste nu wel zouden gehad hebben. Mis poes! De (financiële) rampmaand september is immers nog niet voorbij...

Een week geleden had ik ongeveer voor 400 euro kosten aan mijn auto. Leuk is anders, maar ik was wel blij, want mijn wagen reed terug prima en ik dacht dat hij nu wel weer helemaal in orde zou zijn.
Niet dus: gisteren probeerde ik mijn auto te starten en hij deed niets meer, letterlijk niets. Bizar, vond ik dat. Meestal als een auto niet start, hoor je toch nog de motor die een poging doet om in gang te schieten.
Jammer genoeg ben ik geen lid meer van een pechverhelpingsdienst. Dit lidmaatschap zette ik stop uit besparingsdrang en omdat mijn auto meestal prima doet wat hij moet doen: starten en rijden.
Ik belde dus naar de garage en zij zeiden mij dat het hoogstwaarschijnlijk aan de batterij zou liggen. Dat leek me ook wel een plausibele verklaring. Ik mocht een nieuwe batterij ophalen met de afspraak dat ik ze kon terugbrengen indien mijn wagen dan nog niet zou starten. Zo gezegd, zo gedaan.
Mijn man, die inmiddels was thuisgekomen, deed de motorkap open en wat zagen we: bijna heel de binnenisolatie onder mijn motorkap was weggevreten door een dier. Je zag er zo de happen in! Het lag dus duidelijk niet aan de batterij. Waarschijnlijk heeft een marter zijn tanden in de bekabeling onder mijn motor gezet. Naar het schijnt zou in sommige leidingen een soort van visolie zitten waar die beestjes dol op zijn. Ik ben jammer genoeg niet het enige slachtoffer van deze vandalen in de buurt. Beneden in onze straat hebben ze al meerdere auto's gemolesteerd blijkbaar.

Nu moet ik een manier vinden om mijn wagen tot in de garage te krijgen, want rijden zit er dus voorlopig niet meer in. Ik overweeg om toch lid te worden van de pechverhelping. Je betaalt dan voor zo'n interventie (veel meer) meer dan het normale jaarlijkse lidgeld, maar ik zie geen andere mogelijkheid. Hopelijk hebben die stoute beestjes niet te lelijk huisgehouden onder mijn wagen, en val ik binnenkort niet achterover van de reparatiefactuur.

Soms zou ik echt mijn wagen willen wegdoen. Ik denk als ik eens uittel wat hij mij kost op jaarbasis, dat ik acuut down word. Ik weet dat het verwend klinkt, maar ik kan mijn heilige koe echt niet missen. Mijn kiddies zitten in drie verschillende scholen, waarvan er één op redelijk verre afstand en bovendien met rotslechte busverbindingen. Ook het brengen en halen naar de hobby's lukt me onmogelijk met de fiets...

Maar weet je, eigenlijk ben ik blij dat die rotbeestjes hun tanden in maar mijn auto hebben gezet. Bij een vriendin hebben ze zes kipjes doodgebeten... Da's pas erg! Ik moet er niet aan denken dat mijn lieve Violetta, Jasmijnje, Pluizemieke en Annabelle zouden zijn ten prooi gevallen aan die bloeddorstige dieren. 't Is al erg genoeg dat ons Fientje (klik) naar de kippenhemel is. 's Avonds sluit ik mijn dames dus op in hun nachthok, zodat ze veilig zitten.

Weten jullie misschien een manier om marters op een (milieu)vriendelijke manier af te schrikken? Ik zou jullie eeuwig dankbaar zijn :)

Dag Fientje...

Waar is Josefientje nu?
Wanneer komt ze terug thuis?
Als de dierenarts haar goed te eten geeft wordt ze toch wel beter hé, mama?
Waar is de kippenhemel?
Hoog in de lucht bij de sterretjes?
Is ze dan daar naartoe gevlogen?
Ik wil niet dat ze zo hoog vliegt! Ze moet terug thuiskomen!

Hoe leg je aan een (bijna) 4-jarige uit dat ons kipje Josefien gestorven is? Dat ze nooit meer zal rondscharrelen bij de andere kipjes?

Gisteren schreef ik dat Fientje geopereerd zou worden omdat ze erg ziek was. Ik wist dat de dierenarts er om 18 u aan zou beginnen. Om 18.15 u kreeg ik telefoon. Het was het nummer van de dierenarts. Ik wist onmiddellijk dat dit niet goed was...
De dierenarts zei dat de schimmelinfectie inwendig zo hard had gewoekerd dat het niet wenselijk was om Josefientje nog te laten wakker worden. Ze zou de operatie wellicht wel overleven, maar ze zou een leven vol pijn tegemoet gaan. Neen, dat wou ik niet. Een dier nodeloos laten afzien, dat kan niet, dat mag niet...
Ik stemde er dus mee in om ze niet meer te laten wakker worden.

Ik zei tegen de dierenarts dat ik spijt had dat ik niet eerder had opgemerkt dat het zo ernstig was. Er was buiten een korstje (waarvan ik dacht dat het gewoon van een klein wondje was) boven haar snavel niets te zien... Ze zei dat zo'n schimmelinfectie ongemerkt alles binnenin kapot vreet, ook de longen kunnen op die manier worden aangetast. Waarschijnlijk had Fientje al een verlaagde weerstand, waardoor die schimmelinfectie ongestoord kon woekeren.

Ik voel me zo rot nu. Vooral omdat ik besef dat het diertje erg pijn moet hebben gehad... Ze at en dronk nog wel erg goed tot op het laatst. Aan haar gedrag was niet echt te merken dat ze ziek was. Ze fladderde zelfs nog om op het kippenhok te gaan zitten, haar lievelingsplaatsje.
De dierenarts zei dat ik niet had kunnen zien dat het zo erg was...
Toch raak ik dat laatste (levende) beeld dat ik van haar heb maar niet kwijt. Ze keek me aan vanuit het kattenbenchje waarin ik haar had gezet om haar te vervoeren. Ik vond het zo'n intrieste blik, alsof ze zelf wist dat we mekaar niet meer zouden terug zien...

Ik troost me met de gedachte dat haar lijden nu voorbij is. Ook de rest van het gezin heeft het er wel moeilijk mee. De twee oudsten begrijpen dat er geen andere optie was dan haar niet meer wakker te laten worden. Onze jongste niet. Da's normaal natuurlijk, gezien zijn leeftijd. Ik probeerde met de 'kippenhemel', maar dan wordt hij nog verdrietiger. Hoe leg je zo iets uit aan een klein kind?

Ik hoop dat mijn kinderen toch iets leren uit deze situatie. Ik hoop dat ze opgroeien met respect voor levende wezens, mensen én dieren. Dat is één van de belangrijkste waarden die ik hen wil meegeven in het leven.

Weer een ziek kipje...

Jullie herinneren je vast nog wel dat ik een tijdje geleden enkele berichten over Violetta schreef (klik en klik). Violetta is enkele maandjes terug heel erg ziek geweest, maar na een intensieve verzorging is ze er weer helemaal bovenop. Het doet me nog altijd zo'n plezier als ik ze nu vrolijk zie rondscharrelen. Voor hetzelfde geld was ze er niet meer geweest...
Het lijkt wel of ze sinds haar ziek zijn nog aanhankelijker is geworden dan ze daarvoor al was. Ik zie mijn kipjes graag, alle vijf. Misschien lachen sommigen me nu uit, maar dat deert mij niet...

Nu is er jammer genoeg weer eentje serieus ziek. Deze keer is het Josefien. Ik had al een tijdje opgemerkt dat ze een soort korstje boven haar snavel had. Ik dacht dat ze zich gekwetst had en dat er een roofje op was gekomen. Niks aan de hand dus... tot ik gisteren plots zag (ik was net de binnenkant van het kippenhok aan het verven met kalkverf) dat ze hevig bloedde aan haar snavel. Het korstje was er bovendien afgevallen. Zo'n hevig bloedverlies leek me me niet te kloppen met een onschuldig wondje. Ik heb dan maar direct de telefoon genomen voor een afspraak met de dierenarts.

Als jullie mij maar een gek mens vinden die haar kippen namen geeft en er  te veel over zeurt, stop dan nu maar met lezen...
Voor de anderen wil ik wel vertellen wat er nu eigenlijk scheelt met Josefien.

Wel, ik heb haar moeten achterlaten bij de dierenarts. Ze heeft een abces (veroorzaakt door een schimmelinfectie) en ze moet nu onder het mes om heel het boeltje in de buurt van haar snavel terug schoon te krijgen en te behandelen. Zo'n schimmelinfectie vreet gewoon de boel vanbinnen helemaal weg. Klinkt gruwelijk hè... Ik vind het verschrikkelijk, vooral omdat ze waarschijnlijk zoveel pijn heeft. Ze wordt vandaag nog geopereerd en morgen kan ik haar dan ophalen als het goed is. Nadien volgt nog een intensieve naverzorging met de nodige pijnstillers. Volgens de dierenarts heeft ze 50 % kans om te herstellen. Ik vond dat ik haar die kans moest geven. Ik kon het niet over mijn hart krijgen om ze te laten inslapen, zeker niet na wat ik met Violetta heb meegemaakt. Ik ben nog altijd zó blij dat ze er nog is. Ik geloof dan ook deze keer in een goede afloop.

Josefien (in betere tijden)

Ik weet dat veel mensen (als ze nog niet gestopt zijn met lezen tenmintse) hun wenkbrauwen fronsen als je ze vertelt dat je een kip laat opereren. Maar ik houd van mijn dieren, van mijn hondje en ook van mijn kipjes. Ik ben dan ook van oordeel dat ik er zo goed als ik kan voor moet zorgen, ook als ze ziek zijn. Da's nu eenmaal het engagement als je beslist om dieren te houden. In goede maar ook in kwade dagen...

Stel dat ik zou beslist hebben om niet naar de dierenarts te gaan met Josefien, oh wat zou  ik me dan vreselijk schuldig voelen de volgende keer als ik een kleedje of een paar schoenen voor mezelf zou kopen. Dan zou ik denken: voor dat geld had ik mijn kipje misschien kunnen redden. Neen, je moet prioriteiten stellen in het leven, en weet je, kleedjes heb ik genoeg, maar ik heb maar één Josefientje...