Dieven en vandalen

'Let op je spullen': hoe vaak heb ik dat zinnetje al niet herhaald tegen mijn kinderen? Het lijkt wel een mantra hier thuis. Vooral tegen mijn dochter dan. Ze is een beetje een sloddervos. Ik denk dat ik elk jaar zeker drie nieuwe brooddozen moet kopen omdat ons juffrouwtje ze weer allemaal is kwijtgespeeld. Of koekendoosjes, die verdwijnen hier altijd op mysterieuze wijze. De drinkbussen blijven op één of andere manier ook nooit lang in ons leven... Zelfs niet als ik haar naam er in reuze letters heb opgeschreven.

Dan wil een mens een beetje milieubewust leven... maar als die dingen steeds verdwijnen en je ze dus constant moet vervangen, levert dat weinig winst op voor het milieu. Als oplossing probeer ik tegenwoordig zoveel mogelijk verpakkingsmateriaal te gebruiken als brooddoos (zoals lege ijsroomdozen bijvoorbeeld). Niet dat ons juffertje dat fijn vindt hoor, verre van zelfs. Maar ik blijf geen brooddozen kopen, zelfs niet van die goedkope van de A.ction.

Zijn ze mooi?

Oh, wat vind ik ze leuk, de nieuwe schoenen van mijn dochter! 

Ik dénk dat ik ze bijna net zo leuk vind als zijzelf. En wat is dat kind er blij mee! Zo blij dat ze me zelfs de toestemming gaf om er een blogje over te schrijven ;-)

Toegeven: eigenlijk ben ik helemaal geen fan van dit soort schoenen. Volgens mij zijn ze niet echt goed voor de kinderlijke voetjes. Neen, heel degelijk zijn ze wellicht niet te noemen, om nog maar te zwijgen van de steun die ze zouden moeten bieden aan de poezelige - bij momenten zweterige - tienervoetjes... Maarreh mooi zijn ze wel hé, toch?
Volgens dochterlief zitten ze bovendien héérlijk. Ze zijn inderdaad gevoerd met een zacht stofje en in de zolen zitten een soort luchtkussentjes.

Op zo'n momenten vind ik het jammer dat ik zelf geen tiener - of alleszins geen jong ding - meer ben. In mijnen jongen tijd  bestonden zulke hippe schoenen niet... en ze op mijn leeftijd (40+) nog dragen is écht geen optie volgens dochterlief.
't Is niet eerlijk!

Gelukkig kan ik er ook van genieten dat mijn dochter precies dezelfde dingen leuk vindt als ikzelf. Nu ja, die dingen hangen of staan wel in haar kast, maar 90% van de tijd loopt ons madammeke rond in sportkledij. Ze is nu eenmaal een vat vol energie, en bijna dagelijks staat haar portie turnen op het programma. Op dat gebied lijkt ze dan weer helemaal niet op mij. Ik ben al buiten adem als ik de trap op loop! Vroeger was ik wel erg lenig, maar nu is daar helaas nog maar bitter weinig van te merken.

Ik heb sport ook nooit echt leuk gevonden, 't is meer een opgave voor mij. Dochterlief daarentegen, lééft voor de sport. Zij kan gewoonweg niet stilzitten. Eten doet ze als een bouwvakker - niet normaal wat dat kind naar binnen speelt (acht pannenkoeken zijn geen uitzondering) - en toch ziet ze er nog steeds uit als een ranke gazelle.

Ik ben altijd jaloers geweest op mensen die plezier beleven aan sport, ik kén dat niet. Ik doe het (af en toe) omdat het 'moet', maar steeds weer is er die weerstand. Erg hé!
Oh, wat moet het toch leuk zijn als je met plezier kan sporten, en er echt naar uitkijkt om een rondje te gaan joggen. Ik ben al mega fier op mezelf als ik de fiets neem in plaats van de auto... Gelukkig heb ik niet de aard om heel snel moddervet te worden, maar een beetje meer stevigheid en enkele kilootjes minder zouden toch zeker niet mistaan!

Als ik nu eens begin met niet al te veel rotzooi meer te eten en flashy sportkleren koop, zou dat geen goed begin zijn? Neen, waarschijnlijk niet: dan blijven die kleren in de kast hangen omdat dochterlief zegt dat ik er véél te oud voor ben, en dan begin ik weer koeken te vreten uit frustratie ;-)

Oeps... al meer dan een maand niet geblogd

Het begon met de griep hier in huis, daarna was er een grote achterstand in het huishouden en véél werk in de tuin. Het bloggen schoot er zodoende dus even bij in.
Hoe begin ik er dan terug aan na een maand offline - nuja, wel veel gelezen bij collega bloggers natuurlijk-  vroeg ik me af? Met een overzichtje van de afgelopen maand misschien.

Carnaval gevierd met een (nog) zieke kleuter. Yep, hij wou het echt niet missen... Gelukkig waren de weergoden ons die dag gunstig gezind.

Onze twee jarigen hebben we samen gevierd. In de tuin, in het zonnetje. Zalig toch! Ze worden écht groot: dochter twaalf en zoon zestien.

Tja, wat voor feestje verzin je nog voor een 12-jarige? Dochterlief wou een stoer klimfeestje voor al haar vriendinnen.

Tientallen donuts gebakken voor de traktatie van zoonlief.

En zo zag de traktatie van dochterlief er uit.

Ons buitenkind. Later wil hij ... worden. Wat denken jullie?

Dochterlief houdt het voorlopig op een fiets om zich te verplaatsen. Een échte 'grote mensen ' fiets nog wel.

En dit is mijn nieuwe (tweedehandse) tuut. Balen over die extra kosten, want mijn vorige heeft de geest gegeven. Maar ik ben wel heel blij met dit groentje hoor.

Een foto van dit monstertje mocht ook niet ontbreken vond ik :-)

Oh ja, ik moet ook nog altijd de winnaar van de winactie van vorige maand bekend maken. De gelukkige is Julliette Schuurmans. Proficiat! Als je me even een mailtje stuurt regel ik de rest.

Fijn weekend!

Groeten Miss Milla

Daar gaat mijn privacy...

Mijn dochter wordt volgende maand twaalf. De pubertijd komt nu écht wel dichtbij...
Lichamelijk is er eigenlijk nog niet zoveel van te merken - godzijdank, want ik wil nog even mijn kleine meisje (van één meter tweeënvijftig) behouden - geestelijk daarentegen zijn de eerste voorbodes van deze levensfase al merkbaar.

Ze is meestal nog een héél lief kind - een beetje naïef en goedgelovig zelfs - maar af en toe word ik toch gek van haar brutale mond.
Alles - maar dan ook alles - weet ze beter (je kent het wel: de grote mensen onderbreken als ze spreken over gewichtige dingen, want zij weet uiteraard veel beter hoe alles zit). Stemmingswisselingen horen er ook bij, net zoals niet uit haar bed raken en een verschrikkelijke rommelkamer, maar het érgste van al vind ik toch dat vervloekte... skypen.

Ik geef toe: Skype heeft tal van voordelen, alhoewel ik - als dinosaurus - meestal nog gewoon de telefoon ter hand neem, maar ook vréselijke nadelen.
Het lastigste aan dit medium vind ik dat die tieners het gewoonlijk mét webcam gebruiken. Ik kan dus bijgevolg binnenkijken in al de woonkamers van de vriendinnetjes, maar zij (en vooral ook hun mama's en papa's) kunnen ook binnengluren bij mij. En dát vind ik nu net absoluut niet aangenaam.
Niet dat ik iets te verbergen heb hoor - er gebeuren hier heus geen criminele activiteiten - maar ik wil wel 's avonds ongestoord in de badjas van mijn man (die vijf maten te groot is) en met mijn beren-sloefen aan mijn voeten, lekker in de zetel kunnen zitten terwijl ik een halve schaal chips naar binnenwerk.

De beren-sloefkes ;-)

Ik ben misschien nog van de oude stempel, maar ik vind dat anderen hier geen zaken mee hebben. Het is al erg genoeg dat mijn eigen man mij in deze toestand ziet. Gelukkig ben ik officieel getrouwd, én is hij de vader van mijn kinderen, zodat weglopen niet zo'n makkelijke optie is... haha.

Ik zou dit probleem natuurlijk erg makkelijk kunnen oplossen door dochterlief met laptop en al naar haar eigen kamer te sturen, maar dit zie ik ook niet zitten. Het gaat hier namelijk om mijn computer (het arme schaap heeft er zelf geen) en in de woonkamer kan ik nog een oogje in het zeil houden, zonder dat het te erg opvalt.
Dochterlief is namelijk al wel een bijna-puber, maar volwassen is ze nog lang niet... dat kan ook niet op die leeftijd uiteraard. Nu weet ik - als volwassene- dat er hele vieze mensen leven op deze planeet die wel eens misbruik zouden kunnen maken van mijn goedgelovige prinses, en dat mag in géén geval gebeuren. Laat ons meisje voorlopig maar lekker skypen in mijn bijzijn.

Ik moet dus nadenken over andere oplossingen voor mijn privacy probleem. Misschien moet ik haar zo laten postvatten dat de webcam enkel zicht heeft op een blinde muur, maar dan zit ik natuurlijk nog met het probleem dat iedereen aan de andere kant van de computer lekker kan meeluisteren naar wat er zich allemaal hier thuis afspeelt. Ik wil namelijk wel nog in mijn eigen huiskamer luidkeels (vals) kunnen zingen wanneer ík dat wil, zonder dat ik de dag nadien met het schaamrood op de wangen aan de schoolpoort moet verschijnen. Een koptelefoon is bij mijn weten geen oplossing voor dit probleem...

Zit er dan écht niets anders op dan mij gewoon te gedragen zoals het hoort en enkel nog naar intellectueel verantwoorde propgamma's op tv te kijken wanneer er hier geskypt wordt? Ik vrees van wel...

Gelukkig is dochterlief bijna elke avond weg om te trainen in de turnles, en dan doe ik lekker wat ik wil in mijn eigen huis ;-)
Of weten jullie misschien de mirakel oplossing voor dit heikele probleem?

Zen blijven?

De ochtenden vind ik altijd het ergste. Zo'n gedoe om die kids op tijd op school te krijgen, elke dag opnieuw dezelfde miserie.

Pré-puber ráákt gewoon niet uit bed, tenzij na 10 keer roepen en 5 keer haar kamer binnenstormen en wijzen op de klok die genadeloos verder tikt.
Kleuter raakt wel uit bed, maar dan weer véél te vroeg: meestal zo tussen vijf en zes. Grrr... echt blij ben ik hier ook niet om, moet ik zeggen. Gelukkig hebben we op dit vroege uur nog de onpedagogische tv en iPad ter beschikking om als babysit te fungeren, zodat ikzelf met een overdosis koffie er voor kan zorgen dat ik uit de zombie modus raak.
Over puberzoon 's ochtends alleen maar lof. Ik roep hem 1 keer op en hij staat elke dag fris gewassen en aangekleed klaar op het afgesproken uur om naar school te vertrekken. Gelukkig! Drie van die ochtendhumeurtjes zou ik niet redden denk ik... Nu is hij ook wel niet het zonnetje in huis hoor, in de vroege uren. Hij zegt gewoon niets of net het hoogst noodzakelijke ('waar is mijn turnzak?'), meer komt er niet uit. Maar ja, je kan niet alles hebben hè.

Soms zijn de ochtenden nog lastiger. Bijvoorbeeld als dochterlief nog een deel van haar huiswerk moet afmaken omdat ze 's avonds te weinig tijd heeft gehad. Ze turnt namelijk 13 uur per week en dan doet ze ook nog aan paardrijden. Minderen met turnen ziet ze echt niet zitten én ik ook niet. Dan moet heel mijn meubilair er aan geloven vrees ik. Turnen doet ze toch, is het niet in de turnzaal dan desnoods op de rand van de zetels.

Nu moet ik zeggen dat het vanochtend erg rustig verliep. In plaats van lopen te stressen voelde ik me redelijk zen, en ook de kids werkten zonder zeuren mee. Fijn, dacht ik bij mezelf! Maar voordat ik kon vertrekken moest ik nog snel even naar het toilet. Kijk maar even mee wat ik daar aantrof:

Dáárom was onze kleuter dus zo stil. Werkelijk de hele voorraad wc-papier had eraan mogen geloven, en die rol in 't wasbakje had hij voor de volledigheid helemaal nat gesproeid.
Het positieve is wel dat hij helemaal alleen flink naar het toilet is geweest, dát dan weer wel...

Hoe verlopen de ochtenden bij jullie?

Dubbele broek

Eerst en vooral heel veel dank voor de reacties op mijn vorige blogberichtje: zooo lief! Het gaat inmiddels een stuk beter met mij, en ook mijn stem is min of meer terug. Ik denk wel dat ik eens een vitaminekuurtje ga nemen, want ik voel me behoorlijk moe de laatste tijd. Het gebrek aan zonlicht doet er ook geen goed aan. Pfff, altijd maar die grijze lucht, ik word er niet vrolijker van...

Maar genoeg geklaagd nu. Ik wou het even hebben over de 'dubbele broek'. Huh, kennen jullie dat niet, een dubbele broek? Wel, ik moet toegeven dat ik er vroeger ook nog nooit van had gehoord. Tot mijn zoontje van inmiddels vier, deze term hier heeft ingevoerd. Nu is een 'dubbele' broek voor ons een woord zoals een ander, een woord dat ook meermaals per dag valt.

In zijn kleuterlogica is zijn boxershort de eerste broek, en de broek die er overheen komt de tweede (en dus dubbele broek). Spreek dit maar eens tegen!
Wanneer meneertje thuiskomt van school moet de dubbele broek zo snel mogelijk uit, evenals de schoenen. Met een beetje geluk mogen de kousen wel aanblijven. Van de kou lijkt hij geenszins last te hebben, als de broek maar uit mag, da's het belangrijkste.

Nu heb ik er mijn hoofd al over gebroken waarom onze kleuter zich zo irriteert aan een broek. Ik begrijp dat hij niet zo graag jeansbroekjes draagt, die zijn meestal namelijk nogal hard van structuur. Maar ook als ze uit de droogtrommel komen en gewassen zijn met een overdosis wasverzachter wil hij er niet van weten.
Ik kocht bij wijze van test eens een broekje van hele zachte katoen, maar ook deze dubbele broek moest na schooltijd onmiddellijk uit.
Een joggingbroekje proberen dan maar misschien? Eureka, dat wou hij wel aanhouden. Misschien omdat er in zo'n broekje geen rits zit en omdat het een hele zachte binnenkant heeft? Ik weet het niet, eerlijk gezegd. Feit is wel dat hij na schooltijd dus enkel een joggingbroek wil aanhouden en geen gewone broek.

Elke dag een joggingbroek aan vind ik wel wat te ver gaan. We maakten nu met hem de afspraak dat hij op schooldagen woensdag en vrijdag een jogging mag dragen, omdat ze dan turnles hebben. De rest van de schooldagen moet hij een gewone broek aan (die hij dan wel onmiddellijk uitzwiert na school). In het weekend mag hij dragen wat hij wil.

Och, het zal wel een 'probleem' van voorbijgaande aard zijn zeker? Da's natuurlijk het voordeel van een nakomertje. Je hebt al zoveel met de oudsten meegemaakt, en je weet dat heel veel 'probleemgedrag' vanzelf verdwijnt.
Ik moet eerlijk gezegd wel toegeven dat veel dingen waar andere mama's zich druk om maken mij niet zo bezighouden. Mijn kiddo's hebben bijvoorbeeld nooit hun bordje verplicht moeten leegeten. Ik ga ervan uit dat gezonde kinderen echt wel zullen eten als ze honger hebben (als ze niet flink aten kregen dan wel natuurlijk geen koek of zo tussendoor).
Ook het 'probleem' van steeds 's nachts in het bed tussen mama en papa te kruipen relativeer ik graag. De twee oudsten deden het allebei en de jongste doet het nog steeds. Het is soms best irritant als er in het midden van de nacht ineens een kind je van je plaats duwt, maar heel vaak merk ik het zelfs niet en slaap ik lekker verder. Ik weet héél zeker dat onze kleuter dit niet tot zijn achttiende gaat doen, dus eigenlijk geniet ik er stiekem nog een beetje van... Manlief daarentegen denkt er ietwat anders over vrees ik...

Misschien vinden sommigen, als ze dit lezen, mij een lakse moeder, maar dat ben ik zeker niet. Soms ben ik zelfs wat overbezorgd, vind ik. Dochterlief (van bijna twaalf) mag van mij bijvoorbeeld nog niet alleen ergens naartoe fietsen, dus fungeer ik constant als taxichauffeur. Ik denk wel dat dit haar frustreert, maar ik vind haar gewoon nog niet verkeersrijp. Zoonlief van vijftien breng ik ook heel vaak naar school omdat ik niet wil dat hij om zeven uur 's ochtends in het donker naar de bus fietst.

Tja, elke mama heeft haar eigen opvoedingsstijl, en elk kind heeft zijn eigen karakter en noden. En ja, ik kan die van mij heus wel eens achter het behang plakken hoor, maar een andere keer zou ik ze willen plat knuffelen. En dat doe ik dan ook, 't is te zeggen met de jongste tenminste, want de puber en pré-puber moeten daar niets meer van weten... Loslaten is dat zeker?

De onesie: vloek of zegen?

OMG, de onesie, of het kruippak voor volwassenen, heeft nu ook onherroepelijk zijn intrede gedaan ten Huize Miss Milla.
Toen ik de eerste keer zo'n ding zag hangen in de rekken, moest ik mezelf toch even knijpen om er zeker van te zijn dat ik niet aan het dromen of hallucineren was.
Rompertjes voor baby's, ja dat kende ik wel, maar de volwassenen versie van dit soort kledij zag er in mijn ogen toch vrij belachelijk uit.

Gek hoe snel een mens went aan nieuwe dingen. Ik weet nog hoe gruwelijk lelijk ik in eerste instantie de broekpakken en de pyjamabroeken vond, om er uiteindelijk zelf één te kopen, én zelfs te dragen. Het comfort van zulke kledij maakt veel goed natuurlijk... het zit een pak beter en aangenamer dan een harde, stijve jeansbroek.

Maar er zijn grenzen aan mijn aanpassingsvermogen: zo vind ik de onesies in de gedaante van een dier met oortjes en een staartje echt not done voor mensen boven de 16, om nog maar te zwijgen van de mannelijke versie van de onesie. Oh, dat gaat er écht wel ver over hoor! Onsesies voor mannen, daar kunnen de witte sokken in sandalen en de driekwartsbroeken niet tegenop.

Nu moet ik eerlijk gezegd wel toegeven dat mijn eigen husbandy mij ook al heeft gewaarschuwd: 'De dag dat jij hier rondloop in zo'n onesie, vraag ik acuut de scheiding aan!' Een dreigement om niet mee te spotten, lijkt me. Gezien het huwelijk me wel bevalt, neem ik dus maar geen risico en laat ik het desbetreffende kledingstuk links liggen.
Dochterlief daarentegen, moet met zulke zaken nog geen rekening houden en is dus wel vrij om een kruippak te dragen.
Achter de rug van papalief gingen we dus shoppen om een onesie te scoren. Ik gaf toe aan haar wens om een onesie te kopen uit een soort van egoïsme, moet ik toegeven. Mevrouw is namelijk een echte koukleum en zeurt altijd dat de verwarming hoger moet. Ik, daarentegen, heb het helemaal niet zo snel koud. Een onesie leek me dus wel een ideaal kledingstuk om thuis mee rond te lummelen en als pyjama voor haar.

Omdat ik niet teveel geld wou uitgeven aan een dergelijk stuk textiel ging ik al snel overstag in de H.ema waar we er eentje vonden voor het democratische bedrag van 16 euro.
En ja hoor, jullie mogen even meekijken...

En voor onze Miss Koukleum kochten we er gelijk ook deze sloefjes (niet in de H.ema) bij. Geef toe, schattig toch!

Hebben jullie al een onesie eigenlijk?

Er zijn geen stoute kindjes dit jaar!

De meest irritante puber momentjes

Regelmatig lees ik mama-blogjes waarin de hoge schattigheidsgraad van hun kroost wordt bejubeld. Toegeven: baby's, peuters en kleuters kunnen onwezenlijk schattig zijn. Dat mag ook wel hé, om al die slapeloze nachten, lastige zindelijkheidstrainingen -met de onvermijdelijke plasjes op de dure mat-, gênante driftbuien in de supermarkt en dergelijke, te compenseren.

De baby- en peutertijd is ten huize Miss Milla voorgoed voorbij, maar zo'n -bij momenten- mega schattige kleuter dartelt (of beter gezegd raast) hier nog rond. Ik zou nu een opsomming kunnen geven van de meest schattige momenten van dit kleine monstertje, maar dat doe ik niet. Van schattige kleuters is er immers al genoeg te lezen op het internet.
Neen, dan vind ik het interessanter om een lijstje te publiceren van de leuke (lees: meest irritante) momentjes die zo'n -ooit mega schattige- baby/peuter/kleuter je bezorgd eens hij uit de pampers is en doorgeschoten tot PUBER.

Een puber-jongen en een pré-puber-meisje heb ik hier ook in huis en, geloof me, op die leeftijd zijn de schattige momentjes niet meer zo talrijk.
Om alle jonge moeders voor te lichten: dit gebeurt er wanneer die kleintjes opgroeien tot reuzen met een lengte die hoger is dan die van jezelf, zelfs al draag je je hoogste hakken:

• Nadat dochterlief (de bijna-puber) drie uur gesport heeft duwt ze doodleuk haar bezwete poezelige voetjes onder mijn neus als ze 's avonds naast me neerploft in de zetel.
• Nu ja, zij sport dan toch nog ten minste. De enige sport die puber-zoon beoefend is gamen, gamen en nog eens gamen. Tv kijken doet hij ook niet meer, dat is volgens hem voor OUDE MENSEN. Jonge mensen kijken alleen nog online series. Tja..., die gezellige tv-avondjes met heel het gezin zijn er dus ook niet meer bij.
• "Dat kan jij niet meer dragen hoor mama, dat is voor JONGE mensen!", zegt dochterlief als we gaan shoppen. 
• Wanneer ik onverwachts bezoek heb en even wat lekkers op tafel wil zetten, zijn steevast alle chips, nootjes,... spoorloos verdwenen. De lege verpakkingen vind ik dan even later terug in het vuilbakje op de kamer van zoonlief. In het beste geval tenminste, vaak vind ik ook restafval onder het bed (samen met vuile sokken trouwens).
• Die pubers kennen dikwijls veel van computers. Da's een groot voordeel natuurlijk, alleen willen ze hun kennis vaak niet delen met hun ouders. Als ik weer eens een probleempje heb en zoonlief smeek om hulp, word ik -in het beste geval- lacherig geholpen onder de mededeling: "Da's toch niet te geloven dat gij dat zelf niet kent mama!". Dank u voor de hulp jongen...
• Dan denk je, als ze groter zijn zullen ze wel minder rommel maken zeker. Vergeet het! Je moet eens op de kamer van dochterlief komen kijken: een kat vindt er haar jongen niet in terug... Zoonlief maakt veel minder rommel, dat moet ik wel toegeven. Maarja, één voordeel van gamen is natuurlijk dat het geen rommel oplevert.

Een impressie van de tafel waarop dochterlief haar huiswerk heeft gemaakt

• Ook leuk als je je zoon onder zijn voeten geeft maar niet doorhebt dat hij aan het skypen is met al zijn vrienden, die dus meeluisteren, en je natuurlijk keihard uitlachen. Haha, grappig hoor...
• De 'humeurtjes' zijn ook tof, vooral bij dochterlief. De ene moment poeslief, de andere moment knorrig en lichtgeraakt. Zou dit door de rommelde hormonen komen?
• Vergeet het probleem van kleine kinderen die veel te vroeg opstaan. Dat probleem lost zichzelf na verloop van tijd wel op: pubers zijn s' morgens met geen stokken uít bed, en 's avonds met geen stokken ín bed te krijgen.
• Als je als mama een beetje gek staat te doen om je jongste spruit te entertainen, zijn de oudste twee direct bezorgd dat de buren dit zouden zien of horen: "Zooo schaamtelijk, hoe jij doet mama!" En vroeger vonden ze het nog zo leuk als ik liedjes zong met mijn valse stem.
• Ach ja, voor de rest mag ik niet klagen hoor. Het zijn eigenlijk schatten waar ik gruwelijk veel van houd. En godzijdank lezen ze mijn duffe blog niet, anders kon ik dit lijstje niet schrijven...

Pompoensoep met spinnetjes

Het is hier herfstvakantie momenteel, en om wat in halloweensfeer te komen stelde dochterlief voor om eens spinnensoep te maken. Soep maken, dat kan ik wel. Maar 'spinnensoep', wasda?
"Niet moeilijk om te maken hoor, ik leg het wel even uit" zei dochterlief. Ze had op Ketnet namelijk gezien hoe het moest. Dat is nu één van de voordelen als de kiddies wat groter worden: ze kunnen écht helpen en écht uitleggen hoe iets moet ;-)

Voor diegenen die het ook eens willen proberen, en zoals ik nog nooit van spinnensoep hadden gehoord, zo doe je het dus:

Je kan eender welke soep omtoveren tot spinnensoep. Ik koos voor pompoensoep om een beetje in het halloween thema te blijven.

Dit heb je nodig:

• een kleine pompoen
• 4 dikke wortels
• 1 grote ui
• 2 kleine aardappels
• olijfolie
• 4 bouillonblokjes
• 2 liter water
• 1 theelepel nootmuskaat
• peper en zout
• 1 blik knackworstjes
• spaghetti

Zo maak je de soep: 

• Stoof eerst de ui wat aan in de olijfolie.
• Voeg dan de in stukjes gesneden pompoen, wortel en aardappel toe en laat nog even verder aanstoven.
• Voeg het water en de bouillonblokjes toe.
• Kook de soep gaar en mix ze fijn.
• Kruid af met nootmuskaat, peper en zout.

En nu nog de spinnetjes:

• Snijd de knackworstjes in stukjes: dit worden de spinnenlijfjes.
• Neem vier spaghettisprieten en breek ze in stukjes van ongeveer 6 cm: voor de pootjes.
• Steek nu de sprietjes door de worstjes.
• Gooi de spinnetjes in een pannetje kokend water tot de spaghetti gaar is.
• Leg tot slot de spinnetjes in de soep.Geloof me, alle kinderen vinden dit leuk, van groot tot klein.

Geloof me, alle kinderen vinden dit leuk (en lekker), van groot tot klein.

Gegroet,
Miss Milla

'Armbreien': wasda?

Wat betreft handwerken ben ik niet bepaald een handige Henriëtte. Ik kan echt verbaasd zijn als ik zie hoe sommige blogsters van die schitterende creaties uit hun haak-/breinaalden getoverd krijgen. Ik heb eens ooit een sjaal gebreid in een gewone rechtse steek (of hoe noem je dat, ik ken geen brei-jargon) en dat was toch al heel wat vond ik. Gelukkig hebben we Youtube tegenwoordig, en duizenden filmpjes om ons op weg te helpen. Dat was ook wel nodig, want ik kon zelfs mijn steken niet meer opzetten. Vast niet goed opgelet vroeger in de breiles op de lagere school...

Dochterlief daarentegen is heel erg handig op het gebied van handwerk. Van wie zou ze dat hebben? Van manlief vermoed ik, want ik moet altijd op hem beroep doen als er een knoop aan een hemd moet genaaid worden.
Denk nu niet dat hij een mietje is die constant in roze pulletjes rondloopt hé. Neen, dat zeker niet hoor! Maar hij is gewoon erg handig: op gebied van doe-het-zelven, maar ook op de meer vrouwelijke domeinen. Hij kan bijvoorbeeld heel goed van die dierengezichten grimeren. Dat deed hij vroeger wel eens op een verjaardagsfeestje van dochterlief.
Nu niet allemaal jaloers worden op mijn husband hé dames. Hij heeft ook zijn negatieve kanten hoor, maar die zijn uiteraard in de minderheid (tja, hij leest mee vrees ik, dus ik kan hier nu niet verder over uitweiden ;-)).

Maar ik ging het dus eigenlijk hebben over 'armbreien'. Ik had er nog nooit over gehoord, maar plots kwam dochterlief er mee thuis. Het is een breitechniek die bijna te mooi lijkt om waar te zijn. Je breit, zonder dat er een breinaald aan te pas komt, in minder dan één uur tijd een prachtige sjaal.

Dochterlief leerde zichzelf deze techniek met behulp van Youtube in een mum van tijd. Ze breide op amper één dag tijd een sjaal voor haarzelf en één voor mij. Met een restje wol en wat stof maakte ze ook nog een handtas.

Voor diegenen die interesse mochten  hebben in deze fantastische breitechniek: vraag me niet hoe het moet, ik ben en blijf een dummie. Google gewoon even 'armbreien' of 'breien zonder breinaalden' en je vindt vast heel snel wat je zoekt.

Gegroet,
Miss Milla

Gedaan met het schoon leven...

Na acht weken vakantie is de school gisteren weer begonnen voor mijn drietal. 't Is wennen, voor hen, maar ook voor mij. De eerste ochtend ging niet bepaald van een leien dakje, het was duidelijk dat de kiddo's hier nog in vakantiemodus verkeerden.

De kleinste had er duidelijk niet veel zin in want hij veinsde dat hij ziek was, in de hoop zo aan de school te kunnen ontkomen. Mis poes, hier trappen we niet in!
De dochter wou wel gaan, weliswaar met lichte tegenzin, maar tegen het tempo dat zij zich klaarmaakt 's morgens lijkt een slak nog razendsnel. Waarom maakt zij zich nooit druk over op tijd komen? Ik word zo moe van altijd achter haar veren te moeten zitten, maar als ik één ding haat dan is het te laat komen, en zeker op school.
De oudste trekt zijn plan, maar is niet bepaald een ochtendmens. Een goed humeur zo vroeg in de ochtend, daar hoef ik bij hem dus niet op te hopen. Er wordt dus 's morgens alleen het hoogstnoodzakelijke gezegd. Het schijnt dat dit normaal is bij pubers, heb ik eens gelezen. Hun biologische klok staat van nature op laat opblijven en lang uitslapen. Alleen jammer dat onze maatschappij hier zo weinig rekening mee houdt ;-)

Ik had me voorgenomen om niet te stressen die eerste schooldag, maar uiteraard lukte dat niet. Een kleuter motiveren om naar school te gaan en proberen hem in zijn kleren te hijsen, het knoperige haar van een tiener proberen in te vlechten (want dat wou ze graag voor de eerste schooldag), wat voedsel in een humeurige puber proberen te krijgen... Pfff... normaal is dat dagelijkse routine, maar na twee maanden lijkt er niet veel meer van die routine over te zijn. Ik ben duidelijk zelf ook nog teveel in vakantiemodus.

Daarbij komt nog dat de oudste naar een andere school gaat, in een andere stad. Waarom heb ík daar meer stress over dan hij? Ik zit me de hele tijd maar dingen af te vragen zoals: gaat hij wel op de juiste bus zitten, gaat hij snel nieuwe vrienden maken, hij zal toch geen spijt krijgen van zijn beslissing voor die nieuwe studierichting, ...

Nadat ze uiteindelijk alle drie veilig en wel op school waren geraakt had ik het huis sinds lang voor mij alleen. Nu ja, da's niet helemaal waar, want ons Fleurtje is er ook nog natuurlijk.
Nu kan zij eindelijk aan háár grote vakantie beginnen en platte rust houden. Ik denk dat ze serieus zal moeten bekomen van al die drukte van de afgelopen weken. Als de kinderen thuis zijn komt ze immers niet aan haar twintig uren slaap per etmaal toe.

En ik, ... ik moest even wennen aan de stilte hier in huis. Dat was een beetje vreemd... Ik heb dus maar direct wat luide muziek uit de boxen laten knallen (daar ging de rust voor Fleur) en ben als een gek beginnen te poetsen. Dat was echt nodig, want in de vakantie is er van grondig poetsen geen sprake, wegens kinderen die voor de voeten lopen, die aandacht nodig hebben, die honger hebben, ...
De zon liet zich ook nog eens zien (dat was lang geleden), en daar krijgt een mens sowieso energie van .

Eigenlijk waren de kinderen best tevreden toen ze terug waren van hun eerste schooldag. Al bij al een geslaagde dag dus.

Pimp je interieur met... kussens!

Wat betreft wooninrichting ben ik een wispelturig iemand. Omdat ik veel thuis ben raak ik nogal snel uitgekeken op mijn interieur. Natuurlijk is het niet haalbaar om regelmatig van meubels te veranderen. Dat zou een beetje duur uitkomen en het is ook verre van duurzaam. Over de aankoop van een nieuw meubelstuk denk ik dus meestal héél goed na, in het besef dat ik er lang, héél lang blij zal mee moeten zijn.

Vroeger zocht een uitkomst voor mijn veranderingsdrang in verven. Om de paar jaar werden de muren hier thuis in een ander kleurtje gezet. Ik moet wel zeggen dat ik manlief hier vaak tot wanhoop mee dreef ;-) Tegenwoordig zoek ik mijn heil in rustige tinten op de muur, maar pimp ik mijn interieur met plaids en kussens. Ik heb er een hele collectie van! Met het wisselen van de seizoenen wissel ik meestal ook van kussens en dekentjes in de woonkamer. Met wat kaarsjes, bloemen, vazen of potten in dezelfde tinten bereik je met een minimum aan moeite een groots effect.
Zo heb ik mijn zomer- en winterkussens. Mijn winterkussens hebben warme tinten en zijn gemaakt uit zachte materialen. Mijn zomerkussens zijn fleurig en gemaakt van katoen. Gezien ik lederen zetels heb, kan ik mijn collectie kussens en dekentjes echt niet missen voor een cosy gevoel.

Nu heb ik de laatste tijd gemerkt dat dochterlief mijn liefde voor woonstyling heeft geërfd. Wat betreft veranderingsdrang is ze ook al in hetzelfde bedje ziek als ondergetekende. Hihi... toegeven, stiekem vind ik dit wel een beetje leuk. Manlief onthaalt haar gezeur voor een nieuw kleurtje op de muren van haar slaapkamer met veel minder enthousiasme, moet ik zeggen. Ik kan hem, nuchter bekeken, hierin geen ongelijk geven. Er is niets mis met de roomwitte kleur op de muren van haar meisjeskamer. Waarom zotte kosten doen, om nog maar te zwijgen over al het werk dat er in zo'n verfpartijtje kruipt...

Gelukkig kon ik haar paaien op een andere manier. Juist ja, met ... kussens! En omdat dochterlief een moderne meid is, ging ze op zoek naar haar droomkussens op het internet. Ik moet zeggen dat ik dit best wel handig vind. Dan hoef ik tenminste geen honderd winkels af te rijden om waarschijnlijk nog met lege handen thuis te komen... Als je weet hoe ik soms afzie als we op schoenenjacht moeten voor ons dametje.

Ze kwam al snel terecht op kussen.nl een  webwinkel die gespecialiseerd is in kussens en plaids in alle soorten, maten en kleuren. Allemaal netjes onderverdeeld in categorieën, wat het zoeken voor een juffertje met keuze-stress aanzienlijk vergemakkelijkt. Na toch wat twijfelen (ja, wat een keuze ook hé) koos ze voor deze twee exemplaren:

Binnen de kortste keren stond er een koerier voor de deur met ons pakketje. Dat vind ik altijd zo leuk aan online shoppen: die spanning als je de doos openmaakt om je spulletjes te bekijken!
Gaat het even mooi zijn als op de foto, vraag ik me wel eens met een bang hart af vooraleer ik op de bestelknop, druk. Ja hoor, ze zien er op zijn minst even mooi uit als op de website :)

Dochter super blij dus, en ik ook! Jahaa, ook ik kan nog altijd genieten van de nodige dosis rozigheid en frutseltjes. Als mama van een dochter heb je een perfect alibi om hier af en toe nog eens voluit aan toe te geven.

Maar voor mij is het niet alleen de schoonheid die telt, ik verwacht ook kwaliteit van een kussen. Ik was dan ook blij verrast te merken dat deze kussens voorzien zijn van een lekker dik binnenkussen (uitstekend lig comfort volgens dochterlief) en van een wasbare hoes met  ritssluiting. Ook alle stiksels en naden zijn stevig en netjes afgewerkt (hier let ik altijd op, als pietje precies).

We zijn dus allebei blij met deze kussens, en manlief is héél blij dat hij de verfkwasten nog even links mag laten liggen ;-).

Schoenen!

Help!!! Mijn lievelingssandalen hebben de geest gegeven. Ik had ze al zeker al 5 jaar, liet reeds 2 maal de hakjes repareren, maar nu is het er echt mee gedaan. Voorgoed! Geen oplapwerken zullen ze nog kunnen redden, want de zool van de linkerschoen is zomaar ineens helemaal doorgescheurd, langs de binnen- en de buitenkant.

Hoe kan dat zomaar gebeuren? Ik moet toegeven -tot mijn grote schaamte- dat ik ons Fleurtje er eerst een beetje van verdacht mijn schoenen naar de vaantjes te hebben gebeten. Bij nader inzien kan dit niet, want ze zaten netjes opgeborgen in de schoenenkast en ik merkte de scheur pas op toen ik ze al een half uurtje aanhad. Ons Fleurtje kan veel, heel veel, maar een schoenenkast openen, schoenen pakken en ze daarna netjes terugzetten in de kast: dat kan ze nu nog net niet. Trouwens sinds haar puppytijd achter de rug is heeft ze nooit nog iets stukgebeten, de lieverd.

Ik zal dus moeten aanvaarden dat mijn lievelings shoes gewoon zijn bezweken door natuurlijke slijtage. Hun laatste rustplaats wordt het containerpark, want in de kringloopwinkel zitten ze volgens mij ook niet te wachten op zulke versleten sandalen...

Ik vind het wel jammer, ik droeg ze écht graag. Ze waren elegant, maar toch ook makkelijk. Dat zijn nu juist de twee vereisten waaraan een schoen voor mij moet voldoen.
Nu denken jullie misschien: hoe zagen die schoenen er dan eigenlijk uit? Wel, ik ga nu eens geen foto posten van deze schoenen. En weten jullie waarom niet? Omdat ik me er een beetje voor schaam. Bij nader inzien waren ze eigenlijk al lang versleten, maar ik vond ze zo leuk dat ik ze maar bleef dragen... Een foto van deze aftandse onderdanen wil ik eigenlijk liever niet de wereld insturen. Jahaa, ook Miss Milla heeft haar trots.

Maar voor jullie nu medelijden met mij krijgen, vanwege dit grote (schoenen)verlies: niet doen!
Pssst... niet voortzeggen hé, maar eigenlijk heb ik meer dan genoeg schoenen hoor. Genoeg om de komende decennia niet op blote voeten te hoeven lopen.

Yep, ik wéét dat dit een beetje schandalig is, maar het is mijn zwakte. Nu ja... één van mijn zwaktes, want ik heb er nog (zoals mijn koffieverslaving bijvoorbeeld).
Gelukkig heb ik de laatste jaren op schoenengebied mijn leven serieus gebeterd. Reden: ik vond het wel een beetje decadent worden, zoveel schoenen en ik heb er trouwens ook geen plaats meer voor.
Gelukkig heb ik altijd de meeste van mijn schoenen in de solden gekocht, zodat ik er nooit een financiële kater aan heb overgehouden. Ik heb ze ook niet allemaal ineens gekocht natuurlijk. Mijn collectie schoenen is in de loop der jaren aangegroeid tot een verzameling van respectabele grootte.

En omdat ik vandaag goed gezind ben gun ik jullie een blik in mijn heiligdom:

Sam Edelman: één van mijn favoriete merken

Laura en Ko: ik houd vooral van de zomerse kleur

Janet Sport: veel sport is er wel niet aan hé

Mery: korte zomerlaarsjes

Chica's for Noë: beetje retro, altijd mooi vind ik

Jhay: super makkelijke ballerina's

Via Vai: hoge hakken, maar wel makkelijk om op te stappen

Janet & Janet: fantastisch schoenenmerk

Dit is maar een deel van mijn schoentjes natuurlijk, maar ik wil jullie niet vervelen met allemaal saaie schoenenfoto's onder elkaar ;-). Misschien post ik later mijn laarzencollectie nog wel eens, mocht het iemand interesseren...

Ik vrees trouwens dat ik dochterlief ook al besmet heb met mijn schoenenobsessie. Alhoewel, volgens mij zit het in de genen. Al voor ze kon spreken wist ze al duidelijk te maken welke schoenen ze wou en dan maar stampvoeten als ze die niet kreeg... (ze zou de halve winkel hebben gekocht).

Smartphone of niet?

Vanaf nu gaan er weer wat meer berichtjes op mijn blog verschijnen, want mijn computertje is weer helemaal als nieuw. Eureka! Met dank aan een vriendelijk familielid die de harde schijf formatteerde en alles terug in orde bracht. Heerlijk om normaal te kunnen werken, zonder steeds vast te lopen.
Ik heb me in tussentijd wel wat kunnen behelpen met de iPad, maar een blog typen op dat ding is echt niet aan mij besteed. Ik snap niet hoe anderen dat klaarspelen. En trouwens, ik krijg bijna nooit de kans om die tablet de gebruiken, gezien er altijd wel één van de kindertjes mee lopen is.

Ik moet toegeven dat ik het in het begin wat vervelend vond zonder computer, maar het went. Na een tijdje raak je wel gewoon aan dat off-line leven. Vroeger deden we het ook zonder tenslotte, zelfs nog niet zo heel lang geleden trouwens. Dat zullen de niet meer zo piepjonge lezers zich vast nog wel herinneren.

Op het gebied van technologie loop ik overigens mijlenver achter. Gelukkig blijf ik nog een klein beetje bij onder druk van de kindertjes. Jahaa... een pubertje is huis heeft ook zo zijn voordelen hoor, geloof het of niet ;-)

Weten jullie dat ik zelfs nog steeds geen smartphone bezit? Eigenlijk ben ik hier zelfs (stiekem) een heel klein beetje trots op. Dit is namelijk het bewijs dat ik niet zomaar bezwijk aan de druk om mee te willen zijn... Toegeven, moest mijn gsm het nu begeven, zou ik wel overstag gaan hoor. Maar dat ding (dat al vijf jaar oud is overigens) is nog zo goed als nieuw. Het grootste voordeel eraan is dat ik het maar één keertje in de week hoef op te laden. Ik vind ook dat het nog steeds een mooi toestelletje is, en destijds betaalde ik er bijna 200 euro voor.
Waarschijnlijk vinden sommigen dat allemaal belachelijke redenen om vast te houden aan een ongetwijfeld hopeloos verouderd modelletje, maar... vergeet niet dat ik best wel een gierigaard ben op dat gebied.
Wat nog prima werkt ga je toch niet zomaar vervangen? Oh, wat klinkt dit ouderwets hé. Toch schaam ik me er niet voor. We worden veel te veel gepusht om maar mee te doen aan die koopwoede.
Ik zie tegenwoordig al kindertjes aan de schoolpoort van amper elf met een iPhone in hun polletjes. Die zullen vast wel lachen als ze me zien bellen met mijn telefoontje...

Anderzijds ben ik natuurlijk ook niet ongevoelig voor het feit dat je met een smartphone zoveel meer kan. Moet ik er misschien dan toch maar eentje kopen? Mijn dochter heeft al fijntjes gemeld dat ze mijn gsm wel wil hebben als ik een smartphone koop. Ze mag hem wel pas gebruiken als ze twaalf wordt, want da's hier de regel is huis.
Eigenlijk wel fijn dat zij haar neusje niet ophaalt voor mijn oude toestel. Mag ik hier uit concluderen dat mijn opvoeding op dat gebied toch zijn vruchten afwerpt, en dat ze niet opgroeit als een verwend nest? Je moet altijd het positieve van de dingen proberen in te zien, nietwaar?

Hebben jullie een smartphone? Is het écht zo een grote meerwaarde om er eentje te kopen? Alle raad is welkom. Waarvoor dank!

Het broekpak

Een tijdje geleden schreef ik over de 'pyjamabroek'. Uit de reacties die ik hierop kreeg bleek dat de meeste vrouwen niet echt fan zijn van dit mode-item.
Toegeven, ik heb ook een beetje een haat/liefde verhouding met dergelijke broeken. Langs de ene kant doet de pyjamabroek het figuur van weinig vrouwen eer aan, langs de andere kant zit zo'n broek superlekker en mits je een beetje juist combineert kan het er toch best leuk uitzien. Maar dit is mijn eigen bescheiden mening.

Een slaaf van de mode zal ik nooit worden, denk ik. Veel trends laat ik gewoon aan mij voorbij gaan of laat ik over aan de jongere versie van mezelf: dochterlief. Zij is wel gevoelig voor de trends in modeland en het zal haar zeker wel af en toe frustreren dat ik niet wil meegaan in al haar kledingwensen. Maar ja, ... ik moet eerlijk bekennen dat ik vroeger, toen ik haar leeftijd had, ook altijd vond dat ik te weinig kleding kreeg en dacht dat iedereen meer had dan ikzelf.
Eigenlijk is ze wel nog best snel tevreden hoor, ik mag zeker niet klagen. Ze hoeft niet persé dure kledij te hebben, en ze is ook nog blij met spullen die ik van vriendinnen krijg (te kleine kleding van hun dochters).
Uiteindelijk heeft ze toch wel vrij veel kleding in haar kast hangen. Goed voor haar, want kledingstukken passen en combineren is bijna een hobby voor haar. Soms tot mijn grootste wanhoop, want ondergetekende kan er dan weer voor zorgen dat alles terug netjes in de kast belandt. 't Is te zeggen, zij doet ook wel een poging, maar vaak lijkt die meer op proppen dan op stapelen...

Juffrouwtje had nu haar oog laten vallen op nog zo een zomerrage waar we niet onder uitkomen: het broekpak. Een pyamabroek durf ik zelf, zoals gezegd, nog wel te dragen, maar een broekpak... nooit van mijn leven!
Gelukkig is zo een 11-jarige als mijn dochter nog wel  gezegend met een perfect lijntje en kan ze zich op modegebied veel meer permitteren dan mamaatjelief, zonder zich hopeloos belachelijk te maken. Als ik dat zou durven dragen hoor ik ze achter mijn rug al fluisteren: "Die heeft het oud zot".

Na een zoektocht langs vele (zucht) winkels vonden we dit broekpak:

Ik vind het wel leuk staan bij haar, en nog belangrijker: ze is zo fier als een gieter met haar nieuwe kleren, en daar doen we het voor :-)