dinsdag 6 september 2016

Kinderpraat en mijmeren over het verleden

Mijn oudste zoon is al zeventien en een half en haalde net zijn theoretisch rijexamen (oh jee paniek, binnenkort is die met mijn auto weg!). Als ik geen foto's zou hebben van toen hij nog klein was zou ik bijna niet meer geloven dat hij ooit een baby'tje is geweest... Hij is een stuk groter dan mij (gelukkig), maar net nog een tikkeltje kleiner dan mijn man  (die dat volgens mij stiekem helemaal niet zo erg vindt)

De tijd glipt door je handen, het is een cliché maar toch zo waar. Toen mijn kids klein waren dacht ik vaak 'dit mag ik nooit vergeten'. Natuurlijk staan er veel momenten in mijn geheugen gegrift, maar nog veel meer dingen ben ik gewoon keihard vergeten. Foto's helpen vaak om het geheugen wat op te frissen, maar toch...  het moment zelf komt nooit meer terug. Ik ben trouwens geen mens dat uren weemoedig in foto albums gaat bladeren. Toch maak ik vrij veel foto's, om ze achteraf (bijna) nooit meer te bekijken... Raar trekje van mezelf, vind je niet?


Ik ben van mening dat een mens niet teveel in het verleden moet leven. Het verleden is voorbij en daar kunnen we toch niets meer aan veranderen. De toekomst heb je ook maar in beperkte mate in de hand. Dat begin ik meer en meer door te krijgen de laatste tijd. Vroeger kon ik me heel erg druk maken over dingen als: 'wat moet ik doen als ik mijn werk verlies?' of 'wat als één van mijn kinderen niet kan volgen op school?' Maar ook over puur praktische zaken kon ik lang piekeren zoals: 'stel dat ik pech heb met mijn auto en ik ben net mijn gsm thuis vergeten'.

Tegenwoordig heb ik door dat je druk maken over zulke zaken eigenlijk in de meeste gevallen puur tijdverlies is. Meestal gebeuren de dingen waar je voor vreest niet, en soms gebeuren er dingen die je helemaal niet had verwacht of nooit had kunnen voorzien. Je hebt het leven nu eenmaal nooit volledig in de hand en als problemen zich stellen kan je nog altijd een oplossing zoeken. Meestal lukt dat ook, maar sommige problemen zijn nu eenmaal niet op te lossen en dan zit er niets anders op dan ze proberen te aanvaarden.

Mijn punt is dus eigenlijk: piekeren over wat er allemaal kan misgaan in de toekomst is verspilling van je kostbare tijd... tijd die nooit meer terugkomt! Ik vertel dat hier allemaal wel heel stoer, maar ik moet toegeven dat het voor mij ook een heel leerproces is geweest om dit door te krijgen, en bovendien ben ik er bijlange nog niet. Ook ik heb nog regelmatig periodes waarin ik veel te veel pieker en daar mijn dag of nacht door laat vergallen.

Natuurlijk moet je ook wel wat vooruitziend zijn om bepaalde problemen in de toekomst te voorkomen, dingen die je wel in de hand hebt. Zo is het fijn om een spaarpotje te hebben voor als je wasmachine stuk gaat, verder kan je ook beter je kinderen (en jezelf) goed beschermen in de zon om te voorkomen dat hun huid schade oploopt en je gordel in de wagen dragen zou vanzelfsprekend moeten zijn... Zo zijn er veel dingen die je kan doen om de kans op onheil zo veel mogelijk te beperken, maar volledig uitsluiten kan je het natuurlijk nooit.

Vooral leven in het nu, dat is iets waar ik naar wil streven. Desalniettemin wil ik sommige dingen uit het verleden nooit vergeten, en soms heb ik wel wat spijt dat ik niet meer heb opgeschreven. Vooral dan de grappige uitspraken van mijn kinderen. Je denkt: ik schrijf dat straks wel op en voor je het weet is het uit je gedachten...

Daarom trakteer ik jullie nu op enkele leuke uitspraken die ik onlangs hoorde van mijn vijfjarig zoontje. Dan staan ze gelijk genoteerd en kan ik ze nooit meer vergeten!



  • Toen ik zei tegen mijn zoontje dat het tijd was om te gaan slapen, antwoordde hij mij: 'Neen mama, ik hoef nog niet te gaan slapen, ik ben een volwassen kabouter!'
  • 'Krijg ik een vriendenboekje mama?' vroeg zoonlief me. 'Ja, hoor, dan zullen we er eens eentje kopen', antwoordde ik. 'Maar dan moet Jezus ook wel in mijn vriendenboek schrijven hé!' zei hij. 'Waarom?' antwoordde ik verbaasd. 'Jezus is toch de vriend van elk kind' antwoordde hij bloedserieus. Dan weet je dus dat je kind op een katholieke school zit ;-)
  • Ook over het nieuws en de actualiteit vangt hij af en toe wel eens iets op. Ik probeer hem hiervoor zoveel mogelijk af te schermen omdat ik hem nog veel te jong vind voor bepaalde informatie, maar sowieso lukt dat nooit volledig. Toen hij iets hoorde over vluchtelingen, zei hij: 'Ik vind dat zo erg mama, kunnen we die mensen niet bij ons thuis laten wonen?' 'Maar waar moeten die dan allemaal slapen?' vroeg ik. 'Bij jou in bed hé mama, dan moet papa maar op de zetel slapen!' Sorry jongen, maar ik vrees dat dat ook geen oplossing gaat zijn.


10 opmerkingen:

  1. Ik herken het gevoel. Sommige periodes wil je het liefst zo snel mogelijk vergeten en andere ontglippen je juist. Met foto's heb ik ook een lastige verhouding. Als ik kijk naar baby foto's van de kinderen denk ik vooral aan hoe moe of verdrietig ik mijzelf voelde niet aan hoe lief mijn kleintjes op een aankleedkussen lagen of hoe ze brabbelden. Zucht...
    Goed dat je deze uitspraken genoteerd hebt! Zo onschuldig.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, inderdaad, foto's roepen niet alleen mooie herinneringen op natuurlijk, maar herinneren je ook aan moeilijkere periodes. Bovendien word ik er altijd wat weemoedig van, ik denk dat ik daarom zou weinig naar foto's kijk.

      Verwijderen
  2. Je hebt helemaal gelijk ik ontdek dat ook steeds meer dat nu nu is. Het gebeurd nú

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat is zo, maar toch blijft het vaak heel moeilijk om in het nu te leven. Ik wens het mezelf ook toe zoals Ageeth hieronder zo mooi zegt :-)

      Verwijderen
  3. Dat vind ik wel het fijne van ouder worden hoor, de inzichten die gewoon tot je komen. Tegen de tijd dat de kinderen de deur uit zijn, weet ik hoe ik het had willen doen allemaal.
    Ik word enorm weemoedig van de kinderfoto's en van alles wat ik beter had willen doen.
    Vandaag was ik aan het opruimen en vond een paar krabbeltjes met uitspraken van jongste. Die heb ik dan wel opgeschreven, maar ze zwerven op belachelijke plekken in huis.
    Onze oudsten zijn van dezelfde leeftijd. Zijn rijinstructrice zegt diplomatiek dat het een man van de theorie is ;-) Dat duurt dus nog wel even, het papiertje.
    En leven in het nu vind ik lastig, maar ik wens met mijzelf wel toe.
    Fijn om van je te lezen en mee te denken :-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik verwacht dat het papiertje voor het rijbewijs hier ook nog wel even op zich zal laten wachten, en stiekem vind ik dat niet zo erg... het is weer zo'n grote stap, vind je niet?
      Van foto's word ik ook veel te weemoedig, dus ik bekijk ze maar niet teveel...
      En leven in het nu... met ouder worden gaat het steeds beter, maar toch blijft het heel lastig, dat vind ik ook.

      Verwijderen
  4. Tja, ik snap je. Hier ook zo'n knokige 13 jarige die ik graag nog even op schoot zou hebben en knuffelen, maar op de een of andere manier vinden we dat een beetje gek... Wel slim om uitspraken op te schrijven, dat vergeet je zo weer!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik vind de theorie altijd een stuk makkelijker dan de praktijk. Natuurlijk helpt piekeren niet, maar dat weten wil niet zeggen dat je er meteen mee kunt ophouden helaas.

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Heeft het zin om terug te kijken, wanneer komt je volgende ...

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Het hoort erbij. Af en toe hoor ik om mij heen, ''wat is het leven toch te kort.'' Nee dat is het niet. Het is de langste belevenis die je kent. Het gaat inderdaad voorbij over de belevenis gesproken, maar dat is niet zo gebeurd. Leef je leven met de dag en geniet van de momenten die je nu beleeft. Leuk om te lezen over je oudste zoon. Ik denk ook inderdaad dat als hij zijn rijexamen gehaald heeft hij continu de auto zal gaan gebruiken. Net als ieder die net zijn rijbewijs behaalt. Leuk!

    BeantwoordenVerwijderen