Het hondenkind

Lang geleden dat ik nog eens iets schreef over ons Fleurtje. Tijd voor de hondenhaters om nu af te haken misschien... zeg niet dat ik jullie niet gewaarschuwd heb hé ;-)

Alle moeders kennen wellicht het fenomeen dat als je met je (pasgeboren) baby een wandelingetje door de stad maakt ineens iedereen je aanspreekt en zich in je wandelwagen wurmt om een glimp van je kleintje op te vangen. Voor de ene mama is dit puur genieten, voor de andere hoogst onaangenaam... Ik heb me er zelden aan gestoord, tenzij de mensen echt té opdringerig werden natuurlijk.
Op een gegeven moment stopt die - al dan niet gewilde - aandacht vanzelf. Eens je kroost zijn schattigheidgraad wat is afgenomen kijkt geen hond op straat nog naar je om. Tenzij je kids zich gedragen als een stelletje schreeuwende ettertjes natuurlijk, dan heb je de aandacht zo weer te pakken. Negatieve aandacht welteverstaan: afkeurende blikken, vergezeld van commentaar zoals 'Zet ze maar eens een week bij mij, dan zal het rap gedaan zijn!' of 'In mijnen tijd was het niet waar, toen moesten de kinderen nog luisteren'...
Als ik zo'n taferelen zie denk ik altijd: oef, het zijn eens niet mijn kinderen die het beest uithangen, of ocharme die ouders, 't zal wel beteren... binnen een jaartje of tien.

De aandacht die ik kreeg met mijn pasgeboren baby's destijds zal ik nooit meer ontvangen: ons gezin is compleet met onze drie kids.
De aandacht die je krijgt met een hondje daarentegen, daar lijkt op één of andere manier geen houdbaarheidsdatum op te staan. Toen ons Fleurtje nog een - mega schattig - pupje was werden we echt overrompeld door wildvreemden die ons aanspraken, Fleurtje aaiden, vroegen of ze Fleurtje mochten vasthouden,... er waren zelfs mensen bij die hun hele levensverhaal begonnen te vertellen.
Fleurje vond dit helemaal niet erg: Fleurtje is een echte aandachtshond. Ze leeft voor de aandacht die ze krijgt, hoe meer hoe liever. Een dag geen aandacht, is een dag niet geleefd voor Fleurtje.
Inmiddels is Fleurtje al bijna twee en een half (een volwassen hond dus) en de aandacht die ze krijgt is nog niets verminderd. Nog steeds worden we aangesproken door onbekenden, nog steeds wordt ze geaaid, nog steeds weet ze alle harten te veroveren.

Storend is die aandacht niet. De meeste mensen zijn erg aardig en vriendelijk. Soms stellen ze vragen. De vragen die ze gewoonlijk stellen wil ik voor de geïnteresseerden hier wel even beantwoorden:

• Was ze duur en waar heb je ze gekocht? Ja, ze was niet goedkoop. We kochten haar bij een heel betrouwbare en gepassioneerde fokker. Het ras 'Cavalier King Charles Spaniël' is een prachtig ras dat zeer zachtaardig en uitermate aangenaam is. Helaas is het ook een ras dat zeer grote en ernstige gezondheidsproblemen kent, die het leven van de hond en het baasje tot een hel kunnen maken. Een serieuze fokker laat dus de ouderdieren uitgebreid medisch screenen om te voorkomen dat deze erfelijke aandoeningen worden doorgegeven aan het nageslacht. Enkel kerngezonde en erfelijk onbelaste dieren komen in aanmerking om mee te fokken. Een teefje mag ook maar een beperkt aantal nestjes hebben zodat ze niet overbelast raakt. Verder moeten de pups opgroeien in een huiselijke sfeer, zodat ze goed gesocialiseerd worden. Een goede fokker zal ook steeds nagaan of zijn pups goed terecht komen en de potentiële kopers aan een spervuur van vragen onderwerpen. Wij hebben nog regelmatig contact met de fokster van ons Fleurtje (we sturen haar zo nu en dan een fotootje door) en we kunnen ook terecht bij haar als we vragen hebben. Het is begrijpelijk dat dit alles een prijskaartje heeft. Veel mensen zeggen me: 'Maar ik heb op internet gezien dat ze Cavalierpups verkopen voor 300 euro'. Meestal zijn dit pups die worden verkocht door zogenaamde broodfokkerijen. Laat je nooit verleiden om daar een hond te kopen. Googel het woord 'broodfokkerij' maar eens en je zal meteen begrijpen wat ik bedoel. Een hond hoeft trouwens helemaal niet duur te zijn in aankoop. Je kan er ook voor kiezen om er eentje uit het asiel te adopteren. Besef wel dat een hond sowieso geld kost aan eten, verzorging en dierenartskosten.
• Verliest ze veel haren? Ja, een hond verliest nu eenmaal haren (tenzij je voor een ras kiest dat er voor bekend staat weinig haren te verliezen natuurlijk). Ik moet elke dag stofzuigen: sla ik een dagje over dan ligt het hier vol 'bollen' haar. Fleurtje moet ook dagelijks uitgebreid gekamd worden anders klitten haar haren (vooral bij de oren) volledig in elkaar.
• Bijt ze iets kapot? Toen ze nog pup was heeft ze hier wel het nodige gemold. Ons jongste zoontje was toen twee en een half en hij liet veel van zijn speelgoedjes op de grond rondslingeren. Je kan al raden wat daarmee gebeurde, denk ik hé? Ze heeft wel nooit haar tanden in de meubels gezet. Als we weg moesten en ze dus alleen thuis was moest ze in de bench. Die bench hebben we een jaar gebruikt, nadien was het niet meer nodig. Nu ze volwassen is bijt Fleur niets meer stuk. Gelukkig!
• Maakt ze veel vuil? Neen, eigenlijk niet. Als het nat is buiten, zijn haar pootjes natuurlijk wel vies. Geen probleem hoor, want ze laat ze gewillig schoonvegen met een handdoek. Ik moet eerlijk zeggen dat mijn drie kids veel meer rommel en rotzooi maken dan Fleurtje. Een hond knutselt nu eenmaal niet hé ;-)

• Mag ze in de zetel liggen? Tuurlijk mag ze dat! Niets zo zalig als 's avonds ons Fleurtje op mijn schoot. Of op die van mijn man. We durven hier wel eens ruzie over te maken...
• Is ze zindelijk? Jep, 100 procent! Alleen als ze ziek is, kan er natuurlijk wel eens een ongelukje gebeuren. Een hond zindelijkheid aanleren is overigens peanuts in vergelijking met een kind zindelijk krijgen vind ik.
• Ligt ze in bed bij jullie? Neen, dat mag niet van mijn man (van mij zou het wel mogen). Op vakantie (want ze gaat altijd mee) ligt ze wel op bed bij ons.

Zo, dit is een langer artikel geworden dan ik van plan was. Als jullie nog graag iets zouden willen weten: vragen staat vrij :-)

Koop eens een hond in een zak

Ze is er écht zelf ingekropen, ik zweer het! Dit is geen staaltje van dierenmishandeling om een mooie foto te scoren, want dat zouden de kindertjes hier weleens durven ;-)
Ik denk dat ze het wat winderig vond op het strand... slim toch van ons Fleurtje, geef toe!

De jacht is geopend!

Neen, niet op wild natuurlijk, maar wel op... vliegen!

Laat ik nu zelf zo'n watje zijn dat het niet over haar hart krijgt om die lastige insecten plat te kloppen. Ja, echt, ik durf dat dus niet. Ik ben eigenlijk doodsbang voor insecten: vooral voor spinnen, kevers, libellen (die grote 'helicopters' vind ik écht doodeng), maar ook een vlinder hoeft niet op mijn schouder te landen hoor.
Wel een nadeel natuurlijk als je graag in de tuin werkt, maar dan is het 'leven en laten leven'. Zie ik zo'n engerd, dan ga ik maar even elders aan de slag. Ik gebruik ook nooit insecticide in de tuin: volgens mij is dat echt vergif! Als mijn rozen worden opgevreten door de bladluizen behandel ik ze veel liever met een natuurlijk middeltje (gier van brandnetels bevoorbeeld), dan dat ik die viezigheid in het milieu verspreid. Ik kan me mateloos ergeren als ik de buurman weer eens naarstig in de weer zie met zijn vergifspuiter, vooral als de wind ook nog eens lekker onze kant op staat. Maar ja, wat doe je eraan?

Over kevers kan ik nog een pittig verhaaltje vertellen trouwens. Twee jaar geleden waren we op vakantie in Hongarije, en we brachten een bezoekje aan de prachtige stad Boedapest. Met drie kids in je kielzog is dat natuurlijk niet alles, en bovendien was het bloedheet die dag. We gingen dus even uitblazen op een terrasje. Ik had mega veel dorst en bestelde een cola light. Er zat zo'n zwart dik rietje in het flesje en ik nam een grote teug. Maar plots voelde ik iets kriebelen in mijn keel, een heel raar gevoel. Ik spuwde de cola uit, en wat trippelde er over het tafeltje? Jep, een zwarte kever (van een behoorlijk formaat nog wel). Bah! Ik voel het beest nog steeds kruipen in mijn keel als ik er aan terugdenk. En lachen dat die kinderen deden, lachen! Ik kon er dus absoluut niet mee lachen met mijn insectenfobie... jakkes! Sindsdien vertrouw ik drankjes met rietjes in niet meer. Nooit zal ik nog met een rietje drinken, je weet nooit wat voor een eng beest zich erin verschuilt.

Momenteel zitten er heel veel vliegen in de woonkamer. Van vliegen ben ik niet echt heel bang, maar ik vind ze wel lastig én vies. Vooral als ze het wagen om op je eten te gaan zitten (om er weet ik wat op te doen), vind ik dat een vreselijk onappetijtelijk zicht.
Gelukkig hebben we een hond in huis om komaf te maken met dit probleem. Normaal gezien is ons Fleurtje een hele luie hond. Ze kan heel de nacht slapen en dan 's morgens nog te lui zijn om haar kopje op te heffen als we opstaan.
Ze is ook pas weer schijndrachtig geweest en dan zit er hélemaal geen fut meer in, zelfs eten was haar teveel. Ocharme, het beestje... Maar nu is ze er gelukkig weer vanaf. En dan dacht ik al dat, wij vrouwen, last hadden van onze hormonen. Je moest eens weten wat zo'n hond doormaakt, die denkt dat zij een nest onbestaande pups moet opvoeden ;-)

Fleur is dus héél actief op dit moment, want zij ziet het als haar dagtaak om dat lastige ongedierte te bestrijden. Vorig jaar kreeg ze amper vliegen te pakken, maar oefening baart kunst: af en toe kan ze er nu al eentje te stekken nemen, en als beloning dan... oppeuzelen. Neen, dat is geen fraai gezicht hoor, zeker niet voor iemand als ik met een insectenfobie. Maar er zijn tegenwoordig zelfs mensen die van die zespotige krengen eten, dus het zal wel voedzaam zijn zeker? Fleur moet in ieder geval niet denken dat ze me na de jacht een likje mag komen geven, écht niet hoor viespeuk!

Maar al bij al is het toch een ecologische manier om van de vliegen af te komen, nietwaar?
Goed bezig Fleur, goed bezig klein monster!

Help! Het PMS monster heeft weer bezit van me genomen!

Het hormoon monster is weer van de partij. Grrrr... jullie kennen het vast wel, 't is te zeggen, de dames onder ons dan toch tenminste. Alhoewel mijn man durft te beweren dat hij er meer last van heeft dan ik, omdat ik dan zo ambetant ben.
Hij durft! Ik moet wel die stemmingwisselingen ondergaan, ík moet toegeven aan die vreetbuien, ík moet afrekenen met vermoeidheid en me depri voelen.

Vroeger, lang geleden voor ik kindertjes had, wist ik amper af van het bestaan van pms. Ik had er helemaal geen last van, maar met het klimmen van de jaren lijkt het alsmaar erger te worden...
Gelukkig weet ik inmiddels dat het na enkele dagen ook weer voorbij is, en dat ik -godzijdank- niet permanent als heks door het leven ga. Dat hoop ik toch tenminste... ik heb nog vriendinnen die met me willen omgaan, dus 't zal wel meevallen zeker.

Ik houd mijn  hart trouwens al vast voor als het met mijn dochter zover is. Ocharme voor de mannen hier in huis dan...

Maar niet alleen mensen hebben last van de hormoontjes, ook ons hondenkind Fleur ontsnapt er niet aan. Onlangs was er iets vreemds met haar aan de hand. Ze lag constant in haar mandje (normaal gezien haalt ze daar haar natte neusje voor op) in plaats van in de zetel. Ze was moe, oh zo moe. Ze is altijd wel aan de luie kant hoor, maar nu was het echt extreem: ze kwam zelfs 's morgens niet meer uit haar mandje om ons te groeten.
Gelukkig bood google raad: na wat surfen op het net was ik er snel achter dat ze schijnzwanger was. Ze had zelfs melkproductie. Oh hemeltje lief, gelukkig hebben wij mensen daar meestal geen last van, stel je voor...

'Schijndracht' is eigenlijk een foutieve benaming, want het gaat hier om het feit dat het lichaam van de hond op een gegeven moment denkt dat het kleintjes heeft. Dit doet zich meestal een tweetal maanden na de loopsheid voor, op het moment dat er werkelijk een nestje zou kunnen zijn. Honden, die afstammen van de wolven, leefden vroeger in roedels en dan was het gebruikelijk dat de andere teven (sorry voor het woord) de pups van een ander moedertje hielpen opvoeden én zogen. Het was een manier om de overlevingskansen van de pups te verhogen...
Onze honden, die tegenwoordig meestal in een 'mensenroedel' leven, hebben niets meer aan het fenomeen schijnzwangerschap. Het is dus enkel maar vervelend, zowel voor de hond als voor de baasjes. Sommige honden gaan zelf heel ver als ze in die schijndrachtige toestand verkeren: ze worden agressief omdat ze hun denkbeeldige pups (dit kan een sok of een knuffel zijn) moeten verdedigen, ze willen niet meer eten, of weigeren naar buiten te gaan. Gelukkig liep het bij Fleur zo'n vaart niet, maar ik zag wel dat ze niet goed begreep wat al die hormonen met haar deden.

Na een telefoontje met de dierenarts, die me sterilisatie of hormonen voorstelde, besloot ik om het op een meer natuurlijke manier aan te pakken: afleiden. Ik nam haar zoveel mogelijk mee en aaide haar zo weinig mogelijk (dit stimuleert de melkproductie). Na een tweetal weekjes als nep-mama is ons dametje nu weer zichzelf. Oef!

Mijn man zegt altijd: "Gelukkig heeft Fleur geen man! Die zou nogal afzien, net zoals ik." Tja, maar 't is wel de schuld van de hormonen hé!

Té goed poetsen is voor niets goed!

Dat heb ik gisteren nog mogen ervaren. Een andere wijsheid: 'van je familie moet je het hebben', werd me toen ook pijnlijk (au!) duidelijk.

Verklaar je nader hoor ik jullie nu al denken. Wel het zat zo:
Omdat er hier een aantal tweevoeters en een viervoeter rondlopen die niet altijd even netjes langs de mat passeren vooraleer ze het huis betreden, wordt er hier elke dag gestofzuigd en minstens één maal per week gedweild. Ik heb nochtans tot vervelens toe geprobeerd mijn kroost te leren om de schoentjes binnenshuis uit te doen, maar ik kan jullie melden dat die raad maar zelden wordt opgevolgd.
Yep, ik geef het toe: ik heb géén gezag. Gelukkig is er hier toch eentje die braaf zijn schoenen uitzwiert als hij binnenkomt, namelijk de oudste zoon. Ik verdenk hem er wel van dat hij dit eerder doet voor zijn eigen comfort, dan voor mama's goodwill. Jammer genoeg is hij ook de enige die niet voor zijn plezier in plassen en modder stapt, dus het voordeel van zijn gehoorzaamheid is eerder minimaal.
Koninklijke Hoogheid Hondenbeest is ook wel niet zo'n liefhebber van nattigheid, maar jammer genoeg bestaan er nog steeds geen (binnen)wc's voor honden (welke held gaat dat nu eindelijk eens uitvinden?), dus noodgedwongen moet zij ook enkele keren per dag haar voetjes vuil maken.

Maar ik ging het hier hebben over poetsen en stoute familie hè.
Afgelopen week is de vloer hier zeker drie keer met nat gepoetst vanwege bovenstaande redenen. Als je vloer vuil is, lijkt het direct alsof je huis echt helemaal goor is, zelfs al blinkt je aanrecht als een spiegel en zijn je ramen net gelapt. Dit vind ik toch tenminste, bij mezelf. Bij anderen zíe ik een vieze vloer nog niet eens. Raar hé!

Ik kan je vertellen dat de vloer hier dus wel vrij netjes was. Zo netjes zelfs dat ik op een gegeven moment keihard uitschoof en plat op mijn buik op de vloer belandde.
Wat deden mijn lieve kindertjes en en husbandy toen? Bezorgd naar mij toesnellen en mij rechthelpen? Vergeet het!
Keihard lachen ja, allemaal! Zelfs het hondenbeest vond het nodig om boven mijn hoofd te staan blaffen. Haar manier van (uit)lachen misschien? Wacht maar, de volgende keer als ze nog eens komt schooien voor een dental stick ken ik haar ook niet!

Mooie familie heb ik toch hé!
Achteraf kon ik er zelf ook wel om lachen hoor. Blijkbaar was het een vreselijk grappig zicht geweest, en hadden ze gezien dat ik mij niet al te hard had bezeerd omdat ik in een reflex de val had kunnen opvangen  met mijn armen.

Moraal van het verhaal: nooit té goed poetsen én nooit op schone gladde vloeren op sokken lopen.
Dus: lekker vieze plakkerige vloeren zijn een must en vuile schoenen binnenshuis altijd aanhouden!

Soms is goedkoop... duurkoop!!!

Ik probeer bewust te consumeren. Ik zeg niet dat ik een doorwinterde consuminderaar ben, daarvoor houd ik teveel van mooie spullen. Toch probeer ik me niet al te vaak te laten verleiden tot het kopen van prullaria. In winkels als Pr*markt zal je me niet zo snel aantreffen en al de kerstkitsch die er op dit moment in de Acti*n en consoorten te vinden is, hoeft voor mij ook niet.
Ik heb het soms wat moeilijk met het wegwerpkarakter dat jammer genoeg zo welig tiert in onze huidige maatschappij, met alle nefaste gevolgen voor mens, dier en milieu tot gevolg.
Niet dat ik zonder zonden ben hoor, verre van zelfs... maar alle beetjes helpen.
Ik wil mijn kids vooral niet opvoeden met het idee dat je een broek maar 3 keer hoeft te dragen en dan rustig kan weggooien omdat ze toch maar 5 euro kostte. Al het leed dat aan zo'n goedkope broek kleeft, daar mogen we als consument toch niet blind voor blijven. Jammer genoeg is het heel moeilijk om op dat gebied de juiste keuzes te maken, ook de duurdere merken maken zich schuldig aan wanpraktijken en gaan plat op de buik voor de grote winst.

Soms lijkt het wel alsof we enkel aan onszelf denken: als wij maar lekker veel en goedkoop kunnen kopen, dan is het goed. Tja... ik bezondig me hier ook aan hoor.
Alles Fairtrade en biologisch kopen, zou voor mij financieel absoluut niet haalbaar zijn. Waar ik wel veel belang aan hecht is niet te gaan voor spullen die (waarschijnlijk) maar een kort leven beschoren zijn omwille van hun bedenkelijke kwaliteit. Zoals eerder gezegd houd ik namelijk niet zo van het 'wegwerp' principe. Ik ben er ook niet vies van om me af en toe iets tweedehands aan te schaffen. Zo kochten we onlangs nog twee autostoelen van prima kwaliteit voor onze kleuter. We hadden voor hetzelfde geld ook twee goedkope nieuwe stoelen kunnen kopen, maar dan was de kwaliteit een heel pak minder geweest.

Toch haalt de gierigaard in mezelf soms nog de bovenhand, en laat ik me vangen aan producten die zo goedkoop zijn dat ik ze niet kan weerstaan. De laatste tijd deed ik een aantal 'miskopen' die me uiteindelijk meer geld hebben gekost omdat ze zo slecht van kwaliteit waren. Uiteindelijk moest ik me alsnog een duurdere variant aanschaffen. Tweemaal geld kwijt dus, en weer een extra belasting voor het milieu, want die prul moet natuurlijk ook weer verdwijnen.

Mijn lijstje met 'goedkoop is duurkoop' aankopen:

• Muurverf van de Acti*n: OMG, gek werd ik van deze verf. Misschien ligt het aan mij, maar na vier lagen kwam ik nog niet tot een acceptabel resultaat. Gevolg is dat ik alles nog eens moest overdoen met verf van mijn geliefde (kwaliteits)merk, dat toegeven, wel vier keer duurder is. De lakverf van de Acti*n is overigens wel van goede kwaliteit volgens mijn bescheiden ervaring. Eerlijk is eerlijk, als het goed is mag het ook gezegd worden!
• En horloge van het Kruidv*t: na één week was het ding al stuk! Gelukkig deden ze in deze winkel helemaal niet moeilijk en mocht ik het direct ruilen voor een ander exemplaar.
• Houten kerstversiering met lichtjes, die ik kocht aan de helft van de prijs in een tuincentrum. Er was blijkbaar een goede reden voor de afprijzing, want toen ik thuis het ding in het stopcontact stak bleken de lichtjes niet te werken. En natuurlijk stond er op de kassabon dat afgeprijsde artikelen niet geruild kunnen worden. De lampjes herstellen bleek onbegonnen werk, dus kon ik weer naar de winkel voor een nieuwe set lichtjes. Grrrrr...
• Hondenvoer: ik wou eens een keertje het vertrouwde voer vervangen door een andere variant, die een pak goedkoper was. Weer duurkoop, want ons Fleurtje raakte maar niet verzadigd met dat voer. Het leek wel alsof ze de hele dag met honger rondliep. Toen ik de lijst met ingrediënten doornam snapte ik waarom: er zit voornamelijk graan in en veel te weinig vlees. Een hond is nu eenmaal een carnivoor hé. Nu snap ik trouwens waarom het véél goedkoper was!

Hebben jullie ook ervaring met 'goedkoop is duurkoop'?

Klagen, mag dat?

Mag ik even een klaagmomentje aub? Frustratie ventileren kan namelijk zo opluchten, weet je wel...
Oké, toegeven, ik heb momenteel geen noemenswaardige problemen in mijn leven. Ik ben zelfs erg tevreden. Hoe kan het ook anders? Ik heb drie gezonde (meestal brave) kinderen, een hard werkende lieve echtgenoot, een hondje (of liever gezegd een godsgeschenk), schattige kippetjes, een aantal geweldige vriendinnen, voldoende tijd, een comfortabel huis, een mooie tuin, ...
Ik heb héél veel dus eigenlijk. Dat besef ik, zeker in vergelijking met vele andere mensen hier in België, maar vooral elders in de wereld. Ik kan me soms een beetje ergeren aan mensen waarvoor het nooit genoeg is. Mensen die klagen omdat ze zich geen nieuwe auto kunnen permitteren (heb ik ook nog nooit gehad), mensen die klagen omdat het gras bij de buren groener is (en dit bedoel ik figuurlijk, al is de jaloezie hierover bij sommigen ook letterlijk), mensen die klagen omdat hun kind niet de primus van de klas is, mensen die klagen dat ze nooit tijd hebben, maar wel héél veel werken om een mooier huis dan de buren te kunnen hebben (tja, je kan niet alles hebben, tenzij je rijk geboren bent natuurlijk)...
Hoe kan je in godsnaam niet beseffen in wat voor luxe de meesten van ons hier leven in vergelijking met het merendeel van de wereldbevolking...

Klagen voelt voor mij dus vaak een beetje fout, ik voel me er schuldig over. Anderzijds kan je op die manier ook alles kapot relativeren natuurlijk. Ergens in de wereld is er altijd wel iemand met ergere problemen dan jijzelf. Maar eigenlijk mag iederéén zich af en toe toch wel een beetje zielig voelen, vind je niet, zelfs al is er objectief gezien helemaal niets te klagen.

Waarover wil ik nu klagen? Wel, de mensen die mij kennen weten dat ik een dierenvriend ben. Ik besteed dus veel tijd en moeite aan de verzorging van ons Fleurtje (klik) en de kipjes (klik) . Ik ben vrij zuinig, maar ik  kijk niet op een cent wat betreft hun voeding en gezondheid.
Ik poets elke week het kippenhok grondig uit, ik ontsmet eet- en drinkbakken met dettol, regelmatig krijgen de kipjes een vitaminekuur, elke avond sluit ik ze trouw op zodat ze niet ten prooi vallen aan aan één of andere roofdier, ...
Wat doe ik toch verkeerd? Na ons Fientje is kleine Piep (klik) nu ook naar de kippenhemel vertrokken.
 's Morgens was er nog niets aan de hand: Piep kwam vrolijk graantjes pikken en scharrelen. s' Middags bracht ik nog wat broodrestjes naar de kipjes en zag ik Piep dood liggen. Ze was al helemaal stijf geworden. Er was niets aan haar te zien van verwondingen ofzo. Het is me echt een raadsel wat er is gebeurd. Geen kippengriep hoor, want de andere vier zijn springlevend. Voor de zekerheid gaan we nu wel een net over het hok spannen.
De kinderen waren ook erg geschrokken. Iedereen had hier een boontje voor Piep. Mijn jongste zoontje wou Piep nog eens zien. Ik twijfelde even, maar ik heb haar toch getoond aan hem. Volgens hem vertrekken dode kipjes 's nachts naar de kippenhemel. "Daar kan ze Fientje dan knuffelen," zei hij nog. Ik laat hem maar in zijn wijsheid... Ik wou dat hij gelijk had, maar ik weet niet eens of er wel een mensenhemel bestaat. Ik ben een agnost op dat gebied.

Ik voel me nu een beetje zielig omdat ik Piep mis, en omdat ik echt niet weet waarom al mijn kipjes hier ziek worden of dood gaan. Bij sommige mensen worden kippen héél oud zonder dat ze er ook maar enige moeite voor doen De meeste mensen dénken er trouwens niet aan om met een zieke kip naar de dierenarts te gaan en wringen het beest wel zelf zijn nek om.

Als het aan mij lag zou ik ook nog heel graag dwerggeitjes willen en een nog een hondje erbij, maar ik durf niet. Stel dat ze ook doodgaan...

Eén ding is zeker: dieren brengen veel vreugde, maar ook verdriet in je leven.

Fleurs manier van in de zetel zitten

Deze wou ik jullie niet onthouden... let vooral op de achterste pootjes.

Fijn weekend,

Miss Milla

Violetta

Zondag schreef ik een bericht over ons kipje Violetta. Ze was doodziek en de dierenarts wist niet of ze het ging halen.
Nu kan ik gelukkig melden dat ons Violetje aan de beterhand is. Ze is nog zwakjes, maar ze gaat elke dag vooruit. Ze zit nog steeds in quarantaine (in een hondenbench in het speelschuurtje), maar vandaag heb ik haar voor de eerste keer weer even op het gras gezet. Ze was wat onwenning, maar al snel zette ze toch enkele stapjes.
Ons Fleurtje is ook heel lief voor haar en ging voorzichtig even snuffelen. Het is net alsof Fleur ook aanvoelt dat Violetta ziek is en dat ze niet wild mag doen. Ik vond het heerlijk om die twee zo samen te zien op het gras, het had zelfs iets ontroerends...

Na vijf minuutjes heb ik Violetta terug in de bench gezet, want ze is nog te zwak om lang rond te stappen. Maar het komt goed, daar ben ik van overtuigd.
Afgelopen zondag zag het er veel minder rooskleurig uit voor haar. Bij de dierenarts kon ze zelfs niet meer op haar pootjes staan en had ze de kracht niet om haar kopje omhoog te houden. Het was net alsof ze het al had opgegeven. Gelukkig kwamen we terecht bij een dierenarts die vond dat we toch moesten proberen om haar nog een kans te geven om te herstellen, ook al was het niet zeker dat dit zou lukken.

De verzorging was intensief de eerste dagen, want ze kon niet meer zelfstandig eten of drinken. Met een spuitje voerden we haar wat in melk geweekt brood en water. Toen ze wat beter werd en al terug wat zelf kon pikken kreeg ze kuikenmeel om terug op kracht te komen. Ook kreeg ze meermaals per dag haar medicatie. Gelukkig had ik telkens goede helpers: mijn drie kids hebben om beurt geholpen om haar vast te houden wanneer ze gevoerd moest worden en medicatie moest krijgen.
Voorlopig durf ik haar nog niet bij de andere kippen te zetten. Ik ben wel eens tot het kippenhok met haar gewandeld en ze vond dat best interessant had ik de indruk.

Zoals jullie weten was Violetta helemaal aangetast door rode mijten (ook wel bloedluis genoemd). Deze bloed zuigende parasieten kunnen een (verzwakte) kip letterlijk dood zuigen. Violetta had bovendien ook nog een infectie aan de ademhalingswegen (het zogenaamde 'snot'), waardoor ze al erg verzwakt was. Op zo een moment ben je blij dat er zo iets bestaat als antibiotica. Zonder behandeling was ze sowieso gestorven.

Ik moet tot mijn schaamte bekennen dat ik tot vorige week nog nooit van die bloedluizen had gehoord. Was ik wel op de hoogte geweest dan had ik het hok regelmatig kunnen inspecteren en tijdig ingrijpen. Ik poetste regelmatig het hok, legde vers stro, zorgde dagelijks voor vers eten en drinken,... dus ik dacht dat dat voldoende was voor het welzijn van mijn kipjes. Niet dus...
Maar een verwittigd mens is er twee waard. Nu weet ik dat ik alert moet zijn voor die vieze beestjes als de temperaturen stijgen en dat er heel wat maatregelen zijn om preventief te werken en zo'n mijtenplaag te voorkomen.

Dankzij een link die een lieve lezeres me stuurde kwam ik terecht op het blog van Neurootje en daar vond ik tal van tips over het bestrijden en voorkomen van bloedluizen. Echt een aanrader voor kippenbezitters om eens te lezen.
We vonden in de dierenspeciaalzaak ook een ecologisch product waarmee we het hok helemaal behandeld hebben en dit lijkt heel goed te werken. Ik houd niet zo van insecticiden, dus ik was blij dat we deze plaag ook op een ecologische manier konden aanpakken.

Wat ik heb geleerd uit heel deze historie: dat ik alerter moet zijn voor ongedierte, dat ik mijn diertjes nog liever zie dan ik al dacht, maar ook dat ik hele lieve lezers heb!
Bedankt voor jullie lieve berichtjes en jullie betrokkenheid. Ik vind het ook heerlijk te weten dat zo velen onder jullie echte dierenvrienden zijn... Mensen die van dieren houden zijn vaak hele lieve, zachtaardige mensen. Ik vind het een hele eer te weten dat jullie mijn blog lezen.

Onschuldige snoetjes...

Deze twee snoetjes kon ik jullie echt niet onthouden.

Snoetje nummer 1 had achter mijn rug aan de chocolade gezeten: stoel gepakt, tegen de kast geschoven, erop geklommen en graaien maar...
Hihi, het was wel zwarte chocolade, dus gezond ;-)

Snoetje nummer 2 is gewoon onovertroffen in zielig kijken. Hier kan je gewoon toch niet aan weerstaan? Net een knuffelbaby die nooit groot wordt, ons Fleurtje. Slaapt bovendien heel de nacht (en dag) door, is perfect zindelijk en huilt nooit... (als je blaffen om aandacht niet meetelt tenminste).

Terugblik...

De twee weken paasvakantie zitten er hier op. Vandaag heb ik het huis weer voor mij alleen. t 'Is te zeggen, ons Fleurtje is er natuurlijk ook, mijn trouwe volgeling. Ik denk dat zij wat moet bekomen van de vakantie en de drukte hier in huis. Ons viervoeterke heeft haar rust nodig, alhoewel ze eigenlijk nog maar één jaar is en dus echt nog een jonge spring in 't veld. Met de kids thuis kwam ze niet aan haar rust toe, want dan wil ze er altijd bij zijn. Ze heeft dan geen tijd om haar slaapjes te doen.

Mama is eigenlijk ook wel een beetje moe nu. Ik vind het een beetje raar om dat te zeggen, want ik werk niet meer buitenshuis. Sommigen zullen wel vinden: 'Wat voor een verwende trien is dat nu?' Ik vind vakantie echt wel leuk hoor en ik vind het ook super dat de kinderen dan thuis zijn, maar het is ook wel intensief. De eerste week vakantie, dat gaat nog wel, maar daarna begint de verveling genadeloos toe te slaan. Dan is het een kwestie om ze bezig te houden om te voorkomen dat ze op een gegeven moment het varken beginnen uit te hangen. Negatieve aandacht is immers nog altijd beter dan geen aandacht hé.

Aandacht hebben ze dus gekregen. Echt veel uitstapjes zijn er niet gemaakt, maar hier thuis hebben wel ons wel beziggehouden met bakken, in de tuin spelen en werken (ja, ze hebben een beetje geholpen, de kindertjes), vriendjes komen spelen, fietsen,... Jammer genoeg moest manlief heel veel werken in de vakantie, incluis halve weekends, zodat er niet veel quality time met papa inzat.

Het gevolg is nu wel dat er nog een heleboel werk op mij ligt te wachten. Daarnet nog een mandje of drie strijk weggewerkt, pfff... nog twee te gaan nu. Grondig poetsen moet er ook gebeuren, want op het eerste zicht lijkt het huis misschien wel netjes, maar dan moet je zeker niet onder de zetels en in de hoekjes gaan kijken. Ook de keukenkastjes dragen nog de sporen van de bakavonturen van dochterlief.
Mijn dressing moet bovendien nog eens dringend uit gerommeld worden, want die staat zo vol met kledij die niet meer gedragen wordt dat je er bijna niet meer in of uit raakt. Stel je maar niet teveel voor van die dressing hoor. 't Is eigenlijk maar een piepkleine ruimte achter de slaapkamer, maar wel (te) handig om de rommel die in de weg ligt even uit het zicht te hebben.
Maar vol is vol, en nu moet er dus een hele hoop uit. Het ellendige is dat ik moeite heb om dingen die nog bruikbaar zijn zomaar weg te gooien. Ik wil ze dus te koop stellen op een tweedehandssite of weggeven aan vrienden of familie die het kunnen gebruiken. Maar daar kruipt dan weer zoveel tijd in. En ik wil nog zoveel doen...

Het werk in de tuin blijft ook voortduren natuurlijk, en als ik het niet bijhoud ben ik zo verloren. Heel leuk hoor zo'n grote tuin, maar ook heel veel werk. Gelukkig heb ik wel wat groene vingers. Als ik genoeg heb van het huishoudelijk werk, trek ik mijn tuin in om te ontspannen. Ja, van wroeten in de grond kom ik tot rust. Dit heeft ook wel nadelen, want als het zonnetje schijnt zou ik liever de boel binnen laten liggen, om me in mijn tuin bezig te houden...

Maar over wat wou ik nu eigenlijk in eerste instantie weer schrijven? Dat overkomt me nu vaak, dan denk ik: hier ga ik nu eens over bloggen en uiteindelijk schrijf ik over hele andere dingen die me te binnen schieten en dan weet ik niet meer wat het plan was.  Zou dat de leeftijd zijn of heb ik gewoon zo een verstrooide kop?

Ah ja, nu weet ik het weer! Gisteren was ik op een paasbrunch in Nederland (mijn man is namelijk een Nederlander, neen geen rijke Nederlander) en je weet hoe dat gaat hé. De vrouwen zitten dan bij de vrouwen en praten veel over de kids enzo, en de mannen zitten bij de mannen en hebben het dan over auto's en sport ;-). 't Was heel gezellig en ook het weer zat mee.
Op een gegeven moment ging het gesprek (bij de dames) over kinderopvang. Er waren enkele vrouwen die zo eerlijk waren om te vertellen wat zij betalen voor het kinderdagverblijf. Wel, ik ben hier nog altijd niet goed van! Ik dacht dat de kinderopvang in België al duur was, maar de bedragen die ik daar hoorde... Echt waanzinnig! Ik heb er uit begrepen dat je wel een deel hiervan terugkrijgt of zo. Maar ik moet toegeven dat ik niet goed weet hoe dat systeem in Nederland werkt. In België zijn er wel ellenlange wachtlijsten in de kinderopvang. Maar de prijzen zijn berekend op je (gezamenlijk) inkomen en je kan een deel van die opvang ook nog inbrengen op je belastingbrief. Ik heb ook begrepen dat het kindergeld bij de noorderburen een heel pak lager ligt dan bij ons. Sommige medische kosten (zoals orthodontie bijvoorbeeld) zouden dan blijkbaar weer goedkoper zijn.

Ik schrok toch wel van deze grote verschillen tussen België en Nederland. Blijkbaar is het in Nederland niet makkelijk om een baan te combineren met het moederschap als je niet op de grootouders kan beroep doen voor opvang, en je wilt nog iets overhouden van je loon.
Of zie ik dit verkeerd? Verbeter mij dan aub, want ik vind dat eigenlijk wel boeiend om wat meer over te weten.

Ik vind het fijn als je me ook op facebook leuk vindt: https://www.facebook.com/missmilla.athome

5 huishoudraadsels.. opgelost!

Als thuisblijfmam neem ik het grootste deel van het huishouden op mij. Logisch, ik heb nu eenmaal meer tijd voor al die klusjes dan de rest van het gezin. Wat natuurlijk niet wegneemt dat ik blij ben met alle hulp die ik krijg van manlief en de kindertjes.

Al geruime tijd stel ik mij een aantal vragen wat betreft 'HET HUISHOUDEN'.
Gelukkig is daar het internet als reddende engel! Na wat 'googelen' vond ik het antwoord op 5 prangende vragen.

Lezen jullie even mee?

1. Waar blijft al dat stof toch steeds vandaan komen? Je wilt het eigenlijk niet weten, maar het grootste (tot 70 %) deel van het stof in huis komt gewoon van onzelf (ieuw!). Dus al die stofdeeltjes die je ziet rond dwarrelen op een zonnige dag, zelfs als je net de stofzuiger ter hand hebt genomen, zijn gewoon huidschilfers en haren. De rest van het stof komt van huisdieren, vezels uit kledij en alle textiel in huis (check de filter van je droogkast maar eens), en van zand en andere viezigheid die je binnenbrengt via je schoenzolen. Stof heeft de neiging om zich steeds te concentreren op zogenaamde 'hotspots'. Dit zijn de plaatsen waar stof in een soort cluster samenhangt: bijvoorbeeld onder de zetels, kasten en bedden. Op deze verborgen plekken een keertje extra stofzuigen kan helpen te voorkomen dat deze stofnesten op den duur uitgroeien tot de creaturen die we allemaal kennen uit de (lichtjes overdreven) reclame van Sw*ff*r. Maar dames,  wordt vooral geen slaaf van je stofzuiger hé, want van een beetje stof is nog (bijna) nooit iemand doodgegaan.
2. Waarom gooien mannen hun sokken altijd naast, op, of achter de wasmand en niet erin? Op deze vraag vind ik echt nergens een bevredigend antwoord. Het zou in de genen zitten, volgens sommigen. Volgens anderen zou het er mee te maken hebben dat ze, ons vrouwen, willen bewijzen dat we ze toch niet kunnen veranderen. Daarom laten ze dan waarschijnlijk ook altijd de WC-bril omhoog staan. Ik weet niet wat ik hiervan moet vinden. Weten jullie het misschien? 
3. Hoe kunnen er zoveel haren van 1 (kleine) hond komen? Het is heel normaal dat een hond (of kat) het hele jaar door haar verliest. Haren hebben immers een cyclus: groeien, afsterven en uitvallen. Tussen de twee rui periodes (zomer- en wintervacht) door gebeurt dit gespreid. Tijdens de rui gebeurt dit in een tijdspanne van 3 of  4 weken (maar dan veel overvloediger). Ruien is dus volkomen normaal bij een gezonde hond. Kan je hier echt niet tegen en wil je toch een hond, schaf je dan een poedel aan want deze verliezen geen haren. Wil je meer over ruien weten kijk dan hier.
4. Waarom is het ergens anders altijd veel netter, opgeruimder en lijkt alles er veel meer op rolletjes te lopen dan bij jezelf? Omdat ze geen, minder of grotere kinderen hebben/ Omdat ze meer gezag hebben over hun kinderen / Omdat ze gewoon veel vlijtiger zijn dan jijzelf / Of gewoon omdat je altijd veel kritischer bent voor jezelf dan voor een ander.
5. Waarom zetten (kleine) kinderen altijd hun (vettige) vingertjes en mondje tegen de ruiten, TV en andere glanzende oppervlakten? Alles betasten is een fase in de ontwikkeling van kinderen om de wereld te ontdekken en kennis te maken met verschillende texturen. Kleine kinderen zijn (nog) heel lichamelijk ingesteld en steken ook geregeld dingen in hun mond. Zeker onder de drie jaar moet je heel waakzaam zijn, zodat ze niet kunnen stikken in kleine voorwerpen. Het is dus heel normaal om overal kleine (vettige) vingertjes te zien in je woonkamer, keuken, badkamer,... Maak je er niet te druk over, het wordt beter met de jaren. Alhoewel... thuis verandert gewoon de hoogte waarop de vingertjes staan ;-) en verder denkt mijn kleinste dat elk toestel een touch screen heeft, geloof ik.

En dan heb ik nog één vraag waar ik geen antwoord op vind (en die ook niet zozeer met het huishouden te maken heeft): waarom spelen zoveel volwassenen spelletjes op Facebook?
Weten jullie hierop het antwoord misschien, want ik begrijp er niets van?

   
  

Dingen waar ik niet op bespaar

En tijdje geleden schreef ik over de manier waarop ik probeer te besparen.
De redenen om te besparen zijn voor mij:

•  Geld besparen (uiteraard!).
•  Mijn groeiende afkeer van de wegwerpmaatschappij.
•  Mijn poging om een duurzamer bestaan te leiden.
•  Het besef dat een leven met minder spullen om je heen veel rust brengt in je leven.
•  Mijn steentje bijdragen om onze mooie planeet niet binnen de korste keren naar de haaien te laten gaan.
• En 'last but not least': doordat ik bespaar op vele fronten en anders ben gaan leven kan ik nu (een tijdje?) thuis zijn bij mijn kids, en dat is een vrijheid die onbetaalbaar is voor mij! Besparen heeft dus veel meer kwaliteit gebracht in mijn leven, hoe contradictorisch dit ook mag klinken.

Zoals jullie zien ben ik dus een grote fan van besparen. Toch zijn er ook een aantal zaken waar ik niet wil op besparen, omwille van diverse redenen.
Ik zet ze hier even op een rijtje:

• Tandpasta: ik ben de niet zo trotse eigenaar van een mond vol  'gevoelige' tanden en dus afhankelijk van een duur merk tandpasta, nl. S*nsod*ne, om zonder pijn nog hete koffietjes te kunnen drinken of koude ijsjes te kunnen eten.
• Om mijn teergeliefde gevoelige tandjes te poetsen gebruik ik een elektrische tandenborstel (stroomverbuik) waar ook weer van die dure opzetborstels (voor gevoelige tanden uiteraard) bijhoren. Ik zou natuurlijk ook manueel kunnen poetsen met een goedkope tandenborstel, dit zou even goed zijn volgens bepaalde onderzoeken, maar ik vrees dat ik hiervoor de juiste poetstechniek niet onder de knie heb.
• Mascara: over het algemeen zijn er heel veel goede beauty producten te vinden voor een lage prijs, alleen voor mascara heb ik nog geen fatsoenlijke low budget versie ontdekt. Geklonterde wimpers zijn echt NOT DONE in tegenstelling tot wat sommige reclames ons willen laten geloven (en zeker niet als je boven de 30, laat staan boven de 40 bent).
• Schoenen: ik heb zoals heel veel vrouwen een zwak voor mooie schoenen, maar ik wil wel dat ze comfortabel zitten. Jammer genoeg zit er aan mooie, en kwalitatief goede schoenen vaak een duurder prijskaartje. Ik probeer uiteraard in de solden mijn slag te slaan, en ik koop (in tegenstelling tot vroeger) enkel nog schoenen als ik ze echt nodig heb. Voor mijn kinderen vind ik het nog belangrijker dat ze goede schoenen dragen: hun voeten zijn nog volop in de groei en hebben daarom voldoende ondersteuning nodig. Ballerina's , 'Vans' en consoorten komen er hier dus niet in, tot grote ergernis van dochterlief.
• Onze viervoeter: voor de aankoop van ons hondje zijn we heel bewust op zoek gegaan naar een fokker die niet enkel kweekt uit winstbejag maar vooral uit liefde voor het ras. We wilden heel graag een Cavalier King Charles Spaniël, omdat deze honden gekend staan voor hun aanhankelijk en zachtaardig karakter. Jammer genoeg wordt dit ras ook vaak geplaagd door erge erfelijke aandoeningen... We hadden voor een fractie van de aankoopprijs ook een hond kunnen kopen in een zogenaamde 'broodfokkerij', maar ik kan deze vreselijke handel in dieren alleen maar afkeuren. Teven moeten onophoudelijk drachtig zijn in de meest erbarmelijke omstandigheden, er wordt gefokt met dieren die drager zijn van erfelijke aandoeningen (ze worden hier uiteraard vaak niet eens op gescreend), puppy's worden geïmporteerd uit Oost-Europese landen in de meest schrijnende omstandigheden. Neen, met zo'n handeltje wil ik niets te maken hebben. Onze Fleurtje is in haar eerste levensweken met heel veel liefde omringt geweest bij een dame die je ook na de aankoop nog begeleid en graag wil weten dat haar hondjes goed terecht  komen. Eigenlijk hadden we ook een hond uit het asiel kunnen nemen, dit was natuurlijk nog beter geweest... alleen wou ik met onze 3 kinders in huis het risico wat beperkt houden.
• Onderhoud auto: mijn auto laat ik enkel nog in een 'merk' garage onderhouden. Dit omdat de ervaring mij leert dat je met een goed onderhouden auto op lange termijn veel minder kosten hebt. Ook kan je steeds minder en minder zelf doen aan de modernere auto's. Mijn auto weg doen zou natuurlijk de ultieme besparing zijn, maar zo ver ben ik nog niet, misschien ooit...
• Eieren: ik wil geen eieren kopen van kippen die een rotleven leiden. Dan maar liever wat meer geld uitgeven aan diervriendelijke eieren. Dit in afwachting tot ik hier zelf wat dametjes heb rondlopen.

Nu ben ik eigenlijk wel wat benieuwd naar de dingen waar jullie niet op besparen. Laten jullie dat weten?


Groetjes,
Milla

    

Fleurtje

Als er één wezentje is dat het afgelopen jaar mijn hart heeft veroverd dan is het wel ons cavaliertje Fleurtje.

Wanneer ik over haar spreek verval ik automatisch in superlatieven.
De niet-hondenliefhebbers stoppen nu best met lezen, want die zullen nooit kunnen begrijpen dat de liefde voor een viervoeter zo groot kan zijn.
Neen, het is niet hetzelfde als een kind (dat weet ik heus wel), maar dat neemt niet weg dat heel ons gezin dol op haar is en dat ze er echt bij hoort.

Wat haat ik mensen die hun hond slecht verzorgen, hem pijn doen of zelfs achterlaten. En wat haat ik broodfokkerijen die enkel honden kweken uit winstbejag en ze zien als koopwaar, zonder zich ook maar even te bekommeren om hun lot.

Wie een hond in huis haalt moet dit niet impulsief doen, maar beseffen dat dit een engagement is voor de rest van het leven van dit dier.
Ook een hond kopen 'voor de kinderen' is een slecht idee. Je weet op voorhand dat je als ouder het grootste deel van de zorg op je schouders zal moeten nemen. Je moet dus in de eerste plaats zelf een hondenliefhebber zijn!
De onvoorwaardelijke liefde die je krijgt van zo'n viervoeter verdient het om beantwoord te worden met evenveel liefde van zijn baasje.

Ik heb me al zo vaak de vraag gesteld: waarom worden honden niet minstens 30 jaar, in plaats van de schamele 12 jaar die ze gemiddeld bij ons zijn? De gedachte dat ik Fleur ooit zal moeten verliezen is echt ondraaglijk. Ik duw die gedachte dan ook maar zoveel mogelijk weg, Mister Cavalier wordt zelfs boos als ik erover durf te beginnen...


Ik zal maar stoppen met Fleurtje te bewieroken nu, het wordt wat gênant ;-)

Hebben jullie ook zo'n hond, kat, konijn, vogel,... waar jullie helemaal gek van zijn?

Slechte hondenbaasjes

Vorige week trapte mijn dochter in een dikke vette hondendrol. De stank was zo misselijkmakend dat ik haar schoen twee dagen heb buiten gezet. En nee, het was geen drolletje van een chihuahua, maar eerder van een Deense dog of zo.

Nu ben ik al veel langer op mijn hoede als ik door de stad wandel, want ondanks de verschillende hondentoiletten ligt het er vol met van die onwelriekende hondenuitwerpselen.
Versta mij niet verkeerd, ik ben een hele grote hondenvriend. Ons Cavaliertje hoort echt bij ons gezinnetje en we nemen haar overal, waar we kunnen, mee naartoe.
Maar ook de meeste andere honden kunnen mijn hart veroveren. Ze hebben vaak zo'n onschuldige blik in hun ogen, en daar smelt ik echt voor.

Neen, het zijn niet de honden die het probleem zijn, maar hun baasjes. Gelukkig hebben de meeste baasjes tegenwoordig een zakje bij en rapen ze de drolletjes netjes op. Spijtig genoeg heb je  altijd van die mensen die vinden dat zij dit niet hoeven te doen, en zich hier vaak zelfs niet voor schamen.

Ik heb vorige zomer eens meegemaakt dat er een mevrouw haar hondje zijn behoefte liet doen voor mijn ogen, toen ik mijn rozen aan het snoeien was in de voortuin. Dit is op zich geen probleem natuurlijk, als je alles maar netjes opkuist. Maar neen, mevrouwtje liep doodleuk gewoon door, alsof het de normaalste zaak van de wereld is om je hond op de stoep zijn behoefte te laten doen. Ik was te verbouwereerd om te reageren. Dat heb ik altijd in zo'n situaties, en dan kan ik me nadien wel voor de kop slaan.

Gisteren was het dus weer zover. Ik loop met mijn kinderen een klein eindje door de stad en zeg nog : "Pas op voor de drollen hé!". We passeerden ook langs een hondentoilet en ik dacht nog bij mezelf: toch bizar dat dit er zo leeg bijligt...

Eenmaal thuis, zie ik plots allemaal vieze bruine vegen op de vloer. Ik roep mijn oudste zoon terug en vraag: "Heb jij je voeten wel geveegd?". "Jaja, mama, tuurlijk" antwoordt hij geïrriteerd.
Tot ik weer die verdachte geur opmerk. 't Is toch niet waar zeker, weer prijs!
Bah! En dit natuurlijk op een moment dat ik binnen 10 minuten net bezoek verwacht. Heel mijn huis zit onder hondenpoep, en de mat in de hal stinkt weerzinwekkend.
Mat buiten gezwierd, schoen buiten gezet, snel, snel de vloer wat schoongemaakt, maar die geur leek wel te blijven hangen.
Oh, wat haat ik die onbeleefde hondenbaasjes toch!

Zo,... dit moest ik even ventileren!
Ik weet heus wel dat er veel ergere dingen zijn hoor, maar als iedereen nu gewoon wat meer rekening houdt met zijn medemens wordt de wereld er toch alleen maar mooier op.

Mijn Cavaliertje

Sinds we Fleurtje in ons gezinnetje hebben, zit ik mijn vriendinnen steeds meer te overzeuren met mijn verhalen over haar. Ik kan er soms echt niet over zwijgen. Ja, ik besef het: dit wordt stilaan een probleem!
Ik had me nochtans echt voorgenomen om niet zo'n raar mens te worden dat haar hondje behandelt alsof het haar kindje is. Met jasjes enzo, je kent dat wel. Mijn kinderwens is tenslotte al ruimschoots vervuld met mijn drie bengels.

Ik was al wel langer een 'hondenmens', want in het verleden hadden we al een super lieve labrador. Ik wist dus wel wat het betekende om zo'n viervoeter in huis te halen.
Maar dat er zo'n goddelijke wezentjes bestonden als cavaliertjes dat wist ik echt niet.

's Morgens is ze nooit slechtgezind. Neen, met het verkeerde been uit bed stappen is iets wat niet in haar woordenboek staat. Dit in tegenstelling tot mijn (puberende) zoon of (bijna puberende) dochter. En ook onze kleuter is s' morgens niet steeds het zonnetje in huis.
Wat is het toch heerlijk om elke ochtend te worden begroet alsof je de belangrijkste persoon in het universum bent! Na al dat uitgebreid kwispelen is juffrouwtje dan wat moe geworden. Ze moet dan dringend wat uitrusten met haar hoofdje (neen, niet kop!) op mijn schoot, terwijl ik mijn eerste koffietje drink in een poging om wakker te worden.
Overdag loopt ze steeds met mij mee als een schaduw. Ze zou zelfs graag mee naar het toilet gaan, maar dit is zelfs voor mij toch net een brug te ver.
Als ik strijk ligt ze op een stoel naast de strijkplank, als ik in de keuken bezig ben is ze een super handige kruimeldief die de vloer netjes houdt, en als ik 's avonds in de zetel zit kan de verwarming een graadje lager, want dan vlijt ze zich als een dekentje op mijn schoot.
Heb ik al gezegd dat ze ook een echte schoonheid is, met haren zo zacht als zijde?

Wat zeg je? Ben ik weer aan het zeuren?