Vol goede moed hield ik het veertien dagen vol zonder geraffineerde suiker en andere rotzooi. De weegschaal gaf zelfs al bijna anderhalve kilo minder aan. Halleluja, zou je zeggen... Niks halleluja... Ik ben sinds enkele dagen weer slecht bezig, héél slecht.
Het begon allemaal afgelopen vrijdag. Er waren drie vriendinnen op bezoek en we zaten lekker in de tuin te genieten van het heerlijke najaarsweer. Ik had voor cake gezorgd. Lekkere verse yoghurtcake met blauwe bessen. Mijn man had die de avond doorvoor gemaakt.
Niet jaloers worden nu hé dames... maar ik heb dus een husbandy die af en toe lekkere dingen bakt. Niet onder dwang, neen hij doet dit met volle goesting. Echt waar!
Nu was het wel yoghurtcake, maar dat neemt natuurlijk niet weg dat hij ook tjokvol suiker en vet zat.
Maar lekker man, écht lekker... voor diegenen die ook willen zondigen: klik hier voor het receptje.
Het probleem is dat ik - eens ik de smaak van suiker weer te pakken heb - heel snel terug overstag ga voor meer zoetigheid en rotzooi. Ik heb dus het afgelopen weekend nog verschillende keren mierzoete rommel naar binnen gespeeld. In feite is het bij mij zoals bij mensen die verslaafd zijn aan roken of alcohol: je moet er gewoon hélemaal mee stoppen, anders ben je binnen de kortste keren zo weer verloren.
Ik heb dus, vrees ik, een soort van suikerverslaving...
Ik ben echt kwaad op mezelf nu. Waarom heb ik niet meer karakter? Waarom kan ik het niet bij één koekje houden zoals elk normaal mens? Niet dat ik mega dik ben hoor. Ik geloof zelfs dat mijn BMI nog binnen de perken blijft (onder 25). Maar het gaat me niet alleen om afvallen. Ik voel gewoon dat die rotzooi héél slecht is voor mijn lichaam en ik wil niet steeds die drang naar zoet hebben.
Eigenlijk zou ik om te beginnen ook van de koffie moet afkicken, nog zo'n verslaving van mij. Ik vind koffie heel erg lekker. Ik drink het altijd zonder suiker (goed hé!) met wat melk. Volgens mij is koffie helemaal niet zo ongezond (integendeel zelfs als je niet overdrijft) als sommige mensen beweren.
Het probleem met koffie is alleen dat ik er graag een koekje bij eet. Het is een beetje zoals bij die hond van Pavlov (KLIK). Als de hond de bel hoorde begon hij al te kwijlen voor het voedsel dat hij daarna ging krijgen... als ik koffie drink, wil ik een koekje. Ik ben dus eigenlijk gewoon het slachtoffer van de klassieke conditionering! En van het feit dat mijn man zo goed kan bakken... de snoodaard!
Ik mag dan wel geen karakter hebben om van de koeken af te blijven, ik heb wél het karakter om het opnieuw te proberen. Vanaf vandaag begin ik opnieuw, met een schone lei. Hopelijk houd ik het deze keer wat langer vol.
Tips van jullie zijn altijd welkom!
