Still Alice...

Gisteren gingen we nog eens een keertje naar de film. Onze kleuter wou heel graag naar de filmversie van 'Shaun the sheep'. Ik vrees dat hij al gebrainwasht was door al de trailers die er momenteel te zien zijn op Nickelodeon voor deze kinderfilm. Alhoewel, kinderfilm? Ik weet het nog zo niet hoor... papalief vond het geenszins een opoffering om mee te gaan met onze kleine man. Boys will be boys....

Ik daarentegen, heb al veel te veel animatiefilms moeten aanschouwen. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik bij de meeste ergens halverwege de voorstelling in slaap sukkel. Lang leve de oordopjes zou ik zeggen.
Sommige films in dat segment zijn zeker de moeite, ik denk nu bijvoorbeeld aan 'Wall-E' - een Disney film over een robotje - van enkele jaren geleden. Een pareltje in zijn soort, waarbij ik wel de ogen kon openhouden.
Het merendeel van dit soort producties vind ik echter veel te schreeuwerig en te druk. Ik ben natuurlijk geen min-12 jarige meer, dus in feite mag ik hier misschien niet over oordelen...

Manlief ging dus naar 'Shaun the sheep' met onze kleuter, dochterlief ging naar 'Tinkerbell' met een vriendinnetje dat trakteerde voor haar verjaardag, en ik ging met een vriendin naar 'Still Alice'.
Tja, door het aanzienlijke leeftijdsverschil tussen onze kiddies moeten we af en toe wat creatief zijn om iedereen tevree te houden.
Puberzoon was uiteraard ook geïnviteerd op deze filmnamiddag, maar hij gaf de voorkeur aan een rondje gamen met zijn vrienden. Hoe waren we zelf hé, toen we zestien waren? Online gamen bestond toen nog niet natuurlijk, maar ik ging in ieder geval toch liever met vriendinnen naar de film dan met mijn oudjes. (Toegeven dat ik wel niet de meest aangename puber in zijn soort was destijds...)

Ok, maar ik ging het hier eigenlijk hebben over 'Still Alice' (klik). De film handelt over een erg geleerde dame (Alice) die omstreeks haar vijftigste verjaardag te horen krijgt dat ze lijdt aan een erg zeldzame erfelijke vorm van vroege Alzheimer. Heftig thema dus, en ik moet toegeven dat ik wel een beetje bang was dat het een erg melodramatisch verhaal zou zijn dat we te zien gingen krijgen.
Niets was minder waar echter, ik vond de film juist erg ingetogen. Hoofdrolspeelster, Julianne Moore, die voor deze vertolking een  - zeer terechte - Oscar in de wacht sleepte zet hier een erg geloofwaardige vrouw neer, die vecht tegen haar steeds verder aftakelende geheugen. Vooral de scenes tussen 'Alice' en haar dochter 'Lydia', gespeeld door de schitterende Kristen Stewart, maakten enorm indruk op me.

Confronterend was het wel, want het zal je maar overkomen... beseffen dat je steeds meer en meer jezelf kwijtraakt, en niets dat dit proces kan stoppen. Confronterend ook om te zien wat dit doet met de relaties binnen een gezin.

Na een film praat ik meestal nog even na. De vriendin die mee was, is al jaren werkzaam in de thuiszorg en dus erg vertrouwd met mensen die lijden aan dementie. Veel hebben we echter niet meer gezegd, ik denk dat we er allebei even stil van waren...

Mooie film, zeker, maar ook een heftige en bij momenten hartverscheurende film.