Opruimen of naar 't bos?

Paasvakantie, eindelijk! De kiddo's waren er aan toe, maar mama ook... Even lekker niet stressen 's morgens, want ik ben en blijf nu eenmaal een stresskonijn.
Vaak vraag ik me af: hoe deed ik dat in hemelsnaam toen ik nog een betaalde job had? Het is nu al zo erg 's morgens met die bloedjes van mij.
De oudste geen probleem, maar de twee jongsten zijn echt Oost-Indisch doof, geloof ik. Dochterlief moet ik wel tien maal oproepen (jep, ik heb het eens geturfd) voor ik überhaupt een antwoord krijg, en onze kleine man heeft 's ochtens ook wel betere dingen te doen (lees: iPad, TV, kleuren, spelen,...) dan zich aan te kleden en de tandjes te poetsen. Laat de commentaren maar achterwege dat ik een slechte moeder ben omdat ik mijn kids 's morgens tv laat kijken. Ik heb lang geleden al besloten dat ik geen perfecte mams hoef te zijn. Wat een bevrijding... ik kan het iedereen aanraden!

'Talk to the hand': ik weet als geen ander wat ze hiermee bedoelen, zucht... Mijn man zegt dat het komt omdat ik geen gezag heb, maar da's makkelijk praten, want hij is er 's ochtends niet.
Het bijkomende probleem is dat ik zelf in de vroege uurtjes helemaal geen fut heb. Eigenlijk heb ik tegenwoordig hélemaal geen fut. Voorjaarsmoeheid noemen ze zoiets, geloof ik. Ik heb licht nodig, zon... dat geeft me energie.

De twee oudste kiddo's waren trouwens ook best wel uitgeput de laatste weken, en écht aan rust toe. Onze kleinste kabouter daarentegen, is altijd vol energie: 's morgens, 's avonds en alles wat daar tussenin ligt (vergelijk hem gerust met een duracell-konijntje). Even een powernap in de zetel van een kwartiertje, en hij kan weer voor uren verder. Daar ben ik dus echt jaloers op: als ik me een kwartiertje in de zetel durf te zetten raak ik er gewoon niet meer uit, vrees ik.

Gisteren, op Paasmaandag, had ik echt geen energie meer, maar mijn man wou toch nog een uitstapje doen met onze kabouter. Ze zijn dus samen naar 't bos getrokken en Fleurtje mocht uiteraard ook mee.

Ik dacht bij mezelf: nu kan ik me even in de zetel leggen en een dutje doen, maar toen zag ik de rommel in de woonkamer... In zo'n chaos kan ik niet tot rust komen, echt niet.
Hoe doe je dat trouwens, minimalistisch leven met kids in huis? Ik wou dat ik het wist, echt waar, want hier lukt dat niet. En dan heb ik al dozen en dozen met speelgoed laten verdwijnen. Ik hoop dat mijn bloedjes er geen jeugdtrauma aan overhouden ;-)

Eerst opruimen dus, en dan een uiltje kappen. Zo gezegd, zo gedaan... Het werd echter niet alleen opruimen, maar ook stofzuigen, keukenkastjes uitpoetsen, de oven schoonmaken, de vette vingers van de tv verwijderen (neen, die heeft géén touch screen kleine man), de eetbakjes van de hond schoonmaken,...
Tegen de tijd dat man- en zoonlief terug thuis waren van hun uitstap, was ik net klaar met alles. En weet je: eigenlijk was ik toen helemaal niet moe meer. Een opgeruimd huis is veel aangenamer dan een rommelboel - dat kan ik je wel zeggen - want eigenlijk heb ik een pesthekel aan rommel.

Gelukkig had manlief wat foto's genomen van de boswandeling, want ik had er stiekem toch wel wat spijt van dat ik niet was meegegaan.
Maar niet getreurd: ik heb nog twee weken de tijd om naar 't bos te gaan, want 't is Paasvakantie. En als ik in 't bos ben met met de kids maken ze alvast geen rommel ;-)

Help! Onverwachts bezoek en mijn huis is één grote bende!

Natuurlijk is mijn huis altijd om door een ringetje te halen: opgeruimd, gestofzuigd, gedweild, alle ramen blinken van properheid in de zon,... Jullie geloven mij toch hé? Neen, tuurlijk is dit niet zo! In de ideale wereld misschien, maar met drie kids, een hond en een man is dit uiteraard een utopie.

Meestal probeer ik het huis wel in een acceptabele staat te houden, maar er zijn zo van die dagen dat ook dat niet lukt (ziek kind, drukke agenda, veel tuinwerk,...). Je gaat natuurlijk net zien dat er op zo'n moment onverwachts bezoek voor de deur staat. Altijd welkom uiteraard, niemand hoeft hier zijn komst eerst telefonisch aan te kondigen hoor... alleen kan ik me dan zo schamen voor de rommel.

Laatst was het weer zo ver: overal speelgoed op de grond en op alle beschikbare tafels in de woonkamer, rondslingerende schoenen en jassen, boodschappen die nog een plaatsje in de kast moesten krijgen, een overvolle wasmand, en ga zo maar door...
En dan ineens: dingdong! Help! Misschien waren het wel de Jehova's ofzo, die kon ik snel zo afpoeieren. Maar het was familie, heel leuk, ik ben altijd blij met (onverwachts) bezoek van familie, maar op zo'n moment kan ik echt door de grond zinken van schaamte omdat mijn huis er als een puinhoop uitziet.
En ik ben dan nog wel huisvrouw nota bene! Ik kan de uitvlucht 'drukdrukdruk' op 't werk jammer genoeg niet gebruiken. In principe had ik wel tijd gehad om op te ruimen, ware het niet dat mijn kleinste net ziek was en ik liever met hem op schoot in de zetel zat om naar Dora te kijken dan om aan mijn dagelijkse plicht te beginnen.

Hoe redden jullie je uit zo'n situatie?
Niet opendoen als de bel gaat en je achter de zetel verstoppen tot ze weg zijn, zeggen dat je huis net is overhoop gehaald door inbrekers, alle schuld op de kinderen of op je man steken (of eventueel op je huisdieren) of gewoon je er niets van aantrekken?

Ik ben benieuwd. Ik besef in ieder geval dat ik me er niet druk over zou  moeten maken in feite, maar ik doe het toch. Waarom willen wij vrouwen (de meeste toch) altijd de schijn ophouden dat we alles prima onder controle hebben: de kids, het huishouden, de job, ... en dat terwijl we dan ook altijd nog prachtig gekleed en mooi gemaquilleerd zijn.
Zou het niet simpeler zijn om gewoon eerlijk te zijn tegen mekaar en toe te geven dat het huishouden ons soms boven het hoofd groeit, dat onze kids soms kleine (zeurende) monstertjes zijn en dat we ook al eens knallende ruzie hebben met onze partner...

Ik denk dat we er allemaal veel gelukkig van zouden worden. Nu alleen nog durven! Want da's niet zo makkelijk, er is ons vroeger toch altijd geleerd: "Je moet je vuile was nooit buitenhangen." Eerlijkheid maakt je ook kwetsbaar voor kritiek. Maar eigenlijk is het leven toch te kort om een masker te dragen en de schijn op te houden. Eigenlijk siert het juist iemand als die durft toe te geven dat hij niet perfect is. Stiekem hebben we toch allemaal een heel klein beetje de pest aan zogenaamd  'perfecte' mensen, want dan gaan we twijfelen aan onszelf.

Dus vanaf nu geen schaamte meer voor mijn (bij momenten) rommelige huis, voor mijn soms zeurende of jengelende kinderen, voor mijn af en toe dwarse puberzoon,... maar trots voor de gezellige wanorde in mijn woonkamer, voor mijn karaktervolle en assertieve kids... en trots op mezelf voor de juiste keuze van prioriteiten!

Rommelschuiven

Als er één ding is waar ik een hekel aan heb dan zijn het wel schuiven en kasten volgepropt met rommel. Met een huishouden bestaande uit 2 volwassen, 3 kinders en 1 hond heeft een mens op den duur heel wat spullen bij elkaar, waar een plaatsje moet voor worden gevonden.

Ik probeer er voor te zorgen dat alles een vaste plaats heeft, en om de paar maanden krijg ik een aanval van opruimwoede. Dan haal ik lades en kasten leeg en herschik ik alles tot het weer netjes is. Daarbij belanden er vaak een aantal zaken in de vuilnisbak of krijgen ze een plaatsje in een andere kast. Mijn man en kinderen worden hier soms wanhopig van. Telkens als ze iets nodig hebben roepen ze luidkeels, nog voor ze zelf gezocht hebben : "Mama, waar heb je dat nu weer gelegd?"

Ik kan heel blij worden van een opgeruimde kast, alleen blijkt die orde vaak maar van korte duur te zijn. Als ik na enkele maanden bekijk wat er overblijft van die eens zo ordelijke kasten... een rommeltje waar je niets meer in terug vindt. Zucht! Ik kan hier de schuld van op mijn huisgenootjes steken, maar ik ben zelf ook niet helemaal heilig op dat gebied. Wanneer ik snel wil opruimen, prop ik vaak de dingen die in mijn weg liggen snel in de dichtstbijzijnde kast. Niks mis mee, als je dan alles netjes op zijn plaats legt als je wat meer tijd hebt, maar zo gaat dat dus niet.

Paperassen is nog zo iets waar ik de pest aan heb. Ik heb vaste plaatsjes voor alle paperassen, allemaal nette mapjes en fardes. Goed systeem hoor, alleen moet je dan de discipline hebben om wekelijks ook alles netjes te klasseren. Hierin blijk ik dus wéér geen krak te zijn. Om de paar maanden wordt het me dan toch te erg en dan schiet in met grote tegenzin in actie. Pffff... dan poets ik nog liever de héle dag, zo'n rotklus.

Gisteren was ik dus weer een papiertje kwijt dat ik echt dringend nodig had. Eerst gekeken in mijn mapjes: niets te vinden. Dan heel het huis zowat binnenstebuiten gekeerd: weer niets gevonden. Tot ik me opeens herinnerde dat ik in de berging nog een doos had staan met allemaal papieren die nog moesten geordend worden. Yep, daar lag mijn felbegeerde blaadje papier. Eureka, eindelijk gevonden!
Na zo een voorval neem ik mij altijd voor om in het vervolg een beetje ordelijker te zijn en alles wat sneller op zijn plaatsje te leggen. Mij kennende hou ik dat welgeteld een weekje vol...

Hebben jullie voor alles vaste plaatsjes en ordelijke kasten, of is het soms ook wel eens chaos in de lades?

Maandag... strijkdag en pret met Inge en Sonja

Maandag is gewoonlijk mijn strijkdag. In het weekend probeer ik een aantal wasmachines te draaien (nachtarief: check) en dat resulteert dan in overvolle wasmanden op de eerste dag van de week.
Ik vind strijken eigenlijk helemaal niet zo'n rotklusje hoor. Ik kan altijd wel genieten van het resultaat: al die stapeltjes kleren, fris gewassen en gestreken in de kasten.

Toch probeer ik het strijken altijd zo aangenaam mogelijk voor mezelf te maken, anders wordt het snel een saaie klus.
In het weekend neem ik een aantal dommige tv-programma's op voor tijdens 't strijken. Mijn voorkeur gaat uit naar programma's die op één of andere manier met het huishouden te maken hebben: over extreme verzamelaars, ziekelijke gierigaards, uit de hand gelopen dierenliefde,...  Op de zender Vitaya is er een ruim aanbod van dergelijke series.
Nu 'ontdekte' ik laatst het Nederlandse programma 'Hoe schoon is...'. Het gaat over twee dames die orde op zaken gaan stellen bij mensen die op het gebied van orde en netheid op het verkeerde pad zijn geraakt. We zien de meest ranzige toestanden: wc's die al eeuwen geen bleekwater meer hebben gezien, kattendrollen her en der verspreid in de woonkamer, spinnenwebben, dode vliegen, bergen wasgoed en kranten op op de grond,... kortom te vies voor woorden.

Nu weet ik wel dat het een beetje fout is om naar zo'n programma's te kijken. De meeste mensen die tussen de rotzooi wonen hebben vaak onderliggende psychische problemen. Eigenlijk is het niet mooi dat we ons vergapen aan de ellende van een ander. Dus ik voel me altijd wel wat schuldig als ik me toch laat verleiden om te kijken. Ik hoop dan maar dat die mensen door mee te werken aan dergelijke programma's een nieuwe start kunnen maken.  Diep in mijn hart besef ik natuurlijk maar al te goed dat dit waarschijnlijk ijdele hoop is. Maar dit even ter zijde.

Ik vond dat programma 'Hoe schoon is ...' eigenlijk best wel vermakelijk. Enkele jaren geleden kwam er ook een Vlaamse versie op tv met poetsadepten Sien en Maria in de hoofdrol.
Ik moet zeggen dat ik de Nederlandse versie toch veel leuker vind eigenlijk. Ik heb vooral genoten van het sappige taaltje van die twee dames (ik ben wel blij dat het ondertiteld was). Voor een Vlaming zoals ik - die van nature toch meestal wat gereserveerder is dan een Nederlander (en dit bedoel ik positief hoor, lieve noorderburen) - komt dat recht -door -zeeë taalgebruik van die lady's (Inge en Sonja) best wel hilarisch over. Het heeft in ieder geval mijn strijkwerk een heel pak leuker gemaakt, want ik heb verschillende keren luidop gelachen!

Nu moeten jullie niet denken dat ik alleen naar zulke programma's kijk hoor. Ik kijk ook best wel vaak naar het meer serieuzere tv-aanbod. Alleen tijdens het strijken laat ik me helemaal gaan en kijk ik graag binnen in vreemde huiskamers die worden bewoond door zonderlinge mensen.

Klusjes uitstellen

Er zijn zo een aantal dingetjes die ik al (heel) lang wil doen maar die ik om één of andere reden steeds maar weer uitstel. Misschien als ik ze nu eens netjes in een lijstje zet en ze op het net gooi, komt er eindelijk wel eens een moment dat ik eraan begin. Kwestie van de druk wat op te drijven...

Mijn lijstje:

• Foto's eindelijk eens op mijn pc zetten ipv van ze uit gemakzucht op een SD kaart te laten staan.
• Als de foto's dan allemaal netjes in mapjes zitten wil ik de mooiste er uit sorteren en er een aantal fotoboeken van maken. Mijn ervaring leert me immers dat je een fotoboek veel sneller nog eens vastpakt, dan een gewone fotoalbum. Sommigen drukken zelfs helemaal zelfs geen foto's meer af, maar ik heb toch altijd nog graag iets tastbaars in mijn handen. 
• Liefst wil ik ook van elk kind apart een fotoboek maken, van baby tot heden.
• Alle paperassen netjes ordenen in aparte mapjes. Hier ben ik ooit mee begonnen, maar uit wanhoop voortijdig mee gestopt...
• Me ontdoen van alle speelgoed en spullen waar de kinderen nooit nog naar omkijken of waar ze te groot voor zijn geworden. Dit is een heikel punt, want alhoewel ze sommige spulletjes echt nooit meer gebruiken, willen ze er toch aan houden. Moet ik dan maar opruimen zonder hun inspraak (stiekem achter hun rug)? Da's wel de makkelijkste manier natuurlijk, maar dan voel ik me weer zo een vreselijke moeder. Dat schuldgevoel toch altijd hé.
• Alle rommelkasten en lades eens goed uitmesten en netjes ordenen. Oh, wat haat ik dat klusje!
• Het chauffagekot en de bijkeuken eens grondig uitrommelen. Nu wordt alle rommel waar we niet direct een plaats voor vinden daar gedropt. Het gevolg kan je wel raden ;-)
• Voor elk kind een doos vullen met alle knutselspullen die ik wil bewaren. Van de rest wil ik foto's nemen, kwestie van ruimte te sparen.

Goh, ik ga maar stoppen met mijn lijstje, denk ik. Het is al veel langer dan ik had verwacht... Anders zinkt de moed mij helemaal in de schoenen en begin ik er hélemaal nooit meer aan.

Welke klusjes stellen jullie altijd uit?

Hoeveel kleding heeft een vrouw nodig?

Eindelijk ben ik eraan begonnen: het opruimen van mijn kleerkast en (mini)dressing. Al weken loop ik me te ergeren als ik 's morgens een outfit moet uitkiezen om te dragen. Niet dat ik niet genoeg kleren heb hoor, neen, eerder omdat ik door de bomen het bos niet meer zie.
Te veel kleren in een te kleine ruimte, dat leidt onvermijdelijk tot rommel. En chaos. En een slecht humeur. En gekreukte kledingstukken omdat ze op mekaar gepropt hangen of liggen. En kwaadheid op mezelf. En op de moed die me in de schoenen zinkt als ik eraan wil beginnen, want ik weet niet hoe...

Ik weet nochtans heel goed waarom ik dit klusje al zo lang heb uitgesteld. Ik wou de confrontatie uit de weg gaan met de spullen in mijn kast die daar lagen en (onaangeroerd) bleven liggen. Sommigen amper gedragen, miskopen, te kleine broeken van voor mijn laatste zwangerschap toen ik nog een rank en slank figuurtje had. Dat allemaal onder ogen moeten zien is niet leuk natuurlijk, beseffen dat je veel geld hebt weggegooid aan dingen waar je niets (meer) aan hebt.

Waarom vinden de meeste vrouwen het toch zo moeilijk om kledingstukken weg te gooien die ze nooit meer dragen? Want ik ben niet alleen met dit probleem, ik hoor vriendinnen er ook regelmatig over klagen.
Iedereen kent de regel wel om orde in je kast te houden: één jaar niet gedragen, weg ermee of één erin, twee eruit. Mooie theorie, dat wel, maar wie past hem toe? Ik veel te weinig in ieder geval, dit is wel aan mijn kast te merken. En als ik dan toch een zak kleren heb uitgezocht die weg kunnen, dan haal ik er negen keer op tien nog terug iets uit voor hij écht weggaat.

De laatste tijd probeer ik ook wel eens wat kledij te verkopen op een tweedehandssite, maar vaak leidt dit tot vreselijke ergernis. Ik heb gemerkt dat er twee soorten mensen zijn die kopen op zo'n site. Fatsoenlijke, beleefde, eerlijke mensen en onbeschofteriken die eigenlijk vinden dat alles wat ze moeten betalen teveel is en die het niet verstaan dat ik niet alles gratis weggeef en dan nog zelf de verzendkosten betaal. Zij houden zich ook nooit aan hun woord, sturen onbeleefde mails in telegramstijl (een begroeting bovenaan de mail is zelfs al teveel moeite...). Ik hoop in ieder geval dat deze mensen in het dagelijks leven zich beter gedragen, maar dit durf ik te betwijfelen.
Gelukkig zijn er ook erg lieve mensen die je zelfs nog een vriendelijk mailtje sturen als ze hun pakketje hebben aangekregen. Dat doet deugd. Want eigenlijk is tweedehands toch echt win - win, zowel voor de verkoper als voor de koper en veel beter voor 't milieu.

Ik heb dus even mijn buik vol van verkopen op zo'n site. Gelukkig kan ik veel kleren geven aan een vriendin die ze dan verdeelt aan mensen die het nodig hebben en het niet zo breed hebben. Dat geeft toch altijd een beter gevoel dan zomaar weggooien...

Ik heb op het moment al één zak voor de kledingcontainer wegens veel te gedateerd en één zak voor de vriendin met nog prima kleding. Er komt al wat ruimte vrij, maar bijlange nog niet genoeg. Dit klusje zal nog wel een paar dagen duren denk ik. Ik heb me in ieder geval voorgenomen om véél minder kleding te kopen. Hier was ik al een tijdje mee bezig hoor, maar blijkbaar moet ik toch nog veel harder zijn voor mezelf.
'Ik heb niets om aan te trekken' ... dat is een zin die ik niet kan gebruiken de eerste tien jaar ;-)

Vinden jullie het ook zo moeilijk om kledij weg te doen en wat doen jullie ermee? Hier ben ik nu eens echt benieuwd naar.

Over poetsen en zo meer

Bah, wat een weer vandaag! Of zijn we wat teveel verwend geweest de laatste tijd misschien?
Na dat heerlijk wroeten in de aarde met de zon op mijn bol, is het nu weer (dringend) tijd om mij een beetje te focussen op 't huishouden.

Neen, ik ben niet zo'n type dat haar eer haalt uit de graad van properheid van de vloer en 't aanrecht. En van alle ziektes die er bestaan in deze wereld is er eentje die ik waarschijnlijk nooit zal krijgen: de kuisziekte.

Desalniettemin wil ik ook niet in een varkensstal leven, en moet ik toegeven dat ik heel zenuwachtig kan worden van (te) veel rommel in huis.
In een eerdere post schreef ik wel eens over van die verzamelaars die hun huis bijna niet meer in of uit kunnen wegens te veel rotzooi. Dit schrikbeeld voor ogen houdt me wel in 't gareel als ik een beetje lui zou worden op poetsgebied.

De handen moeten dus uit de mouwen worden gestoken, en wel vandaag!
Neen, geen uitstelsmoesjes meer, zoals een hondje (smekende puppy ogen) dat dringend moet gaan wandelen, of  een bezoek aan de kapper dat héél erg nodig is wegens een uitgroei van wel DRIE centimeter. We vliegen er in, zin of geen zin.

Gelukkig heb ik voor mezelf enkele gewoontes ontwikkeld om 't huishoudelijk werk wat aangenamer te maken.
Ik deel ze graag met jullie:

• Muziek, muziek en nog eens muziek: poetsen gaat veel sneller en je gaat het zelfs leuk vinden met de  juiste muziek erbij. Niet als achtergrond, neen volle bak The Chemical Brothers uit de luidsprekers en geloof me, het gaat vooruit!
• Strijken is natuurlijk vreselijk saai, maar het wordt veel interessanter als je met de strijkplank voor de TV postvat en kijkt naar al die opnames waar je anders toch nooit aan toe komt. Je kan (als je alleen thuis bent) dan ook kijken naar programma's waar je je eigenlijk een beetje voor schaamt dat je er naar kijkt (zoals van die hele domme soaps). Zorg wel dat je de TV snel uitzet als er onverwachts iemand voor de deur staat. Je wilt uiteraard niet betrapt worden!
• Koop een hond. Mensen denken altijd dat je veel meer poetswerk hebt met een hond in huis, maar eigenlijk is het net omgekeerd. Alle kruimels zijn al opgeruimd voor ze de grond bereiken. Een hond verbruikt trouwens ook geen stroom zoals een kruimeldief, en we moeten toch allemaal ons steentje bijdragen voor een lager energieverbruik.
• Trakteer uzelf na iedere vervelende klus op een koffietje met een koekje. Alhoewel, misschien dat koekje toch beter niet élke keer, anders worden we moddervet en dan schiet het poetsen natuurlijk ook niet meer op.

Hebben jullie nog tips om het huishouden aangenamer te maken? Ik ben één en al oor en altijd bereid om bij te leren ;-)

Opruimkriebels

De afgelopen dagen werd ik getroffen door een soort opruimwoede. Niet in huis, maar vooral in het schuurtje en in de tuin.

In de loop der jaren kan een mens nogal wat spullen (lees overbodige rommel) verzamelen, en dan denk ik altijd: later als ik tussen de andere oudjes in het rustoord (oh gruwel) zit, wil ik niet dat mijn nageslacht de containers moet laten aanrukken om van al die rotzooi af te raken.

Neen, om dit schrikbeeld nooit realiteit te laten worden moet er nu gehandeld worden!

In het weekend had ik Mister Cavalier, weliswaar met lichte tegenzin, zover gekregen dat hij meeging in mijn opruimwoede. Drie volle karren leverde dit op, met allemaal spullen die ooit nuttig waren geweest (in het beste geval), maar die nu onder het stof en het roest zaten en waar we van af moesten zien te geraken.
De nog bruikbare spullen gaven we weg aan mensen die er blij mee waren en de rest kreeg een enkeltje naar het (dure) containerpark.

Het was noeste arbeid, maar wat geeft dat toch een goed en vooral licht gevoel om weer ruimte te hebben, in plaats van je een weg door de rommel te moeten banen als je een hark zoekt in de schuur.

NOOIT zal ik nog zo veel rommel verzamelen, dit beloof ik hier op mijn erewoord. Leve het consuminderen!

Op zo'n momenten wordt  het me duidelijk dat er nog veel werk aan de winkel is voor ik echt duurzaam ga leven. Maar mijn intentie is er, en ik ga echt mijn best doen om in de toekomst niet zoveel meer te kopen zonder er bij na te denken.
Da's beter voor 't milieu, voor mijn portemonnee, maar vooral voor de lichtheid in mijn hoofd.

Weggooien of niet...

Orde in je huis, is rust in je hoofd.
Rommel in je huis, is chaos in je hoofd.

Dit is één van die dingen die echt blijken te kloppen. Voor mij toch alleszins...

Soms kijk ik wel eens naar van die hele foute Amerikaanse programma's over 'hoarders'. Je ziet dan van die schrijnende situaties, waarbij ziekelijke hamsteraars leven in een huis dat meer lijkt weg te hebben van een vuilnisbelt.
In zes weken of zo worden deze mensen dan 'genezen' en omgetoverd in nette, geordende wezens, die alle overtollige rommel direct verwijderen uit hun inmiddels kraaknette woning. Lijkt me echt te mooi om waar te zijn... maar wie ben ik om te twijfelen aan de echtheid van dergelijke programma's?

Ik sus me dan dat ik hiernaar kijk om mezelf in het gareel te houden, en dus nooit  te eindigen als een hamsteraar.

Regelmatig dingen wegdoen is dus de boodschap! Voor elk nieuw ding dat je huis binnenkomt, zouden er twee andere dingen moeten verdwijnen.
Dit is toch de regel , als je na verloop van tijd niet wil verdrinken in je eigen rommel.

Makkelijker gezegd dan gedaan, voor iemand als ik, die toch niet zo heel makkelijk afstand kan doen van (bepaalde) zaken.

Ik vind zomaar iets weggooien trouwens op zich al een beetje fout. Tegenwoordig is het in onze consumptiemaatschappij bijvoorbeeld heel normaal om slechts een jaartje met je gsm te doen. Daarna moet die echt vervangen worden door een nieuwer en hipper model (een smartphone uiteraard).
Ik ben, denk ik, nog één van de laatste fossielen die rondloopt met een telefoontje van vijf jaar oud, dat overigens nog prima functioneert.

Kleding wegdoen vind ik niet zo heel moeilijk: ik geef de goede stukken door aan mensen die het kunnen gebruiken of ik probeer er nog iets voor te krijgen op een tweedehandssite. De versleten spulletjes belanden in de kledingcontainer.

Neen, ik heb het vooral moeilijk met de dingen waar ik herinneringen aan heb, en dan in het bijzonder als het over spulletjes van mijn kids gaat.
Ja, ja ik weet het wel... die hamsteraars op de TV geven dat ook vaak als reden voor hun verzameldrang.

Er moet dus een evenwicht gezocht worden tussen wegdoen en houden, zodat het huis wat netjes blijft. Plaats te kort hebben we ten slotte allemaal!

Waar heb ik nu moeite mee om weg te doen?

• Tekeningen en knutselwerkjes van de kinderen (maar met drie bengels in huis kan je echt niet alles houden).
• Schoolboeken van de kinderen. Ze hebben hier zo hard in gewerkt, en ik gooi dat dan zomaar weg. Hier moet je toch wel wroeging van krijgen.
• Spulletjes van als ze nog heel klein waren. Puur uit nostalgie, want die tijd komt nooit meer terug. Maar je kan toch ook niet alles houden en het neemt zo vreselijk veel plaats in beslag.
• Kaartjes: verjaardagskaartjes, kerstkaartjes, .... Ik weet wel dat je hier nog heel goed mee kan knutselen, maar het wordt op de duur wel een hele stapel.

Hebben jullie er ook last mee om sommige dingen weg te doen en hoe lossen jullie dit op?