Het hondenkind

Lang geleden dat ik nog eens iets schreef over ons Fleurtje. Tijd voor de hondenhaters om nu af te haken misschien... zeg niet dat ik jullie niet gewaarschuwd heb hé ;-)

Alle moeders kennen wellicht het fenomeen dat als je met je (pasgeboren) baby een wandelingetje door de stad maakt ineens iedereen je aanspreekt en zich in je wandelwagen wurmt om een glimp van je kleintje op te vangen. Voor de ene mama is dit puur genieten, voor de andere hoogst onaangenaam... Ik heb me er zelden aan gestoord, tenzij de mensen echt té opdringerig werden natuurlijk.
Op een gegeven moment stopt die - al dan niet gewilde - aandacht vanzelf. Eens je kroost zijn schattigheidgraad wat is afgenomen kijkt geen hond op straat nog naar je om. Tenzij je kids zich gedragen als een stelletje schreeuwende ettertjes natuurlijk, dan heb je de aandacht zo weer te pakken. Negatieve aandacht welteverstaan: afkeurende blikken, vergezeld van commentaar zoals 'Zet ze maar eens een week bij mij, dan zal het rap gedaan zijn!' of 'In mijnen tijd was het niet waar, toen moesten de kinderen nog luisteren'...
Als ik zo'n taferelen zie denk ik altijd: oef, het zijn eens niet mijn kinderen die het beest uithangen, of ocharme die ouders, 't zal wel beteren... binnen een jaartje of tien.

De aandacht die ik kreeg met mijn pasgeboren baby's destijds zal ik nooit meer ontvangen: ons gezin is compleet met onze drie kids.
De aandacht die je krijgt met een hondje daarentegen, daar lijkt op één of andere manier geen houdbaarheidsdatum op te staan. Toen ons Fleurtje nog een - mega schattig - pupje was werden we echt overrompeld door wildvreemden die ons aanspraken, Fleurtje aaiden, vroegen of ze Fleurtje mochten vasthouden,... er waren zelfs mensen bij die hun hele levensverhaal begonnen te vertellen.
Fleurje vond dit helemaal niet erg: Fleurtje is een echte aandachtshond. Ze leeft voor de aandacht die ze krijgt, hoe meer hoe liever. Een dag geen aandacht, is een dag niet geleefd voor Fleurtje.
Inmiddels is Fleurtje al bijna twee en een half (een volwassen hond dus) en de aandacht die ze krijgt is nog niets verminderd. Nog steeds worden we aangesproken door onbekenden, nog steeds wordt ze geaaid, nog steeds weet ze alle harten te veroveren.

Storend is die aandacht niet. De meeste mensen zijn erg aardig en vriendelijk. Soms stellen ze vragen. De vragen die ze gewoonlijk stellen wil ik voor de geïnteresseerden hier wel even beantwoorden:

• Was ze duur en waar heb je ze gekocht? Ja, ze was niet goedkoop. We kochten haar bij een heel betrouwbare en gepassioneerde fokker. Het ras 'Cavalier King Charles Spaniël' is een prachtig ras dat zeer zachtaardig en uitermate aangenaam is. Helaas is het ook een ras dat zeer grote en ernstige gezondheidsproblemen kent, die het leven van de hond en het baasje tot een hel kunnen maken. Een serieuze fokker laat dus de ouderdieren uitgebreid medisch screenen om te voorkomen dat deze erfelijke aandoeningen worden doorgegeven aan het nageslacht. Enkel kerngezonde en erfelijk onbelaste dieren komen in aanmerking om mee te fokken. Een teefje mag ook maar een beperkt aantal nestjes hebben zodat ze niet overbelast raakt. Verder moeten de pups opgroeien in een huiselijke sfeer, zodat ze goed gesocialiseerd worden. Een goede fokker zal ook steeds nagaan of zijn pups goed terecht komen en de potentiële kopers aan een spervuur van vragen onderwerpen. Wij hebben nog regelmatig contact met de fokster van ons Fleurtje (we sturen haar zo nu en dan een fotootje door) en we kunnen ook terecht bij haar als we vragen hebben. Het is begrijpelijk dat dit alles een prijskaartje heeft. Veel mensen zeggen me: 'Maar ik heb op internet gezien dat ze Cavalierpups verkopen voor 300 euro'. Meestal zijn dit pups die worden verkocht door zogenaamde broodfokkerijen. Laat je nooit verleiden om daar een hond te kopen. Googel het woord 'broodfokkerij' maar eens en je zal meteen begrijpen wat ik bedoel. Een hond hoeft trouwens helemaal niet duur te zijn in aankoop. Je kan er ook voor kiezen om er eentje uit het asiel te adopteren. Besef wel dat een hond sowieso geld kost aan eten, verzorging en dierenartskosten.
• Verliest ze veel haren? Ja, een hond verliest nu eenmaal haren (tenzij je voor een ras kiest dat er voor bekend staat weinig haren te verliezen natuurlijk). Ik moet elke dag stofzuigen: sla ik een dagje over dan ligt het hier vol 'bollen' haar. Fleurtje moet ook dagelijks uitgebreid gekamd worden anders klitten haar haren (vooral bij de oren) volledig in elkaar.
• Bijt ze iets kapot? Toen ze nog pup was heeft ze hier wel het nodige gemold. Ons jongste zoontje was toen twee en een half en hij liet veel van zijn speelgoedjes op de grond rondslingeren. Je kan al raden wat daarmee gebeurde, denk ik hé? Ze heeft wel nooit haar tanden in de meubels gezet. Als we weg moesten en ze dus alleen thuis was moest ze in de bench. Die bench hebben we een jaar gebruikt, nadien was het niet meer nodig. Nu ze volwassen is bijt Fleur niets meer stuk. Gelukkig!
• Maakt ze veel vuil? Neen, eigenlijk niet. Als het nat is buiten, zijn haar pootjes natuurlijk wel vies. Geen probleem hoor, want ze laat ze gewillig schoonvegen met een handdoek. Ik moet eerlijk zeggen dat mijn drie kids veel meer rommel en rotzooi maken dan Fleurtje. Een hond knutselt nu eenmaal niet hé ;-)

• Mag ze in de zetel liggen? Tuurlijk mag ze dat! Niets zo zalig als 's avonds ons Fleurtje op mijn schoot. Of op die van mijn man. We durven hier wel eens ruzie over te maken...
• Is ze zindelijk? Jep, 100 procent! Alleen als ze ziek is, kan er natuurlijk wel eens een ongelukje gebeuren. Een hond zindelijkheid aanleren is overigens peanuts in vergelijking met een kind zindelijk krijgen vind ik.
• Ligt ze in bed bij jullie? Neen, dat mag niet van mijn man (van mij zou het wel mogen). Op vakantie (want ze gaat altijd mee) ligt ze wel op bed bij ons.

Zo, dit is een langer artikel geworden dan ik van plan was. Als jullie nog graag iets zouden willen weten: vragen staat vrij :-)

Weet je wat ik nu zo oneerlijk vind?

Dat de meeste honden maar gemiddeld zo'n 10 à 12 jaar worden. Sommige grote hondenrassen halen zelfs amper 8 jaar... Als er dan toch een godheid bestaat: waarom heeft hij onze viervoeters maar zo'n vreselijk kort leven gegund? Om nog maar te zwijgen van wat hij de baasjes aandoet, met het onmenselijke verdriet waar zij steeds door moeten bij het afscheid van hun geliefde viervoeter.

Na onze labrador Sheila heeft het drie jaar geduurd eer we weer toe waren aan een hond. Zij haalde gelukkig wel de hoge (honden)leeftijd van 15 jaar. De laatste jaren van haar leven waren echter niet zonder zorgen. Ze was erg zwak geworden en zelfs niet zindelijk meer. Het was niet makkelijk, en achteraf gezien nemen we het onszelf kwalijk dat we haar niet eerder hebben laten inslapen. Maar het is zo verdomd moeilijk om voor God te spelen op zo'n moment. Pas toen ze helemaal 'op' was hebben we haar voor de laatste keer geknuffeld en laten vertrekken naar de eeuwige jachtvelden.

Het was een troost dat er in die periode toevallig een zwerfkatje van een maand of zes bij ons aankwam. We namen haar op in ons gezin en ze kreeg de naam Sterre.
Nu ben ik meer een honden dan een kattenmens - als kind eens vreselijk door een kat gekrabd geweest - maar Sterre wist toch binnen een mum van tijd mijn hart te veroveren.
We lieten haar inenten en  steriliseren, en binnen de kortste  keren lag ze lekker bij ons op bed te spinnen...
Ze was erg lief en aanhankelijk, maar het nadeel van een kat vind ik dat je ze ook haar vrijheid moet gunnen. Ze maakte dus dagelijks haar uitstapjes, maar toch zat ze ook elke avond op mij te wachten in de voortuin, op het uur dat ik van mijn werk kwam.
Op een dag zat ze er niet... We hebben gezocht, gezocht, gezocht,... maar Sterre kwam niet meer. Ik denk niet dat ze is doodgereden door een auto, want dan had ik haar toch wel érgens moeten zien liggen. Ik vrees eerder dat ze is vergiftigd door een nare man in de buurt. Er doen geruchten de ronde over andere mensen die ook hun kat hebben verloren... Maar iemand beschuldigen zonder enig bewijs, da's ook weer een brug te ver natuurlijk.

Na het verdriet om Sterre bleven we een hele tijd huisdierloos. Tot het toch weer te erg begon te kriebelen... Ik vind een huis zonder viervoeter altijd een beetje leeg, dus begonnen we na te denken over een nieuwe hond in ons leven.
Een hond in huis halen mag nooit een impulsieve beslissing zijn. Je moet goed beseffen dat je vanaf het moment dat hij er is verantwoordelijk bent voor hem, voor de rest van zijn leven. Dat geldt voor alle huisdieren trouwens, naar mijn bescheiden mening. En dier kost je geld, kost je tijd, brengt vreugde, maar ook verdriet. Als het niet bevalt kan je het (uiteraard) niet terugsturen...

We kozen deze keer bewust voor een iets kleiner exemplaar, omdat ons dat een pak makkelijker leek om op vakantie te gaan en zo. Met onze drie kiddies zit de auto immers al behoorlijk vol.
Ook wilden we een ras dat van nature heel zachtaardig is. Onze jongste was op dat moment een peuter en het leek ons het beste om op dat gebied de risico's zoveel mogelijk uit te sluiten. Peuters durven immers al eens dingen te doen die hondjes niet zo tof vinden. Tuurlijk moet er altijd toezicht zijn, maar een ongeluk is toch snel gebeurd en ik heb nu eenmaal ook geen ogen op mijn rug.
Verder moest de hond geboren zijn in een warm gezin, en niet geïmporteerd uit één of ander Oost -Europees land of geboren in een vieze eenzame schuur, waar het moederdier een rotleven leidt. Broodfokkerijen verfoei ik als de pest, dus nooit van mijn leven zal ik daar een hond kopen!

We waren er al snel uit dat we een Cavalier King Charles Spaniël wilden, vanwege zijn uitermate zachte karakter. Het is ook een echte gezinshond die het liefst zoveel mogelijk bij alles betrokken wordt. Dit konden we zo'n hond wel bieden vonden we: mee op reis, mee op uitstap, 's avonds lekker samen in de zetel...

Het enige nadeel van de Cavalier is dat het ras enorme gezondheidsproblemen kent, veroorzaakt door ondoordacht fokken vanuit een te kleine groep honden.
Serieuze fokkers testen hun honden om te vermijden dat die gezondheidsproblemen worden overgedragen, maar jammer genoeg zijn er ook vele 'cowboys' werkzaam in de sector die hier lak aan hebben, en enkel denken aan hun portemonnee. 'Garantie tot aan de deur' en 'trek uw plan als uw hond ziek is'.
Van zo iemand wilden wij uiteraard geen hond kopen. We wisten dat het best duur zou worden, maar een gezonde hond was voor ons toch prioritair.
Na wat zoeken vonden we een hele lieve dame die bezeten is door haar Cavaliers. Zij fokt af en toe een nestje en ook enkel met kerngezonde honden die vrij zijn van erfelijke ziektes. Haar hondjes worden ook prima gesocialiseerd en zitten niet ergens in een schuurtje of zo, maar in haar woonkamer.
Ik moet zeggen dat het een beetje op een sollicitatie leek toen we voor het eerst bij haar op bezoek waren. Het was snel duidelijk dat deze dame haar honden niet zomaar aan iedereen verkoopt. Maar laat dit nu net het kenmerk zijn van een goede fokker...
Nog steeds hebben we contact met haar via mail en sturen we regelmatig een fotootje door van ons Fleurtje. Ja, ook zij is blij dat een van haar 'kindjes' het goed stelt.

Fleurtje 14 weken

Ons Fleurtje wordt volgende maand alweer 2 jaar. Vanaf het moment dat ze bij ons kwam heeft ze enkel maar vreugde gebracht.
Jaja, natuurlijk moest ik in het begin wel 30 keer per dag naar buiten om haar zindelijk te krijgen, en ja, overgeven was haar ook niet vreemd. Maar net zoals ik zonder nadenken de pipi, kaka en andere substanties zoals kwijl en braaksel van mijn kindertjes vakkundig heb verwijderd toen ze kleiner waren, deed ik dat ook in haar puppy periode. (Eerlijkheidshalve moet ik wel toegeven dat het proces van volwassen worden bij doggies ietwat vlotter verloopt dan bij kiddies. Haar hondenpubertijd was bijvoorbeeld peanuts, in vergelijking met wat ik bij mijn kroost al voor de kiezen heb gekregen ;-)

Och, ik zou nog uren over haar kunnen vertellen, zo gek ben ik op haar! Maar da's voor een andere keer, want ik denk dat de niet-hondenliefhebbers al lang hebben afgehaakt bij 't lezen...

Help! Het PMS monster heeft weer bezit van me genomen!

Het hormoon monster is weer van de partij. Grrrr... jullie kennen het vast wel, 't is te zeggen, de dames onder ons dan toch tenminste. Alhoewel mijn man durft te beweren dat hij er meer last van heeft dan ik, omdat ik dan zo ambetant ben.
Hij durft! Ik moet wel die stemmingwisselingen ondergaan, ík moet toegeven aan die vreetbuien, ík moet afrekenen met vermoeidheid en me depri voelen.

Vroeger, lang geleden voor ik kindertjes had, wist ik amper af van het bestaan van pms. Ik had er helemaal geen last van, maar met het klimmen van de jaren lijkt het alsmaar erger te worden...
Gelukkig weet ik inmiddels dat het na enkele dagen ook weer voorbij is, en dat ik -godzijdank- niet permanent als heks door het leven ga. Dat hoop ik toch tenminste... ik heb nog vriendinnen die met me willen omgaan, dus 't zal wel meevallen zeker.

Ik houd mijn  hart trouwens al vast voor als het met mijn dochter zover is. Ocharme voor de mannen hier in huis dan...

Maar niet alleen mensen hebben last van de hormoontjes, ook ons hondenkind Fleur ontsnapt er niet aan. Onlangs was er iets vreemds met haar aan de hand. Ze lag constant in haar mandje (normaal gezien haalt ze daar haar natte neusje voor op) in plaats van in de zetel. Ze was moe, oh zo moe. Ze is altijd wel aan de luie kant hoor, maar nu was het echt extreem: ze kwam zelfs 's morgens niet meer uit haar mandje om ons te groeten.
Gelukkig bood google raad: na wat surfen op het net was ik er snel achter dat ze schijnzwanger was. Ze had zelfs melkproductie. Oh hemeltje lief, gelukkig hebben wij mensen daar meestal geen last van, stel je voor...

'Schijndracht' is eigenlijk een foutieve benaming, want het gaat hier om het feit dat het lichaam van de hond op een gegeven moment denkt dat het kleintjes heeft. Dit doet zich meestal een tweetal maanden na de loopsheid voor, op het moment dat er werkelijk een nestje zou kunnen zijn. Honden, die afstammen van de wolven, leefden vroeger in roedels en dan was het gebruikelijk dat de andere teven (sorry voor het woord) de pups van een ander moedertje hielpen opvoeden én zogen. Het was een manier om de overlevingskansen van de pups te verhogen...
Onze honden, die tegenwoordig meestal in een 'mensenroedel' leven, hebben niets meer aan het fenomeen schijnzwangerschap. Het is dus enkel maar vervelend, zowel voor de hond als voor de baasjes. Sommige honden gaan zelf heel ver als ze in die schijndrachtige toestand verkeren: ze worden agressief omdat ze hun denkbeeldige pups (dit kan een sok of een knuffel zijn) moeten verdedigen, ze willen niet meer eten, of weigeren naar buiten te gaan. Gelukkig liep het bij Fleur zo'n vaart niet, maar ik zag wel dat ze niet goed begreep wat al die hormonen met haar deden.

Na een telefoontje met de dierenarts, die me sterilisatie of hormonen voorstelde, besloot ik om het op een meer natuurlijke manier aan te pakken: afleiden. Ik nam haar zoveel mogelijk mee en aaide haar zo weinig mogelijk (dit stimuleert de melkproductie). Na een tweetal weekjes als nep-mama is ons dametje nu weer zichzelf. Oef!

Mijn man zegt altijd: "Gelukkig heeft Fleur geen man! Die zou nogal afzien, net zoals ik." Tja, maar 't is wel de schuld van de hormonen hé!

Wie zijn die mensen toch?

Wie zijn die mensen toch? Dat is een vraag die ik me vaak stel als ik sommige zure, brutale, onrespectvolle reacties zie op blogs.
Wie zijn de personen achter deze (bijna altijd) anonieme profielen? Hoe zien ze eruit? Wat zijn hun hobby's? Zijn ze werkelijk zo haatdragend als hun reactie laat vermoeden, of zijn het misschien wel leuke persoontjes met massa's vrienden?

Denk nu niet dat ik dit schrijf omdat ik zelf last heb van zulke nare reacties. Gelukkig niet! Tot nu toe kreeg ik alleen nog maar lieve, hartverwarmende, grappige, eerlijke, leuke,... reacties. Ik prijs me gelukkig dat ik zulke lieve lezers heb :)
Waarvoor dank, eeuwige dank!

Ik vind dat een blogger niet te kleinzerig moet zijn. Je gooit als blogger vaak je mening over iets de wijde wereld in, dan is het niet meer dan normaal dat daar ook kritische bemerkingen op komen. Maakt dat het lezen van blogs en hun reacties niet net interessant? Je weet ook dat als je begint met bloggen je je niet alles persoonlijk moet aantrekken. Een klein olifantenvelletje kweken is best wel handig.
Met kritische opmerkingen heb ik hélemaal geen problemen. Maar de reacties die ik soms lees op blogs zijn werkelijk totaal verzuurd en geschreven om te kwetsen. Dat hoeft nu ook weer niet, vind ik...
Ik verbaas me ook altijd over zo'n reacties. Wat heeft de schrijver er in godsnaam mee te winnen? Begrijpe wie begrijpen kan.

Maar ach, eigenlijk is het in het dagelijks leven net zoals in de blogwereld. Er zijn nu eenmaal leuke mensen (zoals mijn lezers haha) en minder leuke mensen. En wat doen we met minder leuke mensen? Juist, links laten liggen en er verder geen energie meer in stoppen.

Dit is best wel een harde aanpak natuurlijk, maar volgens mij is er misschien nog wel een andere oplossing om met minder vriendelijke mensen om te gaan. Hiervoor inspireer ik mij op Fleurtje. Mijn kleine godin (lees mijn Cavaliertje).
Mijn trouwe lezers weten al wel intussen dat ik een hondenmadame ben. Ik ben gek op viervoeters. Als het aan mij lag kwam er snel nog een tweede bij, helaas wil manlief niet mee in dit plan :( alhoewel hij Fleur ook op handen draagt hoor...

Maar soit, ik wijk af,... wat ik eigenlijk wil vertellen is dat je zuurpruimen ook net heel vriendelijk kan antwoorden. Ik geef toe: da's aartsmoeilijk, maar vaak werkt het wel, heb ik ervaren.
Een onvriendelijke winkelbediende krijgt bij mij steevast mijn grootste glimlach en mijn vriendelijkste woorden. Jaaah, ik leg het er nog eens extra dik op. Je moet hun blik dan zien... ze worden er vaak verlegen van en hun zuur gezicht maakt snel plaats voor een voorzichtige lach. Mensen die nare gebaren op mij maken in het verkeer, daar wuif ik vriendelijk naar: hun verbaasde blik is telkens geld waard.

Maar wat heeft Fleur hier nu mee te maken?
Wel, ik heb die tactiek van haar geleerd! Wat doet zij als ze een boze hond tegenkomt? Vriendelijk kwispelen! Meestal stopt die boze hond dan snel met grommen omdat hij merkt dat Fleur geen vijand is die moet bekampt worden. (Ik zorg wel altijd dat ze op een veilig afstand blijft hoor, netjes aangelijnd. Ik wil natuurlijk niet dat haar iets overkomt!)

Met mensen doet ze hetzelfde. Sommige mensen zijn heel bang van honden. Ja, zelfs van ons Fleurtje (onbegrijpelijk als je haar lief snoetje ziet). Als zo'n mensen bij ons binnen komen lost dat probleem zich vanzelf op. Ze gaat enthousiast kwispelend groeten en 5 minuutjes later ligt ze gegarandeerd op de schoot van het bange bezoek te slapen. En het bange bezoek is dan niet bang meer, maar blij met zo'n lieverdje op hun schoot.
Ik zeg niet dat bange mensen nare mensen zijn hoor en ik zeg ook niet ze hun angst voor alle honden dan overwonnen hebben, dat zou wat te simpel zijn hé. Het gaat gewoon om de manier waarop Fleur met de dingen omgaat...

(By the way: een gezonde dosis angst voor honden is niet verkeerd. Niet alle honden zijn ten slotte Fleurtjes. Als ik dat onze kleine man nu nog eens aan zijn verstand kon brengen, want die heeft werkelijk van geen enkele hond schrik. En da's natuurlijk ook niet zonder gevaar...)


Moraal van het verhaal: met een glimlach bereik je vaak veel meer dan met wraak, wrok, of agressie. Deze gevoelens gaan toch alleen maar ten koste van jezelf...

Think like a Cavalier: Live, Love and enjoy Live.

Groetjes,
Milla
Pootje,
Fleur

Violetta: de kip die denkt dat ze een mens is

In eerdere berichten schreef ik al over de perikelen in het kippenhok. Als je dit nog eens wilt lezen klik dan hier.
Kort samengevat: we hebben 5 kippen, Jasmijn (de dominante opper bitch), Annabelle (vriendin en medestander van Jasmijn), Josefien (meeloper van de bitches), Pluizemie (aanvankelijk semi-vriendin van Violetta, maar nu ook medestander van de bitches) en Violetta (de zielepoot die wordt buitengesloten).

Violetta

Hoe gaat het nu met ons Violetje intussen? Wel,... eigenlijk goed! Zoals ik eerder al schreef wordt Violetta niet opgenomen in de groep, mag ze het hok niet in, mag ze pas als laatste eten, kortom... geen benijdenswaardige positie zou je denken. Dat dachten wij dus ook aanvankelijk.
Wij hadden zelfs zo'n medelijden met haar dat we een eigen hok voor haar ineen timmerden ('t is te zeggen, manlief deed dat). We maakten het lekker knus met stro erin en een nep eitje erbij... Zoals je wel zou kunnen verwachten bekeek madame haar mini villa de eerste dagen helemaal niet. Ze zat liever ineengedoken in haar hoekje tussen de stuiken. Angst voor de bitches, of angst voor verandering misschien? We besloten het maar even zo te laten en af te wachten...

Na enkele dagen zag ik tot mijn verbazing dat Violetje toch had plaatsgenomen in haar huisje en dat er zelfs een eitje naast het nep ei lag. Eureka! Ik ken nu niet veel van kippen, om niet te zeggen niets, maar volgens mijn boerenverstand lijkt het me toch logisch dat een kip pas gaat leggen als ze zich enigsinds goed voelt.
Zou Violetje zich dan helemaal niets aantrekken van die andere trutten van kippen die haar zou wreed uitsluiten? Het begon me meer en meer op te vallen dat ze eigenlijk een eenzaat is, ons Violetje. Ze kiest er blijkbaar zelf voor om zich niet aan te sluiten bij de groep.
Als ik 's morgens de kippenren nader staat het andere viertal mij al opdringerig op te wachten om zich op het eten te storten dat ik breng. Geen blik gunnen ze mij waardig, neen het eten dat ik breng, dat is wat hen interesseert. Violetta daarentegen komt onmiddellijk naar me toe en komt zoals ons Fleurtje (ons cavaliertje) om aandacht schooien. Ze is pas tevreden als ik haar geaaid heb. Als ons mevrouwtje haar aandacht heeft gehad gooi ik snel wat eten aan de andere kant van het kippenhok, uit het zicht van de vier andere veelvraten (die hebben toch niets in de gaten omdat ze het te druk hebben met schrokken), en dan kan ze ook eten op haar gemakje. Hierin lijkt ze dan weer helemaal niet op Fleurtje, want die kan haar brokjes in een recordtempo naar binnen werken. Gelukkig dat een hond zelf niet kan beslissen hoeveel hij eet, anders was Fleur zeker en vast al corpulent.

Ik vind Violetta echt een heel bijzondere kip, klinkt misschien belachelijk, maar zoals je bijzondere mensen hebt, heb je ook bijzondere dieren. Violetta is een beestje dat affectie geeft en ook wilt krijgen. Ze heeft meer interesse in mensen dan in haar soortgenoten. De andere kipjes vind ik ook erg leuk hoor, maar zij zijn veel meer met mekaar bezig en vooral met hun maaltijd. Ik vind het nog steeds ongelofelijk waar die kleine beestjes die grote hoeveelheden voedsel kunnen blijven steken. Ik wou dat ik ook zo ongestraft en zonder schuldgevoel kon schransen... lijkt me heerlijk. Ons Viloletje is anders, zij zoekt echt contact, net zoals ons Fleurtje. Ik vind het geweldig om zo'n bijzondere diertjes in mijn leven te hebben.

Onschuldige snoetjes...

Deze twee snoetjes kon ik jullie echt niet onthouden.

Snoetje nummer 1 had achter mijn rug aan de chocolade gezeten: stoel gepakt, tegen de kast geschoven, erop geklommen en graaien maar...
Hihi, het was wel zwarte chocolade, dus gezond ;-)

Snoetje nummer 2 is gewoon onovertroffen in zielig kijken. Hier kan je gewoon toch niet aan weerstaan? Net een knuffelbaby die nooit groot wordt, ons Fleurtje. Slaapt bovendien heel de nacht (en dag) door, is perfect zindelijk en huilt nooit... (als je blaffen om aandacht niet meetelt tenminste).

Hoezo, een hondenleven?

De uitdrukking 'een hondenleven leiden', dat wil toch zeggen een miserabel, ellendig leven leiden, dacht ik? Klopt dit eigenlijk wel met de realiteit, vraag ik me af. Tijd om te checken!
Weet je wat, ik laat de hond des huizes gewoon zelf aan het woord.

Hallo lieve mensen, ik ben Fleur.
Ik heb een mensenmama, een mensenpapa, 1 grote mensenbroer, 1 kleine mensenbroer en 1 mensenzus. Verder hebben we hier ook nog 5 kippen, maar die mogen niet binnenkomen van mijn mensenmama.
Ik zal jullie misschien even vertellen hoe mijn dag meestal verloopt:

's Morgens rond 5 uur komt mijn mensenpapa naar beneden omdat hij voor dag en dauw vertrekt naar zijn werk. Best lastig voor mij hoor, want ik lig dan lekker te snurken in de zetel.  Er wordt natuurlijk verwacht van mij dat ik opsta om te groeten. Ja, hallo, ik ben niet gek hoor! Ik hef even mijn kopje op en daar moeten ze het op dit uur maar mee doen. Ik heb mijn rust nodig, verstaan die rare mensen dat nu niet? Wie staat er by the way om 5 uur op? Alleen gekken toch!

Rond 6.30 u komt mijn mensenmama naar beneden. Die denkt dan dat ik een plasje moet doen, maar ik wil op dit uur helemaal niet op dat koude gras gaan zitten. Ik ben een dame hoor. Maar mama is streng en ze zet mij gewoon buiten. Ik kan niet anders dan luisteren want ze is veel groter dan mij. Ik ga nog even voor de venster staan koekeloeren, maar mama doet net alsof ze mij niet ziet. Erg hé! Ok, dan maar rap een plasje doen zeker op dat vieze natte gras, dan ben ik ervan af.
Dan mag ik terug binnen, joepie, maar nu moeten weer persé mijn pootjes afgedroogd worden. Die rare mensen drogen hun voeten toch ook niet af met een handdoek telkens als ze binnenkomen. Die staan wel zo gek te wrijven met hun schoenen op een rechthoekig harig ding dat op de grond ligt. God mag weten waarom ze dit doen, maar ja, ze doen hier in huis wel meer rare dingen.

Mijn mensenmama haar haren staan 's morgens altijd zo omhoog en naar alle kanten, hoe zou dat komen? En ze drinkt dan drie koffies of zo. Ondertussen leg ik mij op haar schoot, da's tenminste lekker warm, na dat koude gras waar ze me altijd opstuurt.

Oh, 't is alweer 7 uur en dan komt dat kleintje naar beneden. Nu is het écht gedaan met de rust! Mama wordt wat zenuwachtig nu en ze is met vanalles en nog wat bezig. Waarom toch altijd die haast? Ik begrijp dat niet.
Die twee grote mensenkinderen komen ook tevoorschijn op een gegeven moment, als mama al een keer of zes hun naam heeft geroepen. Meestal zijn die niet zo goed gezind 's morgens. Mama zegt dan: "Hebben jullie nu weer een ochtendhumeur" en "Dat komt ervan als je te laat gaat slapen".

Oef, en dan zijn ze weg, eindelijk! Even terug rusten hoor nu. En ze zijn hier natuurlijk weer vergeten mij eten te geven. Ik moet altijd wachten tot half negen. Is dat niet schandalig? Terwijl al die mensen hier al hun buikjes hebben rond gesmuld.

Mama is terug. Ik ga maar aan mijn eetbakje staan, dan zal ze het wel begrijpen zeker? Ja, ik krijg mijn brokjes nu. Hondenbrokjes, en dat terwijl die kippen altijd van dat lekkere menseneten krijgen en ook nog van die rare zaadjes of zo iets. Ik vind dat niet eerlijk! Die kippen worden hier écht voorgetrokken. Ik zal die brokken maar op eten zeker, anders heb ik niks...

Ok, mag ik nu eindelijk terug gaan slapen, ja? Ik hoop dat mama niet teveel lawaai maakt vandaag met dat machien met die buis aan dat alles opzuigt.

In de namiddag als mijn mensenbroertjes en zusje terug zijn van school mag ik vaak gaan wandelen, maar nu niet. Ik zit met mijn vrouwelijk ongemakje en nu mag ik niet buiten van mama. Ze is bang dat de grote honden mij gaan lastig vallen. Zij komt zelf toch ook buiten in die situatie. Waarom mag ik dat dan niet? En nu is ze weer helemaal extatisch omdat er zo'n vogel eitjes aan het uitbroeden in onze tuin. En ik mag zelfs geen lief hebben, laat staan kleintjes.
Ah ja, en ik zou nog vergeten te vertellen dat ik nu zo een broekje moet dragen met zo een stom roze strikje op mijn poep, anders wordt de vloer vuil of zo, geloof ik. Ik begrijp er niets van, da's toch helemaal niet erg, een vieze vloer.

Als die mensen ' s avonds eten dan krijg ik helemaal niets. Ik moet het stellen met de kruimels die op de grond vallen. Bij mijn kleine mensenbroertje valt er meestal nogal veel op de grond, dus ik weet waar ik moet zijn als ik toch wat wil meegenieten van dat lekkere eten. De egoïsten!
En als ze dan allemaal gedaan hebben krijg ik mijn hondenbrokken. Weer hetzelfde... Als ik geluk heb giet mijn mama er soms wel wat soep over.

's Avonds als ik rustig op mijn gemak in de zetel wil liggen, komt ze af met die irritante kam. Dan zit ze maar knopen uit mijn haren te pulken (auw!). Moet dat nu echt? Bij mijn mensenzus doet ze dat ook altijd en die heeft dat precies ook niet graag . Gelukkig hoef ik nog niet te vaak in bad. Stel u voor!

Pfff ..., ze zijn eindelijk naar boven allemaal nu. Mag ik nu ongestoord slapen, ja?
Je ziet, zo makkelijk is mijn leven niet hé!

 

 

Groetjes,

Fleur

Ik vind het fijn als je me ook op facebook leuk vindt: https://www.facebook.com/missmilla.athome

Nééééhé, Fleur!!!

Da's een wasmand!!! Géén mand!

 

 

Jaaa Fleur, ik weet het, je bent zielig!

 

 

 

 

 



De lady's zijn er!

Eindelijk! Na meer dan een jaar zagen, klagen en nog eens zagen, heeft manlief toegegeven en is ons gezin uitgebreid met 3 dametjes: Violetta, Annabelle en Jasmijntje.
Neen geen mensenkinderen, hier hebben we er al 3 van en dat volstaat ;-), maar kippen.
We zijn druk in de weer geweest om alles in gereedheid te brengen voor hun komst: een hok, een ren, een drinkbak, kippenvoer en stro halen,... Het is allemaal nieuw voor ons, maar ik vind het super leuk.


Neen, dit exemplaar is geen kip, maar een mensenkind

Op Paasdag (!) arriveerden ze dan eindelijk, en we zijn er zo blij mee!
Ik weet dat veel mensen kippen maar kippen vinden, maar hier krijgen ze een naam, kunnen ze er zeker van zijn dat ze nooit in de pot zullen belanden en dat ze hier oud mogen worden (ook al leggen ze al lang geen eieren meer).

De kinderen zijn ook in de wolken en ons cavaliertje Fleur vindt het allemaal reuze interessant.
We hebben voor een kippenhok gekozen waarin we de dames 's nachts kunnen opsluiten, want naar het schijnt worden alle kippen hier in de buurt binnen de korste keren doodgebeten door een vos of een marter (niemand weet wie deze bloeddorstige snoodaard is). Ik wil natuurlijk niet dat mijn meisjes al snel naar de kippenhemel vertrekken, dus moeten we ze tegen dit onzichtbare gevaar beschermen.

Eigenlijk zijn kippen wel fascinerende wezentjes, vind ik.
Zoals ik al zei moeten we nog héél veel leren over kippen... Al vanaf de eerste dag werd me duidelijk wie het kneusje van het drietal is. Blijkbaar heerst er al snel een hiërarchie binnen de kippenwereld. Op een gegeven moment was het 's avonds heel erg aan het regenen en ik ging naar de kippen om ze op te sluiten voor de nacht. Twee zaten al lekker droog in hun hok, nummer drie (Violetta) zat in de stromende regen helemaal ineengedoken in een hoekje te bibberen. Ze mocht van de twee andere dames het hok niet binnen. De bitches!

Annabelle en Jamijntje (de bitches)

Ook als ik 's morgens eten breng mag Violetta pas als laatste eten, ocharme. Ik vind het wel een beetje zielig voor haar, maar dit schijnt heel normaal te zijn in de kippenwereld. De dominantste kip is Jasmijntje (zeg maar gerust Jasmijn de Verschrikkelijke ;-)), daaronder komt Annabelle (zij wordt blijkbaar nog net getolereerd) en helemaal onderaan de pikorde staat ons zielepootje Violetta.

Violetta: de zielepoot
 

Ons Fleurtje, da's nog een ander verhaal. Ze vind de kipjes helemaal te gek en wil er graag mee spelen (lees: heel hard achter hen rennen). De kipjes vinden dat niet zo heel erg tof heb ik de indruk, dus mag ze niet meer in de ren. Dit frustreert haar mateloos, want uren kan ze nu postvatten aan de ren. Dan is ze ook nog eens jaloers op al dat lekkere brood en die heerlijke etensresten die ons drietal krijgt. En zij moet het ocharme alleen met haar hondenbrokken en af en toe een dental stick stellen.

 

't Is een heel avontuur, onze kippen!
Ah ja, en eentje heeft al twee keer een eitje gelegd (jahoe!). Dit zal Jamijntje, de meesteres, wel geweest zijn denk ik ;-).

Fijn weekend,
Milla

Terugblik...

De twee weken paasvakantie zitten er hier op. Vandaag heb ik het huis weer voor mij alleen. t 'Is te zeggen, ons Fleurtje is er natuurlijk ook, mijn trouwe volgeling. Ik denk dat zij wat moet bekomen van de vakantie en de drukte hier in huis. Ons viervoeterke heeft haar rust nodig, alhoewel ze eigenlijk nog maar één jaar is en dus echt nog een jonge spring in 't veld. Met de kids thuis kwam ze niet aan haar rust toe, want dan wil ze er altijd bij zijn. Ze heeft dan geen tijd om haar slaapjes te doen.

Mama is eigenlijk ook wel een beetje moe nu. Ik vind het een beetje raar om dat te zeggen, want ik werk niet meer buitenshuis. Sommigen zullen wel vinden: 'Wat voor een verwende trien is dat nu?' Ik vind vakantie echt wel leuk hoor en ik vind het ook super dat de kinderen dan thuis zijn, maar het is ook wel intensief. De eerste week vakantie, dat gaat nog wel, maar daarna begint de verveling genadeloos toe te slaan. Dan is het een kwestie om ze bezig te houden om te voorkomen dat ze op een gegeven moment het varken beginnen uit te hangen. Negatieve aandacht is immers nog altijd beter dan geen aandacht hé.

Aandacht hebben ze dus gekregen. Echt veel uitstapjes zijn er niet gemaakt, maar hier thuis hebben wel ons wel beziggehouden met bakken, in de tuin spelen en werken (ja, ze hebben een beetje geholpen, de kindertjes), vriendjes komen spelen, fietsen,... Jammer genoeg moest manlief heel veel werken in de vakantie, incluis halve weekends, zodat er niet veel quality time met papa inzat.

Het gevolg is nu wel dat er nog een heleboel werk op mij ligt te wachten. Daarnet nog een mandje of drie strijk weggewerkt, pfff... nog twee te gaan nu. Grondig poetsen moet er ook gebeuren, want op het eerste zicht lijkt het huis misschien wel netjes, maar dan moet je zeker niet onder de zetels en in de hoekjes gaan kijken. Ook de keukenkastjes dragen nog de sporen van de bakavonturen van dochterlief.
Mijn dressing moet bovendien nog eens dringend uit gerommeld worden, want die staat zo vol met kledij die niet meer gedragen wordt dat je er bijna niet meer in of uit raakt. Stel je maar niet teveel voor van die dressing hoor. 't Is eigenlijk maar een piepkleine ruimte achter de slaapkamer, maar wel (te) handig om de rommel die in de weg ligt even uit het zicht te hebben.
Maar vol is vol, en nu moet er dus een hele hoop uit. Het ellendige is dat ik moeite heb om dingen die nog bruikbaar zijn zomaar weg te gooien. Ik wil ze dus te koop stellen op een tweedehandssite of weggeven aan vrienden of familie die het kunnen gebruiken. Maar daar kruipt dan weer zoveel tijd in. En ik wil nog zoveel doen...

Het werk in de tuin blijft ook voortduren natuurlijk, en als ik het niet bijhoud ben ik zo verloren. Heel leuk hoor zo'n grote tuin, maar ook heel veel werk. Gelukkig heb ik wel wat groene vingers. Als ik genoeg heb van het huishoudelijk werk, trek ik mijn tuin in om te ontspannen. Ja, van wroeten in de grond kom ik tot rust. Dit heeft ook wel nadelen, want als het zonnetje schijnt zou ik liever de boel binnen laten liggen, om me in mijn tuin bezig te houden...

Maar over wat wou ik nu eigenlijk in eerste instantie weer schrijven? Dat overkomt me nu vaak, dan denk ik: hier ga ik nu eens over bloggen en uiteindelijk schrijf ik over hele andere dingen die me te binnen schieten en dan weet ik niet meer wat het plan was.  Zou dat de leeftijd zijn of heb ik gewoon zo een verstrooide kop?

Ah ja, nu weet ik het weer! Gisteren was ik op een paasbrunch in Nederland (mijn man is namelijk een Nederlander, neen geen rijke Nederlander) en je weet hoe dat gaat hé. De vrouwen zitten dan bij de vrouwen en praten veel over de kids enzo, en de mannen zitten bij de mannen en hebben het dan over auto's en sport ;-). 't Was heel gezellig en ook het weer zat mee.
Op een gegeven moment ging het gesprek (bij de dames) over kinderopvang. Er waren enkele vrouwen die zo eerlijk waren om te vertellen wat zij betalen voor het kinderdagverblijf. Wel, ik ben hier nog altijd niet goed van! Ik dacht dat de kinderopvang in België al duur was, maar de bedragen die ik daar hoorde... Echt waanzinnig! Ik heb er uit begrepen dat je wel een deel hiervan terugkrijgt of zo. Maar ik moet toegeven dat ik niet goed weet hoe dat systeem in Nederland werkt. In België zijn er wel ellenlange wachtlijsten in de kinderopvang. Maar de prijzen zijn berekend op je (gezamenlijk) inkomen en je kan een deel van die opvang ook nog inbrengen op je belastingbrief. Ik heb ook begrepen dat het kindergeld bij de noorderburen een heel pak lager ligt dan bij ons. Sommige medische kosten (zoals orthodontie bijvoorbeeld) zouden dan blijkbaar weer goedkoper zijn.

Ik schrok toch wel van deze grote verschillen tussen België en Nederland. Blijkbaar is het in Nederland niet makkelijk om een baan te combineren met het moederschap als je niet op de grootouders kan beroep doen voor opvang, en je wilt nog iets overhouden van je loon.
Of zie ik dit verkeerd? Verbeter mij dan aub, want ik vind dat eigenlijk wel boeiend om wat meer over te weten.

Ik vind het fijn als je me ook op facebook leuk vindt: https://www.facebook.com/missmilla.athome

Tijd voor voetverzorging!

Mama's met een dochter weten waarschijnlijk dat de meeste meisjes dol zijn op nagellak. Voor mijn dochter geldt: hoe zotter hoe liever, op voorwaarde dat er paars of roze aan te pas komt. Ja, ze is nog steeds een roze-adept!
Ik heb ze dus vanmorgen eens in de watten gelegd met een mani- en pedicure. Knippen, veilen, lakken,...  de hele santenboetiek.

Eerst een laagje blauwe nagelak:

Dan een laagje van die, volledig 'over the top', paarse glitter craquelé lak:

En blij dat ze weer was!!!

Even daarna kwam ons andere dametje weer binnen van haar uitje in de tuin.

 

Ik denk dat zij ook een mani- én pedicure nodig heeft ;-)!.

Dingen waar ik niet op bespaar

En tijdje geleden schreef ik over de manier waarop ik probeer te besparen.
De redenen om te besparen zijn voor mij:

•  Geld besparen (uiteraard!).
•  Mijn groeiende afkeer van de wegwerpmaatschappij.
•  Mijn poging om een duurzamer bestaan te leiden.
•  Het besef dat een leven met minder spullen om je heen veel rust brengt in je leven.
•  Mijn steentje bijdragen om onze mooie planeet niet binnen de korste keren naar de haaien te laten gaan.
• En 'last but not least': doordat ik bespaar op vele fronten en anders ben gaan leven kan ik nu (een tijdje?) thuis zijn bij mijn kids, en dat is een vrijheid die onbetaalbaar is voor mij! Besparen heeft dus veel meer kwaliteit gebracht in mijn leven, hoe contradictorisch dit ook mag klinken.

Zoals jullie zien ben ik dus een grote fan van besparen. Toch zijn er ook een aantal zaken waar ik niet wil op besparen, omwille van diverse redenen.
Ik zet ze hier even op een rijtje:

• Tandpasta: ik ben de niet zo trotse eigenaar van een mond vol  'gevoelige' tanden en dus afhankelijk van een duur merk tandpasta, nl. S*nsod*ne, om zonder pijn nog hete koffietjes te kunnen drinken of koude ijsjes te kunnen eten.
• Om mijn teergeliefde gevoelige tandjes te poetsen gebruik ik een elektrische tandenborstel (stroomverbuik) waar ook weer van die dure opzetborstels (voor gevoelige tanden uiteraard) bijhoren. Ik zou natuurlijk ook manueel kunnen poetsen met een goedkope tandenborstel, dit zou even goed zijn volgens bepaalde onderzoeken, maar ik vrees dat ik hiervoor de juiste poetstechniek niet onder de knie heb.
• Mascara: over het algemeen zijn er heel veel goede beauty producten te vinden voor een lage prijs, alleen voor mascara heb ik nog geen fatsoenlijke low budget versie ontdekt. Geklonterde wimpers zijn echt NOT DONE in tegenstelling tot wat sommige reclames ons willen laten geloven (en zeker niet als je boven de 30, laat staan boven de 40 bent).
• Schoenen: ik heb zoals heel veel vrouwen een zwak voor mooie schoenen, maar ik wil wel dat ze comfortabel zitten. Jammer genoeg zit er aan mooie, en kwalitatief goede schoenen vaak een duurder prijskaartje. Ik probeer uiteraard in de solden mijn slag te slaan, en ik koop (in tegenstelling tot vroeger) enkel nog schoenen als ik ze echt nodig heb. Voor mijn kinderen vind ik het nog belangrijker dat ze goede schoenen dragen: hun voeten zijn nog volop in de groei en hebben daarom voldoende ondersteuning nodig. Ballerina's , 'Vans' en consoorten komen er hier dus niet in, tot grote ergernis van dochterlief.
• Onze viervoeter: voor de aankoop van ons hondje zijn we heel bewust op zoek gegaan naar een fokker die niet enkel kweekt uit winstbejag maar vooral uit liefde voor het ras. We wilden heel graag een Cavalier King Charles Spaniël, omdat deze honden gekend staan voor hun aanhankelijk en zachtaardig karakter. Jammer genoeg wordt dit ras ook vaak geplaagd door erge erfelijke aandoeningen... We hadden voor een fractie van de aankoopprijs ook een hond kunnen kopen in een zogenaamde 'broodfokkerij', maar ik kan deze vreselijke handel in dieren alleen maar afkeuren. Teven moeten onophoudelijk drachtig zijn in de meest erbarmelijke omstandigheden, er wordt gefokt met dieren die drager zijn van erfelijke aandoeningen (ze worden hier uiteraard vaak niet eens op gescreend), puppy's worden geïmporteerd uit Oost-Europese landen in de meest schrijnende omstandigheden. Neen, met zo'n handeltje wil ik niets te maken hebben. Onze Fleurtje is in haar eerste levensweken met heel veel liefde omringt geweest bij een dame die je ook na de aankoop nog begeleid en graag wil weten dat haar hondjes goed terecht  komen. Eigenlijk hadden we ook een hond uit het asiel kunnen nemen, dit was natuurlijk nog beter geweest... alleen wou ik met onze 3 kinders in huis het risico wat beperkt houden.
• Onderhoud auto: mijn auto laat ik enkel nog in een 'merk' garage onderhouden. Dit omdat de ervaring mij leert dat je met een goed onderhouden auto op lange termijn veel minder kosten hebt. Ook kan je steeds minder en minder zelf doen aan de modernere auto's. Mijn auto weg doen zou natuurlijk de ultieme besparing zijn, maar zo ver ben ik nog niet, misschien ooit...
• Eieren: ik wil geen eieren kopen van kippen die een rotleven leiden. Dan maar liever wat meer geld uitgeven aan diervriendelijke eieren. Dit in afwachting tot ik hier zelf wat dametjes heb rondlopen.

Nu ben ik eigenlijk wel wat benieuwd naar de dingen waar jullie niet op besparen. Laten jullie dat weten?


Groetjes,
Milla

    

Fleurtje

Als er één wezentje is dat het afgelopen jaar mijn hart heeft veroverd dan is het wel ons cavaliertje Fleurtje.

Wanneer ik over haar spreek verval ik automatisch in superlatieven.
De niet-hondenliefhebbers stoppen nu best met lezen, want die zullen nooit kunnen begrijpen dat de liefde voor een viervoeter zo groot kan zijn.
Neen, het is niet hetzelfde als een kind (dat weet ik heus wel), maar dat neemt niet weg dat heel ons gezin dol op haar is en dat ze er echt bij hoort.

Wat haat ik mensen die hun hond slecht verzorgen, hem pijn doen of zelfs achterlaten. En wat haat ik broodfokkerijen die enkel honden kweken uit winstbejag en ze zien als koopwaar, zonder zich ook maar even te bekommeren om hun lot.

Wie een hond in huis haalt moet dit niet impulsief doen, maar beseffen dat dit een engagement is voor de rest van het leven van dit dier.
Ook een hond kopen 'voor de kinderen' is een slecht idee. Je weet op voorhand dat je als ouder het grootste deel van de zorg op je schouders zal moeten nemen. Je moet dus in de eerste plaats zelf een hondenliefhebber zijn!
De onvoorwaardelijke liefde die je krijgt van zo'n viervoeter verdient het om beantwoord te worden met evenveel liefde van zijn baasje.

Ik heb me al zo vaak de vraag gesteld: waarom worden honden niet minstens 30 jaar, in plaats van de schamele 12 jaar die ze gemiddeld bij ons zijn? De gedachte dat ik Fleur ooit zal moeten verliezen is echt ondraaglijk. Ik duw die gedachte dan ook maar zoveel mogelijk weg, Mister Cavalier wordt zelfs boos als ik erover durf te beginnen...


Ik zal maar stoppen met Fleurtje te bewieroken nu, het wordt wat gênant ;-)

Hebben jullie ook zo'n hond, kat, konijn, vogel,... waar jullie helemaal gek van zijn?

Slechte hondenbaasjes

Vorige week trapte mijn dochter in een dikke vette hondendrol. De stank was zo misselijkmakend dat ik haar schoen twee dagen heb buiten gezet. En nee, het was geen drolletje van een chihuahua, maar eerder van een Deense dog of zo.

Nu ben ik al veel langer op mijn hoede als ik door de stad wandel, want ondanks de verschillende hondentoiletten ligt het er vol met van die onwelriekende hondenuitwerpselen.
Versta mij niet verkeerd, ik ben een hele grote hondenvriend. Ons Cavaliertje hoort echt bij ons gezinnetje en we nemen haar overal, waar we kunnen, mee naartoe.
Maar ook de meeste andere honden kunnen mijn hart veroveren. Ze hebben vaak zo'n onschuldige blik in hun ogen, en daar smelt ik echt voor.

Neen, het zijn niet de honden die het probleem zijn, maar hun baasjes. Gelukkig hebben de meeste baasjes tegenwoordig een zakje bij en rapen ze de drolletjes netjes op. Spijtig genoeg heb je  altijd van die mensen die vinden dat zij dit niet hoeven te doen, en zich hier vaak zelfs niet voor schamen.

Ik heb vorige zomer eens meegemaakt dat er een mevrouw haar hondje zijn behoefte liet doen voor mijn ogen, toen ik mijn rozen aan het snoeien was in de voortuin. Dit is op zich geen probleem natuurlijk, als je alles maar netjes opkuist. Maar neen, mevrouwtje liep doodleuk gewoon door, alsof het de normaalste zaak van de wereld is om je hond op de stoep zijn behoefte te laten doen. Ik was te verbouwereerd om te reageren. Dat heb ik altijd in zo'n situaties, en dan kan ik me nadien wel voor de kop slaan.

Gisteren was het dus weer zover. Ik loop met mijn kinderen een klein eindje door de stad en zeg nog : "Pas op voor de drollen hé!". We passeerden ook langs een hondentoilet en ik dacht nog bij mezelf: toch bizar dat dit er zo leeg bijligt...

Eenmaal thuis, zie ik plots allemaal vieze bruine vegen op de vloer. Ik roep mijn oudste zoon terug en vraag: "Heb jij je voeten wel geveegd?". "Jaja, mama, tuurlijk" antwoordt hij geïrriteerd.
Tot ik weer die verdachte geur opmerk. 't Is toch niet waar zeker, weer prijs!
Bah! En dit natuurlijk op een moment dat ik binnen 10 minuten net bezoek verwacht. Heel mijn huis zit onder hondenpoep, en de mat in de hal stinkt weerzinwekkend.
Mat buiten gezwierd, schoen buiten gezet, snel, snel de vloer wat schoongemaakt, maar die geur leek wel te blijven hangen.
Oh, wat haat ik die onbeleefde hondenbaasjes toch!

Zo,... dit moest ik even ventileren!
Ik weet heus wel dat er veel ergere dingen zijn hoor, maar als iedereen nu gewoon wat meer rekening houdt met zijn medemens wordt de wereld er toch alleen maar mooier op.

Mijn Cavaliertje

Sinds we Fleurtje in ons gezinnetje hebben, zit ik mijn vriendinnen steeds meer te overzeuren met mijn verhalen over haar. Ik kan er soms echt niet over zwijgen. Ja, ik besef het: dit wordt stilaan een probleem!
Ik had me nochtans echt voorgenomen om niet zo'n raar mens te worden dat haar hondje behandelt alsof het haar kindje is. Met jasjes enzo, je kent dat wel. Mijn kinderwens is tenslotte al ruimschoots vervuld met mijn drie bengels.

Ik was al wel langer een 'hondenmens', want in het verleden hadden we al een super lieve labrador. Ik wist dus wel wat het betekende om zo'n viervoeter in huis te halen.
Maar dat er zo'n goddelijke wezentjes bestonden als cavaliertjes dat wist ik echt niet.

's Morgens is ze nooit slechtgezind. Neen, met het verkeerde been uit bed stappen is iets wat niet in haar woordenboek staat. Dit in tegenstelling tot mijn (puberende) zoon of (bijna puberende) dochter. En ook onze kleuter is s' morgens niet steeds het zonnetje in huis.
Wat is het toch heerlijk om elke ochtend te worden begroet alsof je de belangrijkste persoon in het universum bent! Na al dat uitgebreid kwispelen is juffrouwtje dan wat moe geworden. Ze moet dan dringend wat uitrusten met haar hoofdje (neen, niet kop!) op mijn schoot, terwijl ik mijn eerste koffietje drink in een poging om wakker te worden.
Overdag loopt ze steeds met mij mee als een schaduw. Ze zou zelfs graag mee naar het toilet gaan, maar dit is zelfs voor mij toch net een brug te ver.
Als ik strijk ligt ze op een stoel naast de strijkplank, als ik in de keuken bezig ben is ze een super handige kruimeldief die de vloer netjes houdt, en als ik 's avonds in de zetel zit kan de verwarming een graadje lager, want dan vlijt ze zich als een dekentje op mijn schoot.
Heb ik al gezegd dat ze ook een echte schoonheid is, met haren zo zacht als zijde?

Wat zeg je? Ben ik weer aan het zeuren?