Hoffelijkheid en beleefdheid kosten niets...

Bijna alle ouders zeggen dat ze waarden als 'beleefdheid' en 'hoffelijkheid' erg belangrijk vinden. Ze vinden het dan ook essentieel dat hun kinderen leren hoe ze zich op een fatsoenlijke manier moeten gedragen tegenover de medemens. Waarom is het voor zoveel mensen dan zo'n moeilijk punt?

De laatste tijd schijnt beleefdheid een voorbijgestreefd gegeven te zijn. En weet je wat ik dan nog het ergste vind? Meestal zijn het niet de kinderen die zich slecht gedragen, maar de volwassenen. Zijn deze boertige volwassenen dezelfde ouders die hun kinderen zo graag beleefdheid willen bijbrengen? Dan vrees ik dat ze het belang van het goede voorbeeld geven danig onderschatten...

In enkele weken tijd mocht ik de teloorgang van deze - oh zo mooie - waarden meermaals aan de lijve ondervinden.
Ik maakte een lijstje met mijn ergernissen:

• Ik koop al wel eens iets op een tweedehandssite. Iedereen weet dan er dan meestal eerst wat heen en weer wordt gemaild om concrete afspraken te maken. Blijkbaar is het tegenwoordig 'not done' om je tegenpartij aan te spreken met bijvoorbeeld 'beste'. Neen, we vallen meteen met de deur in huis, we gebruiken uiteraard geen beleefdheidsvormen zoals 'aub' of 'dank u' en waarom zou een zin in godsnaam met een hoofdletter moeten beginnen? Als er van zinnen al sprake is tenminste... meestal zijn het wat onsamenhangende woorden in telegramstijl. Ben ik nu echt zo ouderwets dat ik me hier aan erger? Hoeveel moeite kost het om een fatsoenlijke mail te schrijven? Niet erg veel lijkt me, en het maakt de omgang er toch een heel pak aangenamer op .
• Vorige week kocht ik twee t-shirts voor mijn zoontje op zo'n site. De verkoopster zou ze verzenden met de post. Jammer genoeg kreeg ik nooit mijn t-shirts aan. Na enkele beleefde en geduldige mails van mijn kant kreeg ik geen enkel antwoord van de verkoopster. Na een paar dagen mailde ze me (in de hierboven beschreven stijl) dat het pakje terug bij haar thuis was aangekomen, ze wist blijkbaar niet waarom. De post zou het terug naar mij verzenden. Ik kreeg het pakje deze keer inderdaad aan... bleek dat de dame te gierig was geweest om het voldoende te frankeren. Ik had nochtans de verzendkosten netjes op haar rekening gestort. Tja, waar gaat de wereld naartoe als je iemand al moet oplichten voor één euro of zo. Ik was in ieder geval blij dat ik de t-shirts uiteindelijk toch nog had ontvangen.
• Als ik 's morgens mijn kind afzet aan school groet ik altijd vriendelijk de andere ouders, de meesten vinden het op één of andere manier teveel moeite om iets terug te zeggen of om zelfs gewoon maar te knikken. Wanneer ik in de wachtzaal bij de dokter binnenkom knik ik ook altijd beleefd naar de andere wachtenden. Blijkbaar wordt dit echter niet meer gedaan tegenwoordig. Meestal krijg ik alleen wat verbaasde blikken terug.
• In het verkeer kom je ook dagelijks mensen tegen die denken dat héél de wereld enkel rond hen draait. Wanneer ik bijvoorbeeld mijn wagen in de berm rijdt om een andere chauffeur te laten passeren in een smalle straat, krijg ik in plaats van een opgestoken hand als bedankje, een zelfvoldane blik in mijn richting. Een blik die me lijkt te willen zeggen: 'het is niet meer dan normaal dat jij voor MIJ aan de kant gaat'. Poehoe, wat een ego's, denk ik dan. Sinds ik rijd met een klein groen autootje lijkt het er helemaal op dat ik geen respect meer mag verwachten van de andere chauffeurs in het verkeer. En als je dan ook nog eens vrouw bent en blond...
• Gisteren was er een technicus van T.elenet bij ons thuis aan het werk om een nieuwe modem te plaatsen. Plots ging de bel. Er stond een onbekende meneer voor de deur. Hij zei me dat hij net naar de kinesist was geweest bij ons in de straat en dat hij de camionette van T.elenet had zien staan op onze oprit. Hij vroeg me of hij binnen mocht komen om de technicus te spreken, want hij had problemen met zijn internet thuis. Duh... ik dacht het niet meneer! Maak jij ook maar gewoon een afspraak met de klantendienst, zoals iedereen! Ik moet wel zeggen dat ik perplex stond van zijn lef, hij woonde zelfs niet eens bij ons in de buurt.
• En nu nog een laatste om af te sluiten: mensen die op de deur kloppen van het dokterskabinet terwijl je daar als patiënt  binnen zit. Ze hebben geen tijd om even hun beurt af te wachten in de wachtzaal. Ik zou het niet durven persoonlijk. Gelukkig heb ik een assertieve dokter, die deze heerschappen kordaat naar de wachtzaal verwijst.

Nu vragen jullie je misschien af hoe ik omga met dit soort ongemanierde mensen. Wel, ik blijf altijd heel erg beleefd, soms zelfs overdreven beleefd. Je moet hun gezicht dan zien... Ik denk altijd: beleefdheid kost niets, ik verlaag me niet tot jouw niveau!

Hebben jullie ook de indruk dat waarden als 'hoffelijkheid' en 'beleefdheid' aan het afbrokkelen zijn in onze maatschappij?

Herfstblues?

Bestaat er zoiets als herfstblues? Indien ja, dan denk ik dat ik eraan lijd.
De laatste dagen erger ik me aan zowat alles om me heen. Objectief gezien heb ik weinig reden tot klagen: ik ben gezond (voor zover ik weet tenminste), mijn huwelijk staat niet op springen, alles gaat goed met de kids, mijn hond is nog altijd megaschattig en lief (alhoewel ze soms ook wel haar nukken heeft, hormonen zeker?)... Weinig reden tot klagen dus, maar toch lijkt niets me nog af te gaan.

Omdat ze zeggen dat je hart uitstorten zo'n deugd kan doen én helend werkt, gooi ik hier mijn lijst met ergernissen van de laatste tijd op tafel. Als je geen zin hebt in een klaagblog, haak dan maar snel af zou ik voorstellen. Indien je daarentegen zelf ook last hebt van de herfstblues, lees dan zeker verder en laat je eigen ergernissen achter in een reactie. Want samen klagen is altijd leuker dan alleen klagen, nietwaar?

Ok, daar gaan we dan! Hier komt mijn lijstje... ik erger me momenteel blauw aan:

• Het feit dat het zo verrekt donker is de hele dag. Waar zit die zon? Ga ik nu maanden aan een stuk weer moeten wennen aan de kou, de regen en de gure wind? Als die domme zon tenminste nog een beetje zou willen meewerken was het lang zo erg niet, maar neen hoor, die luie vuurbol is niet van plan haar gezicht nog veel te laten zien de komende maanden.
• Aan het stelletje 'leuke' mensen die hier in de buurt wonen en die er alles aan doen om het bloed van onder mijn nagels te halen. Deze mensen hebben een kachel (type 'allesbrander' vermoed ik). Niets mis mee natuurlijk... alleen vraag ik me af wat voor rotzooi ze er er allemaal insteken om op te fikken. De stank en de vuile rook die er uit hun schouw komt is werkelijk niet te harden. Heel de buurt heeft er last van. Het erge is dat ze dus niet enkel in de winter stoken, maar het hele jaar door. Hoe vaak ik niet angstvallig mijn ramen en deuren moet dichthouden, mijn 'berookte' was opnieuw in de machine moet steken, mijn kinderen moet binnen houden,... allemaal omdat de lucht door deze mensen verpest wordt. Ik snap het eerlijk waar niet hoe een kachel zo kan stinken. Ik ken nog verschillende mensen met een kachel en daar heeft niemand last van. Het erge is dat deze individuen er zich helemaal niets van aantrekken dat ze zoveel ongemak veroorzaken in de buurt. In het verleden hebben we ze hierover beleefd en tactvol aangesproken, maar spijtig genoeg hebben ze toen de oorlog aan ons verklaard. Ik kan er bijna een boek over schrijven... Ik spreek dus al jaren niet meer tegen deze personen. Ze zeggen soms: 'met sommige mensen kan je niet praten' wel, dit zijn dus dat soort van mensen. Sindsdien zijn er kleine en grote pesterijen van hun kant. Zo vinden deze mensen het dus heel grappig om hun auto's langs beide kanten op 15 cm van mijn auto te parkeren, zodat ik onmogelijk nog wegkan. Eén keer kan ik daar nog wel mee lachen, maar als ze het systematisch blijven doen is het moeilijk om te zwijgen. Toch zwijg ik, ik heb namelijk geen zin in een nog verdere escalatie van de situatie. Je leert er mee leven op den duur, hoe moeilijk dat ook is.
• Aan al de mensen die niet begrijpen dat ik thuisblijfmoeder ben geworden omdat ik helemaal genoeg had van de 'ratrace'. Voor sommigen lijk je dan niet meer mee te tellen. Ze kunnen het maar niet begrijpen dat je er vrijwillig voor kiest om thuis te blijven voor de kinderen. Er zijn er zelfs die je dan een profiteur vinden (dat zeggen ze wel niet in je gezicht uiteraard). Maar van wie profiteer ik eigenlijk in hun ogen? Ik krijg geen enkele uitkering. Van mijn man misschien dan? Neen ook niet, want hij staat voor 100% achter deze beslissing. Sommigen zijn ook jaloers op de vrije tijd die ik heb. Maar leven van één inkomen heeft uiteraard financiële consequenties en je moet écht wel op een andere manier gaan leven om rond te komen. Dat vergeten ze voor het gemak even als ze jaloers zijn... Want ja, met minder rondkomen, dat willen ze ook niet natuurlijk.
• Aan het racisme dat er bij velen aan de oppervlakte komt als het over de vluchtelingen gaat. Ze zijn zo bang dat ze een stukje van hun eigen welvaart zouden moeten opgeven... Ik vraag me af hoe het komt dat sommige mensen zo weinig inlevingsvermogen kunnen hebben: vreselijk!
• Aan het feit dat ik op de één of ander manier mijn huishouden maar niet op orde krijg. Nu moet ik toegeven dat ik veel te perfectionistisch ben, dus daar zal het ook wel een beetje aan liggen misschien...
• Aan mijn gebrek aan energie: ik sta moe op en ik ga moe slapen. Misschien moet ik toch maar eens proberen mijn vitaminesupplementen elke dag te nemen in plaats van één maal per week (als ik er toevallig eens aan denk). Enkele maanden geleden bleek uit een bloedonderzoek dat ik een aanzienlijk vitamine D tekort heb... op deze manier ga ik dat tekort natuurlijk niet weggewerkt krijgen.
• Aan het feit dat mijn plan om gezonder te gaan eten en minder te snoepen echt niet wil lukken. Ik heb gisteren wéér twee chocoladekoeken gegeten. Het lijkt er wel op dat ik een 'frustratiesnoeper' ben.

Ik heb nog een heleboel andere ergernissen... maar weet je, ik voel me al een stuk opgeluchter nu ik er een paar van me af heb kunnen schrijven. Bedankt om te luisteren naar mijn geklaag lieve lezers :-) Frustratie ventileren werkt dus écht!! 

Binnenkort schrijf ik een blog over alle mooie dingen in mijn leven - beloofd - want die zijn er natuurlijk ook. Ik besef dat ik zoveel heb om dankbaar voor te zijn.

Jammer genoeg lijken we echter altijd meer te focussen op het negatieve dan op het positieve. Vanmorgen - bij zonsopgang - keek ik naar buiten en zag ik de prachtige herfstkleuren in mijn tuin... 'Oh wat een geluk' dacht ik toen 'dat ik zoiets moois mag zien bij het ontwaken'.

Ik heb dus écht géén karakter

Herinneren jullie je nog dat ik vorige week een blogbericht postte waarin ik het had over de gezonde levensstijl waartoe ik me had bekeerd (KLIK)... Niks extreems hoor, maar toch was het mijn doel om de lekkere zoete, zoute en vette versnaperingen links te laten liggen en te gaan voor de iets meer voedzame etenswaren.
Vol goede moed hield ik het veertien dagen vol zonder geraffineerde suiker en andere rotzooi. De weegschaal gaf zelfs al bijna anderhalve kilo minder aan. Halleluja, zou je zeggen... Niks halleluja... Ik ben sinds enkele dagen weer slecht bezig, héél slecht.

Het begon allemaal afgelopen vrijdag. Er waren drie vriendinnen op bezoek en we zaten lekker in de tuin te genieten van het heerlijke najaarsweer. Ik had voor cake gezorgd. Lekkere verse yoghurtcake met blauwe bessen. Mijn man had die de avond doorvoor gemaakt.
Niet jaloers worden nu hé dames... maar ik heb dus een husbandy die af en toe lekkere dingen bakt. Niet onder dwang, neen hij doet dit met volle goesting. Echt waar!
Nu was het wel yoghurtcake, maar dat neemt natuurlijk niet weg dat hij ook tjokvol suiker en vet zat.
Maar lekker man, écht lekker... voor diegenen die ook willen zondigen: klik hier voor het receptje.

Het probleem is dat ik - eens ik de smaak van suiker weer te pakken heb - heel snel terug overstag ga voor meer zoetigheid en rotzooi. Ik heb dus het afgelopen weekend nog verschillende keren mierzoete rommel naar binnen gespeeld. In feite is het bij mij zoals bij mensen die verslaafd zijn aan roken of alcohol: je moet er gewoon hélemaal mee stoppen, anders ben je binnen de kortste keren zo weer verloren.
Ik heb dus, vrees ik, een soort van suikerverslaving...

Ik ben echt kwaad op mezelf nu. Waarom heb ik niet meer karakter? Waarom kan ik het niet bij één koekje houden zoals elk normaal mens? Niet dat ik mega dik ben hoor. Ik geloof zelfs dat mijn BMI nog binnen de perken blijft (onder 25). Maar het gaat me niet alleen om afvallen. Ik voel gewoon dat die rotzooi héél slecht is voor mijn lichaam en ik wil niet steeds die drang naar zoet hebben.

Eigenlijk zou ik om te beginnen ook van de koffie moet afkicken, nog zo'n verslaving van mij. Ik vind koffie heel erg lekker. Ik drink het altijd zonder suiker (goed hé!) met wat melk. Volgens mij is koffie helemaal niet zo ongezond (integendeel zelfs als je niet overdrijft) als sommige mensen beweren.
Het probleem met koffie is alleen dat ik er graag een koekje bij eet. Het is een beetje zoals bij die hond van Pavlov (KLIK). Als de hond de bel hoorde begon hij al te kwijlen voor het voedsel dat hij daarna ging krijgen... als ik koffie drink, wil ik een koekje. Ik ben dus eigenlijk gewoon het slachtoffer van de klassieke conditionering! En van het feit dat mijn man zo goed kan bakken... de snoodaard!

Ik mag dan wel geen karakter hebben om van de koeken af te blijven, ik heb wél het karakter om het opnieuw te proberen. Vanaf vandaag begin ik opnieuw, met een schone lei. Hopelijk houd ik het deze keer wat langer vol.

Tips van jullie zijn altijd welkom!

De gulden middenweg dan maar?

De laatste tijd lees en hoor ik heel veel over mensen die brood, pasta, aardappelen... hebben afgezworen. Kortom, ze volgen een koolhydraat-arm dieet en zijn daar reuze enthousiast over. Stuk voor stuk zeggen ze zich veel energieker en gezonder te voelen en bovendien bereiken ze zeer snel hun ideale gewicht op deze manier. Ik heb het ook wel eens geprobeerd, maar ik vond het helemaal niet zo simpel: je moet véél andere dingen eten om niet met honger te blijven zitten. Maar wat moet je dan eten ter vervanging van je dagelijkse sneetjes brood? Groenten? Noten? Paddestoelen? Ik weet het niet zo goed. Waarschijnlijk had ik me niet voldoende voorbereid, want wegens een aantal dagen te hebben rondgelopen met een knorrende maag hield ik het snel voor bekeken.

Vroeger ging ik ervan uit dat je 'snelle' suikers (koekjes, wit brood, chocolade,...) had die je zoveel mogelijk moest vermijden en 'trage' suikers (volkorenbrood, zilvervliesrijst, volkorenpasta,...) die je met mate ongestraft kon consumeren. Ik stel het hier nu uiteraard heel simplistisch voor en ik zou van mezelf nooit durven beweren dat ik een kenner ben van de voedingsleer... maar sta me toe toch op te merken dat de term 'gezonde voeding' heel wat onduidelijkheid oproept de laatste tijd.

Moeten we nu koolhydraat-arm eten? Of eiwitrijk? Veganistisch of vegetarisch? Veel (goede) vetten consumeren of juist vetten zoveel mogelijk vermijden? Kunnen we nog vis eten of worden we dan vergiftigd? Hoeveel stukken fruit mag je per dag consumeren, want in fruit zitten toch ook suikers? En hoe zit het met de zogenaamde 'superfoods'?

Help!!! Ik weet het niet meer. Ik wil wel gezond eten maar hoe doe ik dat anno 2015?

Omdat ik blijkbaar niet het karakter heb om koolhydraat-arm te eten en geen zin heb in ingewikkelde diëten (wat haat ik dat woord trouwens) houd ik het dus maar gewoon op 'eten waarvan ik denk dat het goed is':

• Veel fruit en groenten.
• Geen vlees (eet ik al 20 jaar niet meer), wel 2 maal per week een stukje vette vis en vleesvervangers zoals quorn en tofu.
• Volkorenbrood, volkorenpasta en bruine rijst.
• Zo min mogelijk (doelstelling géén) snoep, koeken, chocolade, chips,...
• Minderen met koffie (dat is nog het moeilijkste voor mij) en meer thee, soep en water drinken.
• Magere yoghurt.
• Olijfolie en kokosolie.
• Noten.
• Meer bewegen: pak die fiets Miss Milla!!

Ik ben intussen een klein weekje bezig met mijn gezondere levensstijl en ik kan jullie het heuglijke nieuws melden dat de weegschaal al één hele kilo minder aangeeft! 

Mijn inspanningen om niet te snoepen en min of meer gezond te eten worden beloond.
Een aantal maanden geleden deed ik ook al eens een poging tot een gezondere levensstijl, maar toen kwam ik juist bij! Ik wilde het blijkbaar té goed doen en vergat dat al die fruitige lekkere smoothies  best veel calorieën bevatten. Nu pak ik het gematigder aan, we zullen wel zien of dat werkt. Het is in ieder geval mijn bedoeling om het lang (voorgoed!) vol te houden en dat lukt mij niet als het ingewikkeld of extreem is.

Mijn doelstelling is om terug in mij skinny jeans te raken, maar vooral om mij fitter en energieker te voelen. 

Wat doen jullie om een gezond gewicht te behouden?

Ik zou het super vinden als jullie me ook volgen op Facebook, Instagram en Pinterest!!

Facebook depressie

Facebook: ik heb er een haat/liefde verhouding mee, geloof ik.
Soms wil ik die verdomde account gewoon verwijderen, maar daar zijn dan ook weer nadelen aan verbonden. Zo heeft het schooltje waar mijn kleuter zit een (besloten) pagina en daar worden regelmatig foto's op gepost van de klasactiviteiten. Ook de turnclub waar dochterlief traint post wel eens leuke foto's. Dat wil ik allemaal niet missen natuurlijk,... en daar heb ik nu eenmaal een account voor nodig.

Toegeven: Facebook is een erg handig medium om foto's of andere info te delen. Toen mijn oudste zoon, die nu zestien is, op de kleuterschool zat kon ik niet gewoon de foto's van zijn schooltje op FB bekijken en downloaden.
In die tijd ging het er heel wat omslachtiger aan toe: de juf maakte een map met alle foto's en nummerde die, de map werd doorgegeven aan de ouders en zij moesten dan de nummers van de gewenste foto's doorgeven aan de juf, de juf liet de foto's afdrukken en de ouders betaalden ze.
Pfff... wat een werk was dat in de 'ouden tijd'. Nu druk ik zelfs mijn foto's niet meer af, hooguit maak ik van de mooiste exemplaren af en toe een fotoboek.

Verder is een FB account nog voor andere doeleinden nuttig. Tja, ik geef het niet graag toe en ik hoop dat mijn kiddo's niet meelezen, maar ik houd graag ook een oogje in het zeil... Euhh... jullie begrijpen me wel hé, geloof ik?
Niet dat ik me hier veel illusies over moet maken, dat besef ik wel... Zo kwam ik er onlangs toevallig achter dat ik wel bevriend ben met mijn oudste zoon op FB, maar dat hij op één of andere manier zijn instellingen zo heeft aangepast dat ik niets kan zien...
Jahaa, die jeugd blijft ons toch altijd een stapje voor op dat gebied ;-)
Ik neem mijn zoon dit niet kwalijk neem hoor. Hoe waren we zelf op ons zestiende tenslotte? Pubers hoeven niet alles met hun ouders te delen, dat hoort nu eenmaal ook bij een normale ontwikkeling.

Vier jaar geleden, toen mijn oudste nog in het laatste jaar van de lagere school zat, ben ik er via FB eens achtergekomen dat er een meisje in zijn klas heel erg werd gepest. Op FB werd zij openlijk belachelijk gemaakt en bespot. Gelukkig was mijn zoon hier niet bij betrokken, maar ik vond die situatie echt verschrikkelijk.
Ik kon mijn kop hiervoor niet in het zand steken vond ik, en na een nachtje slapen besloot ik dat ik het beste de juf kon inlichten. Zij heeft dit probleem toen op een heel goede manier aangepakt en er meerdere lessen aan besteed. Gelukkig is het pesten toen ook gestopt.
Als ik niet op FB had gezeten, dan had ik helemaal geen weet gehad van dat pesten. Waarschijnlijk was het dan nog langer doorgegaan, met alle gevolgen vandien...

Toch erger ik mij de laatste tijd steeds meer aan FB en vraag ik me af wat het doet met sommige tieners en volwassenen. Voeden wij onze kinderen tegenwoordig op tot kleine narcisten die denken dat de wereld rond hen draait? Ego's die triomferen als ze 100 likes krijgen bij een nieuwe profielfoto?
Al de foto's die ik zie passeren van tieners (of volwassenen) die zich in de beste positie wringen om er zo goed mogelijk uit te zien op FB (leve de likes), de gerechten (want heel de wereld moet toch weten dat we ons in een restaurant bevinden), de vakantiekiekjes (al dan niet vanuit een exotische bestemming), het uitgangsleven (jaha... ik was erbij hoor), de winkels (kijk eens hoe goed ik heb geshopt in de Primark),... Ik heb zelfs al gezien dat ouders de punten op het rapport van hun kinderen posten op FB... Iedereen beroemd en leve de kleine Einsteins!

Oh, wat heb ikzelf toch een vreselijk oersaai leven als ik al dat boeiends zie passeren. NIET!
Neen, dat denk ik dus vooral niet! Ik weet donders goed dat mensen enkel hun succesverhalen posten, en niet hun verdriet - enkele uitzonderingen daargelaten -  maar weten jonge mensen (tieners bijvoorbeeld) dat ook?
Trouwens, ik denk dat niet alleen tieners, maar ook veel volwassenen zich een rad voor de ogen laten draaien door die 'goednieuwsshow' op FB. Die indruk krijg ik toch tenminste als ik het zo hoor in mijn omgeving. Veel mensen worden onzeker over zichzelf als ze constant met de neus op het (vermeende) succes van anderen worden gedrukt... Want wat doe je als:

• je geen geld hebt om op restaurant te gaan en je dus dure gerechten kan fotograferen 
• je kinderen slechte punten halen op school, en je alleen maar onvoldoendes kan posten
• je lelijk bent en je dus bijgevolg geen schitterend mooie selfies kan posten
• je niet op vakantie kan om de dezelfde reden waarom je niet op restaurant kan
• je eveneens geen geld hebt om te shoppen, zelfs niet in de Primark...

Je zou jezelf toch voor minder een loser vinden en aan Facebook depressie lijden.

Natuurlijk overdrijf ik de feiten hierboven een beetje, en misschien mag ik het woord 'depressie' niet gebruiken in deze context - ik weet immers dat dit een heel ernstige ziekte is - maar ik denk dat jullie wel begrijpen wat ik bedoel...
Het lijkt in de huidige tijd wel of we constant hengelen naar complimentjes (likes) en we onszelf zo belangrijk vinden dat héél de wereld moet weten wat we doen op elk uur van de dag...

Pfff... ik vind dat vermoeiend, héél vermoeiend, en daarom wens ik niet te delen wanneer ik op het toilet zit, wat en waar ik eet en wat de punten van mijn kiddo's zijn.
Maarrrr... soms post ik wel eens een leuk fotootje van mezelf, van mijn lieve kindjes (niet van de oudste, want dat mag ik niet!) of van mijn hondje, want... ohhh: ik ben gewéldig!!!

Het nieuws

Hebben jullie dat ook? Dat gevoel van kwaadheid, machteloosheid en droefheid als je weer eens je portie dagelijks onrecht krijgt geserveerd zo rond een uur of zeven tijdens het journaal. Maar daar blijft het niet bij: de hele dag door word je geconfronteerd met allerlei gruwelijke nieuwsfeiten: op de radio, op social media,... Ontsnappen is onmogelijk - tenzij je ergens in een grot kruipt - en is het trouwens wel geoorloofd om je ogen te willen sluiten voor de gruwel in de wereld? Is het niet vreselijk egoïstisch om te genieten van je eigen veilige plekje vol welstand en te doen alsof er niets aan de hand is?

Dat zijn vragen die me de laatste tijd steeds meer en meer bezig houden. Als ik hoor op het nieuws van die gruwelijke jaarlijkse traditie nabij de kust van Denemarken waarbij grienden (een walvissen soort) worden bijeengedreven met boten tot het ondiepe water, om daar op de meest barbaarse manier te worden vermoord met speren, stenen en alles wat er maar voorhanden is (KLIK),... als ik dat hoor, dan zit ik te wenen achter mijn tv-scherm. Wanneer ik dan tijdens datzelfde nieuwsbericht ook nog eens hoor dat mensen die protesteren tegen dit onrecht en het trachten te verhinderen, worden opgepakt en jarenlange gevangenisstraffen riskeren, dan is mijn ganse dag verpest en voel ik me zooo kwaad en zooo machteloos.

Of over die leeuw Cecil, die vermoord is door een rijke Amerikaanse tandarts. Het gaat hier trouwens niet enkel om Cecil, maar om al die duizenden prachtige wilde dieren die worden omgelegd door verwende rijke westerlingen die wat spanning zoeken in hun leven en willen pronken met hun (bedenkelijke) jachttrofeeën. Ocharme, ze werken zooo hard voor hun geld en hebben dan toch wel een verzetje verdiend hé! Bah! Ik kan maar niet begrijpen hoe mensen hier genoegen aan kunnen beleven. Waarom denken zij dat ze het recht hebben om zo'n prachtig dier te vermoorden? Waarom? Waarom? Waarom?

Maar het is niet enkel dierenleed dat me aangrijpt hoor. De houding van Europa tegenover Griekenland, de kledingindustrie die zoveel bloed aan haar vingers heeft omdat wij altijd maar meer en goedkoper willen, boeren die steeds minder voor hun producten krijgen totdat het water hen aan de lippen staat omdat de supermarkten hun machtspositie misbruiken (alles voor de winst nietwaar) met nog meer dierenleed in de veeteelt tot gevolg... Moet ik nog even doorgaan?

In eigen land ben ik heel bedroefd te zien dat onze regering er alles aan doet om de kapitaalkrachtigen te pamperen (géén vermogensbelasting) en de rekening om de begroting te laten kloppen doorschuift naar de laagste- en middeninkomens. Of zouden de rijken onder ons die exuberante verhoging van de prijs van de elektriciteit evenveel voelen als de zwakkeren in de samenleving misschien? Akkoord, we moeten allemaal op ons energieverbruik letten, maar als je niet veel te besteden hebt doe je dat sowieso wel hoor lijkt me. Tja, dat komt ervan met een rechtse regering natuurlijk. Misschien moeten mensen de volgende keer toch maar eens wat beter nadenken vooraleer ze naar de stembus trekken en kiezen voor bepaalde populistische partijen... want nu hoor ik ze allemaal wel klagen!

Dankjewel aan de mensen die mijn klaagblog helemaal hebben uitgelezen, maar ook begrip voor de mensen die het al voor bekeken hebben gehouden hoor...
Soms wou ik dat ik eigenhandig de wereld kon redden, maar verder dan online petities tekenen en mijn eigen koopgedrag als consument wat aanpassen kom ik vaak niet... en daar voel ik schuldig over.
Hoe gaan jullie om met zulke zaken en hebben jullie er ook zo'n moeite mee om al dat onrecht in de wereld te aanschouwen?

Hoe eerlijk moet een blogger zijn?

Ik ben niet perfect, verre van zelfs... en wanneer het uberhaupt zou kunnen om perfect te zijn, zou ik het nog niet willen, geloof ik.
Het kan me de laatste jaren steeds minder schelen wat anderen van me vinden - als dat geen voordeel is van ouder worden - maar toch ben ik er ook niet volledig immuun voor natuurlijk.

Ik lees veel blogs, de meeste vind ik erg verrijkend, maar af en toe verzeil ik ook wel eens op van die gepolijste mamablogs waar alles wel perfect lijkt te zijn: perfecte mooie mama die nooit chagrijnig is in perfecte kledij, perfecte mooie kindjes die nooit jengelen... in perfecte kledij uiteraard, perfect interieur dat nooit rommelig of vuil is, ...
Zucht, ... meestal blijf ik niet lezen bij deze blogs. Ik houd van nature meer van dingen waar een beetje een hoek af is, en ik weet uit ervaring intussen ook dat perfecte moeders en kinderen enkel in onze fantasie bestaan...

Blogs die enkel over beauty of fashion gaan boeien me ook niet echt trouwens. Je hebt er enkele goede (en eerlijke) in dat segment, maar vaak vallen ze toch onder de categorie sluikreclame, naar mijn bescheiden mening. Want wie gaat er nu negatief schrijven over een handtas van 150 euro die je lekker gratis hebt gekregen?

Welke blogs lees ik dan wel graag?
Blogs van mensen waar ik mezelf in kan herkennen, en die me niet het gevoel geven dat er een ubermensch schuilt achter hun schrijfsels.
Blogs ook die gaan over de dagdagelijkse dingen en over mensen die best wel eens kunnen toegeven dat ze het soms ook helemaal even niet op een rijtje hebben.
Of blogs die een beetje humor en zelfspot niet schuwen.

Dat zijn dus de blogs die ik het liefste lees, maar ben ik zelf in die optiek dan wel goed bezig? Spiegel ik mijn publiek niet vaak een betere versie van mezelf voor? Ja en neen, tuurlijk ga ik niet mijn (hele) vuile was het net opgooien. Ik ben nog niet helemaal gek hé! Maar dat wil niet zeggen dat ik geen minpuntjes heb natuurlijk. Hell yeah, als er iemand is die niet perfect is ben ik het wel - vraag maar aan mijn kiddo's, die schamen zich regelmatig te pletter voor hun mammie.

Om te bewijzen dat ik een mens van vlees en bloed ben, gooi ik voor één keertje mijn kleine kantjes en imperfecties in de groep. Geniet ervan, zou ik zeggen, want morgen houd ik weer gewoon de schijn op ;-)

• Ik loop 's ochtens altijd in de badjas van mijn man rond - die is lelijk en vijf maten te groot - maar veel warmer dan de mijne (wel een elegant exemplaar natuurlijk). Mijn kinderen schamen zich vooral als ik in dat gedrocht de deur durf open te doen als de postbode een pakje brengt.
• Toen ik zwanger was van mijn jongste zoontje, leek ik op een soort gestrande immobiele walrus. Ik zat aan de weeënremmers en kon niet veel meer dan platte rust houden, de laatste 10 weken. Wat doet een mens dan de godganse dag om zich bezig te houden? Houd u vast aan de takken van de bomen, want wat ik nu ga bekennen is echt héél schaamtelijk...  Kennen jullie het slechtste tv progamma aller tijden? Toegeven, er zijn véél erbarmelijke series, maar het Duitse 'Sturm der Liebe' spant toch wel de kroon. Jaha, en wie keek daar naar? Ikke! Ik kan het nog steeds niet geloven dat ik toen zoooo laag gezonken was... Het ultieme bewijs dat de zwangerschapshormonen je geest volledig vertroebelen, nietwaar? 
• Ik heb regelmatig last van 'het oud zot' volgens mijn kindertjes. Zij sluiten onmiddellijk de gordijnen als ik weer eens een poging doe tot 'dansen voor debielen'. 'Mama, STOP de buren kunnen dat zien!'
• Ik praat met de dieren. Neen, ik ben geen hondenfluisteraar en ze antwoorden zelden terug, maar toch vind ik het telkens aangename conversaties. Misschien net omdat ze niets terugzeggen... Alhoewel, ik durf toch te beweren dat mijn favoriete kip Violetta elk van mijn woorden verstaat, echt waar!
• Een van mijn lievelingstijdverdrijven is samen met ons Fleurtje naar Animal Planet kijken. Ik lach me telkens te pletter als ze weer eens denkt dat er een leeuw in de tv zit die ze moet gaan bestrijden. Zalig! Handpoppenspel voor honden is nog zo'n geniet momentje. Fleur gaat er nog véél harder in op dan onze kleuter. En ik heb de tijd van mijn leven.
• Sommige van mijn vriendinnen denken dat ik altijd een opgeruimd en net huis heb, maar niets is minder waar: ik ben een meester in het verbergen van overvolle strijkmanden en die vloer in de woonkamer waar je helemaal geen vuil op ziet was een prima investering. Ik kan het iedereen aanraden! Blijf vooral weg uit de dressing, want in deze (kleine) ruimte prop ik alle rommel die me voor de voeten ligt. Jammer genoeg vind ik mijn kleren er niet meer in terug, want ik moet eerst een soort klimparcours ondernemen voor ik binnen raak.
• Ik krijg altijd direct een knalrode gevlekte kop: van de zon (dan komt er nog uitslag bij), van de kou, van de stress,... Zonder fond de teint zie ik er gewoon niet uit. Lang leve de camouflagetechnieken!
• Iedereen denkt dat ik een geduldige mama ben, maar inwendig kan ik soms koken als een fluitketel van de stress (en dan krijg ik wéér een rode kop natuurlijk). Echt zen worden zal me nooit lukken vrees ik.
• Ik heb vreselijk veel last van de PMS hormoontjes: zelfs mijn puberzoon weet intussen al rond welke tijd van de maand hij dekking moet zoeken. Als dat niet erg is.
• Ik zeg tegen anderen dat ik op mijn lijn probeer te letten door gezond te eten, maar ik heb net 7 paaseitjes van de kinderen gepikt uit hun paasmandje.
• Is dit bewijs genoeg dat ik niet perfect ben, of moet ik nog even doorgaan?

Daar gaat mijn privacy...

Mijn dochter wordt volgende maand twaalf. De pubertijd komt nu écht wel dichtbij...
Lichamelijk is er eigenlijk nog niet zoveel van te merken - godzijdank, want ik wil nog even mijn kleine meisje (van één meter tweeënvijftig) behouden - geestelijk daarentegen zijn de eerste voorbodes van deze levensfase al merkbaar.

Ze is meestal nog een héél lief kind - een beetje naïef en goedgelovig zelfs - maar af en toe word ik toch gek van haar brutale mond.
Alles - maar dan ook alles - weet ze beter (je kent het wel: de grote mensen onderbreken als ze spreken over gewichtige dingen, want zij weet uiteraard veel beter hoe alles zit). Stemmingswisselingen horen er ook bij, net zoals niet uit haar bed raken en een verschrikkelijke rommelkamer, maar het érgste van al vind ik toch dat vervloekte... skypen.

Ik geef toe: Skype heeft tal van voordelen, alhoewel ik - als dinosaurus - meestal nog gewoon de telefoon ter hand neem, maar ook vréselijke nadelen.
Het lastigste aan dit medium vind ik dat die tieners het gewoonlijk mét webcam gebruiken. Ik kan dus bijgevolg binnenkijken in al de woonkamers van de vriendinnetjes, maar zij (en vooral ook hun mama's en papa's) kunnen ook binnengluren bij mij. En dát vind ik nu net absoluut niet aangenaam.
Niet dat ik iets te verbergen heb hoor - er gebeuren hier heus geen criminele activiteiten - maar ik wil wel 's avonds ongestoord in de badjas van mijn man (die vijf maten te groot is) en met mijn beren-sloefen aan mijn voeten, lekker in de zetel kunnen zitten terwijl ik een halve schaal chips naar binnenwerk.

De beren-sloefkes ;-)

Ik ben misschien nog van de oude stempel, maar ik vind dat anderen hier geen zaken mee hebben. Het is al erg genoeg dat mijn eigen man mij in deze toestand ziet. Gelukkig ben ik officieel getrouwd, én is hij de vader van mijn kinderen, zodat weglopen niet zo'n makkelijke optie is... haha.

Ik zou dit probleem natuurlijk erg makkelijk kunnen oplossen door dochterlief met laptop en al naar haar eigen kamer te sturen, maar dit zie ik ook niet zitten. Het gaat hier namelijk om mijn computer (het arme schaap heeft er zelf geen) en in de woonkamer kan ik nog een oogje in het zeil houden, zonder dat het te erg opvalt.
Dochterlief is namelijk al wel een bijna-puber, maar volwassen is ze nog lang niet... dat kan ook niet op die leeftijd uiteraard. Nu weet ik - als volwassene- dat er hele vieze mensen leven op deze planeet die wel eens misbruik zouden kunnen maken van mijn goedgelovige prinses, en dat mag in géén geval gebeuren. Laat ons meisje voorlopig maar lekker skypen in mijn bijzijn.

Ik moet dus nadenken over andere oplossingen voor mijn privacy probleem. Misschien moet ik haar zo laten postvatten dat de webcam enkel zicht heeft op een blinde muur, maar dan zit ik natuurlijk nog met het probleem dat iedereen aan de andere kant van de computer lekker kan meeluisteren naar wat er zich allemaal hier thuis afspeelt. Ik wil namelijk wel nog in mijn eigen huiskamer luidkeels (vals) kunnen zingen wanneer ík dat wil, zonder dat ik de dag nadien met het schaamrood op de wangen aan de schoolpoort moet verschijnen. Een koptelefoon is bij mijn weten geen oplossing voor dit probleem...

Zit er dan écht niets anders op dan mij gewoon te gedragen zoals het hoort en enkel nog naar intellectueel verantwoorde propgamma's op tv te kijken wanneer er hier geskypt wordt? Ik vrees van wel...

Gelukkig is dochterlief bijna elke avond weg om te trainen in de turnles, en dan doe ik lekker wat ik wil in mijn eigen huis ;-)
Of weten jullie misschien de mirakel oplossing voor dit heikele probleem?

Stevia: wat moet ik ermee?

Weer eens een poging ondernomen om van de snelle suikers en andere rotzooi af te blijven. Deze keer is het me één week gelukt om niet overstag te gaan voor de koeken, chocolademannetjes, chips, appeltaart, wit brood en dergelijke. Maar het is niet omdat ik gisteren een stuk taart naar binnen heb gespeeld dat ik het nu al opgeef! Neen hoor, vandaag ben ik weer gewoon met een schone lei begonnen. Ik ben - Eureka!!! - op die schamelijke week namelijk al een kilo kwijtgespeeld.
Nog vier te gaan en dan ben ik tevreden. 't Is te zeggen, die kilo's minder zijn eigenlijk niet de hoofdreden van mijn poging tot een gezondere levensstijl. Ik voel me namelijk zooo moe de laatste tijd.
Niet verwonderlijk natuurlijk met een kleuter die élke dag rond vijf uur klaarwakker is, een echtgenoot die voor dag en dauw naar zijn werk vertrekt, dat verdomde gebrek aan zonlicht deze tijd van het jaar, en mijn verfproject.
Over dat laatste: ik heb me in het hoofd gehaald dat zo goed als alle kamers in het huis wel een nieuw laagje verf kunnen gebruiken. Al weken ben ik bezig met deze rotklus, met stramme spieren en hoofdpijn van die vieze verflucht als gevolg. Maarja, ik moet niet klagen natuurlijk. Strikt noodzakelijk was het niet, dus ik heb me die ellende gewoon zelf op de hals gehaald. En als ik eenmaal iets in mijn hoofd heb, kan ik best wel doorzetten om het tot een goed einde te brengen, ook al heb ik er een vreselijke pesthekel aan.

Ik ben dus moe, maar komt dit alleen omdat ik het druk heb, of zit die suiker-rotzooi er ook voor iets tussen? Ze zeggen toch altijd dat teveel suiker je moe maakt en je lichaam uitput. Trouwens, elk jaar een kilootje of twee erbij zie ik ook niet zitten, waar eindigt dat op den duur? Tijd om in te grijpen dus.

Het probleem is dat ik best wel van zoet houd en graag bak. Toen stevia - eindelijk - op de markt kwam had ik dus hoge verwachtingen. Het leek wel een droom: een puur natuurlijke zoetstof zonder die nare calorieën. De eerste keer dat ik het goedje tot mij nam was dan ook een flinke afkapper. Mijn verwachtingen werden jammer genoeg niet ingelost. Ik vind de smaak vréselijk. Ik weet dat stevia afkomstig is van een plantje, maar toch vind ik er een chemisch smaakje aanzitten. Bah!
Je kan suiker in vele bakbereidingen trouwens niet zomaar vervangen door stevia. Dat komt vast niet goed dan met je cake.

Weet je, misschien ligt het wel aan mij. Misschien moet ik me wat meer gaan verdiepen in dat goedje, zodat ik het op de juiste manier leer te gebruiken. Vele anderen zijn immers wel enthousiast over stevia. Of zou ik dan toch zo'n afwijkende smaak hebben?

Graag had ik geweten wat julie ervaringen zijn met stevia. Tips zijn meer dan welkom. Alvast eeuwige dank!

OMG... karren vol speelgoed!

Laatst was ik in een grote speelgoedwinkel. Ik moest er strijkparels kopen, want na het loomen (klik) en het armbreien (klik) is dat hier thuis weer de nieuwste bezigheid. Dochterlief had een goed rapport, dus ze had wel een beloning verdiend vond ik.

Toen we aan de kassa kwamen zagen we voor ons een koppel met twee kindjes. Het was een tweeling en ik denk dat ze een jaar of drie waren. Ze waren jarig, want ze droegen elk een kroontje dat ze in de winkel hadden gekregen. Tot hier toe niet echt iets bijzonders zou je zeggen, maar toch stond ik perplex! Mama en papa duwden elk een winkelkar die bom-, maar dan ook bomvol speelgoed lag. De karren waren zo vol geladen dat er op een gegeven moment zelfs een doos met speelgoed uitviel.
Ik kon jammer genoeg niet horen hoeveel ze moesten betalen, maar het moet zeker een rekening van honderden euro's zijn geweest. Mijn dochter zag het tafereel ook en ik merkte de verbazing in haar ogen.

Toen we in de auto zaten zei ze: "Wow, dat waren wel verwende kindjes, hé mama". Ik was eerlijk gezegd blij dat ze niet jaloers reageerde, want zo'n hoeveelheden speelgoed hebben mijn kinderen nooit gekregen. Persoonlijk vind ik dat overdreven. Kinderen moeten toch ook leren dat ze niet alles kunnen hebben wat hun hartje begeerd. Bij ons is er een regel dat elk kind bij een verjaardag een budget van 50 euro krijgt voor een cadeautje naar wens. Ze mogen dat geld ook sparen om later bijvoorbeeld iets groters te kopen. Voor onze kleinste kopen we uiteraard wel altijd een speeltje, want die heeft nog niet echt een boodschap aan geld natuurlijk.

Nu dacht ik dat het tafereel waar we getuige van waren eerder uitzonderlijk was, en dat de meeste mensen hun kinderen niet overladen met massa's speelgoed. Wat een verschrikkelijke belasting voor het milieu is dat trouwens, want al dat speelgoed moet geproduceerd, verpakt en vervoerd worden, om op een gegeven moment onvermijdelijk toch op de afvalberg terecht te komen...
Een paar dagen later echter waren we weer in die speelgoedwinkel. Kleine broer moest naar een verjaardagsfeestje en dus moesten we een klein cadeautje voor de jarige kopen. En wat zagen we daar aan de kassa? Jahaa, je raadt het al, weer twee mama's die elk een bomvolle kar afrekenden. De ene moest 280 euro betalen en de andere 350 euro. OMG, mijn mond viel bijna open van verbazing. Kochten deze mensen al pakjes voor sinterklaas misschien, voor de hele familie ofzo? Dan nog vond ik het er ver over gaan eerlijk gezegd.

Ik weet wel dat ik niet mag oordelen over andere mensen. Misschien hechten zij wel veel belang aan veel speelgoed en vinden ze dat goed voor de ontwikkeling van hun kind. Of misschien werken ze in een kinderdagverblijf en kopen het ze speelgoed om daar te gebruiken... Ik hoop het laatste eerlijk gezegd. Dat zou ik nog goed kunnen begrijpen natuurlijk.

Gisteren zag ik op Canvas een reportage over Syrische vluchtelingen met een handicap. Er was een klein meisje met Spina Bifida, een open ruggetje zoals ze in de volksmond zeggen. Het kind was vijf jaar en eigenlijk was dat al een wonder. Waarschijnlijk zou ze de winter niet overleven want er was een gebrek aan de zelfs meest elementaire medische verzorging in hun tentje. Ze had vreselijke doorligwonden op haar ruggetje en ook het buisje in haar hoofd kon niet op een steriele manier verzorgd worden. Toch lachte ze altijd. Dat beeld laat me niet los...

Wat zijn wij toch verwend eigenlijk, met onze karren vol speelgoed.

Extra besparen

Gezien de maand september een walgelijk dure maand was, met als klapper op de vuurpijl de 1200 euro kosten die ik aan mijn wagen had (balen in het kwadraat!), heb ik mezelf nu in serieuze spaarstand gezet. Niet dat ik anders het geld over de balk smijt hoor. Ik schreef eerder al een blogbericht over mijn manier van besparen (klik), maar het kan altijd nog een beetje beter natuurlijk.

Een lijstje van mijn extra bespaar-maatregelen:

• Afval is duur. Het kost een fortuin aan vuilniszakken en ook het containerpark is best prijzig. Ik probeer dus uiteraard zoveel mogelijk afval te vermijden, en het afval dat er toch is sorteer ik gedisciplineerd. Onze kippen zijn zeer blij met de etensrestjes. Tuinafval gaat zoveel mogelijk op de composthoop, samen met aardappelschillen en het ander groenafval dat de kippen niet (mogen) eten. Beschimmeld voedsel krijgen de kipjes uiteraard niet, het is wel de bedoeling dat ze gezond blijven natuurlijk! Plastiek gaat niet bij het restafval, maar wordt naar het containerpark gebracht. Voor plastiek afval hoeft niets betaald te worden, en het is verbazingwekkend hoeveel dat scheelt in je (dure) vuilzak voor restafval. Glas, karton en papier, en PMD (plastiek, metaal en drankkartons) worden uiteraard ook gesorteerd. Verder neem ik altijd zelf een herbruikbare boodschappentas mee om te winkelen. 
• Groenten en fruit koop ik zoveel mogelijk op de markt. Vaak scheelt dit serieus in prijs. Als je bovendien kiest voor seizoensproducten ben je zeker van veel smaak voor weinig geld. Vaak koop ik bijvoorbeeld een hele zak tomaten en paprika's, waar ik dan heerlijke soepjes of pastasausen van kan bereiden. Een deel om direct op te eten en een deel voor in de vriezer. Een voorraadje bereide maaltijden in de vriezer voorkomt trouwens dat je je in tijden van tijdsnood moet beroepen op (veel te dure en ongezonde) afhaalmaaltijden.
• Ik eet al meer dan 20 jaar geen vlees meer. Af en toe wel een stukje vis. Voor mij is het gewoon een 'way of life', heel vanzelfsprekend. Ik heb ook geen vitaminetekorten of zo, zoals door vele mensen (vaak onterecht) wordt gevreesd als je geen vlees eet. Een mooie bijkomstigheid van vegetarisch eten is dat het vaak veel goedkoper is dan  wel vlees eten. Bovendien verklein je er je ecologische voetafdruk gigantisch mee.
• Ik probeer zoveel mogelijk gebruik te maken van 'geld terug akties'. Zo 'kocht' ik op die manier onlangs nog een dure tandpasta.
• We hebben een aantal fruitbomen in de tuin: appels hebben we momenteel in overvloed. Dit jaar plantte ik ook een vijgen-, pruimen, en perenboom aan. Hopelijk geven zij ons binnen enkele jaren ook een rijke oogst. De appels eten we zo op, of ik maak er appelmoes van (voor in de diepvries) of een hele voorraad confituur.
• Schoolspullen zoals ringmappen, schriftjes en schrijfgerei koop ik wanneer ze in de aanbieding zijn. Dan heb ik altijd een voorraadje, en hoef ik niets te kopen in september wanneer de winkels hun prijzen wel kennen.
• Ook kledij voor de kinderen durf ik gerust op voorhand (wat te groot) te kopen in de solden, en dan enkele maandjes weg te leggen tot het past. Zo kocht ik al enkele mooie merkartikelen voor een prikje. Uiteraard doe je dit beter niet met tijdelijke modetrends, maar wel met mooie basisstukken.
• Ik kleur mijn haar al sinds mensenheugenis blond. Best een dure aangelegenheid, maar zelf kleuren, daar begin ik liever niet aan. Het nadeel van kleuren is natuurlijk dat je na vier weken al rondloopt met zo'n marginale uitgroei, wat ik echt vreselijk vind. Gelukkig ben ik nog niet grijs, dus liet ik mijn haar aan de haarwortels nu donkerder verven. De uitgroei valt nu niet meer zo op en ik moet veel minder vaak naar de kapper (om de 10 weken). Het haar van mijn jongste zoontje knip ik zelf. Ik heb me een kappersschaar aangekocht en goed opgelet hoe het moet bij de kapper. Het resultaat is best goed (als ik dat van mezelf mag zeggen), maar jammer genoeg mag ik (nog) niet aan de lokken van de andere gezinsleden komen. 
• Ik zorg dat ik altijd een voorraadje mooie wenskaarten in huis heb voor verschillende gelegenheden. Handig en veel goedkoper dan op het laatste moment een prijzige kaart te moeten kopen. 
• Wanneer er bezoek komt maak ik zelf hapjes, taart of een cake. Véél goedkoper en lekkerder dan kant-en-klaar. Ook trakteren voor een verjaardag kan perfect met iets zelfgemaakt.
• Shoppen doe ik tegenwoordig in mijn eigen kleerkast. Toegeven, ik heb best veel kledij, en van sommige dingen ben ik gewoonweg 'vergeten' dat ik ze had. Eens goed rommelen in mijn kleerkast en nieuwe combinaties uitproberen is (bijna) net zo leuk als echt shoppen. En af een toe een nieuw sjaaltje of juweeltje kan een saaie outfit - die ik eigenlijk beu gezien was - zo opfleuren.

Hebben jullie nog tips?

Dashcam of niet?

Ik zit een beetje in twijfel: koop ik een dashcam voor in mijn wagen of niet?
Het is een echte trend de laatste tijd, maar daar laat ik me zeker niet door leiden. Integendeel, ik heb zelfs nog steeds geen smartphone bijvoorbeeld.
Als je me een tijdje geleden zou gevraagd hebben of ik ooit een dashcam zou willen, had ik beslist "NEEN!" geantwoord. Maar op dit moment sta ik in twijfel. Het lijkt me toch ook aanzienlijke voordelen te hebben.
Ik heb het een tijdje geleden een paar keer voorgehad dat een chauffeur erg agressief reageerde omdat ik niet snel genoeg reed  -naar zijn zin toch tenminste, ik hield me netjes aan de toegestane snelheid. Ook heb ik het al meegemaakt dat een chauffeur de voorrangsregels aan zijn laars lapte en dat ik nog maar net een botsing kon vermijden door een noodstop te maken. Als dank kreeg ik gebaren van hem waarbij hij deed alsof hij mij een kopje kleiner ging maken en nog een paar welgemeende opgestoken middelvingers op de koop toe. Leuk is anders, dat kan ik je wel zeggen.

Nu ben ik niet zo voor de 'big brother' maatschappij, waarbij iedereen mekaar controleert. Beelden vertellen tenslotte ook niet altijd de werkelijkheid als ze niet in de juiste context worden geplaatst.
Alleen denk ik dat ik me toch een stuk geruster en veiliger zou voelen met zo'n camera in mijn auto. Of zou het een vals gevoel van veiligheid zijn?  Voor de prijs hoef ik het niet te laten, want die dingen zijn tegenwoordig helemaal niet zo duur meer. Voor iets meer dan 50 euro heb je al een degelijk exemplaar, lijkt me...

Wat vinden jullie? Of hebben jullie al ervaring met deze camera's misschien?

Decibels

Een mens kan toch veranderen in de loop der jaren. Nu ja, ik toch in ieder geval.
Wie had vroeger gedacht dat ik ooit nog graag cakes zou bakken en zelf confituur maken? Als puber vond ik dat maar belachelijk. Veel liever ging ik naar festivals waar luide muziek uit de boxen knalde.

Ik houd nog steeds van muziek, alleen mag die nu niet meer zo luid staan dat mijn oren er van gaan tuten. Vroeger werd je uitgelachen als je oordopjes gebruikte, en die tuut in je oren hoorde gewoon bij een avondje op stap gaan. Dat vervelende geluid verdween vanzelf wel, dachten we...

Inmiddels is er godzijdank een heuse mentaliteitswijziging aan de gang. Oordopjes zijn algemeen aanvaard en worden vaak zelfs gratis uitgedeeld.
Ik liet er voor mezelf op maat maken. Wel niet goedkoop, maar het geld meer dan waard. Ik heb namelijk last van tinnitus: een tuut die niet meer weggaat. Nooit meer. Ook heb ik een overgevoeligheid voor harde geluiden.
Dit had ik vroeger niet, maar sinds één luide knal enkele jaren geleden op oudejaarsavond, is het nooit meer echt stil in mijn hoofd. Wanneer er genoeg omgevingsgeluiden zijn heb ik geen last van tinnitus, maar 's nachts is die tuut mijn eeuwige metgezel.

Gelukkig is het met de jaren wat verbeterd. 't Is te zeggen, het is niet weg natuurlijk, maar ik heb ermee leren leven.  Ik heb er momenteel nog relatief weinig last van.
Het is natuurlijk wel belangrijk dat het niet verergert, want bij mij is het gelukkig maar een lichte tuut. Bij sommigen is die pieptoon luid en soms zelfs in verschillende toonhoogtes. Ik kan me goed voorstellen dat je hier op den duur knettergek van wordt. Er bestaan namelijk geen pillekes of zo om dat constante geluid weg te krijgen uit je oren. Eens je het hebt is het in principe te laat...

Dus als je na een feestje thuis komt met zo'n piep in je oren, besef dan dat je oren sowieso schade hebben opgelopen. De tuut zal aanvankelijk verdwijnen, maar het kan kan zijn dat er een moment komt dat je oren echt genoeg hebben van die overbelasting.  Vanaf dan wordt de pieptoon een blijvertje, of je dat nu leuk vind of niet.

Mijn kinderen gaan nog niet op stap. Ik kan alleen maar hopen dat ze in de toekomst zo verstandig zullen zijn om hun oren te beschermen.
Gisterenavond was er een muziekfestival op zo'n drie kilometer (in vogelvlucht) van bij ons. De muziek stond er zo luid dat ik de bassen tot in ons huis kon horen. Alle deuren en vensters waren nochtans gesloten.
Denk nu niet dat ik de jeugd hun pleziertjes niet gun hé, ik ben zelf ook jong geweest. Alleen vraag ik me af waarom het nu zó luid moet. Eigenlijk is het toch absurd dat je oordoppen moet dragen om je te beschermen tegen die overdreven decibels. Het is toch veel eenvoudiger om de muziek gewoon wat stiller te zetten.
Gelukkig zijn er intussen wettelijke geluidsnormen, maar ik vrees dat die heel vaak niet gerespecteerd worden.
Ik hoop in ieder geval dat de jongeren die gisteren zo leuk gefeest hebben hun voorzorgen hebben genomen, zodat ze er geen blijvende herinnering aan overhouden...

Mijn lijst met... miskopen

Miskopen, iedereen heeft er waarschijnlijk wel ervaring mee. Zo van die spullen die je persé moest hebben, en eens je ze dan in huis hebt en er gebruik van wilt maken tot het pijnlijke besef komt dat ze eigenlijk niet doen wat ze beloven. Of in het geval van kleding, dat ze je helemaal niet staat.

Ik moet wel zeggen dat ik de laatste tijd veel minder miskopen doe dan enkele jaren geleden. Meestal denk ik eerst verschillende dagen of zelfs weken na vooraleer ik overga tot het uitgeven van mijn centen. Ook reviews op het internet kunnen waardevolle informatie geven over de kwaliteit van een bepaald product.
In de soldenperiode heb ik het soms wel moeilijker, vaak moet je dan snel beslissen en is het veel verleidelijker om iets te kopen tegen een gereduceerde prijs. Ik koop dan wel eens zaken die ik anders (tegen de volle pot) nog niet zou bekijken... Anderzijds, als je handig gebruik maakt van de soldenperiode en beredeneerd te werk gaat, kan je heel wat geld besparen. De kunst is om op voorhand goed na te denken wat je echt nodig hebt en om te kiezen voor kwaliteit. In de solden kan je immers vaak iets van een duurdere kwaliteit scoren voor de prijs die je anders toch zou betalen voor een goedkoper merk.
Ik wil hier niet mee zeggen dat goedkope spullen sowieso slecht zijn hoor, maar ik probeer zelf steeds zo duurzaam mogelijk te kiezen in de hoop dat mijn spullen dan wat langer meegaan. Dit is beter voor het milieu en uiteindelijk ook voor mijn portemonnee.
Ik moet eerlijkheidshalve wel toegeven dat goedkope winkels, zoals de Ati*n of zo, vaak ook wel interessant kunnen zijn voor bepaalde zaken (huishoudproducten bijvoorbeeld). In dit soort winkels kan je het hele jaar door goedkoop kopen.
Toch heb ik een haat-liefde verhouding met dat soort ketens: ze zijn vaak zo goedkoop dat ze aanzetten tot het kopen van spullen (vaak prullen) die je eigenlijk helemaal niet nodig hebt, en die een enorme belasting vormen voor het milieu. Om dan (waarschijnlijk) nog maar te zwijgen over de omstandigheden waarin sommige van die  producten worden vervaardigd... Iets waar ook duurdere merken zich overigens vaak schuldig aan maken

Desalniettemin heb ik ook wel een hele lijst met miskopen van in het verleden, en ja... ik geef het toe met het schaamrood op mijn wangen, ook van redelijk recent.
Mijn lijst met miskopen:

• Een kruimeldief. Het leek me zo handig om die kruimeltjes op tafel en op de vloer te kunnen opzuigen met zo een machientje. De gierigaard in mij koos echter voor een goedkoop prulletje met veel te weinig zuigkracht en bovendien moet dat ding constant opgeladen worden. Met een keukendoekje is de tafel veel sneller schoon en voor de kruimels op de vloer zorgt ons Fleurtje wel. Gevolg: dat stuk ellende ligt gewoon werkloos in de bijkeuken stof te vergaren.
• Een oplaadbare stofzuiger. Hiervoor geldt hetzelfde als voor de kruimeldief. Trouwens, ik vind dat een stofzuiger met snoer toch nog steeds veel krachtiger zuigt. Gevolg: ik gebruik dat ding enkel nog om de trap te stofzuigen (wat wel makkelijker is zonder kabel, moet ik toegeven).
• Een super mooie schattige hondenmand voor ons Fleurtje. Ik kon dat mandje niet weerstaan want het leek me zo zacht en wollig voor mijn allerliefste viervoetertje. Mevrouwtje vindt zichzelf echter te goed om zo laag bij de grond te liggen. Zij verkiest de zetel als rustplek (op een wollig dekentje). Gevolg: dat mandje ligt daar nu maar gewoon ongebruikt mooi te wezen. Ik gebruik het dan maar om de speeltjes van ons dametje in te leggen.
• Een hemd en een regenjas die ik kocht voor mijn oudste zoon. Hij zei beleefd toen ik het hem liet zien "Mooi mama", en deed het vervolgens nooit, maar dan ook nooit aan. Dat komt er van als je kledij koopt voor een puber... ik moet beseffen dat er op die leeftijd een dresscode voor jongens is: pull met kap, t-shirt van Jack en Jones, smalle jeans (eveneens van J en J) en zeker geen hemden of regenjassen. Dom mama, dom!
• Een broek voor mezelf die me in de winkel zo goed stond, maar die thuis nérgens op leek. Ik verdenk sommige winkels ervan dat ze foefelen met hun spiegels, hoe verklaar je dit anders?
• Schoenen die ik zo vreselijk mooi vond, maar die eigenlijk helemaal niet goed zaten bij het passen. In de winkel zei ik bij mezelf dat ik ze wel zou inlopen. Niet dus, de pijn blijft en je raadt het al: nooit gedragen!
• Pumps met véél te hoge hakken. Enkel geschikt om mee te zitten, niet om mee te lopen!
• Nagellak in een mooie donkere paarse kleur. Ik lijk er net een heks mee, met mijn bleke velletje...
• Bruinen zonder zon doekjes. Dat leek me wel handig om mijn melkwitte benen wat mee bij te kleuren. Resultaat: het uitzicht van een oranje zebra.

Zo, dat was mijn (ongetwijfeld) onvolledige lijstje. Gelukkig kocht ik ook zaken die wel erg nuttig waren, maar hierover later meer.

Nu ben ik wel benieuwd naar jullie miskopen, of ben ik de enige die zo dom is ?

Over omgaan met geld

Omgaan met geld: iedereen doet het op zijn eigen manier.
Vast staat in ieder geval dat niet iedereen evenveel te besteden heeft. Het valt me echter op dat hoe mensen omgaan met hun geld niet noodzakelijk te maken heeft met het bedrag dat ze te besteden hebben, maar ook heel erg bepaald wordt door de manier waarop ze in het leven staan. (Ik laat hier even de echt schrijnende financiële situaties buiten beschouwing, want als er niet eens genoeg geld is om aan de levensnoodzakelijke basisbehoeften te voldoen is er weinig keuze hoe je omgaat met geld. Het gaat dan vooral om overleven.)

Ik deel voor het gemak de manier van geld uitgeven hier in 3 (simpele) categorieën in:

1. Volgens sommigen moet geld rollen, want je leeft ten slotte maar één keer. Je leven kan op elk moment gedaan zijn en je kan het dan toch maar gehad hebben... Elke cent die binnenkomt wordt ook uitgegeven.
2. Anderen vinden dan weer dat je beter spaarzaam kan zijn. Je weet immers nooit dat er ooit slechtere tijden aanbreken. Zelfs al hebben ze al lang meer dan genoeg geld, dan nog gunnen zichzelf zelden of nooit een pleziertje. Geld wordt echt alleen uitgegeven als het strikt noodzakelijk is, en het geld zien groeien is bijna een hobby geworden.
3. Je hebt dan ook nog een groep mensen die zeker niet zuinig zijn, maar toch ook het geld niet zomaar uitgeven zonder er goed over na te denken. Zij vergelijken prijzen en denken na over de kwaliteit van een eventuele aankoop. Zij hebben wel een buffer(tje), want dit geeft hen een veilig gevoel, maar ze durven ook te genieten van hun geld.

Hoe ga ik zelf nu met geld om?

Wel, ik denk dat ik eerder tot die derde categorie mensen behoor. Ik probeer bewust met geld om te gaan, en op sommige gebieden kan ik echt zuinig zijn. Ik wil echter ook zeker geen vrek zijn die helemaal gefocust is op besparen, en die nooit eens een rondje trakteert.
Geld is soms ook een middel om je leven aangenamer te maken. Ik geniet graag van een uitstapje, heb een goede fiets, een (2de hands) auto, een hond, mijn kids krijgen regelmatig nieuwe kleren en mogen op kamp of hobby's doen die geld kosten.
Soms zou ik best wel wat zuiniger willen leven en wat meer discipline willen hebben zoals de mensen van categorie 2.
Anderzijds heb ik ook bewondering voor de mensen uit categorie 1: pluk de dag, leef in het nu, we zien wel wat er komt...  De realist (of pessimist) in mij denkt dan echter direct aan allerlei onheil en de rampscenario's doemen al op in mijn gedachten. Ik ben blijkbaar een veel te grote angsthaas om tot categorie 1 te behoren. En eerlijk, ik geloof ook dat het niet erg verstandig is om teveel aan korte termijn denken te doen.

Een tijd geleden, toen ik nog werkte, ging ik ook wel op een veel minder bewuste manier met geld om dan tegenwoordig. Ik dacht zelden of nooit na over wat ik kocht. Kon ik het betalen, dan kocht ik het als ik vond dat ik het nodig had. En toegeven, ik vond al snel dat ik iets nodig had ;-). Er was toen ook wel meer geld te besteden natuurlijk.
Nu is er minder te besteden en dus moest ik (willen of niet) wel bewuster met geld omgaan.
In het begin was ik hier bang voor, ik dacht dat het niet zou lukken. Inmiddels heb ik een aantal gewoontes in mijn leven ingebouwd (zie mijn bericht over besparen) en ik merk dat je op heel veel manieren geld kan besparen zonder dat je er nadeel van ondervindt en zonder dat het 'pijn' doet. Het is gewoon een kwestie van bewust omgaan met je budget en na een tijdje ben je dit zo gewoon, dat je nooit meer zomaar geld over de balk gooit 'uit gewoonte'.

Het goede nieuws is dat veel bespaarmaatregelen ook goed zijn voor het milieu. Dus da's dubbele winst! En met minder spullen om je heen voel je je vanzelf 'lichter', een aangenaam gevoel...

Tot welke categorie van uitgevers behoren jullie?

Dingen die ik echt haat

Ik probeer een verdraagzaam mens te zijn. Ik probeer me niet te laten leiden door vooroordelen over anderen. Ik probeer respect te hebben voor de andere mening van mijn medemens...

Maar hé... ik ben ook maar een mens. Aan sommige dingen heb ik echt een hekel en ik slaag er dan ook niet in om te begrijpen hoe sommige mensen denken of doen. Sterker nog, ik kan er echt inwendig kwaad over worden!

Een lijstje van de dingen die ik hartsgrondig haat:

• Welbepaalde bekende TV-koks die kreeften één voor één de poten uitrukken en dan levend op de grill gooien.  Het zou beter voor de smaak zijn, volgens deze sterrenchef... Beste meneer, als u het nog niet wist: kreeften hebben een zenuwstelsel en voelen wel degelijk pijn, net als u en ik.
• Rijke stinkerds die grof geld betalen om lekker wilde dieren te kunnen neerknallen in verre continenten. Ze nemen dan bovendien hun kids ook nog mee om hen te laten delen in hun verdorven moraal.
• Madammen met 'nen bontjas'. Gelukkig zie je ze nog maar zelden in het straatbeeld, maar er zijn toch nog steeds tal van nerts kwekerijen. Er zal dus wel behoorlijk vraag naar zijn. Ik snap echt niet dat iemand bont wil dragen. We wonen hier niet in Siberië, en als je het mooi vindt zijn er super mooie imitatie bontjassen te verkrijgen (waar geen bloed aan kleeft).
• Mensen die honden kopen in een broodfokkerij. Ok, de pupjes zijn super schattig, zoals elke pup trouwens. Hun moedertjes (die je vast niet te zien krijgt) zien er al lang niet schattig meer uit. De enige reden waarom ze bestaan is om constant puppy's te produceren in de meest schrijnende omstandigheden. Vaak wordt er ook gekweekt met dieren die drager zijn van erfelijke afwijkingen, met alle gevolgen van dien... Toegeven, ik was vroeger ook niet op de hoogte van deze vreselijke paktijken, dus ik begrijp best dat er mensen zijn die uit onwetendheid zo'n dier in huis hebben gehaald. Het had mij vroeger ook kunnen overkomen... Maar asjeblieft, als je een hondje koopt, denk goed na waar je het koopt of haal er eentje uit het asiel.
• Mensen die in een opwelling een huisdier in huis halen, zonder te beseffen dat dit een engagement is voor vele jaren... Het dier moet dan weg wegens: te duur, vakantie, een baby, allergie, te veel werk,... Bezint eer je begint!
• Extreem rechtse politieke partijen die haat en racisme uitdragen.
• Mensen die vinden dat een depressie of burn out iets is voor aanstellers die zich maar snel moeten herpakken en niet moet profiteren van de sociale zekerheid.
• Mensen die personen met een beperking aanstaren alsof ze een alien hebben gezien.
• Mensen die tegen bejaarden spreken alsof ze tegen kleine kinderen spreken.
• Mensen die geen greintje respect voor het milieu hebben en nog altijd ontkennen dat er zoiets bestaat als de opwarming van de aarde.
• Kledingwinkels die goedkope kledij verkopen, zonder zich te bekommeren om de (kinder)handjes die het hebben moeten produceren in de meest schrijnende, gevaarlijke omstandigheden. En dat allemaal omdat wij persé 27 broeken en 32 rokken nodig hebben...

Dit was een lijstje met mijn ergernissen. Waar hebben jullie een pesthekel aan?

Weg met die vreselijke suikerverslaving

In het begin van het jaar schreef ik een blogje over mijn goede voornemens. Hierin had ik het onder andere over mijn wens om gezonder te eten. Ik had (uiteraard) de intentie om me dit keer eens echt te houden aan mijn plan, maar zoals jullie al kunnen raden is er natuurlijk weer zeer weinig van in huis gekomen. Ik vermoed dat dit fenomeen bij velen onder jullie gekend is: je iets voornemen is makkelijk, het een week of twee volhouden gaat ook nog wel, maar daarna ... is het om zeep.

Een aantal jaren geleden (voor de hype rond gezond eten) was ik nogal fanatiek bezig met voeding: geen snelle suikers meer, alleen gezonde vetten, weinig brood maar wel havermoutpap, biologische groenten, enzomeer.

Ik was na mijn tweede zwangerschap wat kilo's bijgekomen die ik niet meer kwijtraakte. Het ging hier toch over zo'n 10 kilo, en dat vond ik verre van amusant.
Op een gegeven moment was ik het zat en besloot ik er iets aan te doen. Ik kocht een aantal boeken over gezonde voeding en hield me strikt aan de adviezen. Dit resulteerde in een vrij snel gewichtsverlies van maar liefst 13 kilogram. Ik blij natuurlijk. Bepaalde mensen dachten zelfs dat ik een ziekte onder de leden had omdat ik zo sterk en snel (in 6 maanden) was afgevallen.
Hier was niets van aan. Ik at letterlijk gewoon geen enkel koekje meer, zelfs niet bij de koffie. Geen frietjes, weinig brood (en dan nog alleen volkoren), veel groenten en fruit, soya producten, haverzemelen,...
Ook frequenteerde ik meermaals per week de natuurvoedingswinkel. (H)eerlijke producten hebben ze daar, alleen wel vrij duur jammer genoeg. Maar hier ga ik niet over zeuren, want de kwaliteit is zeer goed en meestal gaat het ook over fair trade producten trouwens.

Iedereen in mijn omgeving dacht dat die kilo's er wel weer heel snel terug zouden bijkomen, maar dit was niet het geval (tot grote ergernis van een aantal jaloerse vrouwmensen). Ik slaagde er wonder boven wonder in om mijn gezonde levensstijl aan te houden. Ik genoot ervan dat ik kon gaan shoppen en dat bijna alles mij stond.

Maar toen was ons nummertje drie op komst. Tijdens de zwangerschap kon ik me nog wel redelijk beheersen, maar toch kwam er al wat sleet op mijn goede eetgewoontes. Ik steek het hier maar op de hormonen ;-).
Na de bevalling werd ik zo opgeslorpt door dit kleine wondertje dat de gezonde voeding nog meer naar de achtergrond verdween. Godzijdank was ik maar een tiental kilo's bijgekomen tijdens de zwangerschap, en gelukkig dat je door borstvoeding heel wat extra calorieën verbruikt, zodat de schade beperkt bleef. Na enkele maanden waren de meeste kilo's er weer terug af. 't Is te zeggen, ik woog nog een kilo of 2 meer dan voor de zwangerschap, maar dat vond ik helemaal niet erg.

Ik besefte ook dat ik misschien wat te fanatiek bezig was geweest met (gezonde) voeding en dat wou ik niet meer...
Inmiddels is mijn jongste drie en een half en is er ongemerkt toch weer vier kilo extra blijven plakken. Ik weet dat ik niet te klagen heb, want veel mensen vinden mij helemaal niet te dik en mijn BMI valt ook nog netjes onder de 25, maar het voelt niet goed.
Ik weet perfect hoe het komt dat die die extra kilo's er zijn: koekjes, cake, taart, chocolade, chips, fruitsap, ... De gekende boosdoeners dus. Langzamerhand heeft het suikermonster weer bezit van mij genomen. En suiker is verslavend: je wilt er altijd maar meer van en als je een nieuw 'suikershot' nodig hebt laat je lichaam dat weten. Ik word dan kregelig, voel me ijl in het hoofd en krijg 'den bibber'.
Ok, ik ben geen junkie natuurlijk, ik ga geen criminele daden plegen of zo om aan mijn stuff te komen, maar ik voel gewoon aan mijn lichaam hoe verwoestend suiker is. Misschien ben ik hier wel extra gevoelig voor, ik weet het niet. Mijn man lijkt hier helemaal geen last van te hebben...
Mijn probleem beperkt zich gelukkig ook vooral tot suiker, voor de rest eet ik wel vrij veel groenten en fruit, geen vlees, wel vis en volkoren producten.

Ik wil gewoon weer van die suikerverslaving af. Die vicieuze cirkel moet doorbroken worden. Niet persé voor een maatje 38, maar vooral voor mijn gezondheid.
Ik denk dat ik maar voor extreem ga gaan in de eerste fase: cold turkey. Dit zal moelijk zijn, maar dit werkt nu eenmaal het beste voor mij. Daarna wil ik af en toe weer iets zoets eten, maar niet dagelijks meer. Anders ben ik zo weer verloren.

Het moeilijkste vind ik het feit dat hier altijd wel lekkers in huis is voor de kids en dat ik heel graag bak. Ook mijn dochter is gek van bakken en dat plezier kan ik haar niet ontnemen natuurlijk.
Mijn ervaring leert me wel, dat als je eens bent 'afgekickt' van de suiker je een Mars of zo helemaal niet lekker meer vindt, wegens véél te zoet. Dus als ik nu doorbijt moet het lukken.

Wat is jullie relatie met suiker? Hier ben ik wel benieuwd naar.
Ik houd jullie in ieder geval op de hoogte van mijn poging om van de koeken, de chocolade en consoorten af te blijven.

Fijn Paasweekend!
(Eigenlijk is mijn timing wel rotslecht, besef ik nu ineens, met al die chocolade eieren).

Ijdeltuit of slons?

Ik ben best wel een ijdel persoontje. Altijd geweest. Toen ik een een klein meisje was kon ik uren spelen met mijn barbies. Ik knipte hun haren en verfde ze dan met nagellak. Op een dag kreeg ik een make-up setje voor kinderen en dit werd op slag mijn favoriete speeltje. Uren kon ik hiermee in de weer zijn.
Anderzijds was ik ook wel een echte kwajongen, die niet moest onderdoen voor de boys bij het kampen bouwen en bmx'en.

Mijn echte haarkleur kent geen mens nog, want ik maak mijn haren al blonder vanaf mijn zestiende of zo. Stiekem hoop ik wel dat mijn dochter niet dezelfde weg op gaat, en ver weg blijft van de haarverf.
Ze heeft zo'n mooie goudblonde haren... Eigenlijk is ze wel heel anders op dan gebied dan ik. Soms wil ik haar schminken als ze een optreden heeft voor turnen, maar ze laat zich dat helemaal niet welgevallen. En meisjes die in haar ogen te ijdel zijn noemt ze 'chici- madammekes'.
Misschien is ze gewoon veel zelfverzekerder dan toen ik die leeftijd had en beseft ze dat ze al die opsmuk niet nodig heeft. Ze is inderdaad prachtig zoals ze is...  Ik hoop het in ieder geval voor haar, want ik was vroeger maar een verlegen vogeltje, dat zichzelf helemaal niet zo mooi vond.
Dat zelfvertrouwen is er gelukkig wel gekomen met het ouder worden en de make-up is met de jaren ook alleen maar verminderd. Alleen de haren, ja die moeten wel blond blijven, want da's blijkbaar de enige kleur waar ik me goed bij voel. Ik probeerde wel eens bruin of een kopertint, maar binnen de kortste keren stond ik dan weer bij de kapper te smeken om mijn haar terug in de oorspronkelijke staat te herstellen.

Meestal doe ik altijd wel wat mascara en lipgloss op voor ik de deur uitga, en wordt het haar in de juiste plooi gelegd. Ook aan mijn kledij besteed ik wel wat aandacht. Ik houd van mooie kleren, duur hoeven ze daarom niet te zijn, maar met de juiste combinaties en accessoires kom je ook al heel ver.

Alleen in de vakanties, als ik de deur niet uit moet kan ik me helemaal laten gaan en trek ik me weinig van mijn uiterlijk aan. Geen make-up, haar dat hangt zoals het wilt hangen, een joggingbroek en slippers (of erger nog, oh gruwel: crocs). Ma Flodder dus. Best wel bevrijdend om zo rond te lopen en je helemaal niets van je uiterlijk aan te trekken. Alleen vind ik het wel wat zielig voor mijn man dat ik er als een schooier uitzie in plaats van als een fier dametje als hij thuiskomt van zijn noeste arbeid. En ik moet toegeven dat lichte paniek me ook wel overvalt als plots de bel gaat. Ik wil immers niet door derden als een slons ontmaskerd worden.

Deze morgen heb ik me dan maar wat opgetut, er staat toch geen tuinwerk op de planning, en toegeven... het voelt zo toch meer als mezelf.

Laten jullie je wel eens gaan op vakantiedagen?

Geluk

Gisteren was echt een heerlijke dag.

De dag begon al goed, want gezien het paasvakantie is hoef ik mij 's morgens niet te haasten om de kids op tijd op school te krijgen.
Geen ochtendhumeuren moeten verdragen, geen gejammer dat de school veel te vroeg begint, geen lange meisjesharen vol vreselijke knopen die maar niet ontward raken, ...
En vooral, sinds het zomeruur slaapt onze driejarige tot 6.30u in plaats van tot 5.30u. Wat een verschil  een uur toch kan maken! Sinds lange tijd voel ik me weer een beetje uitgerust. Nu hoef ik mijn dag niet meer als de zombie te beginnen, die enkel na 3 espresso's een beetje wakker wordt.

Ook heerlijk dat ik mij, nu ik thuis ben, geen zorgen meer hoef te maken over:

• Kinderopvang in de vakanties voor de twee jongsten.  
• Zieke kinderen die niet naar de opvang mogen. Ramp!
• Een beetje deftig op het werk verschijnen, ook al heb je rotslecht geslapen en ben je er 3 keer uit gemoeten voor de jongste. Vrouwelijke collega's kunnen ongemeen hard zijn voor elkaar als het op het uiterlijk van hun geslachtsgenoten aankomt. Dus die wallen moesten 's ochtends écht weg geplamuurd worden.
• De oudste, die alleen thuis zit, want vanaf 12 jaar is er jammer genoeg geen opvang meer voorzien.

Ja, op zo'n momenten prijs ik me gelukkig, en voel ik me een 'rijk' mens omdat ik lekker bij mijn kinderen kan blijven.
Zo is het voor hen ook écht vakantie, zonder dat ze voor dag en dauw uit hun bed gejaagd worden omdat de plicht roept.

Ok, financieel is het een heel pak minder. Dure vakanties naar de sneeuw of de zon zitten er voorlopig niet in, maar gisteren waande ik me op vakantie in mijn eigen tuin.
Het was heerlijk weer (veel beter dan voorspeld door meneer de weerman).
Ik had een vriendin op bezoek en we hebben op het terras kunnen genieten van het zonnetje, terwijl de jongste grote pret had met zijn wagenpark in de tuin (zijn loopfietsje, zijn driewielertje en zijn uitgebreide collectie speelgoedautootjes). Dochterlief was spelen bij een vriendinnetje en puberzoon kwam er zelfs even bijzitten.
Meestal zien we hem niet veel meer in de tuin, maar ik verdenk hem er een beetje van dat hij graag meeluistert naar 'volwassen' gesprekken ;-). Vooral als we even vergeten dat hij erbij zit en dan dingen zeggen die eigenlijk niet voor zijn oren bestemd zijn. Maakt niet uit, ik ben allang blij als hij toch nog een beetje vitamine D binnenkrijgt, want achter het computerscherm is dat niet het geval.

't Was een fijne vakantiedag. Hopelijk krijgen we nog wat mooie dagen, want volgende week is het nog een week vakantie. Het is een cliché, maar geluk is niet te koop. De rust, de extra tijd, ver weg van de 'ratrace', da's geluk voor mij.

Mijn ultieme verjongingstips

Een paar dagen geleden schreef ik over ouder worden en welke na-, maar ook voordelen dat dit met zich meebrengt.
Je kan de tijd niet stopzetten en je hoeft er op je veertigste geen 20 meer uit te zien, maar een paar jaartjes jonger geschat worden vinden we toch allemaal wel fijn, denk ik.
Ik wil niet arrogant klinken, maar meestal denken mensen dat ik jonger ben dan mijn werkelijke leeftijd. Misschien willen ze wel gewoon lief zijn en mij niet kwetsen, en vinden ze juist dat ik er vreselijk oud uitzie. Dat weet je natuurlijk nooit met zekerheid hé.

In ieder geval heb ik enkele tips en trick om enkele jaartjes van mijn leeftijd af te knijpen. Ik deel ze graag met de andere ijdeltuiten onder jullie:

• Haarkleur: als sinds mensenheugenis maak ik mijn (donkerblonde) haren enkele tintjes lichter. Dit is goed om er wat jeugdiger uit te zien (voor mij toch althans). Belangrijk hierbij is wel dat je niet overdrijft. Platinablonde haren boven de veertig: er zijn er maar weinigen die er mee weg komen... Kies dus liever voor een zachtere warme tint blond. Hetzelfde geldt voor donkerharingen: harde zwart tinten maken je vaak ouder dan een zachtere bruin tint. Laten we ook niet vergeten dat sommige vrouwen gezegend zijn met prachtige grijze haren en hier geweldig mooi mee staan. Behoor jij tot die categorie? Vooral niets doen dan, buiten een goede snit en eventueel af en toe een kleurspoeling voor meer glans.
• Haarsnit: Boven een bepaalde leeftijd hoef je zeker je haren niet te laten kortwieken. Echt leuk staan met een ultra kort kapsel is trouwens ook niet voor iedereen weggelegd! Niet persé de schaar in die lange lokken dus, op voorwaarde dat ze er verzorgd, glanzend, en niet als een soort ontplofte strobaal uitzien. Haar tot op je achterwerk is ook niet aan te raden. Er zijn grenzen wat betreft de haarlengte, wil je er niet als een verdwaalde heks uitzien. Verder zijn er heel veel vrouwen die jonger staan met een pony, deze camoufleert in één keer ook eventuele rimpeltjes op het voorhoofd of ietwat afhangende oogleden. Vind je een pony laten knippen wat eng, kies dan in eerste instantie voor een schuine bles. Hiermee kan je weinig verkeerd doen en meer afknippen kan nog altijd.
• Nagels: Omdat ik veel in de tuin werk doe ik dikwijls de moeite niet (meer) om mijn nagels mooi te lakken. Voor een avondje uit staan gelakte nagels echter altijd erg mooi. Kies liever niet voor extreme kleuren zoals lichtblauw, groen, geel of fluo roze. Dit is erg leuk voor jonge meisjes maar op een bepaalde leeftijd staat het al snel ordinair. Je kiest ook beter voor niet te lange rond gevijlde nagels in plaats van voor puntige, lange (heksen) nagels. De meeste tinten rood, bordeaux, roze (niet barbie roze uiteraard) staan iedereen wel goed.
• Make-up: Als je al wat rimpels heb kies je beter niet voor een zware fond de teint, maar voor een lichtgewicht BB crème. Ook met de poederkwast spring je best maar matig om, want poeder heeft de neiging om in rimpeltjes te kruipen en ze zo net te accentueren. Maak je gezicht ook niet te donker, maar blijf zoveel mogelijk bij je eigen huid tint.
• Mascara en oogschaduw: Mascara moet perfect zijn aangebracht en zeker niet klonteren. Kies je ervoor om je ogen te accentueren met een donkere oogschaduw, houd dan de rest van je make up sober. Je wilt er ten slotte toch niet uitzien als een overjaarse clown ;-). Bruintinten zijn voor bijna alle vrouwen een veilige optie.
• Lippen: Die getatoeëerde lipranden, die een tijdje in de mode waren, zijn in mijn ogen een echte 'no go'. Vooral je geld hier dus niet aan verspillen! Teken dan liever met een lippotlood in dezelfde kleur van je lippenstift een lijntje, om te voorkomen dat die gaat uitlopen. Met een zacht abrikoos tintje op je lippen kan je weinig verkeerd doen.
• Wenkbrauwen: Vergeet nooit het belang van verzorgde en mooi gevormde wenkbrauwen. Ze geven je gezicht een natuurlijke facelift. Hierbij vind ik van die getatoeëerde gevallen ook weer echt niet mooi. Houd het liever wat natuurlijk. Laat desnoods de eerste keer je wenkbrauwen epileren door een professional en werk ze nadien zelf bij. Dan heb je in ieder geval een goede basis om op verder te werken. Ah ja, en zeker nooit haartjes aan de bovenkant van je wenkbrauwen verwijderen, want dan loop je gegarandeerd een aantal weken voor joker. 
• Kledij: Durf je kleurig te kleden en verstop je lichaam niet in wijde vormeloze kledij (zelfs niet als je wat mollig bent). Wijde kleren maken je extra dik, meer aansluitende kleren (maar ook hier niet overdrijven natuurlijk!) geven vorm aan je lichaam. Uiteraard is elk lichaam anders en kan ik hier enkel wat algemene tips over geven.
• Kinderen: koop op latere leeftijd nog een kleine, automatisch schatten de mensen je veel jonger dan je werkelijk bent. Als sommigen echter aan de schoolpoort denken dat je de oma bent werkt deze tip duidelijk niet goed, en ben je eraan voor de moeite ;-).
• Tot slot mijn allerbelangrijkste tip: lach veel! Een opgewekt gezicht ziet er véél jonger uit dan het gezicht van een zuurpruim.

Hebben jullie nog beauty geheimen? Dan zou ik het heel leuk vinden als jullie ze zouden willen delen.

Groetjes,
Milla