Mijn bloghoekje

Vandaag gun ik jullie een kijkje in mijn 'bloghoekje'. Jammer genoeg hebben we geen afzonderlijke bureau. Vóór ons jongste zoontje er was hadden we wel een speelkamer/bureau (een soort twee in één ruimte), maar uiteindelijk vonden we het toch beter om deze ruimte te transformeren tot slaapkamer voor de oudste. Zo heeft elk kind een eigen slaapkamer. 

Nadeel is natuurlijk wel dat ik mijn bureau kwijt ben... Maar aan alles valt een mouw te passen, en gelukkig neemt een laptop niet veel ruimte in. Mijn bloghoekje bevindt zich in een hoekje in de woonkamer, en ik heb het zo gezellig mogelijk proberen in te richten.

Zoals jullie op de foto's waarschijnlijk wel merken hou ik van wit. Alle muren in de woonkamer zijn wit, net zoals het plafond en de gordijnen. Ik hou van wit omdat het zo'n rustige kleur is, ik associeer het ook met zuiverheid en licht. Met drie kiddo's en een hond in huis kozen we uiteraard voor afwasbare verf. Geen overbodige luxe, zoals jullie waarschijnlijk wel vermoeden.

Om het 'ziekenhuis-effect' van wit te vermijden, zorg ik voor kleur in de woonkamer door middel van kussens, bloemetjes, kaarsen, decoratie,... Ik vind het heerlijk dat je met een witte basis nog alle kanten op kan, naargelang je stemming of het seizoen. Ik heb dan ook mijn 'winter' kussens, die warm en zacht aanvoelen en mijn 'zomer' kussens met een fleurig bloem-motief.

Over het algemeen hou ik niet zo van nep bloemen - niets gaat boven the real thing  - maar deze vaasjes met nepperts vond ik er toch best leuk uitzien om mijn bureautje wat op te vrolijken. Het bureautje heb ik trouwens al meer dan twintig jaar. Het was één van de eerste meubeltjes die we ooit kochten en ik vind het nog altijd heel mooi. Onlangs verfde ik het wit (uiteraard ;-) , daarvoor was het grijs van kleur.
Naast wit hou ik ook erg van natuurlijke en verweerde materialen zoals oud teakhout en vergrijsd riet.

Dit Boeddha beeldje vind ik erg mooi. Het straalt een ongelofelijke rust uit vind ik. Als het aan mij lag stond heel mijn huis vol Boeddha's, maar mijn echtgenoot trekt regelmatig aan de noodrem als ik er weer eentje op het oog heb... gelukkig maar misschien. Op de een of andere manier vind ik het boeddhisme een inspirerende levensbeschouwing, alhoewel ik er mij nog veel te weinig in heb verdiept ... Maar er meer over lezen en leren is zeker iets wat nog op mijn verlanglijstje staat.

Als ik het nu even over mijn meer materiële verlangens mag hebben, dan is eentje daarvan zeker een iMac. Ik ben naarstig aan het sparen om er mij in de toekomst een aan te schaffen. Mijn huidige computer is nog zeer goed, maar die sluis ik dan wel door naar dochterlief. Die heeft er toch een nodig, als ze volgend jaar naar de middelbare school gaat. 

Denk nu vooral niet dat ik een technologie snob ben hé, ik heb zelfs nog geen smartphone... Mijn gsm is trouwens al meer dan vijf jaar oud. Wie kan dat tegenwoordig nog zeggen?

Waarom dan persé een iMac? Ik weet dat een iMac vrij duur is, maar ik heb me laten vertellen dat je met een Mac veel minder last hebt van virussen op je computer. Ik heb onlangs, ondanks een anti-virus programma, toch heel mijn harde schijf moet laten formatteren. Leuk is anders...

Verder vind ik een iMac prachtig van design, het oog wilt ook wat, hè. Maar nu eerst nog sparen, sparen en nog eens sparen...

Zo ziet mijn werkplekje er dus uit. Hopelijk vonden jullie het leuk om even binnen te kijken.

Broodpudding met appeltjes

In het weekend krijgt manlief af en toe de bakkriebels. Niet dat ik daar bezwaar tegen heb hoor. Ik heb hem namelijk al redelijk goed gedrild dat de keuken er na gebruik weer spik en span moet uitzien.
Ik moet zeggen - het heeft mij ettelijke jaren gekost - maar eindelijk heeft hij het begrepen: wanneer je kookt of bakt hoef je niet persé álle keukengerei te gebruiken dat er aanwezig is, én de afwasmachine is je beste vriend.
Dus dames, ik heb geluk: ik heb nu een man die kan bakken en bovendien ook de gemaakte rotzooi weer opruimt. Wat kan een mens zich nog meer wensen?

Nu mijn kiddo's nog tot dit stadium van ontwikkeling zien te krijgen. Dochterlief en zoontjelief helpen erg graag bij het koken, maar af en toe moet ik toch even op mijn lip bijten als er weer een ei de grond bereikt. Nu ja, onze kleine schooier Fleur zal de boel wel opruimen hoor. Dan krijgt ze ook eens iets anders dan die schamele 100 g hondenbrokjes per dag. Ocharme, ik weet het, maar 't is voor haar eigen bestwil! Anders was ze nu al een soort sumoworstelaar op vier pootjes, onze kleine veelvraat.
Ik zou mezelf trouwens beter ook eens op rantsoen zetten, maar dat gaat niet hé, met een man die de bakkriebels heeft...

Afgelopen zondag maakte hij broodpudding met appeltjes, en ik moet zeggen: het zag er niet alleen heerlijk uit, het smaakte ook véél te goed. Ik heb dus weer twee grote stukken naar binnengespeeld in plaats van één.
Voor de dames of heren die níét op hun lijn letten, dit is het receptje:

Dit heb je nodig:

• 1/2 l halfvolle melk
• 80 g rietsuiker
• 80 g  bruine suiker
• 2 zakjes vanillesuiker
• 500 g oud brood (wit, grijs, sandwiches,...)
• 2 afgestreken theelepeltjes kaneel
• 1 grote appel
• rozijntjes (hoeveelheid naar smaak)
• 5 eieren
• wat bakboter
• poedersuiker

Zo maak je het:

• Verwarm de melk in de microgolfoven of op een laag vuurtje en voeg de suiker toe, roer tot de suiker volledig is gesmolten.
• Verbrokkel het brood in kleine stukjes en giet er het melk-suiker mengel over. Laat enkele minuten staan tot het brood goed week is.
• Plet het geweekte brood fijn met een vork en roer er de stukjes appel, de rozijntjes, de kaneel en de losgeklopte eieren door.
• Vet een bakvorm in met boter en stort hier het broodmengsel in.
• Bak 40 à 50 minuten in een voorverwarmde oven op 200 °C.
• Werk af met wat poedersuiker.

Smakelijk, laat de calorieën maar komen ;-)

Kipjes: de voor- en nadelen

Sinds we kipjes hebben is het probleem van de 'voedselverspilling' hier opgelost. Ik sta er nog steeds van versteld welke hoeveelheden oud brood, groenteafval, graan,... die krielkipjes kunnen binnenspelen. Ze wegen amper 800 g,... ik vraag me oprecht af waar ze die bergen eten blijven steken, zonder moddervet te worden. Nu is een kip natuurlijk wel permanent aan het scharrelen, dit verklaart waarschijnlijk waarom ze een metabolisme hebben om jaloers op te zijn.

Het scheelt in ieder geval ontzettend veel in de hoeveelheid restafval die we hier hebben. Alles wat nog eetbaar is gaat naar de kipjes, en voor de aardappelschillen en het tuinafval hebben we onze (reuze) composthoop.

Nu wil ik wel even zeggen dat het houden van kipjes zeker niet alleen maar mooie kanten heeft hoor. Voor je er aan begint, kan je beter eventjes de voor- en nadelen op een rijtje zetten.
Ik ben dol op onze kipjes, maar om geld te besparen moet je er zeker geen in huis (ahum, in de tuin) halen!
Ze hebben al behoorlijk wat gekost aan dierenartsbezoekjes en ook hun huisvesting is natuurlijk niet gratis. Tel de prijs van een hok, een hek, bodemdekking en dergelijke maar eens samen... zoveel eieren kan een kip nooit leggen om die kosten terug te verdienen. Verder moet je uiteraard ook bijvoeren met graan (wat ook wel wat kost) en af en toe een vitaminekuurtje is nooit slecht om hun weerstand wat te versterken.

Niet dat ik dat allemaal erg vind hoor: besparen is nooit de reden voor mij geweest om deze beestjes te houden. Ik wil er alleen maar voor waarschuwen... teveel mensen beginnen aan dieren zonder zich op voorhand te bezinnen over de consequenties die dit met zich meebrengt, met alle nare gevolgen vandien.

Af en toe kan het ook gebeuren dat er een kipje sterft, ondanks alle goede zorgen... Da's helemaal niet leuk, want hoe je het draait of keert: hechten doe je je toch aan die diertjes. Ik in ieder geval wel.Wij hebben er vorig jaar spijtig genoeg twee verloren: Piep en Josefien.

Verder mag je ook niet vergeten dat kipjes élke dag verzorgd moeten worden (vers eten en proper water), ook in de winter wanneer het bitterkoud is. Ik geef grif toe dat het kippenhok schoonmaken wanneer het lekker warm is, veel minder lastig is dan wanneer je vingers er bijna af vriezen... Als het vriest moet je bovendien soms meerdere keren per dag voor ontdooid water zorgen.

Wanneer je aan kippen begint moet je er ook zeker van zijn dat je iemand kent die de verzorging op zich wilt nemen wanneer je bijvoorbeeld op vakantie bent.

Je ziet, er komt best wel wat bij kijken.
Ik moet eerlijk gezegd toegeven dat ik, voor ik aan kipjes begon, eigenlijk ook héél veel nog niet wist: ik had nog nooit gehoord van bloedluizen bijvoorbeeld of van het 'snot' , en wist ik veel dat kippen zoveel uitwerpselen produceren (in hun eigen nest dan nog wel)... Ben je vies van een beetje kaka? Koop je dan een megadoos wegwerphandschoenen (zoals ik) of begin er maar gewoon niet aan!

Fleur en Violetta

Maar genoeg gezeurd over de nadelen nu: ik zou nog bijna vergeten te vertellen hoe leuk deze beestjes wel zijn.
's Morgens waan ik me een echte filmster als ik ze hun eten breng: ze lópen om tot bij mij te komen, met een enthousiasme waar ons Fleurtje (het hondenkind) zelfs voor moet onder doen...
Ze hebben ook elk hun eigen karaktertje:

• Violetta: de knuffelkip. Ze is eigenlijk te goed voor deze wereld, en héél erg tam. Jammer genoeg is ze ook niet van de slimsten en ze laat ze (vaak letterlijk) de kaas van haar brood halen.

Violetta

• Jasmijn: de leider. Zij is de dominantste en beslist wat er gebeurt in het kippenhok. Het is ook een ongelofelijke veelvraat en schrikt er niet voor terug om eksters die een graantje willen meepikken te verjagen.
• Annabelle: de meeloper. Ze is vrij onderdanig en aanvaardt het gezag van Jasmijn. Waar Jasmijn is, is zij. 's Nachts kruipen ze samen, vermoedelijk voor de warmte.

Annabelle en Jasmijn

• Pluizemieke: de opportunist. Eigenlijk idem als Annabelle, maar ze is minder onderdanig en doet vooral waar ze het meeste voordeel mee denkt te hebben.

Pluizemieke

Verder vind ik het voor de kinderen erg leuk en leerrijk om op te groeien met dieren. Mijn kleinste vindt het heerlijk om eitjes te kunnen rapen en weet ook waar ze vandaan komen (ja lach maar, vele kinderen denken dat die eitjes vanzelf in zo'n kartonnen doos terecht komen). Hopelijk breng ik mijn kinderen ook respect en liefde voor dieren bij, want wie wreed is voor dieren is dat meestal ook voor mensen...

Daar gaat mijn privacy...

Mijn dochter wordt volgende maand twaalf. De pubertijd komt nu écht wel dichtbij...
Lichamelijk is er eigenlijk nog niet zoveel van te merken - godzijdank, want ik wil nog even mijn kleine meisje (van één meter tweeënvijftig) behouden - geestelijk daarentegen zijn de eerste voorbodes van deze levensfase al merkbaar.

Ze is meestal nog een héél lief kind - een beetje naïef en goedgelovig zelfs - maar af en toe word ik toch gek van haar brutale mond.
Alles - maar dan ook alles - weet ze beter (je kent het wel: de grote mensen onderbreken als ze spreken over gewichtige dingen, want zij weet uiteraard veel beter hoe alles zit). Stemmingswisselingen horen er ook bij, net zoals niet uit haar bed raken en een verschrikkelijke rommelkamer, maar het érgste van al vind ik toch dat vervloekte... skypen.

Ik geef toe: Skype heeft tal van voordelen, alhoewel ik - als dinosaurus - meestal nog gewoon de telefoon ter hand neem, maar ook vréselijke nadelen.
Het lastigste aan dit medium vind ik dat die tieners het gewoonlijk mét webcam gebruiken. Ik kan dus bijgevolg binnenkijken in al de woonkamers van de vriendinnetjes, maar zij (en vooral ook hun mama's en papa's) kunnen ook binnengluren bij mij. En dát vind ik nu net absoluut niet aangenaam.
Niet dat ik iets te verbergen heb hoor - er gebeuren hier heus geen criminele activiteiten - maar ik wil wel 's avonds ongestoord in de badjas van mijn man (die vijf maten te groot is) en met mijn beren-sloefen aan mijn voeten, lekker in de zetel kunnen zitten terwijl ik een halve schaal chips naar binnenwerk.

De beren-sloefkes ;-)

Ik ben misschien nog van de oude stempel, maar ik vind dat anderen hier geen zaken mee hebben. Het is al erg genoeg dat mijn eigen man mij in deze toestand ziet. Gelukkig ben ik officieel getrouwd, én is hij de vader van mijn kinderen, zodat weglopen niet zo'n makkelijke optie is... haha.

Ik zou dit probleem natuurlijk erg makkelijk kunnen oplossen door dochterlief met laptop en al naar haar eigen kamer te sturen, maar dit zie ik ook niet zitten. Het gaat hier namelijk om mijn computer (het arme schaap heeft er zelf geen) en in de woonkamer kan ik nog een oogje in het zeil houden, zonder dat het te erg opvalt.
Dochterlief is namelijk al wel een bijna-puber, maar volwassen is ze nog lang niet... dat kan ook niet op die leeftijd uiteraard. Nu weet ik - als volwassene- dat er hele vieze mensen leven op deze planeet die wel eens misbruik zouden kunnen maken van mijn goedgelovige prinses, en dat mag in géén geval gebeuren. Laat ons meisje voorlopig maar lekker skypen in mijn bijzijn.

Ik moet dus nadenken over andere oplossingen voor mijn privacy probleem. Misschien moet ik haar zo laten postvatten dat de webcam enkel zicht heeft op een blinde muur, maar dan zit ik natuurlijk nog met het probleem dat iedereen aan de andere kant van de computer lekker kan meeluisteren naar wat er zich allemaal hier thuis afspeelt. Ik wil namelijk wel nog in mijn eigen huiskamer luidkeels (vals) kunnen zingen wanneer ík dat wil, zonder dat ik de dag nadien met het schaamrood op de wangen aan de schoolpoort moet verschijnen. Een koptelefoon is bij mijn weten geen oplossing voor dit probleem...

Zit er dan écht niets anders op dan mij gewoon te gedragen zoals het hoort en enkel nog naar intellectueel verantwoorde propgamma's op tv te kijken wanneer er hier geskypt wordt? Ik vrees van wel...

Gelukkig is dochterlief bijna elke avond weg om te trainen in de turnles, en dan doe ik lekker wat ik wil in mijn eigen huis ;-)
Of weten jullie misschien de mirakel oplossing voor dit heikele probleem?

Valentijns winactie: gratis poetshulp in huis!

Dames en heren, het zal jullie vast niet ontgaan zijn dat het binnenkort weer Valentijn is. Voor sommigen een hoogdag om hun geliefde eens goed in de bloemetjes te zetten, voor anderen een 'plat' commercieel gedoe dat ze liever aan zich laten voorbijgaan. Hoe dan ook, ikzelf zeg toch niet 'neen' als ik eens goed in de watten wordt gelegd door mijn mannetje op die dag... Ik verdien het tenslotte, als super-echtgenote, -moeder, -huisvrouw,...

bron: Pinterest

Ahum... effe serieus nu: ik kreeg onlangs een mailtje van een lieve dame van Helpling die me vroeg of ik misschien interesse had om mijn lezers eens te verwennen met een leuke winactie, naar aanleiding van Valentijn. Nu zal ik zeker niets doen waar ik zelf niet achter sta, maar haar aanbod kon ik absoluut niet afslaan... Ik mag namelijk één van mijn lezers blij maken met (éénmalig) drie uur gratis poetshulp. Yep, je leest het goed: GRATIS!

Of je nu alleenstaande papa, thuisblijfmama, oma of carrièrevrouw bent, ... eens lekker zelf niet hoeven te poetsen is toch pure luxe, nietwaar? Ik vind het in ieder geval het perfecte Valentijns-cadeau aan mijn lieve lezers die ik allemaal een beetje graag zie :)

Het enige wat je hoeft te doen om kans te maken op deze gratis dienst is in een reactie onder mijn blog kenbaar maken dat je graag meedoet aan deze winactie. (Ik moet wel even vermelden dat deze actie enkel toegankelijk is voor lezers uit Nederland en uit de regio's waar deze dienst actief is: check voor de zekerheid even hier aub). Lezers die mij volgen op Bloglovin of Facebook maken dubbele kans!

Op 14 februari zal de onschuldige hand van mijn kleine kleutermonster een winnaar trekken. De winnaar maak ik die dag bekend en zal ik persoonlijk contacteren via mail. Ik wil ook nog even kwijt dat deze winactie tot stand kwam in samenwerking met Helpling.nl, een online platform waar vraag en aanbod van schoonmaakdiensten elkaar ontmoeten.

En om nog even in het Valentijns thema te blijven: check zeker eens deze weetjes over de Valentijns-traditie: hier kan je vast mee uitpakken bij je lief...

Fijn weekend,
Miss Milla