Update goede voornemens

Ik had mij voorgenomen om me dit jaar eens proberen te houden aan mijn goede voornemens.
Om hierin te slagen hoort een regelmatige evaluatie bij 'het plan'.

Hoe zit het nu met mijn voornemen nummer 1: een gezondere levensstijl en meer bewegen.

Ik heb inderdaad minder gesnoept, maar het zou nog veel beter kunnen. Dit vind ik soms wel moeilijk, met 3 kids in huis. Zij willen namelijk wel elke dag een koekje mee naar school, en dan moet ik de discipline proberen te hebben om van al dat lekkers af te blijven.
Ik zou natuurlijk helemaal geen koeken en snoep meer in huis kunnen halen. Da's sowieso voor iedereen gezonder, maar maak ik van mijn kinderen dan geen getraumatiseerde wezens die elders de koekendoos plunderen als ze er de kans toe krijgen? Een dimemma.
Meer fruit en groenten eten is me wel gelukt, maar daar moet ik niet zoveel moeite voor doen. Wie houdt er nu niet van groenten en fruit, buiten minderjarigen en fast food-verslaafden?
Voor meer bewegen ben ik radicaal gebuisd, wegens te koud, te veel regen, geen tijd, geen zin, en nog honderd andere (flauwe) uitvluchten.

Voornemen nummer 2: consuminderen en kiezen voor duurzamere producten.

Ik heb inderdaad bewust meer gekozen voor seizoensgroenten, maar voor de rest heb ik tot nu toe niet echt zo heel veel gedaan op dit gebied.
Wel heb ik voor de eerste keer (!) wat spullen, die ik niet meer nodig had, verkocht op een tweedehandssite. Het is echt wel tof als je nog wat geld krijgt voor spullen die voor jezelf een 'sta in de weg' zijn, maar die anderen nog goed kunnen gebruiken. Dit hoort ook bij een duurzame levensstijl, vind ik, en het is bovendien leuk.
Ook heb ik nog wat vrienden gelukkig gemaakt met te kleine kinderkleren, dus hiervoor mag ik mezelf ook wel een pluim geven.
Het geeft sowieso een beter gevoel om nog perfect bruikbare kledij een tweede leven te geven, in plaats van ze in een container te dumpen om ervan af te zijn.
Onlangs hoorde ik op de radio dat er in Nederland zelfs outlet-shops voor voeding bestaan. Hier kan je producten kopen die bijna vervallen of zelfs al over de houdbaarheidsdatum zijn. Waarom ook niet eigenlijk? Het is toch belachelijk en totaal onethisch om eten weg te gooien dat nog perfect is. Van een koekje dat een week vervallen is ga je heus niet ziek worden.

Laatste voornemen: meer 'zen' in mijn leven.

Ik wist dat dit het moeilijkste ging zijn. Als je immers al sinds jaar en dag op een bepaalde manier handelt en denkt (als een stress-konijn dus) verander je niet opeens  in een heerlijk rustig kabbelend beekje.
Relativeren, daar komt het vaak op aan. De wereld vergaat heus niet als bepaalde dingen niet altijd lopen zoals we gehoopt hadden. Het is dus ook helemaal niet zo erg dat van mijn voornemens nog niet zo veel is terechtgekomen dan ik zelf had gehoopt. Toch?

Zonnige zondag

Na een koude start vanmorgen laat de zon zich vandaag van haar mooiste kant zien.
Mijn jongste zoontje zei vanmorgen toen het nog wat schemerde: "Kijk, sneeuw mama!". Hij bedoelde natuurlijk de witte laag die er op het gras te zien was na de vorst van deze nacht. Groot was zijn teleurstelling toen ik zei dat het niet gesneeuwd had.

Zou het er nog van komen deze winter? De kinderen zouden het in ieder geval wel erg leuk vinden. Voor mij hoeft het niet persé, want ik ben een echte angsthaas in de auto als het landschap wit kleurt.

 

 

Zo'n weertje als vandaag vind ik eigenlijk wel aangenaam. Ideaal om nog wat op te ruimen in de tuin, met Fleurtje in mijn kielzog.

 

 

 

 

 

 

Vooroordelen

Afgelopen woensdag ging ik naar de markt om wat fruit en groenten te kopen. Zoals gewoonlijk zag alles er weer super lekker uit, en had ik plannen om een heleboel groenten in te vriezen. Twee volle zakken groenten en fruit kostten mij slechts 12 euro, dus vond ik dat ik goed had gekozen.
Toen ik betaalde zei de marktkramer dat ik nog een gratis groentenpakket meekreeg, omdat ik voor boven 10 euro had besteed. Ik nog blijer natuurlijk, met mijn gratis uien, wortelen  en een koolraap.
Mijn blijdschap sloeg snel over naar paniek toen ik voelde hoe zwaar mijn zakken wogen. Ik moest immers nog een heel stuk lopen tot mijn auto, die ik een stuk buiten het centrum had geparkeerd.
Na enkele minuten lopen deden mijn schouders al pijn van het sleuren (ik heb dan ook niet echt een conditie om over op te scheppen). Het moet wel zijn opgevallen dat ik zo aan het sukkelen was, want plots hoorde ik een stemmetje achter mij: "Mevrouw, mevrouw".
Ik keek achterom en zag een jonge vrouw. Ze zei in wat gebroken Nederlands: "Ik zal u helpen dragen", en nam een zak van me over. Ik vond dit erg lief. Ze liep een heel stuk mee met mij en we maakten een praatje. Blijkbaar zaten onze kinderen op dezelfde school.
Ik bedankte haar voor de hulp en zei tot ziens. Eigenlijk maakte dit voorval mijn dag goed. Zomaar geholpen worden door iemand die je niet kent, dit maak je in onze individualistische maatschappij niet zoveel meer mee.
Een paar dagen later vertelde ik dit voorval aan een (Marrokaanse) vriendin. Ze zei dat het in hun cultuur heel gewoon is om je medemens spontaan te helpen.
Haar oudste zoon wou ook eens een ouder dametje helpen op straat, vertelde ze. Toen hij haar aansprak begon die dame te roepen dat hij haar met rust moest laten en begon hem uit te schelden. Ze vertrouwde het niet.
Uiteraard was die jongen heel erg aangedaan door dit voorval: zijn goede bedoelingen werden onmiddellijk verkeerd geïnterpreteerd.
Ik begrijp natuurlijk wel dat je een beetje op je hoede moet zijn, maar we mogen toch ook niet paranoïde worden. Soms kunnen wij Belgen best nog wel wat leren van de behulpzaamheid en gastvrijheid van onze medemens met buitenlandse roots.

Mijn Cavaliertje

Sinds we Fleurtje in ons gezinnetje hebben, zit ik mijn vriendinnen steeds meer te overzeuren met mijn verhalen over haar. Ik kan er soms echt niet over zwijgen. Ja, ik besef het: dit wordt stilaan een probleem!
Ik had me nochtans echt voorgenomen om niet zo'n raar mens te worden dat haar hondje behandelt alsof het haar kindje is. Met jasjes enzo, je kent dat wel. Mijn kinderwens is tenslotte al ruimschoots vervuld met mijn drie bengels.

Ik was al wel langer een 'hondenmens', want in het verleden hadden we al een super lieve labrador. Ik wist dus wel wat het betekende om zo'n viervoeter in huis te halen.
Maar dat er zo'n goddelijke wezentjes bestonden als cavaliertjes dat wist ik echt niet.

's Morgens is ze nooit slechtgezind. Neen, met het verkeerde been uit bed stappen is iets wat niet in haar woordenboek staat. Dit in tegenstelling tot mijn (puberende) zoon of (bijna puberende) dochter. En ook onze kleuter is s' morgens niet steeds het zonnetje in huis.
Wat is het toch heerlijk om elke ochtend te worden begroet alsof je de belangrijkste persoon in het universum bent! Na al dat uitgebreid kwispelen is juffrouwtje dan wat moe geworden. Ze moet dan dringend wat uitrusten met haar hoofdje (neen, niet kop!) op mijn schoot, terwijl ik mijn eerste koffietje drink in een poging om wakker te worden.
Overdag loopt ze steeds met mij mee als een schaduw. Ze zou zelfs graag mee naar het toilet gaan, maar dit is zelfs voor mij toch net een brug te ver.
Als ik strijk ligt ze op een stoel naast de strijkplank, als ik in de keuken bezig ben is ze een super handige kruimeldief die de vloer netjes houdt, en als ik 's avonds in de zetel zit kan de verwarming een graadje lager, want dan vlijt ze zich als een dekentje op mijn schoot.
Heb ik al gezegd dat ze ook een echte schoonheid is, met haren zo zacht als zijde?

Wat zeg je? Ben ik weer aan het zeuren?

Goede voornemens

Nu 2014 al weer een tijdje een feit is, wil ik voor mezelf even op een rijtje zetten wat ik dit jaar beter/anders wil doen dan vorig jaar.
Tijd voor goede voornemens dus!

Alhoewel, ... bij 'goede voornemens' denk ik bijna automatisch aan dingen die ik hooguit een weekje of zo volhoud. Meestal vergeet ik na een tijdje gewoon wat mijn voornemens ook al weer waren, en val ik dan ongemerkt terug op mijn vastgeroeste gewoontes.
Hoe moet ik het dan dit jaar aanpakken, als ik toch een beetje kans op slagen wil?
Ik denk dat je nieuwe gewoontes lang genoeg moet proberen vol te houden (een week of 8) tot ze ingeburgerd zijn in je 'nieuwe' levensstijl. Na een tijdje vergeet je dan automatisch je vorige (slechtere) gewoontes. Tot zover de theorie.

Maar hoe zet ik dit nu om in de praktijk?
Ik denk dat ik me ga beperken tot een drietal voornemens.
Ik zet ze ook op papier, zo worden ze al iets tastbaarder en minder vrijblijvend.
Tot slot ga ik (proberen) regelmatig te evalueren hoe het nu staat met mijn voornemens.

Mijn drie voornemens zijn:

1. Een gezondere levensstijl: minder snoepen, meer groenten en fruit, meer volkoren produkten, minder sausjes,... en meer bewegen .
2. Consuminderen en meer kiezen voor duurzame producten: seizoensgroenten en -fruit, minder kleren kopen, dingen herstellen of opknappen in plaats van te vervangen of weg te gooien, kledij doorgeven of verkopen, zelf decoratie maken en niet kopen, nadenken bij elke aankoop of ik het echt wel nodig heb,...
3. Meer 'zen' in mijn leven en in mijn hoofd: geen drukdoenerij meer over prullen, meer genieten van mijn gezin en van de kleine dingen, niet te streng zijn voor mezelf en ook niet voor anderen, niet nadenken over alle dingen die ik niet heb of die kunnen misgaan maar meer leven in het moment en blij zijn met de grote 'rijkdom' die ik heb.

Zou dit een te ambitieus plan zijn voor 2014?
Punten 1 en 2 lijken me wel min of meer haalbaar, maar punt 3 is volgens mij aartsmoeilijk. Ik ben namelijk een geboren piekeraar en controle-freak. Ach, we zien wel, de goede voornemens zijn er in ieder geval...