Over persoonlijk bloggen

't Is weer even geleden dat ik hier wat postte. Ik zal eerlijk zijn over de reden hiervoor. Ik wil eigenlijk heel graag doorgaan met bloggen, maar ik twijfel sterk aan de richting die ik hierbij moet inslaan.
Veel blogs handelen tegenwoordig over producten en het aanprijzen hiervan. Ik zeg niet dat ik vies ben van wat commercie - er zijn trouwens een aantal blogs die heel goed dit pad bewandelen zonder hierbij hun oprechtheid en integriteit te verliezen. Voor mezelf zie ik dat soort schrijfsels echter niet zitten. Het is gewoon mijn ding niet.

Het liefst schrijf ik over persoonlijke dingen die ik meemaak als moeder, als vrouw, als vriendin... Maar daar wringt het schoentje ook een beetje. Als je persoonlijk schrijft stel je je kwetsbaar op, en jammer genoeg weet ik uit ervaring dat er nu eenmaal mensen zijn die ervan willen profiteren als ze je zwakke plekken kennen.
Ik schrijf natuurlijk niet onder mijn eigen naam, maar ik weet dat die anonimiteit op het internet eigenlijk helemaal niet zoveel voorstelt. Intussen lezen er trouwens (volgens mij) al een heleboel bekenden mee en dat maakt alles toch wel een stuk lastiger.
Ik vind het verschrikkelijk moeilijk om de balans te vinden tussen wat ik wil delen en wat ik kan delen, zonder al te veel mensen op de zere tenen te trappen. Bovendien zijn mijn twee oudste kinderen al lang geen kleintjes meer, en uiteraard wil ik hun privacy zoveel mogelijk beschermen.

Als ik kijk naar welke blogs ikzelf het liefste lees, zijn dat bijna allemaal blogs met een persoonlijk tintje. Ik vind het fijn om me te herkennen in de belevenissen van andere vrouwen (of mannen), ik leef mee als ze het moeilijk hebben en ik vind het ontzettend moedig als ze zich kwetsbaar durven opstellen.
Eigenlijk wil ik ook zo schrijven... Er is zoveel waar ik over zou willen schrijven, maar ik vind het ook zo verschrikkelijk moeilijk om mezelf bloot te geven op het internet. Ik ben, denk ik, gewoon bang om gekwetst te worden of om zelf mensen te kwetsen.

Ik weet het even niet meer, dus ik richt me tot mijn collega bloggers: worstelen jullie hier ook zo mee en hoe vinden jullie de juiste balans tussen dingen delen en dingen voor jezelf houden?

Alvast bedankt!

Liefs,
Miss Milla

Hoffelijkheid en beleefdheid kosten niets...

Bijna alle ouders zeggen dat ze waarden als 'beleefdheid' en 'hoffelijkheid' erg belangrijk vinden. Ze vinden het dan ook essentieel dat hun kinderen leren hoe ze zich op een fatsoenlijke manier moeten gedragen tegenover de medemens. Waarom is het voor zoveel mensen dan zo'n moeilijk punt?

De laatste tijd schijnt beleefdheid een voorbijgestreefd gegeven te zijn. En weet je wat ik dan nog het ergste vind? Meestal zijn het niet de kinderen die zich slecht gedragen, maar de volwassenen. Zijn deze boertige volwassenen dezelfde ouders die hun kinderen zo graag beleefdheid willen bijbrengen? Dan vrees ik dat ze het belang van het goede voorbeeld geven danig onderschatten...

In enkele weken tijd mocht ik de teloorgang van deze - oh zo mooie - waarden meermaals aan de lijve ondervinden.
Ik maakte een lijstje met mijn ergernissen:

• Ik koop al wel eens iets op een tweedehandssite. Iedereen weet dan er dan meestal eerst wat heen en weer wordt gemaild om concrete afspraken te maken. Blijkbaar is het tegenwoordig 'not done' om je tegenpartij aan te spreken met bijvoorbeeld 'beste'. Neen, we vallen meteen met de deur in huis, we gebruiken uiteraard geen beleefdheidsvormen zoals 'aub' of 'dank u' en waarom zou een zin in godsnaam met een hoofdletter moeten beginnen? Als er van zinnen al sprake is tenminste... meestal zijn het wat onsamenhangende woorden in telegramstijl. Ben ik nu echt zo ouderwets dat ik me hier aan erger? Hoeveel moeite kost het om een fatsoenlijke mail te schrijven? Niet erg veel lijkt me, en het maakt de omgang er toch een heel pak aangenamer op .
• Vorige week kocht ik twee t-shirts voor mijn zoontje op zo'n site. De verkoopster zou ze verzenden met de post. Jammer genoeg kreeg ik nooit mijn t-shirts aan. Na enkele beleefde en geduldige mails van mijn kant kreeg ik geen enkel antwoord van de verkoopster. Na een paar dagen mailde ze me (in de hierboven beschreven stijl) dat het pakje terug bij haar thuis was aangekomen, ze wist blijkbaar niet waarom. De post zou het terug naar mij verzenden. Ik kreeg het pakje deze keer inderdaad aan... bleek dat de dame te gierig was geweest om het voldoende te frankeren. Ik had nochtans de verzendkosten netjes op haar rekening gestort. Tja, waar gaat de wereld naartoe als je iemand al moet oplichten voor één euro of zo. Ik was in ieder geval blij dat ik de t-shirts uiteindelijk toch nog had ontvangen.
• Als ik 's morgens mijn kind afzet aan school groet ik altijd vriendelijk de andere ouders, de meesten vinden het op één of andere manier teveel moeite om iets terug te zeggen of om zelfs gewoon maar te knikken. Wanneer ik in de wachtzaal bij de dokter binnenkom knik ik ook altijd beleefd naar de andere wachtenden. Blijkbaar wordt dit echter niet meer gedaan tegenwoordig. Meestal krijg ik alleen wat verbaasde blikken terug.
• In het verkeer kom je ook dagelijks mensen tegen die denken dat héél de wereld enkel rond hen draait. Wanneer ik bijvoorbeeld mijn wagen in de berm rijdt om een andere chauffeur te laten passeren in een smalle straat, krijg ik in plaats van een opgestoken hand als bedankje, een zelfvoldane blik in mijn richting. Een blik die me lijkt te willen zeggen: 'het is niet meer dan normaal dat jij voor MIJ aan de kant gaat'. Poehoe, wat een ego's, denk ik dan. Sinds ik rijd met een klein groen autootje lijkt het er helemaal op dat ik geen respect meer mag verwachten van de andere chauffeurs in het verkeer. En als je dan ook nog eens vrouw bent en blond...
• Gisteren was er een technicus van T.elenet bij ons thuis aan het werk om een nieuwe modem te plaatsen. Plots ging de bel. Er stond een onbekende meneer voor de deur. Hij zei me dat hij net naar de kinesist was geweest bij ons in de straat en dat hij de camionette van T.elenet had zien staan op onze oprit. Hij vroeg me of hij binnen mocht komen om de technicus te spreken, want hij had problemen met zijn internet thuis. Duh... ik dacht het niet meneer! Maak jij ook maar gewoon een afspraak met de klantendienst, zoals iedereen! Ik moet wel zeggen dat ik perplex stond van zijn lef, hij woonde zelfs niet eens bij ons in de buurt.
• En nu nog een laatste om af te sluiten: mensen die op de deur kloppen van het dokterskabinet terwijl je daar als patiënt  binnen zit. Ze hebben geen tijd om even hun beurt af te wachten in de wachtzaal. Ik zou het niet durven persoonlijk. Gelukkig heb ik een assertieve dokter, die deze heerschappen kordaat naar de wachtzaal verwijst.

Nu vragen jullie je misschien af hoe ik omga met dit soort ongemanierde mensen. Wel, ik blijf altijd heel erg beleefd, soms zelfs overdreven beleefd. Je moet hun gezicht dan zien... Ik denk altijd: beleefdheid kost niets, ik verlaag me niet tot jouw niveau!

Hebben jullie ook de indruk dat waarden als 'hoffelijkheid' en 'beleefdheid' aan het afbrokkelen zijn in onze maatschappij?

10 redenen waarom ik een slechte huisvrouw ben

Waarom willen wij vrouwen elkaar toch steeds de loef afsteken als het over ons huishouden gaat? Waarom schamen we ons als er onverwachts bezoek opduikt en ons huis is niet spik en span, of erger nog: waarom gaan we plots als een gek beginnen poetsen en opruimen als we wéten dat er bezoek komt?

Het antwoord is meestal: om de schijn op te houden!

Toegeven, ik doe daar ook keihard aan mee. Hoeveel mensen hebben tegen mij al niet gezegd: 'Oh, het is hier zo netjes, en dat met drie kinderen!' Hahaha... ze moesten eens weten wat voor een slechte huisvrouw ik eigenlijk ben...

Kopen, kopen, kopen!!!

Na de hectische examenperiode van de twee oudste kinderen is de rust in huis weergekeerd. Het was een zware periode - zowel voor de kroost als voor ondergetekende - maar gelukkig leverde het ook goede rapporten op. Proficiat kiddo's, als het goed is mag het ook gezegd worden!
De kids waren echt toe aan een welverdiende vakantie, en mama ook...
Even niet stressen s'morgens om iedereen op tijd op school te krijgen. Ik blijf het elke ochtend een uitdaging vinden om iedereen gewassen, gevoed en min of meer wakker op de bestemming af te leveren. In de ochtend lijk ik soms meer boeman/zeur/taxichauffeur... dan mama.

Examenperiode: stress voor de kinderen én voor de ouders

We zitten volop in de examenperiode ten Huize Miss Milla en dat zullen we geweten hebben. Pfff... vroeger - toen ik zelf nog studeerde - vond ik dit al de rottigste periode van het jaar, maar nu als mama van drie kinderen waarvan er twee examens hebben, is het ook verre van aangenaam.