Snel, makkelijk, goedkoop en lekker: aardappelsoep

(Bijna) niets meer in huis en geen zin/tijd om naar de winkel te gaan. Klinkt dit je bekend in de oren?
Meestal is vrijdag mijn vaste boodschappen dag, en red ik het een hele week met één bezoekje aan de supermarkt. Tussendoor wordt er dan nog wel brood gekocht bij de bakker of wat groenten op de markt. Gisteren was de voorraad groenten echter bijna helemaal op, op 2 stronken (of hoe noem je dat?) prei na dan. Maar wat doe je nu met 2 preistronkjes voor een bende veelvraten? Niets toch!
Wel had ik nog aardappelen in huis waar een heel bataljon mee gevoed kon worden. Jammer genoeg stonden die aardappelen  al vol met van die vieze uitlopers. Weggooien die handel? No way! Gewoon schillen en niemand merkt er iets van ;-)
Waarom eens geen aardappelsoepje maken dacht ik bij mezelf. Klinkt een beetje raar hé, aardappelsoep, maar wie niet waagt niet wint!
Ik mikte gewoon alle ingrediënten bij elkaar die ik nog in huis had en, toegeven... eigen lof stinkt, maar het resulteerde in een soepje dat best te pruimen was: een mooi roomwit, smeuïg soepje dat erg lekker was.


Dit heb je nodig:

• 1 kilo aardappelen in kleine blokjes gesneden
• 2 stronkjes prei (alleen het wit gebruiken)
• 3 knoflookteentjes
• 2 uien
• 3 cm verse gember
• verse (of gedroogde) rozemarijn
• 750 ml melk
• 1250 ml water
• 4 bouillonblokjes
• een scheut olijfolie
• stukjes gerookte zalm
• peper en zout

Zo maak je het:

• De uien en de gember fijnsnijden en de knoflook uitpersen.
• Aanbakken in wat olijfolie tot de uien zacht zijn.
• De fijngesneden prei en de rozemarijn toevoegen en nog even mee stoven.
• De aardappelblokjes toevoegen.
• Het water en de melk erbij gieten samen met 4 bouillonblokjes, en een half uurtje laten koken.
• De soep fijn mixen.
• Op smaak brengen met peper en zout.
• Eventueel serveren met in stukjes gesneden gerookte zalm.

Over omgaan met geld

Omgaan met geld: iedereen doet het op zijn eigen manier.
Vast staat in ieder geval dat niet iedereen evenveel te besteden heeft. Het valt me echter op dat hoe mensen omgaan met hun geld niet noodzakelijk te maken heeft met het bedrag dat ze te besteden hebben, maar ook heel erg bepaald wordt door de manier waarop ze in het leven staan. (Ik laat hier even de echt schrijnende financiële situaties buiten beschouwing, want als er niet eens genoeg geld is om aan de levensnoodzakelijke basisbehoeften te voldoen is er weinig keuze hoe je omgaat met geld. Het gaat dan vooral om overleven.)

Ik deel voor het gemak de manier van geld uitgeven hier in 3 (simpele) categorieën in:

1. Volgens sommigen moet geld rollen, want je leeft ten slotte maar één keer. Je leven kan op elk moment gedaan zijn en je kan het dan toch maar gehad hebben... Elke cent die binnenkomt wordt ook uitgegeven.
2. Anderen vinden dan weer dat je beter spaarzaam kan zijn. Je weet immers nooit dat er ooit slechtere tijden aanbreken. Zelfs al hebben ze al lang meer dan genoeg geld, dan nog gunnen zichzelf zelden of nooit een pleziertje. Geld wordt echt alleen uitgegeven als het strikt noodzakelijk is, en het geld zien groeien is bijna een hobby geworden.
3. Je hebt dan ook nog een groep mensen die zeker niet zuinig zijn, maar toch ook het geld niet zomaar uitgeven zonder er goed over na te denken. Zij vergelijken prijzen en denken na over de kwaliteit van een eventuele aankoop. Zij hebben wel een buffer(tje), want dit geeft hen een veilig gevoel, maar ze durven ook te genieten van hun geld.

Hoe ga ik zelf nu met geld om?

Wel, ik denk dat ik eerder tot die derde categorie mensen behoor. Ik probeer bewust met geld om te gaan, en op sommige gebieden kan ik echt zuinig zijn. Ik wil echter ook zeker geen vrek zijn die helemaal gefocust is op besparen, en die nooit eens een rondje trakteert.
Geld is soms ook een middel om je leven aangenamer te maken. Ik geniet graag van een uitstapje, heb een goede fiets, een (2de hands) auto, een hond, mijn kids krijgen regelmatig nieuwe kleren en mogen op kamp of hobby's doen die geld kosten.
Soms zou ik best wel wat zuiniger willen leven en wat meer discipline willen hebben zoals de mensen van categorie 2.
Anderzijds heb ik ook bewondering voor de mensen uit categorie 1: pluk de dag, leef in het nu, we zien wel wat er komt...  De realist (of pessimist) in mij denkt dan echter direct aan allerlei onheil en de rampscenario's doemen al op in mijn gedachten. Ik ben blijkbaar een veel te grote angsthaas om tot categorie 1 te behoren. En eerlijk, ik geloof ook dat het niet erg verstandig is om teveel aan korte termijn denken te doen.

Een tijd geleden, toen ik nog werkte, ging ik ook wel op een veel minder bewuste manier met geld om dan tegenwoordig. Ik dacht zelden of nooit na over wat ik kocht. Kon ik het betalen, dan kocht ik het als ik vond dat ik het nodig had. En toegeven, ik vond al snel dat ik iets nodig had ;-). Er was toen ook wel meer geld te besteden natuurlijk.
Nu is er minder te besteden en dus moest ik (willen of niet) wel bewuster met geld omgaan.
In het begin was ik hier bang voor, ik dacht dat het niet zou lukken. Inmiddels heb ik een aantal gewoontes in mijn leven ingebouwd (zie mijn bericht over besparen) en ik merk dat je op heel veel manieren geld kan besparen zonder dat je er nadeel van ondervindt en zonder dat het 'pijn' doet. Het is gewoon een kwestie van bewust omgaan met je budget en na een tijdje ben je dit zo gewoon, dat je nooit meer zomaar geld over de balk gooit 'uit gewoonte'.

Het goede nieuws is dat veel bespaarmaatregelen ook goed zijn voor het milieu. Dus da's dubbele winst! En met minder spullen om je heen voel je je vanzelf 'lichter', een aangenaam gevoel...

Tot welke categorie van uitgevers behoren jullie?

Het nieuws...

Ik wou vandaag eigenlijk een blogje schrijven over mijn eigen leventje, maar toen hoorde ik weer iets op de radio over die vreselijke toestanden in Nigeria. De zin om iets over mezelf te schrijven verging me snel... Wat leven wij hier toch in weelde en waar maken wij ons druk over soms?

Bij het horen van zo'n toestanden voel ik me echt misselijk worden. Waarom misbruiken zoveel mensen hun geloof toch op de meest gruwelijke manier die je je maar kan bedenken? Waarom?
Ik wil hier geen enkele godsdienst viseren. Het gaat in dit geval om moslim extremisten, maar in naam van het christendom gebeuren ook de meest vreselijke toestanden.
Dit heeft toch niets, maar dan ook niets te maken met de essentie van het geloof, welk geloof dan ook. Naastenliefde is volgens mij de waar het om draait, proberen te leven als een goed mens, vergeven, ..

Sommige mensen hebben veel steun aan hun geloof en het biedt hen houvast. Zij beleven hun geloof op een waardige manier, die van hen een beter mens maakt. Diep respect heb ik hiervoor.
Ikzelf heb geen geloof. Ik doe mijn best om op mijn manier te leven als 'een goed mens'. Dat verdient ook respect vind ik.

Soms vraag ik me af waarom mensen persé hun geloof willen opdringen aan anderen. Er zijn zoveel gelijkenissen tussen de verschillende godsdiensten. Waarom zijn we hier zo blind voor? Echt geloven heeft toch nooit iets te maken met haat?

Moeite heb ik soms om naar het nieuws te kijken. Futiliteiten krijgen overdreven veel aandacht. Vooral binnenlands nieuws met een hoog sensatiegehalte lijkt ons nog te interesseren. Andere zaken die zich ver van ons bed afspelen worden ook nog wel even vermeld, maar dan kort achteraan in het nieuws.
Zijn we immuun geworden voor de ellende die zich elders in de wereld afspeelt misschien? Zijn we ongevoelig geworden door de overdosis gruwel die we in onze maag gesplitst krijgen, elke dag opnieuw. Of sluiten we onze ogen, omdat we ons machteloos voelen?
Ik weet het niet. Soms probeer ik me ook af te sluiten voor al de rottigheid in de wereld, en me gewoon gelukkig te voelen in mijn eigen kleine coconnetje. Misschien ook een kwestie van zelfbehoud...

Vaak denk ik aan de invloed van het nieuws op mijn kinderen, hoe gaan zij om met al die beelden. Ook zij (de twee oudsten toch) kijken naar het nieuws natuurlijk. Worden kinderen op den duur niet onverschillig? Zij hebben al zoveel ellende op TV zien voorbijkomen. En ja, ik probeer wel wat duiding te geven bij hetgeen ze zien. Maar wat zeg je over die toestanden in Nigeria in hemelsnaam? Hoe leg je dat uit?
Ik zou het echt niet weten...

Decoratie voor gierigaards

Ik houd wel van een gezellig huis. Bloemen in en om het huis maken me blij.
Een bezoekje aan het tuincentrum is dus altijd een leuke uitstap voor mij. Uren en uren kan ik er rondstruinen. 't Is te zeggen als mijn husband en kids er niet bij zijn tenminste (zure blikken, zielige blikken, gejengel,..). Dan is het uitstapje snel gedaan. Ik krijg ze ook alleen maar mee als ik ze omkoop met koffie en gebak (voor manlief) en een ijsje (voor de kindertjes) in de cafetaria.

Neen, dan ga ik veel liever met de vriendinnen op stap... Deze gelijkgestemde zielen klagen tenminste niet, en vaak moeten we ons nog haasten ook om op tijd bij de schoolpoort te raken omdat we zo lang hebben rondgelopen in het groene paradijs... Dit klinkt wel een beetje verwend hé, lekker gaan shoppen terwijl onze mannen keihard aan het werk zijn en de kindertjes op school zitten. En wij dan maar lekker het geld over de balk smijten.
Neen, zo gaat het dus niet! Daarvoor ben ik een veel te grote gierigaard. Oké, we kopen uiteraard wel een paar plantjes of zo (we blijven wel échte vrouwen hé), maar we stelen vooral... met onze ogen welteverstaan! Neen we zijn geen echte dieven hoor, maar bij mijn weten is ideeën scoren in een winkel geen strafbaar feit hé ;-)

Zoals gezegd houd ik van bloemen, maar elke week een bos verse bloemen in huis, hoe mooi dat ook is, daar kan ik echt mijn geld niet aan uitgeven. Zelfs niet aan die goedkope bloemen uit de Lidl of de Aldi (die er vaak best wel leuk uitzien trouwens)... Ik vind persoonlijk dat er veel betere opties zijn voor kleur in huis, want een bosje bloemen belandt na een weekje pracht en praal sowieso op de composthoop (auw, daar gaat je geld!).
Nep bloemen dan maar? Ja en neen... Alleen als het hele goeie kopieën zijn van de echte (maar die zijn vaak (te) duur), en dan verwerk ik ze in een decoratie stuk met échte materialen zoals mos, boomstronkjes of andere gedroogde materialen. Overdaad schaadt in het geval van nepbloemen, vind ik. Je moet er met de nodige omzichtigheid mee omspringen wil je je interieur geen hoog kermis gehalte aanmeten. Niemand wil toch geassocieerd worden met de stijl van Carmen uit FC De Kampioenen, ik niet in ieder geval.

Een tijdje geleden maakte ik zo enkele decoratiestukken (bijna voor nop) en ze staan nog altijd heel mooi. Hoe ik dat deed lees je hier.

Bloemstuk met wijnrank en foambloemen

Een andere optie zijn orchideeën. Die kopen we dan uiteraard niet in een fancy tuincentrum (veel te duur!), maar op de markt of zo voor hooguit 5 eurootjes. Maandenlang heb je plezier van deze beauty's en als je ze na de bloei afknipt boven het derde oog (bij de phalaenopsis), bloeien ze na een tijdje weer opnieuw. Dat noem ik nu eens waar voor mijn geld!

Zelfgemaakte krans en orchidee

Mijn laatste pronkstuk koste mij letterlijk NUL euro en ongeveer vijf minuutjes werk.
Met een oude bloempot, wat afvalhout van een dode boom en wat grote denappels maakte ik dit decoratiestuk. Ik houd erg van die verweerde uitstraling.
Eerst zette ik het buiten op het terras, maar toen zette dochterlief het (achter mijn rug) in de hal, waar we een bank van verweerde teak hebben staan Meestal krijg ik het op mijn heupen als dochterlief zo eigenwijs is, maar deze keer had ze gelijk. Het staat er beeldig vind ik.
En genieten dat ik doe als mensen dan zeggen: "Oh, waar heb je dat gekocht? Duur zeker?"

Decoratiestuk met takken

Update: Violetta and the Bitches

Enkele dagen geleden schreef ik over de intriges in het kippenhok.
Kort samengevat komt het hier op neer: Jasmijntje de Verschrikkelijke en Annabelle maken Violetta het leven zuur.
Nu ken ik (nog) niet veel van kippen psychologie, maar ik denk dat kippen gewoon een beetje hetzelfde in mekaar zitten als (sommige) vrouwen ;-). Is er eentje veel slimmer dan zijzelf, dan kunnen ze dat nog net verkroppen, maar oh wee als er eentje veel en veel mooier is. Dan steekt jaloezie keihard de kop op en willen ze mekaar het liefst de ogen uitpikken.
Ja, geef maar toe, we kennen allemaal wel van deze exemplaren in onze omgeving: collega's, buurvrouwen, zogenaamde vriendinnen, en jazeker soms zelfs zussen...

Ik heb van nature altijd het meeste sympathie voor de underdog. 't Is sterker dan mijzelf, ik wil ons Violettaatje dus helpen. Maar hoe doe ik dat?
De simpelste oplossing is volgens mij een haan in 't kippenhok, om de lady's wat in toom te houden (dit zou in de mensenwereld de zaken alleen nog maar erger maken vrees ik).
Ik zou wel een haan willen, want ik vind het prachtige dieren. Alleen vrees ik dat de buren dit niet zo heel tof zouden vinden (alhoewel we niet in de stad wonen) en binnen de kortste keren de arm der wet zouden langs sturen. Verder heb ik ook niet veel zin in een kuiken in mijn cake ;-), dus een haan komt er hier voorlopig niet in.

Een andere oplossing dus... Nu hoorde ik dat als er zich eens een hiërarchie heeft gevormd in het kippenhok en er komt nadien nog eentje bij, deze automatisch de laagste wordt in rang.
Ik wil sowieso nog wel een kippetje bij en de ruimte is er, dus waarom niet? Dan is ons Violetje tenminste niet meer alleen in haar onderdanige positie, en met een beetje geluk stijgt ze nog in rang. Geef toe, strak plan hé!

Wij dus naar de befaamde zondagsmarkt in H**st op den Berg, waar ze al deze leuke kippetjes verkopen. Druk, druk, druk,... echt niet te doen! En met een kleuter en een hond in je kielzog valt dat helemaal niet mee. Gelukkig vonden we al snel de kraam met kippen. Nu ken ik helemaal niets van kippenrassen, dus kies ik gewoon een kip uit die ik mooi vind en die er rustig uitziet. Ik zag er eentje met een hele mooie bevedering, en onze kleuter vond deze ook leuk, dus zij werd het.
Toen zagen we nog een heel mooi wit kipje, net een pluizenbolletje. Na wat smekende puppy blikken van onze kleuter en van ondergetekende richting manlief namen we deze ook mee naar huis.

Inmiddels zijn we bijna een week later en na geduldige en grondige observatie heb ik zicht op de nieuwe hiërarchische verhoudingen in het kippenhok.
De opper bitch is nog steeds Jasmijntje de Verschrikkelijke. Haar vriendin en bondgenoot blijft Annabelle (de meeloper haha) en dan is er nog de nieuwe kip (Josefien) die ze ook min of meer tolereren. Josefien doet er blijkbaar ook alles aan om in de gunst van het tweetal te komen, de slijmbal...


Jasmijntje (opper bitch) en Annalbelle (meeloper)

Josefien (de slijmbal)

Dan gaan we over tot de laagste in rang: inderdaad, nog steeds ons Violettaatje. Het goede nieuws is dat de witte pluizenbol (Pluizemieke) ook een onderdanig kipje is, en dat ze veel optrekt met Violetta. Nu staat ons kneusje tenminste niet meer helemaal alleen.

Pluizemieke (vriendin van Violetta)

's Avonds sluit ik de kipjes op in hun slaaphok, zodat ze niet ten prooi kunnen vallen aan stoute roofdieren. De (inmiddels) drie bitches zitten als het begint te schemeren altijd al lekker in hun hok. De twee kneusjes mogen er van deze dames niet in, en als het aan hen ligt moeten ze de nacht maar onder de blote sterrenhemel doorbrengen. Violetta en Pluizemieke pak ik dus op (dit laten deze lieverdjes gewillig toe) en zet ik ook binnen.

Violetta (de zielepoot)

Manlief had intussen ook medelijden gekregen met deze twee sukkelaartjes. Dus maakte hij met wat restjes hout een privé huisje voor onze poppemiekes.
Vanavond mogen ze er voor de eerste keer in slapen. Hopelijk zijn ze er blij mee!
Ik houd jullie op de hoogte...