Waarom lukt het nu niet?

Eén van de (vele ;-) nadelen van het niet meer zo piepjong zijn is zeker dat proberen gewicht te verliezen niet meer zo vanzelfsprekend is dan daarvoor. 

Ik weet dat ik niet mag klagen: echt veel te zwaar heb ik nooit gewogen, en mijn BMI zit nog netjes onder 25... maar wat mij betreft mag er nu toch best een kilootje of 5 af. 

Ik voel me er gewoon niet goed bij dat mijn broeken spannen (als ik er überhaupt nog in raak) en dat er zich een (blubber)buikje manifesteert.

Vroeger in mijn jonge tijd - toen de dieren nog spraken - moest ik bij wijze van spreken een weekje geen rotzooi naar binnen spelen en gelijk gaf de weegschaal 2 kilootjes minder aan. Die tijd lijkt voorgoed voorbij. 

Ik ben al twee weken super gezond aan het eten: smoothies, fruit, een overdosis groenten, volkoren pasta en bruin brood, kokosolie, havermout, geen gebak, snoep of chips...

Goed bezig dus zal je zeggen, maar wat zegt de weegschaal? Geen enkele kilo eraf!

Echt motiverend is dat natuurlijk niet, maar het voordeel is wél dat ik intussen helemaal geen drang meer heb naar al die zoete rotzooi, maar eerder snak naar een schaaltje heerlijke aardbeien als dessert.

Ik weiger - ondanks dat ik blijkbaar niet afval - om in de val van de crashdiëten te trappen. Met zo'n dieet val je wel af - dat weten we allemaal intussen - maar nadien kom je het dubbel en dik weer bij. Ik haat het trouwens om weinig te eten en honger te lijden. Dan word ik vreselijk chagrijnig en niet meer te genieten voor mijn omgeving.

Sommigen zeggen dat je de koolhydraten zoveel mogelijk moet schrappen uit je voeding. Ik ben er zeker van dat dit werkt, maar oh... ik eet veel te graag aardappelen en pasta.

Hopelijk werkt mijn aanpak - van gewoon gaan voor gezonde voeding en verder niets bijzonders - wél op lange termijn. Ik voel me in ieder geval al een pak fitter en niet meer zo hondsmoe. Da's eigenlijk nog belangrijker dan een maatje 36, nietwaar?
Trouwens: eens boven de 40 krijg je er toch alleen maar rimpels bij als je teveel afvalt!

Wat doen jullie om je gezond gewicht te behouden?

Soms is het makkelijker om van dieren te houden dan van mensen.

Wie houdt er nu niet van dieren?  Dieren zijn lief, mooi, ontroerend en doen het begrip 'onvoorwaardelijke liefde' alle eer aan. Zelfs al zijn ze ooit mishandeld, toch slagen ze er vaak in om weer hun hart te geven aan een baasje dat wél voor hen zorgt. Dieren zijn enorm vergevingsgezind.

Honden, katten, geitjes, kippen... geven er niet om hoeveel geld je hebt, veroordelen je niet als je het even moeilijk hebt, interesseren er zich niet aan of je nu mooi, lelijk, jong of oud bent.
Dieren kunnen goed luisteren, op hun manier, en troosten, zonder woorden...
De liefde die je hen geeft krijg je in veelvoud terug.

Dieren zijn zo makkelijk om van te houden.

Sommige mensen zijn ook makkelijk om van te houden... maar er bestaan ook mensen die kwetsen, die het slecht met je voorhebben, die liegen en bedriegen, die enkel om status geven, die anderen gebruiken om hun doel te bereiken.

Zoals wellicht ieder mens van een zekere leeftijd, heb ik al meermaals ervaring gehad met de minder toffe personen die er op onze aardbol rondlopen. Soms is het makkelijk om ze uit je leven te bannen, maar soms is het ook heel moeilijk of zelfs onmogelijk. Vooral als het gaat om familie, collega's, buren... is het niet altijd mogelijk om ze te ontlopen.

De laatste jaren ben ik véél assertiever geworden. Als er iemand de kaas van zijn brood liet eten, dan was ik het wel! Logisch dat je dan de menselijke haaien aantrekt: collega's gingen met mijn pluimen lopen, familie ging ervan uit dat alles vanzelfsprekend is, en als ik dan toch eens 'neen' probeerde te stamelen stond heel het kot op stelten. Dat waren ze nu eenmaal niet van mij gewend.

Gelukkig is nu eindelijk mijn assertieve 'ik' geboren. Het voordeel van minder prettige ervaringen in je leven kan zijn dat je er uit leert, en nadien dezelfde fouten niet meer maakt.

Ik heb geleerd om 'neen' te zeggen, ik heb geleerd om naar mijn intuïtie te luisteren, ik heb geleerd dat anderen niet moeten bepalen wat goed is voor mij. Ik heb ook geleerd dat je soms moet (durven) loslaten om een gelukkiger mens te worden.
Denk nu vooral niet dat ik er al volledig ben hoor, want soms komt mijn vroegere bange ik nog even om het hoekje kijken... maar ik ben mij ervan bewust, en da's al heel veel.

Als je besluit om assertiever door het leven te gaan zal je merken dat sommige mensen je automatisch laten vallen. Als je opeens verwacht dat een relatie (op welk niveau dan ook: werk, familie, vrienden,...) tweerichtingsverkeer moet zijn en dus niet enkel 'geven' van jouw kant, is de lol er voor velen al snel af. Da's toch mijn ervaring tenminste.

Geloof nu niet dat ik een verbitterd mens ben hé! Ik heb juist door mijn andere kijk op het leven geleerd om de mensen die ik wél in mijn nabijheid wil, meer te gaan waarderen.

Wat me alleen nog zorgen baart is dat ik in mijn dochter hetzelfde naïeve meisje terugzie dat ikzelf zolang geweest ben. Soms wil ik haar zo hard behoeden voor de haaien in de zee die haar willen opschrokken.
Zij ziet nergens kwaad in, ze heeft een grenzeloos vertrouwen... Eigenlijk is dat heel mooi.
Moet ik haar haar naïviteit afpakken om haar te waarschuwen voor de haaien, of moet ik haar laten leren van haar eigen fouten...

Zijn ze mooi?

Oh, wat vind ik ze leuk, de nieuwe schoenen van mijn dochter! 

Ik dénk dat ik ze bijna net zo leuk vind als zijzelf. En wat is dat kind er blij mee! Zo blij dat ze me zelfs de toestemming gaf om er een blogje over te schrijven ;-)

Toegeven: eigenlijk ben ik helemaal geen fan van dit soort schoenen. Volgens mij zijn ze niet echt goed voor de kinderlijke voetjes. Neen, heel degelijk zijn ze wellicht niet te noemen, om nog maar te zwijgen van de steun die ze zouden moeten bieden aan de poezelige - bij momenten zweterige - tienervoetjes... Maarreh mooi zijn ze wel hé, toch?
Volgens dochterlief zitten ze bovendien héérlijk. Ze zijn inderdaad gevoerd met een zacht stofje en in de zolen zitten een soort luchtkussentjes.

Op zo'n momenten vind ik het jammer dat ik zelf geen tiener - of alleszins geen jong ding - meer ben. In mijnen jongen tijd  bestonden zulke hippe schoenen niet... en ze op mijn leeftijd (40+) nog dragen is écht geen optie volgens dochterlief.
't Is niet eerlijk!

Gelukkig kan ik er ook van genieten dat mijn dochter precies dezelfde dingen leuk vindt als ikzelf. Nu ja, die dingen hangen of staan wel in haar kast, maar 90% van de tijd loopt ons madammeke rond in sportkledij. Ze is nu eenmaal een vat vol energie, en bijna dagelijks staat haar portie turnen op het programma. Op dat gebied lijkt ze dan weer helemaal niet op mij. Ik ben al buiten adem als ik de trap op loop! Vroeger was ik wel erg lenig, maar nu is daar helaas nog maar bitter weinig van te merken.

Ik heb sport ook nooit echt leuk gevonden, 't is meer een opgave voor mij. Dochterlief daarentegen, lééft voor de sport. Zij kan gewoonweg niet stilzitten. Eten doet ze als een bouwvakker - niet normaal wat dat kind naar binnen speelt (acht pannenkoeken zijn geen uitzondering) - en toch ziet ze er nog steeds uit als een ranke gazelle.

Ik ben altijd jaloers geweest op mensen die plezier beleven aan sport, ik kén dat niet. Ik doe het (af en toe) omdat het 'moet', maar steeds weer is er die weerstand. Erg hé!
Oh, wat moet het toch leuk zijn als je met plezier kan sporten, en er echt naar uitkijkt om een rondje te gaan joggen. Ik ben al mega fier op mezelf als ik de fiets neem in plaats van de auto... Gelukkig heb ik niet de aard om heel snel moddervet te worden, maar een beetje meer stevigheid en enkele kilootjes minder zouden toch zeker niet mistaan!

Als ik nu eens begin met niet al te veel rotzooi meer te eten en flashy sportkleren koop, zou dat geen goed begin zijn? Neen, waarschijnlijk niet: dan blijven die kleren in de kast hangen omdat dochterlief zegt dat ik er véél te oud voor ben, en dan begin ik weer koeken te vreten uit frustratie ;-)

Eerlijk of klikspaan?

'Ben ik nu een klikspaan die een oud mannetje erbij lapt?', dat is de vraag die ik mezelf vanmorgen stelde.

Eerst even de situatie schetsen: ik had vanmorgen rond half tien afgesproken op een pleintje in de stad om een koffietje te gaan drinken met een vriendin. We hadden mekaar in maanden niet gezien en heel wat bij te praten...
Ik was wat te vroeg, dus ik zette mij op een muurtje om te wachten. Het was wat frisjes, maar in het zonnetje was het goed te doen. Ik keek wat rond om de tijd te doden, maar het was vrij rustig op de parking aan het pleintje waar ik zat.
Mijn aandacht werd getrokken door een oud mannetje in een Mercedes die zijn auto wel erg vlotjes in een parkeerplaats reed. Iets té vlot, want ik hoorde een luid 'schraatttssss'. De meneer in kwestie had duidelijk het voertuig in het parkeervak naast het zijne geraakt.
Ik zag dat hij naar mij keek, waarschijnlijk vroeg hij zich af of ik iets gemerkt had... Vervolgens stapte hij uit om de schade aan zijn wagen te checken: hij wreef even over zijn bumper, stapte terug in zijn auto en vervolgens wilde hij gewoon wegrijden.
'Zo niet hé', dacht ik bij mezelf, dus ik ging naast zijn auto staan en deed teken dat hij zijn raampje moest openen. Duidelijk met tegenzin deed hij dat ook. Ik vroeg waarom meneer wegreed terwijl hij een andere auto had geraakt. Hij beweerde van niets te weten...
Toen ik hem zei dat ik wel had gezien dat hij uitstapte om naar de schade te kijken, besloot hij het over een andere boeg te gooien: 'Maar wat moet ik dan doen, ik weet dat niet'. Hij speelde - met weinig overtuiging - de rol van zielig oud mannetje.
Ik stelde hem voor de keuze: 'Ofwel stap ik naar de politie, ofwel steekt u zelf een briefje met uw gegevens achter de ruitenwisser van de andere auto.'
Hij aarzelde, en murmelde toen nog dat ze zijn auto ook al vaak geraakt hadden zonder iets te zeggen.  Ik werd (inwendig) toen wel een beetje boos en zei: 'En dan doet u maar hetzelfde? Dat kan écht niet hoor!'
Uiteindelijk schreef hij een briefje en stak het onder de ruitenwisser. 'Zo goed?', vroeg hij nog. Ik knikte.

Ik hield een heel onaangenaam gevoel over aan dit voorval. In zekere zin voelde ik me een klikspaan, maar anderzijds vind ik het ook helemaal niet kunnen als mensen zo hun positie als 'zwak oudje' proberen uit te buiten. Want dat was dit heertje duidelijk niet.
Hij was wél slinks genoeg om eronderdoor proberen te muizen, en iemand anders met schade die hij had veroorzaakt op te zadelen. Het ging trouwens om een aanzienlijk stel grote krassen op de bumper van die andere auto.
Ik zou het ook niet leuk vinden als ze mij dit zouden flikken... wat ze trouwens jammer genoeg al meermaals deden in het verleden :(

Eigenlijk vind ik het vooral erg dat ik die meneer op zijn plichten moest wijzen, omdat hij zelf niet genoeg burgerzin had. Zo ben ik in ieder geval niet opgevoed.

Wat zouden jullie gedaan hebben in deze situatie?

Still Alice...

Gisteren gingen we nog eens een keertje naar de film. Onze kleuter wou heel graag naar de filmversie van 'Shaun the sheep'. Ik vrees dat hij al gebrainwasht was door al de trailers die er momenteel te zien zijn op Nickelodeon voor deze kinderfilm. Alhoewel, kinderfilm? Ik weet het nog zo niet hoor... papalief vond het geenszins een opoffering om mee te gaan met onze kleine man. Boys will be boys....

Ik daarentegen, heb al veel te veel animatiefilms moeten aanschouwen. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik bij de meeste ergens halverwege de voorstelling in slaap sukkel. Lang leve de oordopjes zou ik zeggen.
Sommige films in dat segment zijn zeker de moeite, ik denk nu bijvoorbeeld aan 'Wall-E' - een Disney film over een robotje - van enkele jaren geleden. Een pareltje in zijn soort, waarbij ik wel de ogen kon openhouden.
Het merendeel van dit soort producties vind ik echter veel te schreeuwerig en te druk. Ik ben natuurlijk geen min-12 jarige meer, dus in feite mag ik hier misschien niet over oordelen...

Manlief ging dus naar 'Shaun the sheep' met onze kleuter, dochterlief ging naar 'Tinkerbell' met een vriendinnetje dat trakteerde voor haar verjaardag, en ik ging met een vriendin naar 'Still Alice'.
Tja, door het aanzienlijke leeftijdsverschil tussen onze kiddies moeten we af en toe wat creatief zijn om iedereen tevree te houden.
Puberzoon was uiteraard ook geïnviteerd op deze filmnamiddag, maar hij gaf de voorkeur aan een rondje gamen met zijn vrienden. Hoe waren we zelf hé, toen we zestien waren? Online gamen bestond toen nog niet natuurlijk, maar ik ging in ieder geval toch liever met vriendinnen naar de film dan met mijn oudjes. (Toegeven dat ik wel niet de meest aangename puber in zijn soort was destijds...)

Ok, maar ik ging het hier eigenlijk hebben over 'Still Alice' (klik). De film handelt over een erg geleerde dame (Alice) die omstreeks haar vijftigste verjaardag te horen krijgt dat ze lijdt aan een erg zeldzame erfelijke vorm van vroege Alzheimer. Heftig thema dus, en ik moet toegeven dat ik wel een beetje bang was dat het een erg melodramatisch verhaal zou zijn dat we te zien gingen krijgen.
Niets was minder waar echter, ik vond de film juist erg ingetogen. Hoofdrolspeelster, Julianne Moore, die voor deze vertolking een  - zeer terechte - Oscar in de wacht sleepte zet hier een erg geloofwaardige vrouw neer, die vecht tegen haar steeds verder aftakelende geheugen. Vooral de scenes tussen 'Alice' en haar dochter 'Lydia', gespeeld door de schitterende Kristen Stewart, maakten enorm indruk op me.

Confronterend was het wel, want het zal je maar overkomen... beseffen dat je steeds meer en meer jezelf kwijtraakt, en niets dat dit proces kan stoppen. Confronterend ook om te zien wat dit doet met de relaties binnen een gezin.

Na een film praat ik meestal nog even na. De vriendin die mee was, is al jaren werkzaam in de thuiszorg en dus erg vertrouwd met mensen die lijden aan dementie. Veel hebben we echter niet meer gezegd, ik denk dat we er allebei even stil van waren...

Mooie film, zeker, maar ook een heftige en bij momenten hartverscheurende film.