De beste uitstapjes zijn vaak... gratis!

ACHT lange weken vakantie hier in België. Leuk natuurlijk, maar ook vermoeiend (vooral voor mama haha).
De eerste weken vallen nog wel mee - de kids (en mama ook jaja) zijn dan zoooo toe aan vakantie na die hectische laatste weken van het schooljaar - maar na een maandje of zo begint de verveling er toch behoorlijk in te sluipen.

Mijn drie kinderen zijn ook van een behoorlijk verschillende leeftijd - een kleuter van vier, een bijna-puber van twaalf en een échte puber van zestien - wat het vinden van gezamenlijke activiteiten er niet makkelijker op maakt.
Nu moet ik direct bekennen dat de puber eigenlijk helemaal geen interesse meer heeft in gezamenlijke activiteiten. Die zorgt zelf wel voor zijn activiteiten (gamen, fitnessen, gamen, series kijken op internet, gamen, chillen met vrienden, gamen,... wat een leven).
Ik vind dat jammer natuurlijk, maar het zij zo... Soms word ik wel eens overmand door schuldgevoelens en dan denk ik: had ik maar meer activiteiten gedaan met dat kind toen hij nog kleiner was. Mijn man zegt dan onmiddellijk: 'Ben je gek? We hebben zoveel gedaan met hem!' Mannen schijnen altijd minder last te hebben van schuldgevoelens. Makkelijk toch, man zijn, op dat gebied tenminste...

De verveling begint dus toe te slaan, vooral bij bijna-puberdochter en bij kleuterzoon. Bijna-puberdochter zou wel weten wat ze wil hoor, om zich bezig te houden: Pairi Daiza, Walibi, Bobbejaanland, De Efteling, zwemmen bij Centerparcs,... heel leuk allemaal natuurlijk, daar ga ik niet over strijden... alleen trekt mijn portemonnee dat niet.

We leven hier momenteel van één inkomen en ik vind dat soms best pittig met drie groter wordende kinderen. Ik lees heel graag bespaarblogs. Ik heb er al veel van geleerd en ik vind ze vaak inspirerend maar... ze maken me soms ook een beetje moedeloos. Vaak schrijven ze over hun (hoge) buffer die maar blijft groeien. Hoe doen ze dat in godsnaam? Ik bespaar me suf en toch wil die buffer maar niet groeien. Altijd lijken er wel kosten bij te komen die roet in het eten gooien: auto kapot, dus andere moeten kopen, dure (maar noodzakelijke) beugel voor zoonlief, grasmachine kapot en niet meer te repareren, zoonlief die uit al zijn kleren is gegroeid,... 't zal ooit wel eens beteren zeker (als ik de lotto win hahaha).

Geen dure uitstapjes dus voorlopig, maar wie niet rijk is, moet slim creatief zijn. Mijns inziens moeten kinderen trouwens ook nog tevreden kunnen zijn met met 'gewone' dingen. Het hoeft niet altijd spectaculair te zijn, toch?

Omdat ik er zeker van ben dat er hier nog mama's meelezen die de lotto (nog) niet hebben gewonnen, deel ik graag mijn tips om de kroost op een budgetvriendelijke manier bezig te houden en alzo de vakantie te overleven:

• Nodig eens een vriendje of vriendinnetje uit. Kinderen vinden het heerlijk om in de vakantie op te trekken met hun leeftijdsgenootjes. Vaak missen ze de sociale contacten die ze dagelijks hebben op school toch wel een beetje in de vakantie. Met een stapel (budgetvriendelijke) pannenkoeken erbij wordt het bijna een feestje.
• Wandelen met de kids. Als je de trotse eigenaar bent van een viervoeter is het natuurlijk dubbel plezier. Eén van mijn lievelingplaatsen om te wandelen met kinderen is de Kabouterberg in Kasterlee. Dagelijks worden er vertellingen georganiseerd, maar ook zonder die vertelling is het zeer de moeite. Overal in het bos staan houten kabouters, er is een kabouterschooltje, houten paddenstoeltjes en de bomen in het bos hebben heel bijzondere wortels die boven de grond uit steken. Het bos spreekt erg tot de verbeelding van kleuters. Al moet ik zeggen dat onze kleuter het niet zo voor liefelijke spelletjes heeft. Neen, hij neemt liever zijn reuze waterpistool mee om alle kabouters uit te schakelen. Tja...

• De zee. Oh, wat houd ik van de zee! Niet zozeer van onze Belgische kust (die is wat te druk voor mij), maar van de Nederlandse kust. Ik vind het geweldig dat je bij onze noorderburen op sommige stranden gewoon je hond mag meenemen: heerlijk! Je vindt er ook nog gratis parkeerplaats (als je wat zoekt) en de kustlijn is niet helemaal verpest door hoogbouw. Ok, een echt gratis uitstap kan je dit natuurlijk niet noemen, want als je niet tot de één van de gelukkigen behoort die vlakbij de zee wonen, ben je wel wat kwijt aan benzine natuurlijk. Desalniettemin, vind ik een dagje aan het strand altijd een beetje vakantie. Onze twee jongste kinderen amuseren zich er steevast kostelijk.Wij zijn niet zozeer mensen die uren op een handdoek gaan liggen bakken, maar wandelen, zandkastelen bouwen en pootjebaden maken ons perfect gelukkig. De dag sluiten we dan af met een ongezond maar niet al te duur frietje.

• De speeltuin. Er zijn nog pareltjes van speeltuinen te vinden als je een beetje zoekt. Ik heb een pesthekel aan van die plastic binnenspeeltuinen, maar met goed weer is een leuke buitenspeeltuin altijd een top uitstap. Eén van mijn favoriete speeltuinen is die van Bokrijk. Er is voor ieder wat wils en het beste nieuws van al: volledig gratis!

• Maar waarom het altijd elders zoeken? In je eigen tuin kan er ook plezier gemaakt worden. Een klein zwembadje heeft onze kleuter hier al uren zoet gehouden.

Hebben jullie nog budgetvriendelijke tips voor mij, want we hebben hier nog drie weken te gaan.

Facebook depressie

Facebook: ik heb er een haat/liefde verhouding mee, geloof ik.
Soms wil ik die verdomde account gewoon verwijderen, maar daar zijn dan ook weer nadelen aan verbonden. Zo heeft het schooltje waar mijn kleuter zit een (besloten) pagina en daar worden regelmatig foto's op gepost van de klasactiviteiten. Ook de turnclub waar dochterlief traint post wel eens leuke foto's. Dat wil ik allemaal niet missen natuurlijk,... en daar heb ik nu eenmaal een account voor nodig.

Toegeven: Facebook is een erg handig medium om foto's of andere info te delen. Toen mijn oudste zoon, die nu zestien is, op de kleuterschool zat kon ik niet gewoon de foto's van zijn schooltje op FB bekijken en downloaden.
In die tijd ging het er heel wat omslachtiger aan toe: de juf maakte een map met alle foto's en nummerde die, de map werd doorgegeven aan de ouders en zij moesten dan de nummers van de gewenste foto's doorgeven aan de juf, de juf liet de foto's afdrukken en de ouders betaalden ze.
Pfff... wat een werk was dat in de 'ouden tijd'. Nu druk ik zelfs mijn foto's niet meer af, hooguit maak ik van de mooiste exemplaren af en toe een fotoboek.

Verder is een FB account nog voor andere doeleinden nuttig. Tja, ik geef het niet graag toe en ik hoop dat mijn kiddo's niet meelezen, maar ik houd graag ook een oogje in het zeil... Euhh... jullie begrijpen me wel hé, geloof ik?
Niet dat ik me hier veel illusies over moet maken, dat besef ik wel... Zo kwam ik er onlangs toevallig achter dat ik wel bevriend ben met mijn oudste zoon op FB, maar dat hij op één of andere manier zijn instellingen zo heeft aangepast dat ik niets kan zien...
Jahaa, die jeugd blijft ons toch altijd een stapje voor op dat gebied ;-)
Ik neem mijn zoon dit niet kwalijk neem hoor. Hoe waren we zelf op ons zestiende tenslotte? Pubers hoeven niet alles met hun ouders te delen, dat hoort nu eenmaal ook bij een normale ontwikkeling.

Vier jaar geleden, toen mijn oudste nog in het laatste jaar van de lagere school zat, ben ik er via FB eens achtergekomen dat er een meisje in zijn klas heel erg werd gepest. Op FB werd zij openlijk belachelijk gemaakt en bespot. Gelukkig was mijn zoon hier niet bij betrokken, maar ik vond die situatie echt verschrikkelijk.
Ik kon mijn kop hiervoor niet in het zand steken vond ik, en na een nachtje slapen besloot ik dat ik het beste de juf kon inlichten. Zij heeft dit probleem toen op een heel goede manier aangepakt en er meerdere lessen aan besteed. Gelukkig is het pesten toen ook gestopt.
Als ik niet op FB had gezeten, dan had ik helemaal geen weet gehad van dat pesten. Waarschijnlijk was het dan nog langer doorgegaan, met alle gevolgen vandien...

Toch erger ik mij de laatste tijd steeds meer aan FB en vraag ik me af wat het doet met sommige tieners en volwassenen. Voeden wij onze kinderen tegenwoordig op tot kleine narcisten die denken dat de wereld rond hen draait? Ego's die triomferen als ze 100 likes krijgen bij een nieuwe profielfoto?
Al de foto's die ik zie passeren van tieners (of volwassenen) die zich in de beste positie wringen om er zo goed mogelijk uit te zien op FB (leve de likes), de gerechten (want heel de wereld moet toch weten dat we ons in een restaurant bevinden), de vakantiekiekjes (al dan niet vanuit een exotische bestemming), het uitgangsleven (jaha... ik was erbij hoor), de winkels (kijk eens hoe goed ik heb geshopt in de Primark),... Ik heb zelfs al gezien dat ouders de punten op het rapport van hun kinderen posten op FB... Iedereen beroemd en leve de kleine Einsteins!

Oh, wat heb ikzelf toch een vreselijk oersaai leven als ik al dat boeiends zie passeren. NIET!
Neen, dat denk ik dus vooral niet! Ik weet donders goed dat mensen enkel hun succesverhalen posten, en niet hun verdriet - enkele uitzonderingen daargelaten -  maar weten jonge mensen (tieners bijvoorbeeld) dat ook?
Trouwens, ik denk dat niet alleen tieners, maar ook veel volwassenen zich een rad voor de ogen laten draaien door die 'goednieuwsshow' op FB. Die indruk krijg ik toch tenminste als ik het zo hoor in mijn omgeving. Veel mensen worden onzeker over zichzelf als ze constant met de neus op het (vermeende) succes van anderen worden gedrukt... Want wat doe je als:

• je geen geld hebt om op restaurant te gaan en je dus dure gerechten kan fotograferen 
• je kinderen slechte punten halen op school, en je alleen maar onvoldoendes kan posten
• je lelijk bent en je dus bijgevolg geen schitterend mooie selfies kan posten
• je niet op vakantie kan om de dezelfde reden waarom je niet op restaurant kan
• je eveneens geen geld hebt om te shoppen, zelfs niet in de Primark...

Je zou jezelf toch voor minder een loser vinden en aan Facebook depressie lijden.

Natuurlijk overdrijf ik de feiten hierboven een beetje, en misschien mag ik het woord 'depressie' niet gebruiken in deze context - ik weet immers dat dit een heel ernstige ziekte is - maar ik denk dat jullie wel begrijpen wat ik bedoel...
Het lijkt in de huidige tijd wel of we constant hengelen naar complimentjes (likes) en we onszelf zo belangrijk vinden dat héél de wereld moet weten wat we doen op elk uur van de dag...

Pfff... ik vind dat vermoeiend, héél vermoeiend, en daarom wens ik niet te delen wanneer ik op het toilet zit, wat en waar ik eet en wat de punten van mijn kiddo's zijn.
Maarrrr... soms post ik wel eens een leuk fotootje van mezelf, van mijn lieve kindjes (niet van de oudste, want dat mag ik niet!) of van mijn hondje, want... ohhh: ik ben gewéldig!!!

Het nieuws

Hebben jullie dat ook? Dat gevoel van kwaadheid, machteloosheid en droefheid als je weer eens je portie dagelijks onrecht krijgt geserveerd zo rond een uur of zeven tijdens het journaal. Maar daar blijft het niet bij: de hele dag door word je geconfronteerd met allerlei gruwelijke nieuwsfeiten: op de radio, op social media,... Ontsnappen is onmogelijk - tenzij je ergens in een grot kruipt - en is het trouwens wel geoorloofd om je ogen te willen sluiten voor de gruwel in de wereld? Is het niet vreselijk egoïstisch om te genieten van je eigen veilige plekje vol welstand en te doen alsof er niets aan de hand is?

Dat zijn vragen die me de laatste tijd steeds meer en meer bezig houden. Als ik hoor op het nieuws van die gruwelijke jaarlijkse traditie nabij de kust van Denemarken waarbij grienden (een walvissen soort) worden bijeengedreven met boten tot het ondiepe water, om daar op de meest barbaarse manier te worden vermoord met speren, stenen en alles wat er maar voorhanden is (KLIK),... als ik dat hoor, dan zit ik te wenen achter mijn tv-scherm. Wanneer ik dan tijdens datzelfde nieuwsbericht ook nog eens hoor dat mensen die protesteren tegen dit onrecht en het trachten te verhinderen, worden opgepakt en jarenlange gevangenisstraffen riskeren, dan is mijn ganse dag verpest en voel ik me zooo kwaad en zooo machteloos.

Of over die leeuw Cecil, die vermoord is door een rijke Amerikaanse tandarts. Het gaat hier trouwens niet enkel om Cecil, maar om al die duizenden prachtige wilde dieren die worden omgelegd door verwende rijke westerlingen die wat spanning zoeken in hun leven en willen pronken met hun (bedenkelijke) jachttrofeeën. Ocharme, ze werken zooo hard voor hun geld en hebben dan toch wel een verzetje verdiend hé! Bah! Ik kan maar niet begrijpen hoe mensen hier genoegen aan kunnen beleven. Waarom denken zij dat ze het recht hebben om zo'n prachtig dier te vermoorden? Waarom? Waarom? Waarom?

Maar het is niet enkel dierenleed dat me aangrijpt hoor. De houding van Europa tegenover Griekenland, de kledingindustrie die zoveel bloed aan haar vingers heeft omdat wij altijd maar meer en goedkoper willen, boeren die steeds minder voor hun producten krijgen totdat het water hen aan de lippen staat omdat de supermarkten hun machtspositie misbruiken (alles voor de winst nietwaar) met nog meer dierenleed in de veeteelt tot gevolg... Moet ik nog even doorgaan?

In eigen land ben ik heel bedroefd te zien dat onze regering er alles aan doet om de kapitaalkrachtigen te pamperen (géén vermogensbelasting) en de rekening om de begroting te laten kloppen doorschuift naar de laagste- en middeninkomens. Of zouden de rijken onder ons die exuberante verhoging van de prijs van de elektriciteit evenveel voelen als de zwakkeren in de samenleving misschien? Akkoord, we moeten allemaal op ons energieverbruik letten, maar als je niet veel te besteden hebt doe je dat sowieso wel hoor lijkt me. Tja, dat komt ervan met een rechtse regering natuurlijk. Misschien moeten mensen de volgende keer toch maar eens wat beter nadenken vooraleer ze naar de stembus trekken en kiezen voor bepaalde populistische partijen... want nu hoor ik ze allemaal wel klagen!

Dankjewel aan de mensen die mijn klaagblog helemaal hebben uitgelezen, maar ook begrip voor de mensen die het al voor bekeken hebben gehouden hoor...
Soms wou ik dat ik eigenhandig de wereld kon redden, maar verder dan online petities tekenen en mijn eigen koopgedrag als consument wat aanpassen kom ik vaak niet... en daar voel ik schuldig over.
Hoe gaan jullie om met zulke zaken en hebben jullie er ook zo'n moeite mee om al dat onrecht in de wereld te aanschouwen?

Koop eens een hond in een zak

Ze is er écht zelf ingekropen, ik zweer het! Dit is geen staaltje van dierenmishandeling om een mooie foto te scoren, want dat zouden de kindertjes hier weleens durven ;-)
Ik denk dat ze het wat winderig vond op het strand... slim toch van ons Fleurtje, geef toe!

De jacht is geopend!

Neen, niet op wild natuurlijk, maar wel op... vliegen!

Laat ik nu zelf zo'n watje zijn dat het niet over haar hart krijgt om die lastige insecten plat te kloppen. Ja, echt, ik durf dat dus niet. Ik ben eigenlijk doodsbang voor insecten: vooral voor spinnen, kevers, libellen (die grote 'helicopters' vind ik écht doodeng), maar ook een vlinder hoeft niet op mijn schouder te landen hoor.
Wel een nadeel natuurlijk als je graag in de tuin werkt, maar dan is het 'leven en laten leven'. Zie ik zo'n engerd, dan ga ik maar even elders aan de slag. Ik gebruik ook nooit insecticide in de tuin: volgens mij is dat echt vergif! Als mijn rozen worden opgevreten door de bladluizen behandel ik ze veel liever met een natuurlijk middeltje (gier van brandnetels bevoorbeeld), dan dat ik die viezigheid in het milieu verspreid. Ik kan me mateloos ergeren als ik de buurman weer eens naarstig in de weer zie met zijn vergifspuiter, vooral als de wind ook nog eens lekker onze kant op staat. Maar ja, wat doe je eraan?

Over kevers kan ik nog een pittig verhaaltje vertellen trouwens. Twee jaar geleden waren we op vakantie in Hongarije, en we brachten een bezoekje aan de prachtige stad Boedapest. Met drie kids in je kielzog is dat natuurlijk niet alles, en bovendien was het bloedheet die dag. We gingen dus even uitblazen op een terrasje. Ik had mega veel dorst en bestelde een cola light. Er zat zo'n zwart dik rietje in het flesje en ik nam een grote teug. Maar plots voelde ik iets kriebelen in mijn keel, een heel raar gevoel. Ik spuwde de cola uit, en wat trippelde er over het tafeltje? Jep, een zwarte kever (van een behoorlijk formaat nog wel). Bah! Ik voel het beest nog steeds kruipen in mijn keel als ik er aan terugdenk. En lachen dat die kinderen deden, lachen! Ik kon er dus absoluut niet mee lachen met mijn insectenfobie... jakkes! Sindsdien vertrouw ik drankjes met rietjes in niet meer. Nooit zal ik nog met een rietje drinken, je weet nooit wat voor een eng beest zich erin verschuilt.

Momenteel zitten er heel veel vliegen in de woonkamer. Van vliegen ben ik niet echt heel bang, maar ik vind ze wel lastig én vies. Vooral als ze het wagen om op je eten te gaan zitten (om er weet ik wat op te doen), vind ik dat een vreselijk onappetijtelijk zicht.
Gelukkig hebben we een hond in huis om komaf te maken met dit probleem. Normaal gezien is ons Fleurtje een hele luie hond. Ze kan heel de nacht slapen en dan 's morgens nog te lui zijn om haar kopje op te heffen als we opstaan.
Ze is ook pas weer schijndrachtig geweest en dan zit er hélemaal geen fut meer in, zelfs eten was haar teveel. Ocharme, het beestje... Maar nu is ze er gelukkig weer vanaf. En dan dacht ik al dat, wij vrouwen, last hadden van onze hormonen. Je moest eens weten wat zo'n hond doormaakt, die denkt dat zij een nest onbestaande pups moet opvoeden ;-)

Fleur is dus héél actief op dit moment, want zij ziet het als haar dagtaak om dat lastige ongedierte te bestrijden. Vorig jaar kreeg ze amper vliegen te pakken, maar oefening baart kunst: af en toe kan ze er nu al eentje te stekken nemen, en als beloning dan... oppeuzelen. Neen, dat is geen fraai gezicht hoor, zeker niet voor iemand als ik met een insectenfobie. Maar er zijn tegenwoordig zelfs mensen die van die zespotige krengen eten, dus het zal wel voedzaam zijn zeker? Fleur moet in ieder geval niet denken dat ze me na de jacht een likje mag komen geven, écht niet hoor viespeuk!

Maar al bij al is het toch een ecologische manier om van de vliegen af te komen, nietwaar?
Goed bezig Fleur, goed bezig klein monster!