zaterdag 30 augustus 2014

Blogdip?

Heb ik een blogdipje? Dat is een vraag die ik me de laatste tijd een beetje stel. Ik lees het regelmatig bij andere blogsters: dat ze last hebben van dit fenomeen. Meestal denk ik en schrijf ik dan: niet stoppen hé!!! Ik lees jouw schrijfsels graag!

't Is niet dat ik niet graag meer schrijf hoor. Integendeel. Ik blog nu ruim een half jaar en ik ga het alsmaar leuker vinden. Ik heb ook al zoveel geleerd in die tijd. Als ik bedenk wat voor een groentje ik was toen ik net begon... Ik kende al die blogtermen niet, ik heb gezweet en gezwoegd om mijn blog een beetje acceptabel op het internet te krijgen.
Computers blijven jammer genoeg nog altijd een beetje vreemde wezens voor mij, die hun geheimen niet willen prijsgeven. En ik geef grif toe dat het me ook niet echt interesseert om me in hen te verdiepen. Ze moeten gewoon doen wat ik vraag en liefst niet teveel tegensputteren. Maar dit terzijde.

Niet dat ik nu zou durven beweren dat ik een volleerd blogger ben hoor, verre van. Met verbazing kijk ik dagelijks naar die knappe lay outs, naar die inspirerende schrijfsels, naar die prachtige foto's van collega bloggers. Ja, dan besef ik wel dat ik nog veel, héél veel te leren heb...
Het niveau van bepaalde blogs zal ik trouwens nooit halen, dat besef ik wel. Echt goed bloggen is ook een talent geloof ik. Elke dag weer een boeiend bericht schrijven waar hele horden lezers reikhalzend naar uitkijken: wauw, wat vind ik het geweldig als je dat kan... Niet dat het mijn ambitie is om op zo'n niveau te bloggen hoor. Dat laat ik liever aan anderen over, ik zie bloggen gewoon als een leuke hobby, als een uitlaatklep ook.

Ik besef ook dat ik enorm geluk heb met mijn lezerspubliek. Nog nooit heb ik één nare opmerking gekregen. Alle reacties zijn altijd zo lief. Gelukkig, want eigenlijk ben ik wel een gevoelig zieltje. Als ik lees wat sommige bloggers,waarvan ik vind dat ze super interessant en goed bloggen, over zich heen krijgen. Ik weet niet of ik nog de moed zou hebben om dan verder te gaan. Al besef ik wel dat mensen die zo'n hatelijke reacties schrijven dat wellicht uit jaloezie of frustratie doen. Maar toch...

Wat zit ik nu te zeuren over een blogdip zullen jullie wel denken? Ja inderdaad, ik schrijf nog graag, en het ontbreekt me ook niet aan inspiratie momenteel.
Er is iets anders dat me een beetje dwarszit. Zoals jullie weten blog ik niet onder mijn eigen naam. Dit doe ik vooral om de privacy van mijn kinderen en mijn gezin te beschermen. Mijn twee oudste kinderen zijn tenslotte geen baby's of kleuters meer. Ik schrijf soms ook wel eens dingen die wat persoonlijker zijn, en ik vind dat ik niet het recht heb om de privacy van mijn gezin zomaar te grabbel te gooien. Ik weet dat dat sommige bloggers hier minder problemen mee hebben, en dat veroordeel ik zeker niet hoor. Ik lees zelfs eigenlijk het liefst persoonlijke blogs.
Nu zal ik nooit mijn diepste zielenroerselen op het net gooien natuurlijk. Ik weet intussen dat er op de wereld ook minder toffe mensen rondlopen, die wel eens misbruik zouden kunnen maken van al te veel openheid.
Maar waar trek je de grens dan? Wat wil of kan je delen en wat niet? Dat vind ik zo'n moeilijke oefening. Voor ik op de knop 'publiceren' druk stel ik me dan ook altijd de vraag: kan ik dit de wijde wereld insturen? Want het internet heeft een goed geheugen, dat weten we allemaal.

Intussen weten een aantal goede vrienden en familieleden van mijn blog. Ik heb het hen zelf verteld, omdat ik soms graag praat over iets wat ik heb geschreven of omdat ik hun mening over iets wil weten. Het bloggen is ook alsmaar een belangrijker deel van mezelf geworden en ik vind dat ze het recht hebben om ook dat deel van mijn leven te kennen. Ik vind het dan ook fijn dat ze me regelmatig zeggen dat ze mijn blog lezen en ook hun mening hierover durven te uiten. Ik vind dat belangrijk omdat ik samen met hen aftoets of ik  niet teveel van mezelf prijsgeef op het net. Ik heb hun hulp nodig om die grens, die ik zelf zo belangrijk vind, te bewaken.

Ik heb naderhand tegen ook wat kennissen over mijn blog verteld. Zoals jullie weten kan de wereld soms erg klein zijn en intussen weet ik dat er veel bekenden van mij meelezen. Ik weet alleen niet wie. Ik weet dat ze meelezen, maar ze zeggen het niet tegen mij. Daar heb ik het best wel moeilijk mee. Ik gun deze mensen, die mij wellicht maar heel oppervlakkig kennen, een blik in mijn leven. Zij lezen over mij, maar ze willen niet dat ik weet dat ze mijn blog lezen. Daar heb ik het momenteel wat moeilijk mee. Ik zou het veel fijner vinden moesten ze me zeggen: "Hé, ben jij Miss Milla? Ik lees regelmatig je blog". Maar om de één of andere reden willen ze wel meelezen, maar ik mag het niet weten.
Ik voel me de laatste tijd erg geremd in het schrijven hierdoor. Soms heb ik spijt dat ik niet volledig anoniem ben gebleven. Dan zou ik veel meer durven schrijven zoals ik echt ben: veel minder oppervlakkig en af en toe een tikkeltje brutaal. Dat durf ik nu gewoon niet.

Weet je, misschien heb ik gewoon niet de juist persoonlijkheid om te bloggen. Hoe gaan jullie, collega bloggers, hiermee om? Stellen jullie jezelf die vragen ook af en toe? En wat vinden jullie van het feit dat sommige bekenden stiekem meelezen, maar zich blijkbaar niet willen 'outen' als lezer? Ook de mening van van niet-bloggers hoor ik hierover graag natuurlijk.
Thanks!

vrijdag 29 augustus 2014

Over winkelen, kinderen en geld

Gisteren deed ik boodschappen in de Lid.l. Ik had -de wonderen zijn de wereld nog niet uit- mijn oudste zoon van 15 zo ver gekregen dat hij meeging. Ok, ik geef toe dat ik hem een beetje had omgekocht.
Mijn kiddies krijgen hier thuis (bijna) nooit cola of frisdrank. Meestal drinken we hier gewoon water of af en toe fruitsap. Ik heb het niet zo voor van die vloeibare suikerbommen.
Nu moet ik zeggen dat de kindertjes dit niet altijd tof vinden. Zij zouden veel liever een goed gevulde voorraadkast vol met cola, ice tea, fanta en consoorten ter beschikking hebben.

Omdat boodschapjes doen niet mijn favoriete hobby is (ik heb er nog net geen gloeiende pesthekel aan) probeer ik maar één keer per week naar het warenhuis te gaan. Als ik de kans krijg delegeer ik dat klusje nog het liefst aan manlief. Hij doet dat wel graag, en ontlast mij dus met plezier van die rotklus.
Deze keer moest ikzelf gaan, want er was echt bijna niets meer in huis, zelfs geen melk. En melk heb ik écht nodig, want ik drink mijn koffie nooit zwart. Koffie drinken zonder melk is geen optie voor mij en geen koffie drinken al zeker niet. Zonder koffie ben ik immers verloren. Noem het gerust een verslaving. Ik raak gewoon niet in gang zonder dat zwarte vloeibare goud...
Ik moest dus dringend gaan winkelen, want de kindermaagjes moesten ook gevuld worden natuurlijk, en met een lege koelkast wordt dat moeilijk.

Weet je waarom ik winkelen zo haat? Ik krijg altijd zo'n stress van die lopende band aan de kassa. Sinds die kassiersters alles scannen gaat dat véél te snel voor mij. Ik kan tegen dat tempo niet inladen, en voor ik dan aan betalen toe ben staat er al een hele rij ongeduldige mensen achter mij te zuchten en te blazen... Meestal moet ik dan ook tegelijkertijd nog een hyperactieve kleuter in het gareel zien te houden. Hoe doen die andere mama's dat toch?
Ik vind ook nooit iets terug in winkels, daarom ga ik het liefst niet naar grote supermarkten, want daar verandert alles constant van plaats. Er is ook veel te veel keuze en dan moet ik al die prijzen ook nog eens vergelijken. Neen, geef mij maar winkels als de Lid.l of de Ald.i. Daar weet ik tenminste alles (ongeveer) staan en dan hoef ik mij ook niet teveel de kop te breken over de prijzen.

Ik wilde vooral dat mijn oudste zoon meeging omdat ik een soort pakezel nodig had. Ik moest namelijk véél kopen. Nu haat mijn zoon boodschappen doen nog veel erger dan ondergetekende. Bovendien zit hij volop in de pubertijd en volgens mij is hij doodsbang om door leeftijdsgenoten met zijn mammie in de winkel gesignaleerd te worden.
Hij wou wel meegaan zei hij , maar dan wel op één voorwaarde: dat we cola zouden kopen, en niet de (gierige) nepversie, maar the real stuff. Ik vind nepcola zelf overigens ook echt walgelijk smaken.

Waarschijnlijk dacht zoonlief dat ik niet zou zwichten, maar ach, wat kan een glaasje cola nu kwaad, zo nu en dan? Tot zijn verbazing ging ik dus akkoord met de deal en vertrokken we.
"Wel niet te hard taffelen in de winkel hé", waarschuwde hij mij nog. "Neen zeg, ik ben papa niet hoor, ik winkel ook niet graag (behalve voor kleren en schoenen uiteraard)", antwoordde ik naar waarheid.
Op een kwartiertje hadden we alles in sneltempo gevonden, en aan de kassa kon ik die razendsnelle band nog net bijhouden omdat ik een helper bijhad.
Ik heb de gewoonte om voor ik de winkel verlaat nog even snel een blik op de rekening te werpen om te checken of alles wel klopt. Ik heb namelijk al vaak gemerkt dat er wel eens foutjes gebeuren... Ik had direct gezien dat de kassierster mijn zak aardappelen van 2,49 euro twee keer had gerekend in plaats van één keer. Ik zeg dus tegen mijn zoon: "Hé, dat klopt hier niet, ik ga even terug naar de kassa". Ik was wel wat verbaasd over zijn antwoord: "Mama, je gaat toch niet reclameren voor 2,49 euro hé, dat vind ik wel een beetje gênant".

Ik persoonlijk vind daar niets gênants aan. Als ik te weinig had betaald zou ik mijn aardappelen toch ook niet meekrijgen. Mijn zoon let nochtans erg goed op zijn eigen geld. Hij zal zijn zakgeld niet zomaar over de balk gooien.
Beseffen wat de waarde van geld is, is iets wat ik mijn kinderen zeker wil meegeven in hun opvoeding. Als je teveel hebt betaald heb je ook het recht om dat te laten rechtzetten, daar is niets schaamtelijks aan.
De kassierster was overigens zeer vriendelijk en het foutje werd onmiddellijk rechtgezet. "Was dit nu zo erg ? " vroeg ik achteraf aan mijn zoon.
Ik hoop dat hij hieruit iets heeft geleerd, maar misschien zou hij sowieso toch wel assertiever zijn geweest als het over zijn eigen zakgeld was  gegaan ;-)

donderdag 28 augustus 2014

Eat, Sleep, Loom, Repeat

Onlangs schreef ik (met de hulp van dochterlief) een berichtje over loomen: klikker-de-klik. Ik kreeg hier een heleboel leuke reacties op en dat vond ze super fijn! Tja, wie is er nu vies van een complimentje?
In tussentijd heeft ze niet stilgezeten, en nog een heleboel nieuwe creaties in mekaar geloomd.


Dochterlief is immers een bezig bijtje. Intussen is het nieuwe turnseizoen (haar passie) alweer begonnen, maar daarvoor hield ze zich mega veel  met loomen bezig, als een soort surrogaat hobby.


Af en toe schiet ze sowieso wel even naar buiten om tussen het loomen door een half uurtje te springen op de trampoline. Ze moet immers ook haar energie kwijt. En energie heeft ze, in een dosis waar ik alleen maar jaloers op kan zijn... Ze komt dan rood en bezweet terug naar binnen met de mededeling: "Dat deed deugd mama". 

Onlangs bleef er een vriendinnetje spelen en toen hebben ze een heuse 'loommarathon' gehouden. Het was leuk om die twee meisjes zo bezig te zien: allebei achter hun loombordje en af en toe hielpen ze mekaar.
's Avonds zei het vriendinnetje wel dat ze even geen loombandjes meer kon zien. Dat begrijp ik! Ik zou het nog geen kwartiertje volhouden denk ik...

Deze halve dierentuin produceerde dochterlief de afgelopen dagen:




woensdag 27 augustus 2014

Koolrabisoep

Groenten in kinderen krijgen is niet altijd evident. Zéker niet als het om minder gebruikelijke groenten gaat zoals koolrabi. Nu kreeg ik van een gulle gever enkele van die groene knollen (of hoe noem je die dingen). De kinderen hadden al gelijk hun commentaartjes klaar natuurlijk: "Beikes, dat ziet er raar uit, dan zal het vast ook wel vies smaken".
Uit ervaring weet ik dat ik ze meestal toch bijna alle groenten kan doen eten, als ik ze maar serveer in de vorm van soep. Meestal vragen ze zich niet eens af welke groenten er nu juist in die soep zitten.
Wij zijn echt een gezin van soepeters. Ikzelf vind soep ook heerlijk. Ideaal om een klein hongertje mee te bestrijden en zo niet op rooftocht te moeten in de snoepkast.
Koolrabi smaakt een beetje zoals radijsjes en ik vind het uitermate geschikt om een soepje van te maken.




Dit heb je nodig:

  • een stuk of 5 koolrabiknollen
  • 1 ui
  • 3 teentjes knoflook
  • 2 aardappelen
  • olijfolie
  • 3 bouillonblokjes
  • 1,5 l water
  • 3 koffielepels mosterd
  • cayennepeper (of zwarte peper)

Zo maak je het:
  • Snijd alle groenten in stukjes en stoof ze even aan in olijfolie.
  • Voeg het water en de bouillonblokjes toe en laat gaar koken.
  • Voeg de mosterd toe en mix de soep fijn.
  • Kruid af met cayennepeper.



Kan het nog simpeler? Ik denk het niet en 't is bovendien een makkelijke manier om eens koolrabi te proberen.



dinsdag 26 augustus 2014

Baaldag

Vanmorgen voor dag en dauw gewekt door mijn levende wekker. Niet door de levende wekker (lees: mijn 3-jarig zoontje) die me normaal gezien élke dag wakker maakt rond een uurtje of zes. Neen, zoontje lag nog vredig te slapen op dat vroege uur, weliswaar naast me in bed. Hij was blijkbaar vannacht weer ongemerkt vanuit zijn eigen slaapkamer naar de onze verhuisd.
Ook niet gewekt vandaag door het gestommel in huis van manlief die op een onchristelijk vroeg uur naar zijn werk vertrekt.
Neen, het was vandaag een andere wekker, namelijk eentje op vier pootjes: Fleurtje.
Balen!

Nu laat mijn jongste mij voor één keertje eens een héél klein beetje uitslapen -het is hier nog een weekje vakantie- en dan komt dat dat harige monstertje op zo'n onfatsoenlijk vroeg uur haar aandacht opeisen. Ze wéét nochtans maar al te goed dat ze niet boven mag komen.
Ze mag beneden in alle zetels liggen en op alle stoelen zitten, maar in onze bedden komen mag ze niet. 't Is te zeggen, van manlief mag dat niet, ik zou daar niet zo'n heel groot bezwaar tegen hebben. Maar ja, in een huwelijk is het een beetje geven en nemen hé, en af en toe moet je het mannetje ook eens zijn gelijk geven ;-).

Ik was dus not amused met Fleurtjes bezoekje. Ze was nochtans erg vriendelijk hoor, met haar kwispelstaartje. Ik dacht dat ze ging opstijgen, zo hard ging dat staartje tekeer. Na een uitbrander(tje) heb ik ons dametje dan maar naar beneden gedragen. Van de trap durfde ze ineens niet meer af, de aansteller. Lang boos kan ik sowieso nooit blijven op dat lief ding.

We hebben ons dan maar samen in de zetel gezet en wat TV gekeken. Buiten de herhaling van het nieuws is er in het holst van de nacht natuurlijk nog geen zier te beleven op de kijkbuis.
Trouwens, als je al met het verkeerde been uit bed bent gestapt (gejaagd!) word je van al die kommer en kwel die je dan door de keel wordt geramd ook niet bepaald vrolijker.

Na een koffie of drie vond ik dan uiteindelijk de fut om de zetel te verlaten (vergezeld van een barstende hoofdpijn) en wat huishoudelijke klusjes af te haspelen. Daarna wou ik me even buiten wagen om de kipjes te gaan voeren (het was inmiddels al licht) en werd ik verwelkomd door een fikse regenbui. Jahaa, dat wordt hier weer een grijze druilerige dag, zoals heel de maand augustus. Volgens de weerman zou er trouwens niet zo heel veel beterschap te verwachten zijn voorlopig... Maarja, we gaan onze dag hier niet laten vergallen door dit rotweer hé, sprak ik mezelf toe.


Gelukkig waren de kipjes blij om mij te zien, of blij om hun eten te zien (dat kan ook natuurlijk).
Toen ik terug binnen kwam was de kleinste bengel inmiddels ook al naar beneden gekomen.
We maken het beste van deze baaldag, nam ik mezelf voor... tot ik hoorde welke nieuwe woordenschat onze driejarige nu weer had opgepikt. 'What the F*ck', zo klonk het de héle tijd. Waar heeft hij dat nu weer geleerd?
Grrr... als ik nu aan iets een hekel heb, dan is het wel aan van die puberale uitdrukkingen. Ik maak me sterk dat onze kleine boef (nog) niet weet wat WTF eigenlijk betekent. Hoe meer ik zeg dat dat hele onbeleefde taal is, hoe leuker hij het vindt natuurlijk. Tja, zo werkt dat  nu eenmaal bij kleuters. Dan maar negeren zeker, hoewel ik hiervoor keihard om mijn lip moet bijten.

Och ja, had ik me niet voorgenomen -daar ergens begin januari- dat ik eindelijk eens ging leren relativeren? Misschien is vandaag wel een goede dag om dat voornemen eindelijk in de praktijk te brengen.
Want als je kijkt wat voor kwalijke evoluties er de laatste tijd gaande zijn in de wereld, dan kan je als weldenkend mens toch niets anders doen dan je kleine ergernisjes en probleempjes van alledag relativeren...