Eerder schreef ik al een blogbericht (klik) over de onverwachte kosten die we hadden deze maand. Ik was hoopvol gestemd, en dacht dat we het ergste nu wel zouden gehad hebben. Mis poes! De (financiële) rampmaand september is immers nog niet voorbij...
Een week geleden had ik ongeveer voor 400 euro kosten aan mijn auto. Leuk is anders, maar ik was wel blij, want mijn wagen reed terug prima en ik dacht dat hij nu wel weer helemaal in orde zou zijn.
Niet dus: gisteren probeerde ik mijn auto te starten en hij deed niets meer, letterlijk niets. Bizar, vond ik dat. Meestal als een auto niet start, hoor je toch nog de motor die een poging doet om in gang te schieten.
Jammer genoeg ben ik geen lid meer van een pechverhelpingsdienst. Dit lidmaatschap zette ik stop uit besparingsdrang en omdat mijn auto meestal prima doet wat hij moet doen: starten en rijden.
Ik belde dus naar de garage en zij zeiden mij dat het hoogstwaarschijnlijk aan de batterij zou liggen. Dat leek me ook wel een plausibele verklaring. Ik mocht een nieuwe batterij ophalen met de afspraak dat ik ze kon terugbrengen indien mijn wagen dan nog niet zou starten. Zo gezegd, zo gedaan.
Mijn man, die inmiddels was thuisgekomen, deed de motorkap open en wat zagen we: bijna heel de binnenisolatie onder mijn motorkap was weggevreten door een dier. Je zag er zo de happen in! Het lag dus duidelijk niet aan de batterij. Waarschijnlijk heeft een marter zijn tanden in de bekabeling onder mijn motor gezet. Naar het schijnt zou in sommige leidingen een soort van visolie zitten waar die beestjes dol op zijn. Ik ben jammer genoeg niet het enige slachtoffer van deze vandalen in de buurt. Beneden in onze straat hebben ze al meerdere auto's gemolesteerd blijkbaar.
Nu moet ik een manier vinden om mijn wagen tot in de garage te krijgen, want rijden zit er dus voorlopig niet meer in. Ik overweeg om toch lid te worden van de pechverhelping. Je betaalt dan voor zo'n interventie (veel meer) meer dan het normale jaarlijkse lidgeld, maar ik zie geen andere mogelijkheid. Hopelijk hebben die stoute beestjes niet te lelijk huisgehouden onder mijn wagen, en val ik binnenkort niet achterover van de reparatiefactuur.
Soms zou ik echt mijn wagen willen wegdoen. Ik denk als ik eens uittel wat hij mij kost op jaarbasis, dat ik acuut down word. Ik weet dat het verwend klinkt, maar ik kan mijn heilige koe echt niet missen. Mijn kiddies zitten in drie verschillende scholen, waarvan er één op redelijk verre afstand en bovendien met rotslechte busverbindingen. Ook het brengen en halen naar de hobby's lukt me onmogelijk met de fiets...
Maar weet je, eigenlijk ben ik blij dat die rotbeestjes hun tanden in maar mijn auto hebben gezet. Bij een vriendin hebben ze zes kipjes doodgebeten... Da's pas erg! Ik moet er niet aan denken dat mijn lieve Violetta, Jasmijnje, Pluizemieke en Annabelle zouden zijn ten prooi gevallen aan die bloeddorstige dieren. 't Is al erg genoeg dat ons Fientje (klik) naar de kippenhemel is. 's Avonds sluit ik mijn dames dus op in hun nachthok, zodat ze veilig zitten.
Weten jullie misschien een manier om marters op een (milieu)vriendelijke manier af te schrikken? Ik zou jullie eeuwig dankbaar zijn :)
zaterdag 27 september 2014
dinsdag 23 september 2014
Bananencake
Ik eet graag bananen, maar dan mogen ze niet te rijp zijn. Vanaf het moment dat er van die bruine vlekjes op de schil beginnen te verschijnen en dat ze net iets te zacht aanvoelen, vind ik ze echt niet lekker meer. De rest van de familie blijkbaar ook niet, want dan blijven ze altijd onaangeroerd in de fruitschaal liggen.
Weggooien doe ik ze niet hoor, want de kipjes lusten ook wel een rijp banaantje. Toch vind ik het altijd een beetje zonde. Bananen zijn tenslotte niet echt spotgoedkoop, en bovendien hebben ze vele kilometers afgelegd om tot bij ons te raken.
Gelukkig kan je met (over)rijpe bananen hele lekkere cake maken:
Dit heb je nodig:
Weggooien doe ik ze niet hoor, want de kipjes lusten ook wel een rijp banaantje. Toch vind ik het altijd een beetje zonde. Bananen zijn tenslotte niet echt spotgoedkoop, en bovendien hebben ze vele kilometers afgelegd om tot bij ons te raken.
Gelukkig kan je met (over)rijpe bananen hele lekkere cake maken:
- 3 rijpe bananen
- 130 g bruine suiker
- 60 g boter
- 3 eieren
- 3 eetlepels water
- 50 g havermoutvlokken
- 150 bloem
- een handje amandelschilfers
- 2 theelepels bakpoeder
Zo maak je het:
- Meng de gesmolten boter met de suiker.
- Voeg de geklutste eieren en de geplette bananen toe.
- Roer goed door en voeg daarna de bloem, het bakpoeder, de havervlokken, de amandelschilfers en het water toe.
- Roer voorzichtig door.
- Vet een rechthoekige cakevorm in met boter en bestuif met wat bloem.
- Bak de cake in een voorverwarmde oven op 180 ° gaar in ongeveer 40 minuten.
maandag 22 september 2014
Balen van die onverwachte kosten.
Eerder deze maand schreef ik al een blogbericht (klik) over de dure maand september, met alle inschrijvingsgelden voor de hobby's van de kids, het schoolgeld en dan nog de hopen rekeningen die dan toekomen. Ik had mezelf dus al flink in bespaarmodus gezet.
Maar dat het een nog véél duurdere maand zou worden dan dit, had ik toch niet verwacht.
Vorige week ging ik de kiddies van school halen. Ik parkeer mijn auto altijd een eindje bij de school vandaan, want daar is tenminste parkeerplaats te vinden en je hoeft er geen geld in de meter te steken.
Je moet er wel je parkeerschijf leggen. Dat doe ik dan ook altijd heel trouw, behalve die dag. Eén keertje vergeten, en ja... je raadt het al, ik had prijs natuurlijk: 25 euro boete.
Volgende tegenslag: ik ging met mijn wagen naar de garage voor een kleine reparatie, maar er bleken heel wat meer kosten te zijn dan voorzien: 400 euro.
En last but not least : de oudste zoon ging voor twee dagen naar Parijs met school. Erg leuk natuurlijk! Ik gaf hem voldoende geld mee (90 euro) want ze moesten ter plekke o.a. zelf een aantal maaltijden betalen, en we weten allemaal dat Parijs nu niet bepaald de goedkoopste stad is. Ik zei tegen zoonlief dat hij zijn geld op twee plaatsen moest steken. Een deel in zijn portemonnee en een deel in zijn rugzak, voor het geval zijn geld gestolen zou worden. In zo een grootstad weet je nooit tenslotte.
Nu kwam hij thuis en we zeiden dat hij de helft van het geld dat hij over had mocht houden. Zoonlief is nogal zuinig, dus ik wou hem belonen voor zijn spaarzaamheid. Hij was blij, want hij had maar 40 euro opgedaan. Van de resterende 50 euro mocht hij dus de helft houden. Ware het niet dat die 50 euro, die hij in zijn rugzak had verstopt, spoorloos verdwenen bleek. Waarschijnlijk er uitgevallen, gestolen of god weet wat er mee gebeurd is. Ik ben maar niet kwaad geworden, want zoon zat er héél erg mee...
Ik baal nu dus wel een beetje door al die extra kosten. Maar ach..., er zijn veel ergere dingen die kunnen gebeuren. We gaan gewoon nog even spaarzaam door.
Maar dat het een nog véél duurdere maand zou worden dan dit, had ik toch niet verwacht.
Vorige week ging ik de kiddies van school halen. Ik parkeer mijn auto altijd een eindje bij de school vandaan, want daar is tenminste parkeerplaats te vinden en je hoeft er geen geld in de meter te steken.
Je moet er wel je parkeerschijf leggen. Dat doe ik dan ook altijd heel trouw, behalve die dag. Eén keertje vergeten, en ja... je raadt het al, ik had prijs natuurlijk: 25 euro boete.
Volgende tegenslag: ik ging met mijn wagen naar de garage voor een kleine reparatie, maar er bleken heel wat meer kosten te zijn dan voorzien: 400 euro.
En last but not least : de oudste zoon ging voor twee dagen naar Parijs met school. Erg leuk natuurlijk! Ik gaf hem voldoende geld mee (90 euro) want ze moesten ter plekke o.a. zelf een aantal maaltijden betalen, en we weten allemaal dat Parijs nu niet bepaald de goedkoopste stad is. Ik zei tegen zoonlief dat hij zijn geld op twee plaatsen moest steken. Een deel in zijn portemonnee en een deel in zijn rugzak, voor het geval zijn geld gestolen zou worden. In zo een grootstad weet je nooit tenslotte.
Nu kwam hij thuis en we zeiden dat hij de helft van het geld dat hij over had mocht houden. Zoonlief is nogal zuinig, dus ik wou hem belonen voor zijn spaarzaamheid. Hij was blij, want hij had maar 40 euro opgedaan. Van de resterende 50 euro mocht hij dus de helft houden. Ware het niet dat die 50 euro, die hij in zijn rugzak had verstopt, spoorloos verdwenen bleek. Waarschijnlijk er uitgevallen, gestolen of god weet wat er mee gebeurd is. Ik ben maar niet kwaad geworden, want zoon zat er héél erg mee...
Ik baal nu dus wel een beetje door al die extra kosten. Maar ach..., er zijn veel ergere dingen die kunnen gebeuren. We gaan gewoon nog even spaarzaam door.
zaterdag 20 september 2014
Vier
Volgende maand wordt ons kleinste rakkertje al vier. In mijn ogen nog heel klein, in de ogen van de meeste van mijn vriendinnen ook. Zij hebben immers bijna allemaal al pubers. Ik ben de enige in mijn vriendenkring met een nakomertje.
Ik werd voor het eerst moeder toen ik bijna 27 was, op mijn 31ste volgde het tweede kind en op mijn 38ste onze jongste. Er was zoveel leeftijdsverschil dat alles bij de derde zwangerschap weer bijna terug nieuw leek. Ook alle babyspullen moesten opnieuw gekocht worden.
Bizar en ook jammer eigenlijk, dat je zo veel dingen vergeet. Ook al neem je je op dat moment voor om bepaalde dingen nooit, maar dan ook nooit te vergeten... Opeens besef je dat je je niet meer precies herinnert hoe alles was toen je eerste kind nog piepklein was. Je moet even terug in het boekje kijken wanneer hij nu weer voor het eerst omrolde bijvoorbeeld.
Gelukkig zijn er nog filmpjes, foto's of notities, maar het moment zelf van de eerste vlindertjes die je in je buik voelde als je je kind voor de eerste keer echt voelde bewegen, dat moment zal je nooit meer opnieuw beleven. Zelfs al herinner je het je nog haarscherp, het is voorbij...
Wanneer je voor het eerst moeder wordt maak je ook kennis met een liefde die je nog niet kende, toch niet in die allesoverheersende mate. Het gevoel dat je je eigen leven zou geven voor je kind. Onvoorwaardelijk liefde. Zelfs als je kind is opgegroeid tot een puber, die bij momenten het bloed van onder je nagels haalt, dan nog is die liefde er, zonder ooit in intensiteit af te nemen, integendeel...
Mijn kinderen grootbrengen en opvoeden tot gelukkige volwassenen is de allerbelangrijkste taak die ik heb in het leven. Moeder zijn is een enorme verrijking, maar het maakt je ook zo kwetsbaar als mens. Ik kan er zelfs niet over nadenken wat ik zou doen moest er iets ergs met mijn kinderen gebeuren. Ik laat die gedachten niet toe. Ik hoop gewoon dat het nooit gebeurt.
Het doet me al zo'n pijn als ik merk dat mijn zoontje dat nu nog geen vier is, niet meer graag naar school gaat. Elke ochtend verzint hij uitvluchten om niet te moeten gaan. Mijn hart breekt, ik zou op zo'n moment wel kunnen janken als een klein kind. Ik zou niets liever willen dan hem lekker bij mij thuis houden, in plaats van hem toch naar school te sturen. Want dat moet nu eenmaal, voor zijn ontwikkeling... Ik zoek naar een oplossing, zoek naar de oorzaak. Want ik vind het zo vreselijk triest dat mijn kleine man zich niet goed voelt op school ...
Ik werd voor het eerst moeder toen ik bijna 27 was, op mijn 31ste volgde het tweede kind en op mijn 38ste onze jongste. Er was zoveel leeftijdsverschil dat alles bij de derde zwangerschap weer bijna terug nieuw leek. Ook alle babyspullen moesten opnieuw gekocht worden.
Bizar en ook jammer eigenlijk, dat je zo veel dingen vergeet. Ook al neem je je op dat moment voor om bepaalde dingen nooit, maar dan ook nooit te vergeten... Opeens besef je dat je je niet meer precies herinnert hoe alles was toen je eerste kind nog piepklein was. Je moet even terug in het boekje kijken wanneer hij nu weer voor het eerst omrolde bijvoorbeeld.
Gelukkig zijn er nog filmpjes, foto's of notities, maar het moment zelf van de eerste vlindertjes die je in je buik voelde als je je kind voor de eerste keer echt voelde bewegen, dat moment zal je nooit meer opnieuw beleven. Zelfs al herinner je het je nog haarscherp, het is voorbij...
Wanneer je voor het eerst moeder wordt maak je ook kennis met een liefde die je nog niet kende, toch niet in die allesoverheersende mate. Het gevoel dat je je eigen leven zou geven voor je kind. Onvoorwaardelijk liefde. Zelfs als je kind is opgegroeid tot een puber, die bij momenten het bloed van onder je nagels haalt, dan nog is die liefde er, zonder ooit in intensiteit af te nemen, integendeel...
Mijn kinderen grootbrengen en opvoeden tot gelukkige volwassenen is de allerbelangrijkste taak die ik heb in het leven. Moeder zijn is een enorme verrijking, maar het maakt je ook zo kwetsbaar als mens. Ik kan er zelfs niet over nadenken wat ik zou doen moest er iets ergs met mijn kinderen gebeuren. Ik laat die gedachten niet toe. Ik hoop gewoon dat het nooit gebeurt.
Het doet me al zo'n pijn als ik merk dat mijn zoontje dat nu nog geen vier is, niet meer graag naar school gaat. Elke ochtend verzint hij uitvluchten om niet te moeten gaan. Mijn hart breekt, ik zou op zo'n moment wel kunnen janken als een klein kind. Ik zou niets liever willen dan hem lekker bij mij thuis houden, in plaats van hem toch naar school te sturen. Want dat moet nu eenmaal, voor zijn ontwikkeling... Ik zoek naar een oplossing, zoek naar de oorzaak. Want ik vind het zo vreselijk triest dat mijn kleine man zich niet goed voelt op school ...
Dashcam of niet?
Ik zit een beetje in twijfel: koop ik een dashcam voor in mijn wagen of niet?
Het is een echte trend de laatste tijd, maar daar laat ik me zeker niet door leiden. Integendeel, ik heb zelfs nog steeds geen smartphone bijvoorbeeld.
Als je me een tijdje geleden zou gevraagd hebben of ik ooit een dashcam zou willen, had ik beslist "NEEN!" geantwoord. Maar op dit moment sta ik in twijfel. Het lijkt me toch ook aanzienlijke voordelen te hebben.
Ik heb het een tijdje geleden een paar keer voorgehad dat een chauffeur erg agressief reageerde omdat ik niet snel genoeg reed -naar zijn zin toch tenminste, ik hield me netjes aan de toegestane snelheid. Ook heb ik het al meegemaakt dat een chauffeur de voorrangsregels aan zijn laars lapte en dat ik nog maar net een botsing kon vermijden door een noodstop te maken. Als dank kreeg ik gebaren van hem waarbij hij deed alsof hij mij een kopje kleiner ging maken en nog een paar welgemeende opgestoken middelvingers op de koop toe. Leuk is anders, dat kan ik je wel zeggen.
Nu ben ik niet zo voor de 'big brother' maatschappij, waarbij iedereen mekaar controleert. Beelden vertellen tenslotte ook niet altijd de werkelijkheid als ze niet in de juiste context worden geplaatst.
Alleen denk ik dat ik me toch een stuk geruster en veiliger zou voelen met zo'n camera in mijn auto. Of zou het een vals gevoel van veiligheid zijn? Voor de prijs hoef ik het niet te laten, want die dingen zijn tegenwoordig helemaal niet zo duur meer. Voor iets meer dan 50 euro heb je al een degelijk exemplaar, lijkt me...
Wat vinden jullie? Of hebben jullie al ervaring met deze camera's misschien?
Het is een echte trend de laatste tijd, maar daar laat ik me zeker niet door leiden. Integendeel, ik heb zelfs nog steeds geen smartphone bijvoorbeeld.
Als je me een tijdje geleden zou gevraagd hebben of ik ooit een dashcam zou willen, had ik beslist "NEEN!" geantwoord. Maar op dit moment sta ik in twijfel. Het lijkt me toch ook aanzienlijke voordelen te hebben.
Ik heb het een tijdje geleden een paar keer voorgehad dat een chauffeur erg agressief reageerde omdat ik niet snel genoeg reed -naar zijn zin toch tenminste, ik hield me netjes aan de toegestane snelheid. Ook heb ik het al meegemaakt dat een chauffeur de voorrangsregels aan zijn laars lapte en dat ik nog maar net een botsing kon vermijden door een noodstop te maken. Als dank kreeg ik gebaren van hem waarbij hij deed alsof hij mij een kopje kleiner ging maken en nog een paar welgemeende opgestoken middelvingers op de koop toe. Leuk is anders, dat kan ik je wel zeggen.
Nu ben ik niet zo voor de 'big brother' maatschappij, waarbij iedereen mekaar controleert. Beelden vertellen tenslotte ook niet altijd de werkelijkheid als ze niet in de juiste context worden geplaatst.
Alleen denk ik dat ik me toch een stuk geruster en veiliger zou voelen met zo'n camera in mijn auto. Of zou het een vals gevoel van veiligheid zijn? Voor de prijs hoef ik het niet te laten, want die dingen zijn tegenwoordig helemaal niet zo duur meer. Voor iets meer dan 50 euro heb je al een degelijk exemplaar, lijkt me...
Wat vinden jullie? Of hebben jullie al ervaring met deze camera's misschien?
Abonneren op:
Posts (Atom)